Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Ο θάνατος του minibar

Το minibar εφευρέθηκε από Γερμανούς επιστήμονες τη δεκαετία του ’50. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε δωμάτιο ξενοδοχείου μία δεκαετία αργότερα, στο Madison της Washington ή στο Hong Kong Hilton. Ωστόσο, φαίνεται ότι πλέον έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και σύντομα θα περάσει στη λήθη.
Αρχικά ήταν μια καταπληκτική ιδέα. Μικρά ψυγεία, ένα σε κάθε δωμάτιο, με σνακ και ποτά σε εξαιρετικά υψηλές τιμές που θα δημιουργούσαν για το ξενοδοχείο μία επιπλέον πηγή εσόδων με σημαντικό περιθώριο κέρδους. Στην εποχή της ακμής τους το περιεχόμενό τους προσαρμοζόταν ανάλογα με τον τύπο του επισκέπτη. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των τακτικών επισκεπτών τα ξενοδοχεία γνώριζαν τις προτιμήσεις τους (π.χ. έφεση σε έναν τύπο μπύρας ή ουίσκι) και αναλόγως έκαναν τις ανάλογες προσθήκες.
Όμως στις μέρες μας όλο και περισσότερα ξενοδοχεία έχουν αντιληφθεί πως η διαχείριση τους (καταμέτρηση αντικειμένων, ανανέωση κ.λπ.), είναι περισσότερο μπελάς παρά κέρδος. Πράγματι σήμερα όλο και λιγότεροι επισκέπτες τα προτιμούν. Τα τελευταία πέντε χρόνια τα έσοδα από τα minibar έχουν πέσει κατά 28% και τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει την κατρακύλα. Δεν είναι μόνο οι υψηλές τιμές (π.χ. 10 δολάρια για ένα μικρό κουτάκι αναψυκτικού) που ωθούν τον επισκέπτη να βγει από το δωμάτιό του και να επισκεφθεί το κοντινό παντοπωλείο ή mini market, που συνήθως λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, αλλά και η ανάγκη του να κοινωνικοποιηθεί, κοινώς «να δει και να τον δουν».
Ήδη μεγάλες αλυσίδες -όπως Hilton, Grand Hyatt, Starwood και Marriott- κρίνουν πως δεν αξίζει τον κόπο να τα διατηρούν και αφήνουν απλώς τα ψυγεία στο δωμάτιο για να τα χρησιμοποιήσουν οι πελάτες όπως επιθυμούν, ενώ πολλά ξενοδοχεία προβαίνουν στην εγκατάσταση αυτόματων πωλητών στους κοινόχρηστους χώρους.

Εξάλλου, έρευνα του TripAdvisor διαπίστωσε πως μόλις το 21% των πελατών θεωρεί απαραίτητο το minibar, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς προτιμούν να κατεβαίνουν στο λόμπι για ποτό ή σνακ αντί να παραγγέλνουν room service – για το λόγο αυτό, πολλά ξενοδοχεία έχουν αναβαθμίσει-ανακαινίσει τους χώρους αυτούς, προσθέτοντας άνετους καναπέδες, κεριά, μπαρ κ.λπ. Συν τοις άλλοις, τα minibar αφενός δημιουργούν προστριβές με τους πελάτες σε σχέση με το τι ακριβώς καταναλώθηκε, αφετέρου ενθαρρύνουν την τέλεση κακόβουλων ενεργειών, όπως την κατανάλωση του ουίσκι και την αναπλήρωση του περιεχόμενού του με ice-tea.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Η άνοδος και η πτώση της Nokia

Η Nokia ανέκαθεν βρισκόταν ένα βήμα μπροστά από τον ανταγωνισμό. Από το 1998 μέχρι το 2007 καθίσταται o ηγέτης στην αγορά των κινητών τηλεφώνων με πωλήσεις που ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο συσκευές. Την ίδια χρονιά, το 2007, η φινλανδική εταιρεία αναγνωρίζεται ως το 5ο πιο ισχυρό brand name παγκοσμίως. Τη χρονιά όμως που η Nokia βρίσκεται στο απόγειο της δόξας της, σηματοδοτεί και την απαρχή της πτώσης. Αιτία, το πρώτο iPhone, μια συσκευή που αρχικά πολλοί προέβλεπαν ότι δεν θα μπορέσει να αποσπάσει ικανό μερίδιο στην αγορά της κινητής τηλεφωνίας. Η ιστορία όμως γράφεται από αυτούς που τολμούν και έτσι η Apple με το iPhone άλλαξε τον τρόπο που επικοινωνούμε αφήνοντας την ιστορική φινλανδική εταιρεία στο περιθώριο.
Όσοι πιστεύετε ότι η ιστορία της Nokia είναι σχετικά πρόσφατη και ότι πάντα είχε ως αντικείµενο τις τηλεπικοινωνίες, τότε προφανώς θα εκπλαγείτε όταν µάθετε ότι τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω στο 1865, όταν ένας µηχανικός, ο Φρέντρικ Ίντεσταµ, ίδρυσε στην περιοχή Νόκια της νότιας Φινλανδίας µια µονάδα όπου έλιωνε το ξύλο µετατρέποντάς το σε χαρτί.
Η όλο και αυξανόµενη ανάγκη για χαρτί σύντοµα κατέστησε κερδοφόρα τη µικρή εταιρεία. Τα προϊόντα της άρχισαν να εξάγονται πρώτα στη Ρωσία και αργότερα σε Αγγλία και Γαλλία, ενώ το εργοστάσιο απασχολούσε όλο και περισσότερους εργάτες, σε σηµείο που δηµιουργήθηκε µία ολόκληρη κοινότητα γύρω από αυτό, η κοινότητα Νόκια, που υπάρχει ακόµη και στις µέρες µας.
Η µετέπειτα, όµως, εξέλιξη της εταιρείας ήταν τελείως διαφορετική, αφού µέσω µιας σειράς συγχωνεύσεων και εξαγορών, συµπεριλαµβανοµένων εταιρειών που εµπορεύονταν χαρτί, χηµικά και ελαστικά, τελικά βρέθηκε στη δεκαετία του ’90 να ασχολείται αποκλειστικά µε τις τηλεπικοινωνίες.
Συγκεκριµένα, η ύπαρξη ενός ποταµού, που περνούσε µέσα από την κοινότητα, προσέλκυσε το 1898 την Finnish Rubber Works, φινλανδική εταιρεία ελαστικών, η οποία χρησιµοποιούσε τον υδροηλεκτρισµό για την παραγωγή της. Το 1920, η εταιρεία αυτή άνοιξε ένα εργοστάσιο που παρήγαγε γαλότσες και ελαστικά αυτοκινήτων, και αργότερα ελαστικούς ιµάντες, βιοµηχανικά εξαρτήµατα και αδιάβροχα. Το 1912 ιδρύθηκε µία άλλη επιχείρηση, η Finnish Cable Works, η οποία, µε αντικείµενο τα δίκτυα τηλεφώνου και τηλεγραφηµάτων, γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Εν τέλει, το 1967 οι τρεις φινλανδικές εταιρείες συγχωνεύτηκαν δηµιουργώντας τη Nokia Group.
Εκείνη την εποχή συστάθηκε «Τµήµα Ηλεκτρονικών», το οποίο έµελλε να αποτελέσει τον προάγγελο για τη µελλοντική ενασχόληση της Nokia µε τις τηλεπικοινωνίες. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, το τµήµα αυτό άρχισε να πειραματίζεται πάνω σε ηµιαγωγούς. Η µεγάλη επιτυχία ήρθε σχετικά σύντοµα, όταν η επιχείρηση ανέλαβε, ως η µοναδική που διέθετε την απαραίτητη τεχνολογία και τεχνογνωσία, να µετατρέψει όλες τις τηλεφωνικές συνδέσεις της Φινλανδίας από αναλογικές σε ψηφιακές. Ηταν η αρχή του ταξιδιού της Nokia στις τηλεπικοινωνίες.
Η δεκαετία του ’80 επιφύλαξε µία ακόµη διαφοροποίηση για την Nokia, η οποία εξαπλώθηκε σε άλλες χώρες µε διάφορα προϊόντα. Μέχρι το 1988, ήταν η τρίτη µεγαλύτερη επιχείρηση στην Ευρώπη στην παραγωγή τηλεοράσεων, ενώ το 1992, µετά από µία περίοδο ύφεσης στη φινλανδική οικονομία, αποφάσισε να εγκαταλείψει όλες τις άλλες δραστηριότητες και να επικεντρωθεί στις πολλά υποσχόμενες τηλεπικοινωνίες.
Η απόφαση αυτή αποδείχτηκε ότι ήταν η ενδεδειγµένη, αν σκεφτεί κανείς ότι ο στόχος που είχε θέσει, το 1994, να πουλήσει 500.000 κινητά τηλέφωνα, όχι µόνο επιτεύχθηκε, αλλά ξεπεράστηκε κατά πολύ, καθώς εκείνη τη χρονιά πωλήθηκαν 20 εκατοµµύρια κινητά τηλέφωνα. Μάλιστα, την εποχή της μεγάλης της δόξας η Nokia, πρωτοπόρος πλέον στην ψηφιακή τεχνολογία και στα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, κατασκεύαζε μισό εκατομμύριο τηλέφωνα την ημέρα. Δεν ήταν τυχαίο, εξάλλου, ότι το «καμάρι της Φινλανδίας» έφθασε σε σημείο να αντιπροσωπεύει το 4% του ΑΕΠ και το 21% των συνολικών εξαγωγών της σκανδιναβικής χώρας.
Παρ’ όλα αυτά, το «σύμβολο τεχνολογικού θαύματος» της Φινλανδίας έμελλε να εξελιχθεί σε έκπτωτο πρίγκιπα. Μια σειρά από άστοχες επιχειρηματικές κινήσεις εξανέμισαν το προβάδισμα που πάντα είχε η Nokia, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο σημείο να μάχεται για την επιβίωσή της. Η φινλανδική εταιρεία πλήρωσε ακριβά την υστέρησή της στα smartphones ενώ έχασε και την κατηγορία των φθηνών τηλεφώνων λόγω του ανταγωνισμού με κινέζους κατασκευαστές. Όπως δήλωσε εύγλωττα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της σκανδιναβικής χώρας «Το iPhone σκότωσε τη Nokia».
Πέρα από την προσήλωσή της στην πώληση φθηνών κινητών σε φτωχούς Ινδούς και Κινέζους, όταν πια αποφάσισε να μπει επιτέλους στον κόσμο των smartphones, έκανε ένα στρατηγικό λάθος: επέλεξε λάθος πλατφόρμα. Αντί να δοκιμάσει το δοκιμασμένο και σίγουρο Android, επέλεξε να επιτεθεί στην Apple επιλέγοντας το Windows Phone.
Ως εκ τούτου, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης στο χώρο των κινητών άρχισε να χάνει έδαφος με αποτέλεσμα να βρεθεί το 2014 να έχει μερίδιο αγοράς μόλις 3,4%, από 34%, και εν τέλει να εξαγοραστεί από την Microsoft, η οποία αποφάσισε να «εκπαραθυρώσει» το όνομα Nokia από τις συσκευές της, μία εξαγορά που αναμφίβολα πλήγωσε την περηφάνια κάθε Φινλανδού που μεγάλωσε με ένα κινητό της Nokia –ναι, εκείνο το μεγάλο, το «τούβλο», όπως το αποκαλούσαν περιπαικτικά- στην τσέπη.
Δεν ήταν τυχαίο ότι την ημέρα της εξαγοράς πολλοί μέτοχοι της Nokia εξερχόμενοι από το παγοδρόμιο του Ελσίνκι, όπου επισφραγίστηκε η εξαγορά, άφησαν οργισμένοι τα κινητά τους στην είσοδο. Η Nokia είχε πλέον πέσει στο καναβάτσο και μαζί της η φινλανδική οικονομία, η οποία χάρη στον «εθνικό της παίκτη» είχε βρεθεί στην 3η θέση, από 30ή πριν 25 χρόνια, των πιο προηγμένων χωρών στον κόσμο.

  

Πηγή: απόσπασμα από Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 1 (εκδ. Σταμούλης – ebook)

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ο Ρομπέν των Δασών αποφέρει ετησίως 1,8 δισ. στο Νότινχαμ

O Ρομπέν των Δασών είναι ο αρχετυπικός Άγγλος λαϊκός ήρωας: ένας αβρός κι ευσεβής παράνομος της μεσαιωνικής εποχής, δεινός τοξοβόλος, ο οποίος είναι διάσημος από σύγχρονες εκδοχές του θρύλου για το γεγονός ότι έκλεβε τους πλούσιους και μοίραζε τα χρήματα στους φτωχούς, πολεμώντας την τυραννία και την αδικία.
Από το 1261 και μετά, το όνομα Robinhood ή Robehod εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρκετές δίκες στην Αγγλία κι αποδίδεται σε κάποιον φυγά ή παράνομο, Θρυλείται ότι έδρασε στο Nottinghamshire της κεντρικής Αγγλίας. Εκεί, ο επισκέπτης θα αντικρύσει τη Μεγάλη Βελανιδιά που ο Ρομπέν και οι σύντροφοί του κρύβονταν από τους άντρες του Σερίφη, το χωριό όπου έμεναν, το Barnsdale -το χωριό όπου γεννήθηκε-, όπως και τον τάφο του.
Δεν έχει καμία σημασία ότι ο Ρομπέν των Δασών είναι ένα φανταστικό πρόσωπο. Κοινώς, δεν έζησε ποτέ. Είναι προϊόν της φαντασίας. Οσον αφορά τον τάφο του, κανείς δεν γνωρίζει τι έχει μέσα. Όλα αυτά όμως δεν πτοούν τις ορδές τουριστών που καταφθάνουν κάθε χρόνο στο Νόττινχαμ, 33 εκατομμύρια. στο σύνολό τους (η χώρα μας προσελκύει 20 εκατ,) αποφέροντας στην τοπική οικονομία περίπου 1,8 δισ. ευρώ και προσφέροντας εργασία σε 22.000 Βρετανούς.

Το Νόττινχαμ γνωρίζει καλά πώς θα διαιωνίσει τον μύθο, τον οποίο η βιομηχανία του Χόλιγουντ συντηρεί διαχρονικά. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται στενά με τον βρετανικό ΕΟΤ προκειμένου να ενδυναμωθεί περαιτέρω το brand name του Ρομπέν των Δασών, ενώ διοργανώνει διάφορα φεστιβάλ όλο τον χρόνο. Αποστολή του είναι να πείσει τους επισκέπτες να έρχονται πιο συχνά, να μένουν περισσότερο και να ξοδεύουν πιο πολλά. Και από ότι φαίνεται, τα καταφέρνει μια χαρά.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Τίτλοι τέλους για τα κινητά Nokia

Για πολλούς από εμάς το όνομα Nokia υπήρξε συνώνυμο του κινητού τηλεφώνου. Η φινλανδική εταιρεία μεσουράνησε στο χώρο της κινητής τηλεφωνίας μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, έχοντας πιο σημαντική επιτυχία το μοντέλο 3310, το οποίο πούλησε 126 εκατ. συσκευές σε όλο τον κόσμο, όντας το πιο επιτυχημένο εμπορικά κινητό τηλέφωνο όλων των εποχών. Δυστυχώς για την ίδια, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, καθώς, επιδεικνύοντας αργά αντανακλαστικά, υποσκελίσθηκε από τους κύριους ανταγωνιστές της.
Σήμερα, λιγότερο από ένα χρόνο μετά την εξαγορά της, έναντι 7,2 εκατ. δολαρίων, από την Microsoft, αποφασίστηκε ότι πλέον το διάσημο ιστορικό brand name (με ιστορία που χάνεται στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν παρήγαγε χαρτί και μετέπειτα γαλότσες και αντιασφυξιογόνες μάσκες) δεν έχει καμία θέση στο χαρτοφυλάκιο του αμερικάνικου κολοσσού.
Τα νέα μοντέλα Nokia Lumia θα ονομάζονται πλέον Microsoft Lumia. Το τμήμα, ωστόσο, της φινλανδικής εταιρείας που δεν έχει εξαγοραστεί από τη Microsoft, θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί κανονικά την ονομασία Nokia. 

Η μετονομασία θα λάβει χώρα σταδιακά σε παγκόσμιο επίπεδο. Μολονότι η συμφωνία όριζε τη χρήση του ονόματος της Nokia στα προϊόντα κινητής τηλεφωνίας για μία δεκαετία, η Microsoft, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα την περικοπή 12.500 θέσεων εργασίας που αφορούν προσωπικό της Nokia, αποφάσισε να ρίξει πρόωρα τίτλους τέλους. Πλέον το όνομα Nokia στα κινητά τηλέφωνα θα αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση.

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Το θρυλικό μπαλκόνι αποτελεί πόλο έλξης ερωτευμένων και μη

Στις μέρες μας, οι κύριοι παράγοντες που προσελκύουν τουρίστες σε έναν προορισμό δεν είναι πλέον μόνο οι «υλικοί» και απτοί του πόροι, αλλά κυρίως οι άυλες αξίες, οι ιστορίες και οι μύθοι.
Όπως το υπερτιμημένο μπαλκόνι ενός ιστορικού κτιρίου στην Βερόνα της Ιταλίας, που προσελκύει εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες ερωτευμένους και μη τουρίστες καθημερινώς. Δεν είναι ούτε η αρχιτεκτονική ούτε η ιστορική αξία αλλά και ούτε η καλαισθησία του μπαλκονιού του κτιρίου, που ευθύνεται γι’ αυτό τον όγκο επισκεπτών, αλλά η τουριστική εμπειρία που θα βιώσουν όσοι θα βρεθούν μπροστά σε μία ιστορία αγάπης, αυτή του Ρωμαίου και της Ιουλλιέτας.
Δεν έχει καμία σημασία το ότι η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας υπήρξε μόνο στη φαντασία του Σαίξπηρ. Το έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα είναι μια τραγωδία που έγραψε στην αρχή της καριέρας του ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το 1595, για δυο νεαρούς κατατρεγμένους εραστές που ο θάνατός τους τελικά συμβιβάζει τις διενέξεις μεταξύ των φεουδαρχικών οικογενειών τους. Στο μπαλκόνι αυτό ο Ρωμαίος, αφού άκουσε την Ιουλιέτα να εξομολογείται πως τον αγαπά, της ζήτησε να τον παντρευτεί.
Σήμερα, στον προαύλιο χώρο, όπου βρίσκονται μπαρ, εστιατόρια και καφέ, κάτω ακριβώς από το διάσημο μπαλκόνι υπάρχει το άγαλμα της Ιουλιέτας, της οποίας οι τουρίστες έρχονται από όλο τον κόσμο για να χαϊδεύουν το δεξί της στήθος για καλή τύχη. Στον παρακείμενο τοίχο οι επισκέπτες κολλούν με τσίχλα αφιερώσεις, γράμματα και ευχές.  Όσοι τώρα θέλουν να βρεθούν στο ιστορικό μπαλκόνι για να τραβήξουν μία φωτογραφία, θα πρέπει να πληρώσουν 6 ευρώ. Μάλιστα, οι υπεύθυνοι της πόλης προσανατολίζονται να χρεώσουν δύο επιπλέον ευρώ την είσοδο στην αυλή, ενώ μελετούν και τη δημιουργία μίας πολυτελούς σουίτας πάνω ακριβώς από το δωμάτιο της Ιουλιέτας στο οποίο θα μπορεί να διαμείνει, προς 5.000 ευρώ, ένα ζευγάρι την πρώτη νύχτα του γάμου του.

Για την ιστορία, το σπίτι είναι μεν παλιό, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μνημόνευσε ο Σαίξπηρ. Το δε μπαλκόνι προστέθηκε το 1936 και βαφτίστηκε το «μπαλκόνι της Ιουλιέτας». 

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Το Κάστρο του Δράκουλα

Πρόκειται για το πιο ισχυρό brand name της Ρουμανίας. Το φημισμένο Κάστρο του Δράκουλα  στην Τρανσιλβανία προσελκύει ετησίως 500.000 επισκέπτες από όλο τον κόσμο, που συρρέουν για να δουν που έζησε ο Δράκουλας, κατά κόσμον Βλαντ Τσέπες.
Όλα αυτά φυσικά δεν τα είχε στο μυαλό του ο Αμερικάνος συγγραφέας Μπραμ Στόκερ όταν στα τέλη του 19ου αιώνα έγραφε το μυθιστόρημα «Δράκουλας», μολονότι δεν επισκέφθηκε ποτέ την Ρουμανία, εμπνευσμένος από τον πραγματικό Βλαντ Τσέπες τον Παλουκωτή. Ο Στόκερ γοήτευσε και το Χόλυγουντ, με τις κινηματογραφικές υπερπαραγωγές με θεματολογία τον Δράκουλα, να βάζουν στον χάρτη την, άγνωστη έως τότε, Ρουμανία στον δυτικό κόσμο.
Η τουριστική αξιοποίηση του κάστρου, που βρίσκεται 172 χλμ. βόρεια του Βουκουρεστίου, ξεκίνησε ουσιαστικά μετά την πτώση του δικτάτορα Τσαουσέσκου, ο οποίος, σε μια προσπάθεια να προστατέψει την υστεροφημία του «πρίγκιπα» Βλαντ Τσέπες, είχε φθάσει σε σημείο να απαγορεύσει στους συμπατριώτες του τη χρήση του όρου «Δράκουλα».
Με την πτώση του κομμουνισμού, η φτωχή Ρουμανία είδε τον τουρισμό ως μάννα εξ ουρανού. Δειλά δειλά δημιουργήθηκαν τουριστικά πακέτα με επισκέψεις σε διάφορα σημεία που μνημόνευε ο Στόκερ στο βιβλίο του. Δεδομένου ότι η σύνδεση όλων αυτών των σημείων με τον Βλαντ Τσέπες ήταν ανέφικτη, οι τουριστικοί πράκτορες ζήτησαν από τους ιστορικούς να… «ξαναγράψουν» την Ιστορία, ώστε να υπάρχει μια συνάφεια με τον θρυλικό Δράκουλα.
Το 2009 το Κάστρο του Δράκουλα, που ανήκει στη βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας και η οποία φέτος το «έβγαλε στο σφυρί», μετατράπηκε σε μουσείο, οπότε και ξεκίνησαν οι ξεναγήσεις των τουριστών. Σήμερα αποτελεί την πιο σημαντική τουριστική ατραξιόν της Ρουμανίας, με τη μορφή του Βλαντ Τσέπες να βρίσκεται κυριολεκτικά παντού: σε ποτήρια, ρούχα, σουβενίρ, δώρα κ.λπ.
Τουρίστες από όλο τον κόσμο, γοητευμένοι με ιστορίες σχετικά με κάστρα χαμένα μέσα σε δάση, βαμπίρ, φέρετρα και αρκετό αίμα, καταφθάνουν για να θαυμάσουν το επιβλητικό μυθικό κάστρο. Αυτό που όμως δεν γνωρίζουν είναι ότι σε αυτό το κάστρο δεν έζησε ποτέ ο Βλαντ Τσέπες! Μία ολόκληρη ανθηρή βιομηχανία έχει στηθεί πάνω σε ένα παραμύθι, σε μια παραποίηση της αλήθειας.

Το πραγματικό κάστρο του Δράκουλα είναι σε μια δύσβατη και απομονωμένη περιοχή της Ρουμανίας, για το οποίο οι ελάχιστοι επισκέπτες που καταφθάνουν πρέπει να ανέβουν 1460 σκαλοπάτια...

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Το Τέρας του Λοχ Νες. Αλήθεια ή επικοινωνιακό τρικ;

Σε μικρότερη ηλικία όλοι είχαμε γοητευτεί από ιστορίες όπως αυτή του τέρατος που κατοικεί σε μία λίμνη της Σκωτίας, στο Λοχ Νες. Η δε χαρακτηριστική ασπρόμαυρη φωτογραφία που απεικόνιζε το τέρας σίγουρα είχε χαραχθεί βαθιά στη μνήμη μας.
Μεγαλώνοντας, κάποιοι αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι αυτό το τρομακτικό μυστικό που κρύβεται στη λίμνη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα επικοινωνιακό τρικ, για την προώθηση του τουρισμού στην ευρύτερη περιοχή.
Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες κάθε χρόνο καταλύουν στα ξενοδοχεία πέριξ της λίμνης με την ελπίδα να σταθούν τυχεροί και να απαθανατίσουν το μυθικό τέρας. Η δε μορφή της «Νέσι», όπως ονομάστηκε, εμφανίζεται πάνω σε μπλουζάκια, σουβενίρ, φλιτζάνια, τσάντες και κούκλες.
Η ιστορία της Νέσι έχει μακρά διαδρομή. Οι πρώτες μαρτυρίες που υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός τέρατος στα νερά της λίμνης, αρχίζουν το 1933. Τότε, το αυτοκίνητο του ζεύγους Σπάισερ, που κινείτο σε δρόμο κοντά στη λίμνη, παραλίγο να συγκρουστεί με ένα μεγάλο, γλιστερό και με τεράστια ουρά ζώο, που εξαφανίστηκε στα λασπωμένα νερά!!!
Ένα χρόνο μετά θα τραβηχτεί η πιο διάσημη φωτογραφία του τέρατος από έναν γιατρό, τον Κένεθ Ουίλσον. Μερικές δεκαετίες μετά, αποδείχθηκε ότι η φωτογραφία δεν ήταν αυθεντική, καθώς είχε «εμπλουτιστεί» με ένα παιχνίδι που είχε αγοράσει ο γιατρός από μαγαζί της περιοχής.
Ωστόσο, η φρενίτιδα για το μυστήριο που κρύβεται στη λίμνη είχε αρχίσει να παίρνει διαστάσεις. Τα επόμενα χρόνια οι μαρτυρίες, οι θολές υποθαλάσσιες φωτογραφίες και τα φιλμ, που παρουσιάζουν ένα καφεπράσινο πλάσμα, σαν τεράστιο φίδι, με δύο καμπούρες και μεγάλη ουρά, πολλαπλασιάζονται.
Οι θιασώτες της Νέσι μιλούν για ένα θαλάσσιο ερπετό -παρόμοιο με αυτά που εξαφανίστηκαν πριν 60 με 70 εκατομμύρια χρόνια- το οποίο απομονώθηκε στα νερά της λίμνης όταν αυτή έπαψε να συνδέεται με τη θάλασσα.
Οι μαρτυρίες ανοίγουν το δρόμο για την εκπόνηση ενδελεχών επιστημονικών ερευνών, οι οποίες όμως, εκτός από τον εντοπισμό πολλών υποθαλάσσιων σπηλαίων, δεν απέδειξαν ούτε απέκλεισαν την ύπαρξη τέρατος.
Εν τω μεταξύ, η εν λόγω λίμνη έχει μπει δυναμικά στον τουριστικό χάρτη, με ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καταστήματα με σουβενίρ, καθώς και επιχειρήσεις που προσφέρουν εκδρομές και ξεναγήσεις στη λίμνη, να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.
Επειδή ο μύθος πρέπει να συντηρηθεί, τα τελευταία χρόνια είδαν το φως της δημοσιότητας αναφορές από αυτόπτες μάρτυρες (το 1999, το 2002 και το 2007) αλλά και μία δορυφορική φωτογραφία από το Apple Maps, η οποία εν τέλει αποδείχθηκε ότι δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα κύμα που προκλήθηκε από τουριστικό πλοιάριο.
Τα τελευταία χρόνια, οι επιχειρηματίες της περιοχής έχουν έρθει σε ρήξη με τους ερευνητές της λίμνης, απαιτώντας οι τελευταίοι να μην κάνουν αρνητικές δηλώσεις για την ύπαρξη του τέρατος, διότι πλήττουν την τουριστική κίνηση. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, ενέπλεξαν το 2013 στο παιχνίδι τον δημοφιλή ηθοποιό Τσάρλι Σιν, τον οποίο (προσ)κάλεσαν στη λίμνη για να κυνηγήσει το φίδι. Το ταξίδι του αναγνωρίσιμου ηθοποιού, όπως αναμενόταν, απασχόλησε τα Μέσα.

Το Τέρας του Λοχ Νες, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα τρικ του μάρκετινγκ και των δημοσίων σχέσεων. Ένα εξαιρετικό case study για το πώς ένα παραμύθι μπορεί να αποφέρει στην τοπική κοινωνία 40 εκατ. ευρώ το χρόνο.

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Τι πραγματικά είναι οι Δημόσιες Σχέσεις;

Το ταξίδι στη συγγραφή συνεχίζεται.
Ενα βιβλίο, αισίως το 13ο, για τις Δημόσιες Σχέσεις, μία από τις πιο παρεξηγημένες επιστήμες.
Τι ώθησε τις γυναίκες να ξεκινήσουν το κάπνισμα; Πώς προϊόντα όπως το Walkman και τα Windows εισήλθαν στην αγορά και έκαναν θραύση χωρίς να διατεθεί ούτε ένα δολάριο για διαφήμιση; Πώς καθιερώθηκαν τα αυγά και το μπέικον στο αμερικάνικο πρωινό; Πώς το σπανάκι πέρασε εσφαλμένα στη συνείδηση του καταναλωτή ως ένα προϊόν με υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο; Πώς γεννήθηκε το πρώτο αδιάβροχο ρολόι; Γιατί αρκετά ειδύλλια στο χώρο της σόου-μπιζ είναι κάλπικα; Πώς η Coca-Cola επεκτάθηκε στην Ευρώπη;
Τα ερωτήματα είναι πολλά, όμως η απάντηση είναι μόνο μία. ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.
Αυτή την παρεξηγημένη επιστήμη, καθότι οι περισσότεροι έχουν μία διαστρεβλωμένη αντίληψη για το εν λόγω αντικείμενο, έρχεται να «διαλευκάνει» το βιβλίο, αισίως το 13ο, του Ιωάννη Πρωτοπαπαδάκη από τις Εκδόσεις Σταμούλη.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί πολύτιμο εφόδιο για τον σπουδαστή-φοιτητή, προκειμένου να αποκτήσει μια αποκρυσταλλωμένη εικόνα για τις Δημόσιες Σχέσεις, αλλά και για τον ελεύθερο επαγγελματία και τον ιδιοκτήτη μικρομεσαίας ή μη επιχείρησης, που αναζητά επιπλέον βέλη για τη φαρέτρα του ώστε να παραμείνει ανταγωνιστικός.
Για περισσότερες πληροφορίες –ευπρόσδεκτα και τα like- επισκεφθείτε τοhttp://www.stamoulis.gr/Δημόσιες-Σχέσεις_p-403786.aspx

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Αφησαν 100 δολάρια φιλοδώρημα για ένα άθλιο γεύμα

Η Μακένζι Σουλτς και ο σύζυγός της Στίβεν παρά το «φρικτό δείπνο» σε εστιατόριο της Αϊόβα αποφάσισαν να αφήσουν στον σερβιτόρο φιλοδώρημα 100 δολαρίων.

Σε μήνυμά της στο Facebook, η Μακένζι Σουλτς περιέγραψε πώς εκείνη και ο σύζυγός της βγήκαν για να γιορτάσουν την έκτη επέτειο του γάμου τους. Αντί να απολαύσουν ένα καλό δείπνο, χρειάστηκε να περιμένουν 20 λεπτά για να τους φέρουν το νερό τους, 40 λεπτά για το ορεκτικό και πάνω από μία ώρα για το πρώτο πιάτο.

«Όλοι γύρω μας κορόιδευαν το εστιατόριο και το πόσο κακή ήταν η εξυπηρέτηση» είπε.

Ωστόσο, τόσο η Μακένζι όσο και ο Στίβεν -που και οι δύο είχαν εργαστεί ως σερβιτόροι στο παρελθόν- λυπήθηκαν τον σερβιτόρο τους που «έτρεχε σαν τρελός και ποτέ δεν φάνηκε να εκνευρίζεται» αν και είχε να εξυπηρετήσει 12 τραπέζια.

Καταλαβαίνοντας ότι ο σερβιτόρος δεν επρόκειτο να λάβει φιλοδωρήματα εκείνο το βράδυ -σημαντικό μέρος του μισθού του- το ζευγάρι αποφάσισε να φανεί παραπάνω από γενναιόδωρο και του άφησε 100 δολάρια. 

Το ζευγάρι έφυγε από το εστιατόριο πριν δει την αντίδραση του σερβιτόρου.

Η ανάρτησή της Μακένζι στο Facebook έχει συγκεντρώσει πάνω από 1,5 εκατομμύριο likes και η ιστορία έχει κάνει τον γύρο του κόσμου.
Πηγή: www.in.gr