Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Καμπάνια της Heinz βγαλμένη από τη σειρά Mad Men...

Πριν από 50 χρόνια, ένας διαφημιστής στην Νέα Υόρκη ονόματι Donald Draper παρουσίασε σε έναν από τους μεγαλύτερους πελάτες της εταιρείας του, την Heinz, μια πρόταση για μια διαφημιστική καμπάνια που ήταν αρκετά μπροστά από την εποχή της: το προϊόν δεν θα φαινόταν καθόλου στη διαφήμιση (abstract advertising), παρά μονάχα θα άφηνε τον κόσμο να το φαντάζεται, βλέποντας θελκτικές φωτογραφίες και μια χαρακτηριστική ατάκα (σλόγκαν) που θα ανέφερε το όνομά του. Ο πελάτης δεν ενθουσιάστηκε από την τολμηρή προσέγγιση και προτίμησε να διαλέξει έναν πιο συμβατικό τρόπο προώθησης του προϊόντος του, απορρίπτοντας τη ριζοσπαστική πρόταση του διαφημιστή.

H διαφήμιση θα έδειχνε λαχταριστά πορτρέτα φαγητών -όπως τραγανές τηγανητές πατάτες, ζουμερά cheeseburger και τρυφερές μπριζόλες- αλλά η κέτσαπ δεν θα υπήρχε πουθενά. Η μόνη αναφορά στο προϊόν θα ήταν το σλόγκαν που θα αναγραφόταν πάνω από τα φαγητά «Pass the Heinz» (Πέρασέ μου τη Heinz).

H εν λόγω ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας από ένα επεισόδιο της εξαιρετικής αμερικανικής σειράς «Mad Men», η οποία αφηγείται τις ζωές των διαφημιστών μιας μεγάλης εταιρείας, της Madison Avenue, κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60. Η εν λόγω καμπάνια που είχε, δήθεν, προτείνει ο Draper στη Heinz ήταν όντως πολύ καινοτόμα για την εποχή της, η κεντρική ιδέα όμως ήταν ιδιοφυής. Η διαφήμιση άφηνε τον εν δυνάμει πελάτη να φαντάζεται το προϊόν, να το σκέφτεται για ώρες μετά τη θέαση της διαφήμισης και, εν τέλει, να το λαχταρά. Και όλα αυτά χωρίς καν να δείχνει το μπουκάλι της κέτσαπ.


Πενήντα χρόνια μετά, σε μια εξίσου ιδιοφυή κίνηση της Heinz (της πραγματικής, αυτή τη φορά), η καμπάνια «Pass the Heinz» παίρνει σάρκα και οστά. Σε μια σύζευξη του πραγματικού και του φανταστικού κόσμου, η Heinz αποφάσισε να υλοποιήσει την καμπάνια του Draper, σχεδόν ακριβώς όπως την είχε παρουσιάσει στη σειρά, και να την κυκλοφορήσει στην Νέα Υόρκη τόσο σε έντυπη μορφή όσο και σε άλλες μορφές (διαφημιστικές πινακίδες κ.λπ).


Πηγή: απόσπασμα από άρθρο του www.huffingtonpost.gr

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η τραγική ιστορία του πραγματικού εφευρέτη του τηλεφώνου

Το 2002, με μια απόφαση που άλλαξε τα βιβλία της ιστορίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν ως εφευρέτη του τηλεφώνου τον Φλωρεντίνο Αντόνιο Μεούτσι, 113 χρόνια μετά τον θάνατό του. Πρόκειται για μια μεγάλη νίκη της ιταλοαμερικανικής κοινότητας που ζητούσε για χρόνια δικαίωση για τον άγνωστο εφευρέτη, που είδε τον Σκωτσέζο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ να παίρνει τα εύσημα για την δική του πατέντα.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων αναγνώρισε για πρώτη φορά την αδικία που είχε υποστεί ο Ιταλός μετανάστης, ο οποίος είχε παρουσιάσει το πρώτο τηλέφωνο το 1860 στην Νέα Υόρκη, 16 χρόνια πριν ο Μπελ κατοχυρώσει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Όλα άρχισαν όταν ο ίδιος μελετούσε την δυνατότητα θεραπείας με ηλεκτρικό σοκ στην Κούβα, την δεκαετία του 1830. Σε ένα από τα πειράματά του διαπίστωσε ότι ο ήχος μπορεί να «ταξιδέψει» σε ένα χάλκινο καλώδιο με την βοήθεια ηλεκτρικών παλμών.

Το 1850 ο ίδιος μετακόμισε με την σύζυγό του, Εστέρ, στην Νέα Υόρκη για να μελετήσει περισσότερο την πιθανή εφαρμογή αυτής της ανακάλυψης. Εκεί, κατάφερε να συνδέσει τηλεφωνικώς το δωμάτιο της παράλυτης γυναίκας του με το γειτονικό του εργαστήριο και μια δεκαετία αργότερα είχε δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα τηλεπικοινωνιών, το οποίο και παρουσίασε δημοσίως. Ο ιταλικο-αμερικανικός Τύπος είχε μάλιστα εκθειάσει την συγκεκριμένη εφεύρεση, όμως η είδηση δεν έφτασε ποτέ στον αγγλόφωνο Τύπο και ελάχιστοι γνώριζαν για το «τηλετρόφωνο», όπως είχε αρχικά ονομαστεί.

Στην συνέχεια, ο Μεούτσι ήρθε αντιμέτωπος από μια σειρά από ατυχίες. Αδυνατούσε να μάθει την αγγλική γλώσσα, δεν τον στήριξε οικονομικά καμία τράπεζα, ενώ έφερε σοβαρά εγκαύματα μετά από ένα ατύχημα σε ένα ατμόπλοιο. Σαν να μην έφτανε αυτό, η γυναίκα του, Εστέρ, πούλησε τις πρώτες συσκευές του σε ένα κατάστημα μεταχειρισμένων για μόλις έξι δολάρια και ο ίδιος κλήθηκε να φτιάξει άλλα από την αρχή, τα οποία αυτή την φορά ήταν μάλιστα περισσότερο εξελιγμένα.

Ωστόσο, ο ίδιος αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούσε να πληρώσει 250 δολάρια για να αποκτήσει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Στην συνέχεια απέστειλε τα μοντέλα του στην εταιρεία τηλεγράφων Western Union, όμως κανένα από τα στελέχη δεν δέχτηκε να τον συναντήσει από κοντά. Όταν μάλιστα ζήτησε να πάρει πίσω τα μοντέλα του, η εταιρεία είπε ότι χάθηκαν. Δύο χρόνια αργότερα, ο Γκράχαμ Μπελ, που μοιραζόταν το ίδιο εργαστήριο με τον Μεούτσι, κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το τηλέφωνο, υπέγραψε μια επικερδή συμφωνία με την Western Union και απέκτησε παγκόσμια φήμη.
Ο Μεούτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, κινήθηκε νομικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο δέχτηκε να εξετάσει την υπόθεση και ο ίδιος βρισκόταν πολύ κοντά στην νίκη, όμως τον διέκοψε ο θάνατος. Το 1889, ο Φλωρεντίνος αφήνει την τελευταία του πνοή και η υπόθεση «θάφτηκε» σε κάποιο συρτάρι. Η δικαίωση ήρθε τελικά 113 χρόνια αργότερα, χάρη στην επιμονή της ιταλοαμερικανικής κυβέρνησης που ζητούσε να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Πηγή: www.huffingtonpost.gr

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Η γνήσια ελληνική κουζίνα που κρύβαμε επιμελώς κάτω από το χαλάκι…

Πώς από το τζατζίκι, το σουβλάκι και τον μουσακά περάσαμε, επιτέλους, στην παραδοσιακή ελληνική διατροφή…

Ένα case study άθλιου μάρκετινγκ…
Ο Ελληνας κατάφερε το ακατόρθωτο. Για δεκαετίες ολόκληρες κατάφερε να ακυρώσει την γνήσια ελληνική κουζίνα, που αποτελεί θεμέλιο λίθο της μεσογειακής διατροφής. Η ατέρμονη προσπάθειά του, που βασίστηκε στην αναζήτηση του εύκολου κέρδους, στην έλλειψη εξειδικευμένων γνώσεων και στην εκμετάλλευση των αδαών τουριστών, τελικά απέφερε καρπούς. Καταφέραμε να συρρικνώσουμε την ελληνική διατροφή και να την ταυτίσουμε, στα μάτια των ξένων, με συγκεκριμένα προϊόντα (ορισμένα αμφιβόλου ελληνικότητας), όπως μουσακά, γύρο, τζατζίκι, χωριάτικη σαλάτα κ.ά.

Οι παράπλευρες απώλειες…
Ένα σημαντικό όπλο που είχαμε στη διάθεσή μας, καταφέραμε, με την ανοχή της πολιτείας, να το κάνουμε να εκπυρσοκροτήσει στα ίδια μας τα χέρια. Αντί να αναδείξουμε τα οφέλη της ελληνικής κουζίνας και να τη συνδέσουμε με το τουριστικό μας προϊόν, εμείς ακολουθήσαμε τον εύκολο δρόμο. Φθάσαμε μάλιστα σε σημείο να αναζητήσουμε φθηνά υποκατάστατα για να κατεβάσουμε ακόμη περισσότερο το κόστος. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα: λευκό τυρί αντί για την ελληνική φέτα, ακόμη και παρασκευή μουσακά στην Κίνα για τις ανάγκες που γεννά το all inclusive στη Ρόδο.
Ως εκ τούτου, βάλαμε τρικλοποδιά στον ίδιο μας τον εαυτό. Καταδικάσαμε τις εξαγωγές γνήσιων ελληνικών προϊόντων σε μαρασμό με ότι αυτό συνεπάγεται για την εθνική οικονομία - το ένα τρίτο των εξαγωγών προς Γερμανία είναι τρόφιμα και ποτά και κύριοι «πρέσβεις» αυτών των προϊόντων είναι τα ελληνικά εστιατόρια. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εξαγωγείς φέτας στην Ευρώπη αντιμετώπισαν προβλήματα καθώς οι Ευρωπαίοι, που κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στη χώρα μας είχαν γευτεί το λευκό τυρί, αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι αυτή ήταν η πραγματική φέτα.

Κάτι όμως φαίνεται να αλλάζει…
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται, επιτέλους, μία στροφή. Η αρχή έγινε με την καθιέρωση του ελληνικού πρωινού στα ξενοδοχεία, που μύησε τους τουρίστες στους θησαυρούς της τοπικής κουζίνας. Συν τοις άλλοις, μια νέα γενιά επιχειρηματιών στο χώρο της εστίασης και της φιλοξενίας αποφάσισε να «ξεθάψει» παραδοσιακές συνταγές, συστατικά και πιάτα (βλέπε σταμναγκάθι, φάβα, σαλάτα με φακές, σερβιρισμένες σε καλαίσθητο περιβάλλον) και να τα προσφέρει στο κοινό, που διψούσε για νέες εμπειρίες.
Τα Navarino Icons, για παράδειγμα, που παράγονται από ντόπιους παραγωγούς της Μεσσηνίας και καταναλώνονται από τους επισκέπτες του Costa Navarino, πρόσφατα κέρδισαν μία ακόμη διάκριση, καθώς το Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο Navarino Icons ανακηρύχθηκε ως Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο για το 2016.

Αλλάζουν και τα ελληνικά εστιατόρια στη Γερμανία…
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle, στη Γερμανία τα ελληνικά εστιατόρια με την γαλανόλευκη και τα αγάλματα με το Δία και την Αφροδίτη να φιγουράρουν στις γωνιές και στα οποία κάποιος μπορεί να απολαύσει σουβλάκι, γύρο, μπιφτέκι και τζατζίκι, αρχίζουν σιγά σιγά να παραχωρούν τη θέση τους σε άλλα πιο εκλεπτυσμένα, τόσο ως προς το design όσο και ως προς το προσφερόμενο προϊόν.
Κάπως έτσι οι Γερμανοί καταναλωτές μυούνται σε εκλεκτά ελληνικά προϊόντα όπως μοναστηριακή σούπα, βιολογικά κρασιά, αλλαντικά χωρίς συντηρητικά, καλαμαράκια με σπανάκι, φάβα, γλυκό του κουταλιού από τζίντζερ και λεβάντα που παρασκευάζει οικοτεχνία στη Θεσσαλία, μαρμελάδα από ντοματίνια, καθώς και σαλάτα με φακές.

Σύμφωνα με το γερμανικό δημοσίευμα, αυτή η νέα εικόνα της Ελλάδας, αν και στην αρχή ξένισε («στην αρχή έμπαιναν πελάτες μέσα, όταν το μαγαζί δεν ήταν γνωστό, άνοιγαν τον κατάλογο, διάβαζαν, δεν έβρισκαν το γύρο, το σουβλάκι, το μπιφτέκι, τον έκλειναν ευγενικά και έφευγαν» δήλωσε γλαφυρά ένας Ελληνας εστιάτορας). αρέσει τόσο στους Γερμανούς όσο και στον ξένο πληθυσμό της κάθε περιοχής, ιδίως Ιάπωνες και Γάλλους. Οι Ελληνες μετανάστες, από την άλλη, δυστυχώς δεν αποτελούν μία από τις αγορές-στόχους αυτών των πρωτοποριακών μαγαζιών – εξάλλου, σε αντίθεση με άλλους λαούς, όπως οι Εβραίοι, δεν φημιζόμαστε για την αλληλεγγύη μας. 

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Πωλήθηκε (και) η Apivita

Μετά από πολύμηνη «μάχη» γνωστών πολυεθνικών ομίλων, το πλειοψηφικό πακέτο της ελληνικής εταιρείας Apivita, της 13ης μεγαλύτερης εταιρείας φυσικών καλλυντικών στον κόσμο, πουλήθηκε στην ισπανική Puig, έναντι 40 εκατ. ευρώ, που δραστηριοποιείται στον τομέα των καλλυντικών και διανέμει τα προϊόντα της σε 150 χώρες.

Την ελληνική εταιρεία παραγωγής φυσικών καλλυντικών φλέρταρε τους προηγούμενους μήνες και η L'Oreal. Όπως είχαν αναμεταδώσει διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο γαλλικός όμιλος είχε ορίσει το τίμημα στα 20 εκατ. ευρώ ενώ έχει δεσμευθεί και για την κάλυψη των χρεών της Apivita, ύψους 30 εκατ. ευρώ, χωρίς όμως να διασφαλίζεται το μέλλον των 300 εργαζομένων της καθώς και η διατήρηση της ηγεσίας από την οικογένεια Κουτσιανά.

Από το κασελάκι με τα μαύρα σαπούνια ...στην εξαγορά
Η επιτυχημένη εξαγορά ήρθε να επισφραγίσει την πραγματοποίηση του ονείρου δύο νεαρών φαρμακοποιών, της Νίκης και του Νίκου Κουτσιανά, οι οποίοι γνωρίστηκαν το 1972, όταν η Νίκη πήγε να κάνει την πρακτική της σε συνοικιακό φαρμακείο των Αθηνών. Παντρεύτηκαν στο ναό που υπήρχε ακριβώς δίπλα στο φαρμακείο (παρότι το προσκλητήριο γάμου, που είχε σχεδιάσει ο φίλος τους, σκιτσογράφος Σπύρος Ορνεράκης, τους απεικονίζει μέσα σε αυτό) και συνειδητοποιώντας το κοινό τους πάθος για τη φύση, άρχισαν να παράγουν τα πρώτα φυσικά καλλυντικά στην Ελλάδα.

Στην αρχή η διάθεση των προϊόντων γινόταν σε φίλους και συγγενείς, ώσπου το 1977 η Νίκη έκλεισε 48 χειροποίητα σαπούνια σε ένα κουτί κι άρχισε να περπατάει στους δρόμους της Αθήνας, προσπαθώντας να πουλήσει στα φαρμακεία αυτό που αρχικά ουδείς αγόραζε: «μαύρα» ελληνικά σαπούνια, που δεν μύριζαν και πολύ ωραία, σε τιμή δεκαπλάσια από εκείνη ενός κοινού σαπουνιού, αφού οι βασικές πρώτες ύλες -πρόπολη και θυμάρι- ήταν φυσικές άρα και ακριβές.

Σε μια εποχή που το εισαγόμενο κέρδιζε τις εντυπώσεις σε σχέση με το ελληνικό οι πρώτες προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία. Εκείνη όμως συνέχισε μέχρι που τα σαπούνια άρχισαν να αποκτούν πελάτες. «Τελικά, πουλήσαμε αυτό που δεν μπορούσε να πουληθεί» είχε αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή της η ιδρυτής της εταιρείας. Το όραμα του ζεύγους Κουτσιανά, με αφετηρία του την φύση και την χλωρίδα της χώρας μας, απέκτησε επισήμως το όνομα Apivita (από τα λατινικά apis-μέλισσα και vita-ζωή) το 1979. H βάση για τα πρώτα τους φυσικά καλλυντικά ήταν κυρίως μελισσοκομικά προϊόντα και ελληνικά βότανα. Eν συνεχεία, βέβαια τα προϊόντα πολλαπλασιάστηκαν το ίδιο και τα φυσικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τους.

Το 1991 αξιοποιώντας και αναδεικνύοντας τις ιδιότητες των αιθερίων ελαίων, κυκλοφορούν τη σειρά ΑROMATHERAPY και τη σειρά εξατομικευμένων καλλυντικών PERSONAL.. Το 2001 προχωρούν σε μια ακόμα καινοτομία. Αφουγκραζόμενοι τις επιθυμίες των πελατών κυκλοφορούν τις μάσκες προσώπου, express beauty masks, σε συσκευασία μονοδόσεων σε φακελάκια. Η επιτυχία τους είναι εντυπωσιακή, σε σημείο που ο γκουρού του marketing Philip Kotler να την χαρακτηρίζει «case study»

Σήμερα πλέον, που η Apivita συμπληρώνει 38 χρόνια ζωής, δραστηριοποιείται σε 15 χώρες, σε συνεργασία με αλυσίδες φαρμακείων αλλά και στον χώρο της λιανικής με δικά της καταστήματα, στα πρότυπα του εμβληματικού καταστήματός της «The APIVITA Experience Store» στο κέντρο της Αθήνας.
Σημαντικό μερίδιο στη διαχρονική επιτυχία της Apivita έχει η προσήλωσή της στην έρευνα και την ανάπτυξη. Συγκεκριμένα η εταιρεία συμμετέχει σε δέκα ερευνητικά προγράμματα σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και συνεργάζεται με 71 ιδρύματα σε 22 διαφορετικές χώρες. Η έρευνα εστιάζεται κυρίως στα βότανα της ελληνικής φύσης, τα μελισσοκομικά προϊόντα, αλλά και τον υποθαλάσσιο χώρο της Μεσογείου.


Πηγή: προσαρμογή σε άρθρο του www.insider.gr

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

City Guides. Η νέα, τουριστική, λειτουργία του Facebook

Το Facebook, σε μια προσπάθεια να «χτυπήσει» το Foursquare, αποφάσισε να επενδύσει στον τουρισμό εγκαινιάζοντας τη λειτουργία City Guides (οδηγός πόλεων). Οι ενδιαφερόμενοι, μεταβαίνοντας στην επιλογή «more» (περισσότερα) στο menu θα μπορούν να βλέπουν πλέον μία λίστα με πόλεις που έχουν επισκεφτεί οι φίλοι τους, με προτάσεις και δραστηριότητες σε κάθε τοποθεσία.

Aν ο χρήστης κάνει κλικ σε κάποια από αυτές τις πόλεις, θα εμφανιστούν τα «στρογγυλά προσωπάκια» των φίλων του, που την έχουν επισκεφθεί – οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από τα check-in και τις αναρτήσεις που έχουν κάνει (η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα το δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης δεν είχε αξιοποιήσει σε μεγάλο βαθμό αυτά τα δεδομένα).

Αν επιλέξει, τώρα, να κάνει κλικ σε κάποιον φίλο του, θα ξεδιπλωθούν μπροστά του τα μέρη που αυτός έχει επισκεφθεί (π.χ. εστιατόρια, ξενοδοχεία, καταστήματα με σουβενίρ), μέσα στην πόλη. Μπορεί, επίσης, και να αποθηκεύσει τις πληροφορίες που του φαίνονται χρήσιμες σε ειδικό σημείο στην κορυφή της σελίδας της κάθε πόλης.

Η εν λόγω λειτουργία είναι χρήσιμη όχι μόνο όταν κάποιος έχει αρκετούς πολυταξιδεμένους φίλους, αλλά και επειδή σε κάθε οδηγό πόλης υπάρχει μία λίστα με τα «μέρη που επισκέπτονται οι ντόπιοι» (Places the Locals Go). Αξιοποιώντας τις τεχνολογικές καινοτομίες, το Facebook θα προσφέρει μία περίληψη για το τι λένε οι ντόπιοι για κάθε τοποθεσία-επιχείρηση (π.χ. για ένα εστιατόριο θα μπορούσε να είναι «το συνιστούν ανεπιφύλακτα για τα σουτζουκάκια του και την άψογη εξυπηρέτηση).

Επιπρόσθετα, η City Guides, η οποία προς το παρόν είναι διαθέσιμη μόνο για μεγάλες πόλεις (π.χ. πρωτεύουσες), θα ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους για τις προσεχείς εκδηλώσεις
που θα λάβουν χώρα, καθώς και για τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της κάθε πόλης.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Μια ιταλική start-up προωθεί την ιδέα των "πράσινων νεκροταφείων"...

Μία ιταλική start-up δημιούργησε ένα εξαιρετικά καινοτόμο project, καθώς προτείνει την οργανική ταφή των θανόντων μέσα σε μία κάψουλα, όπου το σώμα θα βιοδιασπάται και θα μετατρέπεται σε θρεπτική ουσία για τα δέντρα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα eco-friendly concept που καταργεί την έννοια του νεκροταφείου, με όλα τα αρνητικά που αυτό συνεπάγεται, και προωθεί την ιδέα ενός «ιερού δάσους».
Σύμφωνα με τη φιλοσοφία της Capsula Mundi, ο θανών τοποθετείται, στην εμβρυακή στάση, σε μία κάψουλα, η οποία θάβεται στο έδαφος. Ακριβώς από πάνω θα φυτευτεί ένα δέντρο, το οποίο είχε επιλεγεί, ανάμεσα από μία ευρεία ποικιλία, όσο ο πρόσφατα αποβιώσας ήταν ακόμη εν ζωή.


Καθώς το σώμα θα διασπάται μέσα στη βιοδιασπώμενη κάσα, θα αποτελέσει λίπασμα για το δέντρο που βρίσκεται από πάνω. Μία ζωή λοιπόν που έφυγε θα δώσει ζωή σε ένα δέντρο, το οποίο η οικογένεια του θανόντα θα μπορεί να ποτίζει και γενικώς να το προσέχει.  

Το project δεν έχει ακόμα λάβει σάρκα και οστά καθώς στην Ιταλία απαγορεύεται μία τέτοιου είδους οικολογική ταφή – εξάλλου, η Εκκλησία και δη το Βατικανό δεν θα ενθουσιαστούν με την ιδέα. Η εταιρεία ωστόσο φιλοδοξεί να δημιουργήσει «πάρκα μνήμης» αντί για ταφόπλακες, περιορίζοντας έτσι τη χρήση ξύλου για την κατασκευή φέρετρων (όπως η ίδια ισχυρίζεται στην ιστοσελίδα της, ένα δέντρο χρειάζεται 30 χρόνια για να φθάσει σε ικανοποιητικό μέγεθος και να .κοπεί για να μετατραπεί σε φέρετρο, που είναι ωφέλιμο μόλις για 2-3 ημέρες).

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Porsche 911. Ενα μοντέλο που η Porsche δεν ήθελε...

Μολονότι η Porsche 911 θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα σπορ αυτοκίνητα όλων των εποχών, εντούτοις η ίδια η Porsche δεν την ήθελε…

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο σχεδιαστής του, ο Μπάτζι Πόρσε, γιος του Φέρι Πόρσε, σχεδιαστή της θρυλικής 356 και εγγονός του Φερδινάνδου Πόρσε, σχεδιαστή του «Σκαραβαίου», εκδιώχθηκε από το σχολείο βιομηχανικού σχεδίου όπου σπούδαζε, ήδη από τον πρώτο χρόνο, λόγω «έλλειψης ταλέντου»…

Η συνέχεια όμως δεν ήταν πολύ καλύτερη. Όταν ο Μπάτζι ξεκίνησε να εργάζεται για τον πατέρα του στην επιχείρησή του, τα σχέδια του για ένα πρωτοποριακό σπορ αυτοκίνητο αγνοήθηκαν, καθώς του ζητήθηκε από τον επικεφαλής του τμήματος να προβεί σε σημαντικές τροποποιήσεις. Εχοντας πίστη στις ιδέες του, ανέθεσε σε μία ανεξάρτητη επιχείρηση να δημιουργήσει το πρωτότυπο. Η πρώτη Porsche 911 είχε μόλις γεννηθεί – η αρχική ονομασία ήταν 901, ωστόσο το 0 στη μέση ήταν κατοχυρωμένο από την Peugeot.

O Μπάτζι δικαιώθηκε για την επιμονή του. Οι πωλήσεις της 911 έφθασαν το ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα στον μισό και πλέον αιώνα που βρίσκεται στην παραγωγή. Αρκετά καλά για έναν σχεδιαστή που δεν διέθετε ταλέντο…