Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Από τον Ζορμπά στην αμηχανία και στα... λαμόγια

«Η μεγάλη αλλαγή στο brand της χώρας έγινε γύρω στο ’60», λέει ο κ. Οικονομίδης. «Μέχρι τότε, η πρωταγωνίστρια ήταν η Ελλάδα» – η φτωχή χώρα με τη δοξασμένη ιστορία που οι ξένοι τη βοήθησαν μετά τον πόλεμο. «Αλλά από το ’60 και μετά», παρατηρεί ο κ. Οικονομίδης, «πρωταγωνιστές έγιναν οι Ελληνες».

Την εικόνα του Ζορμπά στο σινεμά οι ξένοι τη λάτρεψαν – έμοιαζε, άλλωστε, με εκείνη του Αριστοτέλη Ωνάση. Του Ελληνα που ξεκινάει από το τίποτα, κάνει αμύθητη περιουσία, παντρεύεται την Τζάκι Κένεντι, και έχει όλο τον κόσμο στα πόδια του. «Με το “Zorba the Greek”, με τη Μελίνα, με τον Ζυλ Ντασσέν είχαμε κάτι να προτείνουμε στους ξένους», παρατηρεί ο Γ. Ολύμπιος. «Το πρότυπο του Ζορμπά είχε αναφορά στην ελληνική κοινωνία, ήταν ειλικρινής η αγνότητα, η καθαρότητα που εξέπεμπε. Και είχε και λογοτεχνικές αναφορές. Υπήρχαν στην Αγγλία, στη Γερμανία έδρες Ελληνικών Σπουδών, δεν ήταν κάτι το αυθαίρετο ή αφελές», συμπληρώνει. «Γι’ αυτό και είχε τόση πέραση».

Υστερα ήρθε η Χούντα, και η εικόνα άλλαξε: άλλοι μας λυπούνταν, άλλοι ένιωθαν αμηχανία... Ωσπου μπήκαμε στην εποχή του «εθνικά υπερήφανου Ελληνα». «Τότε επικράτησε αυτό που ισχύει ακόμα», λέει ο Γ. Ολύμπιος. «Το “εσείς οι ξένοι δεν έχετε λέξη για το φιλότιμο!”. Γίναμε η χώρα της διασκέδασης, του “έξω καρδιά”, των πιάτων που σπάνε. Ως το ’85 αυτή ήταν η αλήθεια της Ελλάδας». Συνδυασμένο με την ομορφιά της χώρας, το μότο «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» έδωσε το στίγμα μας για μια πλήρη δεκαετία. Κι ύστερα, άρχισε σιγά σιγά να θολώνει…

«Θυμάμαι πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ένα αυστραλέζικο σποτ», λέει ο κ. Οικονομίδης. «Τρεις Ελληνες εργάτες κάθονται βαριεστημένοι σ’ ένα ημιτελές στάδιο και τρώνε πατατάκια. Ξαφνικά ακούγεται ένας πυροβολισμός. Εμφανίζονται οι δρομείς, που έρχονται από το βάθος και σαν να ήταν εμπόδια οι Ελληνες εργάτες, πηδάνε από πάνω τους! Αυτή ήταν η εικόνα μας την εποχή που οι ξένοι μας έκαναν διαρκώς συστάσεις πως δεν θα προλάβουμε τους Ολυμπιακούς».

Αλλά τις ημέρες των Αγώνων, όλα άλλαξαν: η τελετή έναρξης έδεσε για πρώτη φορά με μοντέρνο τρόπο την κλασική αρχαιότητα με τη σύγχρονη Ελλάδα. «Για τις 16 μέρες των Αγώνων, κάθε άνθρωπος στον πλανήτη ένιωθε την Ελλάδα σπίτι του». Ο κ. Οικονομίδης ακόμη νοσταλγεί εκείνες τις δύο εβδομάδες – «ήταν η μεγάλη ευκαιρία της χώρας μας να αλλάξει την εικόνα της. Και πήγε χαμένη», λέει. «Δεν είναι μόνο που όλο αυτό το αφήσαμε να σβήσει», παρατηρεί ο Γ. Ολύμπιος.

"Το χειρότερο είναι πως ενισχύθηκε και η πάγια υποψία των ξένων: ότι πάλι πήγαμε να τους κοροϊδέψουμε και μόνο μετά τις δικές τους κόκκινες κάρτες κάναμε όπως έπρεπε τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οταν πια η λαμπερή εικόνα έσβησε, έμεινε η βεβαιότητα πως αυτή η χώρα λειτουργεί μόνο υπό καθεστώς αστυνόμευσης। Και αυτό ακριβώς είναι που πληρώνει η Ελλάδα σήμερα''
Πηγή: Καθημερινή

Πώς μπορεί να αντιστραφεί το κλίμα

Επειδή μερικές φορές για να πάμε μπροστά πρέπει να ρίχνουμε κάποιες φευγαλέες ματιές προς τα πίσω, τότε το επόμενο άρθρο, για την αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος, θα φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο και διδακτικό.

Πριν από χρόνια, ο Ζακ Σεγκελά, ο πασίγνωστος image maker, κατάφερε κάτι σπάνιο: σόκαρε τον Φρανσουά Μιτεράν! «Μιλάτε για μένα, και αισθάνομαι σαν να μιλάτε για ένα προϊόν!», εξανέστη ο Γάλλος πρόεδρος. «Κι ο πολιτικός ένα προϊόν είναι», είπε ο Σεγκελά ατάραχος. «Δηλαδή, εσείς μπορείτε όλους να μας πουλήσετε εξίσου καλά;», ρώτησε ο Μιτεράν. «Οχι κύριε πρόεδρε!», απήντησε ο Σεγκελά. «Υπάρχουν και κακά προϊόντα!».

Οποιον επικοινωνιολόγο και να ρωτήσετε, θα σας πει το ίδιο: η Ελλάδα είναι κι αυτή προϊόν – και όχι «κακό προϊόν». Είναι ένα παλιό, αγαπημένο brand που βρίσκεται σε κρίση. Ο κ. Οικονομίδης λέει πως θυμίζει την Apple του 1997. «Τότε τα PC είχαν περισσότερες εφαρμογές κι είχαν σαρώσει την αγορά. Η Apple πήγαινε για πτώχευση», θυμάται. «Την καμπάνια για να σώσουμε την εταιρεία τη στήσαμε εμείς. Και δεν προβάλαμε το προϊόν. Προβάλλουμε αξίες». Το σποτ που βγήκε δεν έδειχνε ούτε έναν υπολογιστή. Εδειχνε όλες τις ιδιοφυΐες του κόσμου, από τον Μπομπ Ντίλαν ώς τον Μαχάτμα Γκάντι, και μιλούσε για όραμα και δημιουργικότητα. Ηταν η καμπάνια που έσωσε την Apple – την ίδια εταιρεία που σήμερα είναι παντοδύναμη. «Αυτό που κάναμε», λέει ο κ. Οικονομίδης, «ήταν να ανατρέξουμε στα ιδανικά της εταιρείας, στο DNA της. Αυτό πρέπει να κάνει και η Ελλάδα σήμερα».

Στο απορημένο μου ύφος απαντά με ένα παράδειγμα: εκείνο της καμπάνιας που έστησε ο διάσημος Ελληνοαμερικανός διαφημιστής George Lois. Ηταν το 1985 που οι ΗΠΑ είχαν εκδώσει ταξιδιωτική οδηγία για τη χώρα μας λόγω της τρομοκρατίας. Ο ΕΟΤ απευθύνθηκε στον Lois για να σώσει τον τουρισμό μας. Εκείνος έκανε κάτι απλό αλλά ιδιοφυές: βρήκε 37 διάσημους Αμερικανούς που ήταν γόνοι μεταναστών, και τους έδωσε από ένα εισιτήριο για διακοπές στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα να πουν μία φράση μπροστά στην κάμερα. Ο μέσος Αμερικανός που είχε παππούδες μετανάστες ταυτίστηκε βλέποντας τον Νιλ Σεντάκα να λέει πως «ο πατέρας μου ήταν μετανάστης απ’ την Τουρκία. Τώρα εγώ γυρίζω σπίτι… στην Ελλάδα!». Το σλόγκαν «Now I am going home… to Greece!», έκανε θραύση: τα αεροπλάνα με προορισμό την Αθήνα ταξίδευαν με 100% πληρότητα.

«Πρόσφατα», λέει ο κ. Οικονομίδης, «ανέλαβα μια καμπάνια για τις Σεϋχέλλες που ο τουρισμός τους ήταν σε κρίση: από τη μέρα που ο πρόεδρος της χώρας βγήκε και είπε πως “εμείς δεν θα είμαστε δούλοι του υπόλοιπου κόσμου!”, οι κάτοικοι των Σεϋχελλών αρνούνταν να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες! Στήσαμε λοιπόν μια καμπάνια με κίνητρα για βελτίωση. Τα ταξί τους, ας πούμε, ήταν σε άθλια κατάσταση. Προτείναμε στην κυβέρνηση να αγοράσει ένα στόλο από ολοκαίνουργια ταξί, να τα νοικιάσει φθηνά αλλά κάθε τόσο να τα ελέγχει: όποιος οδηγός δεν φρόντιζε το αμάξι του, του το έπαιρναν αυτομάτως πίσω».

Μπορεί να μοιάζουν απλές οι ιδέες που άλλαξαν το brand των Σευχελλών, αλλά η πραγματική αλλαγή είναι στη νοοτροπία των κατοίκων. Παντού στον χάρτη υπάρχουν αντίστοιχα παραδείγματα – η Εσθονία, φερ’ ειπείν. «Είναι μια μικρή χώρα», λέει ο κ. Ολύμπιος, «αλλά όταν έριξε βάρος στην πανεπιστημιακή της κοινότητα, έγινε ενδιαφέρουσα για τους Ευρωπαίους. Ή η Ρουάντα. Ολοι την είχαμε συνδυάσει με τη γενοκτονία, αλλά σήμερα είναι τουριστικός προορισμός. Βέβαια, χρειάστηκε πρώτα να κηρύξουν τη μισή χώρα εθνικό πάρκο!».

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά – και προτάσεις για την Ελλάδα ακόμη περισσότερες: «Θα μπορούσαμε να κάνουμε άνοιγμα σε χώρες που δεν είναι προκατειλημμένες έναντί μας. Στην Ασία, για παράδειγμα», προτείνει ο Π. Οικονομίδης. «Θα μπορούσε η ελληνική περιφέρεια να δώσει λύση», λέει ο Γ. Ολύμπιος. «Η Κρήτη, ας πούμε, να δημιουργήσει ένα δικό της brand. Να λειτουργήσει ως αυτόνομο τμήμα, με εξαιρετικές παροχές για τον επισκέπτη. Αν πολλές περιφέρειες φρόντιζαν το brand τους, σε έναν ορίζοντα πενταετίας το brand της Ελλάδας θα μπορούσε να ανασυγκροτηθεί από τα μέρη του».

Προτάσεις υπάρχουν πολλές। Προϋπόθεση, μόνο μία: να αλλάξουν οι Ελληνες. «Το να έχεις έναν πρωθυπουργό που ασκείται, που χειρίζεται το λάπτοπ, που μιλάει αγγλικά, είναι μια καλή αρχή. Οι ξένοι μπορούν να ταυτιστούν με την εικόνα αυτή», λέει ο Γ. Ολύμπιος. «Αλλά δεν φτάνει». Γιατί, όπως υπογραμμίζει και ο Π. Οικονομίδης, «το brand φτιάχνεται από μέσα προς τα έξω. Πρέπει κάθε Ελληνας να αλλάξει προς την ίδια κατεύθυνση». «Να ανακαλύψεις μέσα στη χώρα σου μια καινούργια χώρα» – έτσι το λέει ο Γ. Ολύμπιος. «Αυτό θα ήταν λυτρωτικό και για μας τους ίδιους. Να δώσουμε επιτέλους μια απάντηση στο “τι σημαίνει Ελληνας σήμερα; Τι τον ενδιαφέρει; Τι θέλει να πετύχει;”». Αν αυτό είναι εφικτό, εξαρτάται από τον καθένα μας ξεχωριστά. Αλλά το βέβαιον είναι πως στη σημερινή Ελλάδα, πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν απαντήσεις γι’ αυτές τις ερωτήσεις…

Πηγή: Καθημερινή

Το brand name της Ελλάδας σε κρίση

Ο Πίτερ Οικονομίδης (σύμβουλος Επικοινωνίας (ιδρυτής της Felix BNI A.E., μιας διεθνούς εταιρείας branding consultancy με έδρα την Αθήνα) ανοίγει τον υπολογιστή. «Αυτό είναι σήμερα το brand μας», λέει. Στην οθόνη έχει παραταγμένες τρεις εικόνες: τις κολόνες του Παρθενώνα, το λιμάνι της Μυκόνου, και τον Αντονι Κουίν να χορεύει, ως Ζορμπάς. «Αυτά τα τρία συνθέτουν την εικόνα των ξένων για την Ελλάδα». Ο κ. Οικονομίδης βάζει τον κέρσορα στον Παρθενώνα. «Η κλασική Ελλάδα», λέει. Υστερα φωτίζει την εικόνα απ' το νησί: «η ομορφιά της Ελλάδας». Τελευταίο μού δείχνει τον Ζορμπά. «Και αυτός εδώ είναι που φταίει για όλα!», λέει.

Βλέπει την έκπληξή μου - «πώς γίνεται ξαφνικά να φταίει για όλα ο παλιός αγαπημένος τύπος του Ελληνα- Ζορμπά;». Ο κ. Οικονομίδης γελάει. «Γίνεται! Γιατί μέσα στον Ελληνα υπάρχει απ' τη μία πλευρά το φιλότιμο κι η φιλοξενία, απ' την άλλη η απάτη κι η τεμπελιά. Κι ο συνδυασμός αυτός είναι ο Ζορμπάς». Είναι περίπου αυτό που έλεγε ο Γιάννης Λάτσης: «Στην Ελλάδα ποτέ δουλειές. Μόνο διακοπές!». Ο Ζορμπάς είναι πολύ καλός για παρέα - δε βαριέσαι ποτέ μαζί του. Αυτό οι Ευρωπαίοι το ήξεραν απ' τη δεκαετία του '60. Εκείνο που πληροφορήθηκαν πρόσφατα, είναι το ποιος πληρώνει τον λογαριασμό αν κάνει δουλειές με τον Ελληνα-Ζορμπά.

Το Ιντερνετ δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες: «Τα τελευταία χρόνια το μόνο που εξάγει η Ελλάδα είναι ψέματα και βία», επισημαίνει ο Γιάννης Ολύμπιος (σύμβουλος Επικοινωνίας και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας V+O Communication). Αυτά τα δύο παίζουν ως ειδήσεις απ' την Ελλάδα στα ξένα δίκτυα. Το παιδί που σκότωσαν στη Μύκονο, η απαγωγή του εφοπλιστή, τα ψεύτικα στοιχεία που στείλαμε, τα λεφτά που σπαταλήσαμε... «Δείτε τις ειδήσεις στο BBC», λέει ο κ. Ολύμπιος. «Οποτε μιλάνε για κάποιον που καταστράφηκε οικονομικά, το αγαπημένο τους αστείο είναι «μήπως είχε Ελληνα λογιστή;»».

Αλλά όταν πρόκειται για την εικόνα της χώρας μας, τα αστεία πρέπει να τα παίρνουμε πολύ σοβαρά. Ο κ. Οικονομίδης μού δείχνει μια ψηφοφορία στο σάιτ της εφημερίδας Bild. Απ' τους 31.000 Γερμανούς που ψήφισαν, το 82% διάλεξε την απάντηση «να μη σώσουμε τους Ελληνες». Στα σχόλια διαβάζεις ατάκες του τύπου «αυτούς τους περήφανους κλέφτες, τους Ελληνες, πρέπει να τους πιάσουμε απ' το αυτί και να τους πετάξουμε απ' το ευρώ». Είναι αυτό που ο Γ. Ολύμπιος περιγράφει ως «street level anger». «Πλέον» λέει, «οι Ευρωπαίοι είναι νευριασμένοι μαζί μας. Οχι οι πολιτικοί και οι οικονομικοί αναλυτές. Οι απλοί άνθρωποι». Ισως γιατί τόσα χρόνια αυτοί μας αντιμετώπιζαν σαν συμπατριώτες τους στην Ευρώπη, ενώ εμείς τους βλέπαμε σαν κορόιδα που μας χρηματοδοτούν.

«Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα», λέει ο Π. Οικονομίδης. «Την Ελλάδα οι ξένοι συνεχίζουν να την αγαπούν. Το πρόβλημα είναι οι Ελληνες. Ημουν προ μηνών σε ένα μαγαζί με ζωντανή μουσική. Δίπλα μου καθόταν ένας Ελληνας απ' αυτούς που θέλουν να δείξουν πως έχουν πολλά λεφτά. Αγόραζε πανέρια λουλούδια των 15 ευρώ, τα πετούσε το ένα πίσω απ' το άλλο. Οπως έπινε γυρίζει και μου λέει «Κρίση; Ποια κρίση;». Του απήντησα «εσύ είσαι η κρίση!». Αλλά αμφιβάλλω αν μου έδωσε καμία σημασία». Γιατί κανείς Ελληνας δεν πιστεύει πως φταίει εκείνος για την κρίση. «Στην Ελλάδα αναβιώνουμε εδώ και πενήντα χρόνια το brand †των 60's», λέει ο Γ. Ολύμπιος. «Η Μελίνα, ο Γκάτσος, ο Ρίτσος, το «πού πήγαν οι μεγάλοι;»... Αλλά οι ξένες κοινωνίες είναι εκρηκτικές, γρήγορες σε εξέλιξη. Το beat του «συρτάκι» είναι πολύ αργό για τους ξένους». Κι έτσι, ο Ελληνας απομονώνεται και παγιδεύεται στο παλιό πρότυπο του Ζορμπά. «Ομως δεν μπορεί το 2010 η λογική μας να είναι η λογική του «καταφερτζή» που ξεκινά απ' το τίποτα και καταλήγει Ωνάσης», λέει ο Π. Οικονομίδης. Το παλιό μας μότο, το «έτσι είμαστε εμείς οι Ελληνες» είναι αυτό που μας έφερε ως εδώ. Γιατί η νοητή συνέχεια του «έτσι είμαστε οι Ελληνες», είναι το «κι αν σας αρέσει!».

Η εντύπωση για μια «μάρκα»

Οπως ακριβώς έχουμε μια συγκεκριμένη εντύπωση για ένα άτομο, έτσι έχουμε μια εικόνα και για ένα προϊόν, ένα πολιτικό κόμμα ή μια χώρα। Στην πραγματικότητα, αυτό εννοούμε με τη λέξη «brand», ή στα ελληνικά «μάρκα». Για τον άνθρωπο που σχηματίζει γνώμη για το brand μιας χώρας, όλα είναι σημαντικά: ό,τι δει στην τηλεόραση, ό,τι διαβάσει στο Ιντερνετ, ό,τι ακούσει από γνωστούς του, ό,τι παρατηρήσει ως επισκέπτης σ' αυτή τη χώρα. Αν θέλετε να διαπιστώσετε σε ποια κατάσταση βρίσκεται το brand «Ελλάδα» σήμερα, ένας τρόπος είναι να μπείτε στο Ιντερνετ, στη μηχανή αναζήτησης της Google. Γράψτε πρώτα «Parthenon», το σύμβολο της αρχαίας Ελλάδας. Θα λάβετε 1.880.000 αποτελέσματα. Μετά δοκιμάστε με τη λέξη «Mykonos»: το γνωστότερο ελληνικό νησί. Η Google θα σας δώσει περίπου 3 εκατομμύρια αποτελέσματα. Αν όμως γράψετε «Greece crisis», προτού πατήσετε το «enter», φροντίστε να έχετε καθίσει στην καρέκλα σας: μπροστά σας θα εμφανιστούν… 22.700.000 αποτελέσματα! Κατόπιν αυτού, αναρωτιέστε ακόμη τι σκέφτεται ο πλανήτης για τη μικρή μας χώρα;

Πηγή: Καθημερινή

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Ανδρικά πακέτα διακοπών για αιώνιους εφήβους

Ξενοδοχεία για άνδρες...

Αν νομίζατε ότι οι ανδροπαρέες συναντιούνται μία φορά την εβδομάδα, μάλλον έχετε χάσει επεισόδια. Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε ότι υπάρχουν ξενοδοχεία αποκλειστικά για άνδρες όλων των ηλικιών, που δίνουν ραντεβού στη ρεσεψιόν για «άγριες» ημέρες και νύχτες; Οι πρώτες καρτ–ποστάλ μάς έρχονται από το Μαϊάμι. Αυτός είναι ο νέος τρόπος διακοπών, απόδρασης, ξεσαλώματος, πείτε το όπως θέλετε. Η ιδέα ανήκει στον Τζιν Γκραμπάρνικ, ο οποίος ανέκαθεν ονειρευόταν να μείνει σε ένα ξενοδοχείο φτιαγμένο αποκλειστικά για τους... εντιμότατους φίλους του.
Τελικά το έχτισε. Το Regent South Beach στη Φλόριντα θα εγκαινιαστεί μέσα στον Οκτώβριο. Το «πακέτο» περιλαμβάνει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Πρόσβαση στα πιο περιζήτητα κλαμπ. Χειροποίητα πούρα, μπίρες όλων των ειδών στο μίνι μπαρ, πολυτέλεια 24 ώρες το 24ωρο. Θέλετε πάρτι κάθε βράδυ; Θα το έχετε. Προτιμάτε πράσινη τσόχα και πόκερ; Κανένα πρόβλημα. Σκέφτεστε να πάτε να παρακολουθήσετε κάποιο άθλημα; Τα εισιτήρια θα σας περιμένουν.
Σε ποιους απευθύνεται; Σε επιχειρηματίες, παλιούς συμμαθητές που χάθηκαν, σκληρά εργαζόμενους αιώνιους εφήβους. Υπάρχει και όρος για το συγκεκριμένο στυλ διακοπών, «mancation», όπως «vacation». «Αυτά τα ταξίδια απευθύνονται κυρίως σε μια ομάδα ανθρώπων που γνωρίστηκαν στο σχολείο και ευελπιστούν να ξαναζωντανέψουν το παρελθόν ή να δώσουν μια παράταση στο χθες», λέει ο Τζος Λέσνικ, πρόεδρος της εταιρείας «I’m in!», που ιδρύθηκε τον περασμένο χρόνο με στόχο την οργάνωση ταξιδιών για άνδρες. «Γίνονται μία ή δύο φορές τον χρόνο. Είναι κάτι σαν τελετουργία».
Μαζί και βιομηχανία. Πρόσφατες έρευνες που διεξήχθησαν (πού αλλού;) στην Αμερική δείχνουν ότι ο τζίρος από τα ταξίδια που μαγειρεύονται από φίλους –άνδρες και γυναίκες– ξεπερνά τα 11 δισ. δολάρια. Ο Γκραμπάρνικ υποστηρίζει ότι η φιλοσοφία του για το Regent, στο οποίο μπορεί κανείς να βρει μια πισίνα με γυάλινο βυθό, πανάκριβα αυτοκίνητα για τις μετακινήσεις των επισκεπτών και 24ωρο room service, είναι η ίδια που είχε όταν έφευγε και ο ίδιος με τους κολλητούς του για ξέγνοιαστες διακοπές, μακριά από γκρίνιες και υποχρεώσεις στο Ασπεν, στο Κολοράντο, στην Κόστα Ρίκα, κάθε τρεις – τέσσερις μήνες. Για τους πιο απαιτητικούς θα υπάρχει penthouse, πριβέ ταράτσα με πισίνα και μπαρ μέσα στο νερό, υπηρεσία μπάτλερ και επιλογή για ενοικίαση αυτοκινήτων όπως Πόρσε, Μπέντλεϊ ή Λαμποργκίνι.
Ξενοδοχεία για άνδρες με τα όλα τους, όμως, δεν θα βρείτε μόνο στο Μαϊάμι। Στο Wild Dunes Resort στη Νότια Καρολίνα, μπορείτε να κλείσετε το πακέτο «Dudes on the dunes» με μαθήματα γκολφ, πόκερ στο δωμάτιο με σνακ και μπίρες, από 625 δολάρια το άτομο για δύο νύχτες. Στο Marquis Los Cabos Resort στο Μεξικό μπορεί κανείς να παρακολουθήσει μαθήματα σέρφινγκ, γκολφ, πόκερ και να βρει τα πιο δυσεύρετα πούρα, έναντι 490 δολαρίων τη βραδιά. Μαθαίνουμε, όμως, ότι υπάρχει και το Harbor Beach Resort & Spa στη Φλόριντα με το «Fishing emanation», με εκδρομή για ψάρεμα και έναν σεφ για συνοδό προκειμένου να ψήσει ό,τι πιάσουν, με τις τιμές να ξεκινούν από 725 δολάρια το άτομο. «Mancation» σημαίνει ενασχόληση των ανδρών με «μάτσο» ασχολίες όπως σπορ, κάμπινγκ, τζόγος, φλερτ, κατανάλωση αλκοόλ, χωρίς την παρουσία συζύγων, ερωμένων, συντρόφων. Ευτυχώς που υπάρχουν και αντίστοιχες εναλλακτικές για γυναίκες, όπως στο Fairmont Hotels & Resorts, με 50 ξενοδοχειακές μονάδες που φροντίζουν και τα αγοράκια (π.χ. με μαθήματα αγωνιστικής οδήγησης) και τα κοριτσάκια (με προγράμματα μασάζ και περιποίησης). Για τους πιο παραδοσιακούς υπάρχει το Hotel Fauchere στην Πενσιλβάνια, από το 1852, τότε που οι άνδρες καλύπτονταν με λίγο ψάρεμα και κανό. Αν έχει αλλάξει σήμερα κάτι στο συγκεκριμένο κατάλυμα είναι η δυνατότητα να συνδεθείς με το Ιντερνετ, να παρκάρεις το iPod σου και να ξενυχτήσεις αγκαλιά με μια σούπερ φλατ οθόνη με την ταινία της αρεσκείας σου.
Πηγή: Καθημερινή

Το ισπανικό τουριστικό θαύμα και ένα ελληνικό ναυάγιο...

Γιατί η χώρα μας υστερεί τραγικά και στις θαλλάσιες –κι όχι μόνο– υπηρεσίες χάνοντας συνάλλαγμα...

Η σύνδεση του ελληνικού πολιτισμού με τον θαλάσσιο τουρισμό μπορεί να αποφέρει τεράστια έσοδα στη χώρα μας ακολουθώντας παραδείγματα άλλων προορισμών του εξωτερικού. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της Ενωσης Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Θαλαμηγών κ. Πυθαγόρα Κόσιβα το ποιοτικό Yachting, ανθεί κατά κανόνα, όπου υπήρξε και υπάρχει πολιτιστικό υπόβαθρο.

Γνωστό είναι το ισπανικό θαύμα. Η αντιγραφή του ξεκίνησε πολύ αργότερα στην Ελλάδα, αν και βρίσκεται συνεχώς ψηλά στις προτιμήσεις των κατόχων θαλαμηγών.

Ποια είναι η εικόνα της Ισπανίας, στο συγκεκριμένο κομμάτι σήμερα; Καταρχήν, το αξιοσημείωτο είναι ότι πλέον δεν αποτελούν κέντρο yachting οι Βαλεαρίδες, παρόλο που η ζωή εκεί, δεν σταματά ποτέ. Σήμερα, βρίσκονται στην τρίτη θέση της ισπανικής κατάταξης, με αύξηση 1% στις προτιμήσεις των ξένων, κατά το 2005, παρά τον όγκο των μοντέρνων μαρίνων τους. Μόνο η Μαγιόρκα, διαθέτει 37 μαρίνες, η Μινόρκα 24 και η μικρή Ιμπιζα 12 μαρίνες. Ολες είναι γεμάτες και με λίστα αναμονής.

Νέα ισπανικά κέντρα του yachting δημιουργήθηκαν τελευταία στην Καταλωνία και την Ανδαλουσία.

Η Βαλένθια, ως ευρωπαϊκή έδρα σήμερα του φημισμένου ιστιοπλοϊκού Ράλι America’s Cup, αποτελεί, για τον λόγο αυτό ένα πανάκριβο κέντρο yachting.

Στην ευρύτερη περιοχή, δημιουργήθηκαν ναυτικά Clubs που διαχειρίζονται πανάκριβες μαρίνες μελών τους, με μια υπέρμετρη κοινωνική υπεροψία για την εποχή μας. Αλλες φημισμένες μαρίνες της περιοχής είναι η μαρίνα Alta στη Murcia, που για τους ιδιοκτήτες πολυτελών σκαφών, αποτελεί τα Νέα Σύνορα του θαλάσσιου τουρισμού, ενώ τα τέλη ελλιμενισμού και του leasing, φθάνουν σε απίστευτες τιμές. Υπερσύγχρονα κέντρα με μαρίνες, είναι η Denia’s, η Javea, η Moraira κ.ά. Η Βαρκελώνη, μεταξύ των πάρα πολλών, είναι προικισμένη με 19 μεγάλα μουσεία εκ των οποίων τα 14 αφορούν, τα σύγχρονα ρεύματα της τέχνης, ενώ διαθέτει 6 μοντέρνες μαρίνες.

Η περίπτωσή μας

Την ίδια στιγμή η κατάσταση στην Ελλάδα λίγο απέχει από το να χαρακτηριστεί... πρωτόγονη. Η πατρίδα μας δεν είναι γνωστή στο εξωτερικό, πέραν των μνημείων της, για κάτι το πολύ αξιόλογο και ετήσια επαναλαμβανόμενο πολιτιστικό γεγονός, με διεθνή ακτινοβολία, όπως είναι το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, του Μπαϊρόιτ, της Αρλ για τις εικαστικές τέχνες, του Κινηματογράφου στις Κάννες και ακόμη, των 152 κορυφαίων πολιτιστικών γεγονότων που διαδραματίζονται στις πόλεις και κωμοπόλεις της γαλλικής Ριβιέρας, όλο τον χρόνο και που αποτελούν τους πόλους έλξης ποιοτικών τουριστών.

Σύμφωνα με τον κ. Κόσιβα αυτό που χαρακτηρίζει τη χώρα μας είναι το αλαλούμ στις ξεναγήσεις, από άτομα κάθε άλλο παρά ειδικά αλλά και το δημοσιοϋπαλληλικής αντίληψης ωράριο λειτουργίας των μουσείων. Η έλλειψη τουαλετών στους ανοικτούς αρχαιολογικούς χώρους, οι συχνές απεργίες του προσωπικού ή το πρόβλημα εξεύρεσης μετρητών των τουριστών, μπροστά στα ταμεία των μουσείων, λόγω της απαγόρευσης της χρήσεως πιστωτικών καρτών, αποτελούν αυτά όλα, ένα πολύ μικρό μέρος των καθημερινών προβλημάτων.

Ερωτάται, πώς θα καταφέρουμε να προσελκύσουμε και να κρατήσουμε, έστω προσωρινά στην πρωτεύουσα τους τουρίστες, πριν φύγουν για τα νησιά μας, εάν χωλαίνουμε στα αυτονόητα;

Η πρωτεύουσα, δεν είναι μόνο η Ακρόπολη, η Αρχαία Αγορά ή το Εθνικό Αρχαιολογικό. Θα πρέπει να προσφέρουμε, κι άλλα υψηλής αισθητικής προϊόντα, εάν πράγματι επιθυμούμε την επανεπίσκεψή τους.

Ο κ। Κόσιβας επισημαίνει ότι τα επίσημα στοιχεία που ανακοινώθηκαν, σε σχέση με την επισκεψιμότητα των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων θα πρέπει να προβληματίσουν τα δύο αρμόδια, υπουργεία, Πολιτισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης.

Πηγή: Καθημερινή

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Το μενού γίνεται... επιστήμη

Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεστε σε ένα εστιατόριο και κρατάτε το μενού στα χέρια σας. Τι θα τραβούσε την προσοχή σας, το «δεκάποδα οστρακόδερμα αλιευμένα 8 μέτρα από την όχθη, ποτισμένα για 24 ώρες σε θαλασσινό νερό και σερβιρισμένα με ελαιόλαδο, μουστάρδα και κρόκο αυγού» ή το «γαρίδες με μαγιονέζα»;
Αν πρόκειται για το ίδιο πιάτο, οι ψυχολόγοι και οι ειδικοί του μάρκετινγκ -δηλαδή οι άνθρωποι που ετοιμάζουν σήμερα τα μενού των εστιατορίων- στοιχηματίζουν ότι οι περισσότεροι πελάτες θα επέλεγαν την πρώτη εκδοχή. Το μενού είναι μια διαφήμιση και, όπως όλες οι διαφημίσεις, δουλειά του είναι να πείσει τον καταναλωτή. Καθώς η οικονομική κρίση χτυπά και τα εστιατόρια, σεφ και εστιάτορες σχεδόν έχουν εκχωρήσει την ονοματοδοσία των πιάτων στους ειδικούς. Ένας παράξενος συνδυασμός -νέα ονόματα σε παλιές συνταγές, εξωτικοί επιθετικοί προσδιορισμοί- συνθέτει τη νέα επιστήμη, αυτήν του μενού.
http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=13363301&r=0&p=0&t=0&q=100&v=1&s=1&w=800&h=

Η απειλή
Η Ηuddle Ηouse είναι μια αλυσίδα εστιατορίων με περισσότερα από 400 καταστήματα σε 17 Πολιτείες. Πρόσφατα οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης προσέλαβαν τον Γκρεγκ Ραπ, ο οποίος έχει εξειδικευτεί στα μενού και παραδίδει μαθήματα εκσυγχρονισμού των εστιατορίων. Ο Ραπ ήταν από τους πρώτους που αντελήφθη ότι οι τιμές στον κατάλογο είναι καλύτερα να μη συνοδεύονται από το σύμβολο του νομίσματος. Γιατί, σύμφωνα με διάφορες μελέτες, το σύμβολο του δολαρίου ή του ευρώ προσλαμβάνεται από τους πελάτες ως ένα είδος απειλής, σαν να τους λέει κάποιος ότι βρίσκονται εκεί όχι για να φάνε, αλλά για να ξοδέψουν χρήματα. «Προσπαθούμε να βρούμε τρόπους για να αυξήσουμε το κέρδος», παραδέχεται η Σούζαν Φρανκ, ειδική στο μάρκετινγκ. «Είναι πιο αποδοτικό να κοσμείς τα πιάτα στο μενού με φιλολογικά επίθετα. Αντί για ομελέτα, είναι καλύτερα να γράφει στον κατάλογο “ελαφριά και απαλή ομελέτα του Παραδείσου” και ο χυμός πορτοκαλιού να συνοδεύεται από την πληροφορία ότι είναι φρεσκοστυμμένος». Πιο ελκυστικά για τους πελάτες είναι και τα πιάτα που σχετίζονται με τη γνησιότητα: «μπέικον του σπιτιού», «προσούτο της εξοχής», «χωριάτικα αβγά».

Το μάρκετινγκ

Οι ειδικοί επισημαίνουν, πάντως, ότι η επιστήμη του μενού δεν είναι μόνο προϊόν της κρίσης। Όπως τονίζει ο ειδικός του μάρκετινγκ Κάρλο Μέο, ο τομέας της εστίασης έχει αλλάξει εντελώς: «Κάποτε οι άνθρωποι πήγαιναν στο εστιατόριο για να φάνε ένα πιάτο φαγητό και να πιουν ένα ποτήρι κρασί. Σήμερα όποιος πουλάει φαγητό πρέπει να προσφέρει μια υπηρεσία που θα ικανοποιήσει και το μενού είναι ο κώδικας, το εργαλείο αυτής της υπηρεσίας». Κάπως έτσι τα μενού άλλαξαν και από απλά εργαλεία έγιναν σύνθετα σχήματα. Στο Λονδίνο, για παράδειγμα, εμφανίστηκε το μενού-touch screen, στο Μιλάνο το μενού-βιβλίο. Ο στόχος είναι κοινός και τον περιγράφει με απλά λόγια ο Άλεν Κέλσον στο βιβλίο του «Οι δέκα εντολές για ένα επιτυχημένο μενού»: Το μενού είναι η διαφήμιση που πρέπει να πείσει τον πελάτη να μη βγει με τις τσέπες γεμάτες.

Πηγή: Τα Νέα

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Με σημαία την «αρπαχτή»…

Το «Μπιφτεκααάτσι» είναι ένα ακριβό κρητικό εστιατόριο. Εκεί πήγαμε μετά τη βάφτιση του γιου μου, πριν από δύο περίπου χρόνια. Είχαμε συμφωνήσει με τον ιδιοκτήτη, μεταξύ άλλων, ο κάθε πελάτης να έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε τρία πιάτα. Αμ δε.

Τα τρία πιάτα, την αποφράδα εκείνη ημέρα, έγιναν τα εξής ένα: μπιφτέκια. Για να παραφράσω τη ρήση του Φορντ: «Μπορείτε να επιλέξετε όποιο πιάτο θέλετε, αρκεί να είναι μπιφτέκι με πατάτες».

Αργότερα έμαθα ότι τα υπόλοιπα πιάτα είχαν καταναλωθεί από άλλες παρέες. Όσον αφορά τον ιδιοκτήτη, άφαντος. Ήταν μέσα στο μαγαζί, όπως μου απολογήθηκε μετά από μερικές μέρες, σε μια άλλη εκδήλωση. Προφανώς η δική μας εκδήλωση, με 40 και πλέον «κεφάλια», δεν ήταν στις προτεραιότητές του.

Ο μοναδικός λόγος που δεν κάναμε σκηνή ήταν για να μην «καταστρέψουμε» ολοκληρωτικά τη βραδιά. Μας έφεραν, πάντως, τα τρία ψαρονέφρια που ζητήσαμε, σε μια προσπάθεια να «απεξαρτηθούμε» από το μπιφτέκι.

Εν κατακλείδι, όχι μόνο δεν μας ζήτησαν συγγνώμη, αλλά πληρώσαμε και 1150 ευρώ. Μας χρέωσαν ακόμη και τα τρία ψαρονέφρια… Ντροπή και αίσχος.