Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Η ιστορία των καταστημάτων Zara.

Το 1975, τη χρονιά που πέθανε ο πρώην δικτάτορας της Ισπανίας Φρανσίσκο Φράνκο, άνοιξε ένα κατάστηµα που άφησε εποχή σε έναν κεντρικό δρόµο της Λα Κορούνια, απέναντι ακριβώς από τα καλύτερα µαγαζιά της περιοχής. Είχε µόλις «γεννηθεί» µία φίρµα ένδυσης, η Zara, η οποία θα έκανε προσιτό στους καταναλωτές το πολυτελές και το κοµψό ένδυµα.
Δηµιουργός των καταστηµάτων Zara είναι ο Ισπανός Αµάνθιο Ορτέγα, γιος υπαλλήλου των σιδηροδρόµων, ο οποίος γεννήθηκε το 1936 στην περιοχή της Γαλικίας. Σε ηλικία 14 ετών ο νεαρός παράτησε το σχολείο και βρέθηκε να εργάζεται σε έναν από τους πιο επιτυχηµένους ράφτες της Λα Κορούνια, όπου µετέφερε τα καλοραµµένα πουκάµισα στα σπίτια των πελατών.
Αν και µικρός ακόµα σε ηλικία, ο Ορτέγκα θα εντρυφούσε στην τέχνη της απευθείας διανοµής, χωρίς τη µεσολάβηση άλλων µεσαζόντων (οι οποίοι, βέβαια, θα ανέβαζαν και την τελική τιµή διάθεσης των προϊόντων), κάτι που ο ίδιος εφάρµοσε αρκετά αργότερα µε ιδιαίτερη επιτυχία. Η επόµενη δουλειά του, πάντα στο χώρο του ενδύµατος, ήταν ως βοηθός εµπόρου υφασµάτων, όπου θα µάθει τις διάφορες ποικιλίες υφασµάτων και θα ξεχωρίζει τις ποιότητες.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ως διευθυντής ενός µικρού καταστήµατος, ο Ορτέγκα αποφασίζει να ακολουθήσει το επιχειρηµατικό του όνειρο, δηµιουργώντας αυτό που ο ίδιος πίστευε ότι έλειπε από την αγορά: ακριβό σχέδιο σε προσιτή όµως τιµή. Η πρώτη του επιχειρηµατική προσπάθεια ήταν όταν αντέγραψε µια πολύ κοµψή και πολύ ακριβή ρόµπα µε ύφασµα που είχε αγοράσει φθηνά από τη Βαρκελώνη. Δουλεύοντας στο τραπέζι της κουζίνας της κουνιάδας του, κατάφερε να ράψει τέσσερα ρούχα, τα οποία πούλησε στη µισή τιµή.
Το επόµενο βήµα του ήταν να φτιάξει τη δική του βιοτεχνία ρούχων, η οποία ουσιαστικά στεγαζόταν στο σαλόνι του σπιτιού του, µε σκοπό να παρέχει στα καταστήµατα λιανικής πώλησης πιτζάµες, νυχτικά και εσώρουχα, όλα σε εξαιρετικά ανταγωνιστικές τιµές. Οι δουλειές πήγαιναν πολύ καλά, παρακινώντας τον 27χρονο Ορτέγκα να ανοίξει το πρώτο του εργοστάσιο.
Το 1975, ο δαιµόνιος επιχειρηµατίας πήρε τη µεγάλη απόφαση να ανοίξει το πρώτο του µαγαζί, ώστε να πουλάει στον τελικό καταναλωτή τα ρούχα που ο ίδιος σχεδίαζε και έραβε. Το πρώτο Zara ήταν γεγονός και αυτό ήταν µόνο η αρχή. Σύντοµα η Ισπανία, αλλά και η υπόλοιπη Ευρώπη (στην Αµερική, τα Zara θα γνώριζαν περιορισµένη επιτυχία), θα «κατακλυστεί» από τα καταστήµατα του Ορτέγκα, ο οποίος, το 1999, δισεκατοµµυριούχος πια, δήλωνε: «Καταφέραµε µε τα καταστήµατα Zara να επιφέρουµε τον εκδηµοκρατισµό στη µόδα. Προσφέραµε προσιτή µόδα στο σύγχρονο άντρα και γυναίκα».


Γνωρίζατε ότι...
Παρά την επιτυχία του, ο κύριος Zara φρόντισε όλα αυτά τα χρόνια να διατηρήσει χαµηλό προφίλ. Οι συνεργάτες του τον περιγράφουν ως άνθρωπο εξαιρετικά προσιτό, που απεχθάνεται όµως τις γραβάτες, τις φωτογραφίσεις και τις συνεντεύξεις. Με εξαίρεση µία δηµόσια παρουσία το 2000, όταν η εταιρεία του µπήκε στο ισπανικό χρηµατιστήριο, που µάλιστα έγινε πρωτοσέλιδο στον οικονοµικό Τύπο, ο Αµάνθιο Ορτέγκα παραµένει άγνωστος στο ευρύ κοινό. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει δώσει ποτέ του συνέντευξη, ενώ οι επίσηµες φωτογραφίες του είναι µόλις δύο…


Όπως είναι αναµενόµενο, και στην εταιρεία του παρατηρείται µία αποστροφή απέναντι στη δηµοσιότητα. Τα ρούχα της δεν προορίζονται ποτέ για φωτογράφιση από περιοδικά µόδας, οι διαφηµίσεις και τα δελτία τύπου της είναι σχεδόν ανύπαρκτα, ενώ κάθε νέο της κατάστηµα είναι καλά «κρυµµένο» έως τη στιγµή που θα ανοίξει επίσηµα. Μάλιστα, όλη αυτή η µυστικότητα ώθησε τη γραµµατέα του να εκµεταλλευτεί τη φήµη του και να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή του µε τίτλο Amancio Ortega: From Zero to Zara.

Βέβαια, για να φθάσει εκεί που έφθασε, ο κύριος Zara δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Φρόντισε να τοποθετήσει τα καταστήµατά του στους πλέον εµπορικούς και ακριβούς δρόµους της κάθε πρωτεύουσας, ενώ, σε αντίθεση µε άλλες εταιρείες που ανέθεταν την παραγωγή σε τρίτους (συνήθως στην Ασία), διατήρησε τον παραγωγικό ιστό στην Ισπανία και την Πορτογαλία, κοντά δηλαδή στην έδρα του οµίλου, ώστε να ελαχιστοποιήσει τον χρόνο αποστολής των πρώτων υλών και να διατηρήσει τον πλήρη έλεγχο σε κάθε φάση της παραγωγικής διαδικασίας.
Αυτό όµως που του έδωσε ένα ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτηµα και το οποίο λειτούργησε καταλυτικά στην ανάπτυξη της εταιρείας του, ήταν η δυνατότητά του να ανταποκρίνεται πάραυτα στις µεταβαλλόµενες καταναλωτικές ανάγκες. Σε µια εποχή όπου απαιτούνταν τουλάχιστον έξι µήνες από την αρχική σχεδίαση µέχρι την αποστολή των ενδυµάτων στα λιανεµπορικά καταστήµατα, µε αποτέλεσµα να δηµιουργούνται δύο, τρεις το πολύ, συλλογές το χρόνο, ο Ορτέγκα υιοθέτησε ένα πρωτοποριακό αυτοµατοποιηµένο σύστηµα που του επέτρεπε να συντοµεύσει την όλη διαδικασία σε 10 µε 15 µέρες.
Ο Ισπανός επιχειρηµατίας κατάφερε να βγάζει στην αγορά καινούργια σχέδια κάθε δύο εβδοµάδες – περίπου 11.000 διαφορετικά ρούχα κάθε χρόνο. Η αδιάκοπη ανανέωση των σχεδίων ωθούσε τους καταναλωτές να επισκέπτονται πιο συχνά τα Zara (έχει υπολογιστεί ότι ο µέσος πελάτης των Zara τα επισκέπτεται 17 φορές µέσα σε ένα χρόνο) και, φυσικά, να πραγµατοποιούν πιο πολλές αγορές. Την ίδια στιγµή, πληροφορίες που φθάνουν από τα καταστήµατα σχετικά µε το τι κινείται και τι όχι ενηµερώνουν µια σχεδιαστική οµάδα 200 ατόµων για τις ανάγκες και επιθυµίες των πελατών. Έτσι, για παράδειγµα, εάν ένα συγκεκριµένο σχέδιο δεν κινείται εµπορικά, τότε µέσα σε µία εβδοµάδα έχει αποµακρυνθεί από τη βιτρίνα και έχει αντικατασταθεί από ένα νέο.

Σήµερα, ο Αµάνθιο Ορτέγκα, που πλέον βαδίζει στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος της Ισπανίας και από τους πλουσιότερους όλου του κόσµου. Η περιουσία του υπολογίζεται στα 18 δισ. ευρώ και περιλαµβάνει διάφορα ακίνητα σε διάφορα µέρη της Ευρώπης, καθώς και ένα ξενοδοχειακό συγκρότηµα στο Μαϊάµι. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να κυκλοφορεί απαρατήρητος στους δρόµους της Λα Κορούνια όπου τον αναγνωρίζουν µόνον ελάχιστοι.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 3 (Εκδ. Σταμούλης)

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Η Coca-Cola βγάζει το δικό της γάλα

Μεγαλόπνοο σχέδιο από την Coca-Cola, που μπαίνει δυναμικά στην αγορά γάλακτος, παρασκευάζοντας ένα προϊόν που μπορεί μεν να έχει τσιμπημένη τιμή, εντούτοις φιλοδοξεί να κατακτήσει σημαντικό μερίδιο.
Το γάλα θα πωλείται με την επωνυμία «Fairlife» και θα πωλείται σε διπλάσια τιμή από τις υπόλοιπες ανταγωνιστικές συσκευασίες. Το νέο προϊόν, που θα προωθηθεί ως γάλα πολυτελείας, αναμένεται να βγει στα ράφια των καταστημάτων  τον Δεκέμβριο.
Τι το ιδιαίτερο θα έχει το γάλα της Coca-Cola; Δεν θα περιέχει λακτόζη, θα έχει 50% περισσότερη πρωτεΐνη και ασβέστιο από το κανονικό γάλα, ενώ θα έχει και 30% λιγότερη ζάχαρη. Η γεύση του θα είναι καλύτερη από το απλό γάλα, αν και, όπως αναφέρουν τα στελέχη της εταιρείας, θα έχει διπλάσια τιμή από το γάλα σε χάρτινη συσκευασία. Το νέο γάλα θα προέρχεται από ειδικές φάρμες, ενώ θα περνάει από ειδικό φιλτράρισμα.

Η αγορά του γάλακτος θα αποτελέσει σημαντική πρόκληση για τον αμερικάνικο κολοσσό στο χώρο των αναψυκτικών και των χυμών, καθότι μέσω της διαφοροποίησης (diversification) διεισδύει σε μια αγορά άγνωστη γι’ αυτήν, με έντονο ανταγωνισμό. 

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Χρέωσαν 100 λίρες ένα ζευγάρι επειδή ανήρτησε αρνητικά σχόλια



 Ξενοδοχείο χρέωσε 100 λίρες ένα ζευγάρι επειδή άφησε αρνητικά σχόλια στο TripAdvisor.


Σε κάποιους επαγγελματίες οι κριτικές των πελατών δεν τους αρέσουν, καθότι τις θεωρούν κακόβουλες και αβάσιμες. Ένα ξενοδοχείο στη Βρετανία πήγε ένα βήμα παραπέρα, προκειμένου να μην γίνεται αποδέκτης αρνητικών σχολίων. Οποιος γράφει αρνητικά σχόλια, θα πληρώνει…
Ένα ζευγάρι Βρετανών κατήγγειλε ότι οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου Broadway χρέωσαν την πιστωτική τους κάρτα επειδή έγραψε μια αρνητική κριτική στον ιστότοπο αξιολόγησης των ταξιδιωτικών υπηρεσιών TripAdvisor. Ο Τόνι Τζένκινσον και η σύζυγός του Τζαν διαπίστωσαν ότι στην πιστωτική τους κάρτα χρεώθηκε το ποσό των 100 λιρών αφού περιέγραψαν το ξενοδοχείο τριών αστέρων στο παραθαλάσσιο θέρετρο της βόρειας Αγγλίας ως «μια σάπια, βρομερή καλύβα».
Το ζευγάρι προσπαθεί να πάρει πίσω τα χρήματά του μέσω μιας υπηρεσίας προστασίας των καταναλωτών, υποστηρίζοντας ότι η χρέωση είναι παράνομη.
Το Broadway πάντως προειδοποιεί-απειλεί τους επίδοξους πελάτες του ότι θα τους χρεώσει αν γράψουν «οποιαδήποτε κακή κριτική σε οποιονδήποτε ιστότοπο»… Αυτοί οι Βρετανοί είναι πολύ μπροστά…
Οι Τζένκινσον φυσικά δεν είναι οι μόνοι που απογοητεύτηκαν από τη διαμονή τους στο ξενοδοχείο – ίσως αν είχαν κοιτάξει τις κριτικές πριν κάνουν κράτηση να είχαν αλλάξει γνώμη. Το TripAdvisor κατατάσσει το Broadway στην 858ή θέση, μεταξύ των 894 ξενοδοχειακών μονάδων και πανσιόν όπου θα μπορούσε να διαμείνει κανείς στο Μπλάκπουλ. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα 255 σχόλια τα 146 χαρακτηρίζουν το ξενοδοχείο ως «απαίσιο»…

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Εισάγουμε κατεψυγμένες μερίδες μουσακά από την Κίνα...

Πρόσφατα διάβασα ένα ιδιαίτερα διαφωτιστικό και συνάμα σοκαριστικό άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή. Εισάγουμε, λέει, κατεψυγμένη ζύμη από την Κίνα. Και όχι μόνο ζύμη, αλλά και αμέτρητες κατεψυγμένες μερίδες μουσακά.
Ναι, καλά το διαβάσατε. Οι ξενοδόχοι της Ρόδου (πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι οι μόνοι) έχουν μια διαφορετική αντίληψη για τον τουρισμό, την ανάπτυξη και το παρεχόμενο τουριστικό προϊόν.
Παραδομένοι στην πρακτική του all inclusive (φθηνά πακέτα διακοπών όπου όλα είναι προπληρωμένα), καταφεύγουν στην εύκολη λύση της εισαγωγής κατεψυγμένης ζύμης προκειμένου να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση σε ψωμάκια, περίπου τέσσερα εκατομμύρια τεμάχια την ημέρα. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η παραγωγή αυτή θα μπορούσε να γίνει στη Ρόδο από 500 φούρνους, δημιουργώντας άμεσα ή έμμεσα περίπου 4.000 νέες θέσεις εργασίας.
Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, στο άρθρο γινόταν αναφορά και για την εισαγωγή του εθνικού μας πιάτου, του μουσακά, από την Κίνα. Κοινώς, σερβίρουμε στους τουρίστες μουσακά made in China. Η ανάδειξη της ελληνικής κουζίνας σε όλο της το μεγαλείο! Μουσακάς από κινέζικες πρώτες ύλες και από κινέζικα χέρια (ας μην με παρεξηγήσει κανείς, δεν έχω τίποτα με τους Κινέζους). Το αν τηρούνται οι στοιχειώδεις προδιαγραφές ποιότητας και ασφάλειας είναι άλλο θέμα. Τουλάχιστον, αν ήταν ντόπιος ο παραγωγός, μία επίσκεψη στις εγκαταστάσεις του ίσως να περιόριζε τον ενδεχόμενο κίνδυνο.
Και πολύ φοβάμαι ότι οι ξενοδόχοι της Ρόδου δεν είναι οι μοναδικοί. Πρόσφατα ένας φίλος που εκμυστηρεύτηκε ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες οι προμήθειες για την σίτιση των αθλητών του ολυμπιακού χωριού προέρχονταν από την Τουρκία…
Δεν γνωρίζω αν το Υπ. Τουρισμού έχει επίγνωση της κατάστασης. Καλά τα νούμερα-ρεκόρ για τις αφίξεις ξένων τουριστών, καλές οι εξαγγελίες για την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών τουρισμού, όπως ο γαστρονομικός τουρισμός (sic), καλά και τα εντυπωσιακά βίντεο για την προώθηση του τουρισμού.
Όμως, νομίζω ότι στραβά αρμενίζουμε. Τι τουρισμό θέλουμε πραγματικά; Διότι, δυστυχώς, η ποσότητα βαίνει εις βάρος της ποιότητας. Προσελκύοντας τουρίστες χαμηλού εισοδηματικού επιπέδου, προσφέρουμε κατώτερο ποιοτικά προϊόν. Κάθε λογής σουβενίρ, τσολιαδάκια, ψωμάκια και μουσακά, όλα made in China. Ετσι, όμως, αδικούμε τον εαυτό μας.

Αν ο Ελληνας, έστω και με την παρέμβαση του κράτους (π.χ. με την επιβολή της παροχής αποκλειστικά χειροποίητων, εγχώριας παραγωγής προϊόντων), δεν θέλει να γίνει παραγωγός, ας γίνει σερβιτόρος. Αλλά αυτό το κάνει ήδη…

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Solo diners. Η νέα τάση στα εστιατόρια

Το να δειπνήσει κάποιος μόνος του υπήρξε ανέκαθεν θέμα ταμπού. Το άτομο που επέλεγε να επισκεφθεί σόλο ένα εστιατόριο συχνά στιγματιζόταν ως μοναχικός, ιδιότροπος, δύστροπος.
Φαίνεται, ωστόσο, ότι τα δεδομένα, τα τελευταία χρόνια, αλλάζουν, καθώς οι μοναχικοί επισκέπτες αποτελούν πλέον ένα σημαντικό κομμάτι της αγοράς. Ως εκ τούτου, πολλά εστιατόρια ανά τον κόσμο «ανακαλύπτουν» αυτό το διευρυνόμενο αγοραστικό κοινό και προσαρμόζονται ώστε να το προσελκύσουν.
Ποιο είναι όμως το προφίλ αυτών των  επισκεπτών; Μπορεί να είναι πολυάσχολοι επαγγελματίες, διαζευγμένοι (ας μην ξεχνάμε ότι τα διαζύγια αυξάνονται), εργένηδες (τα άτομα πλέον παντρεύονται ή τεκνοποιούν σε μεγαλύτερες ηλικίες), καθώς και όσοι θέλουν να μείνουν για λίγο μόνοι τους.
Μόνο στην Αμερική, οι επονομαζόμενοι solo diners αντιστοιχούν στο 57% της πελατείας των εστιατορίων. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι πολλοί επιχειρηματίες στο χώρο της εστίασης έχουν αναλάβει την τροποποίηση του μενού, τον επανασχεδιασμό του χώρου και την εκπαίδευση του προσωπικού τους, προκειμένου να ανταποκριθούν στις προσδοκίες της νέας αυτής, οικονομικά ανεξάρτητης, καταναλωτικής ομάδας.
Για παράδειγμα, στο Beckta, εστιατόριο στον Καναδά, ο ιδιοκτήτης, που απευθύνεται και σε solo diners, έχει προβλέψει όλα τα ενδεχόμενα, ακόμη και αυτό του «στησίματος». Σε περίπτωση λοιπόν που κάποιος κάνει κράτηση για δύο άτομα, αλλά τελικά δειπνήσει μόνος επειδή τον έστησαν, προσφέρεται, ως παρηγοριά, δωρεάν το γεύμα.
Στο δε πολυτελές εστιατόριο Top of the Market στο Σαν Ντιέγκο ο ιδιοκτήτης έχει προχωρήσει σε χωροταξικές και όχι μόνο αλλαγές. Εγκατέστησε έναν πιο μεγάλο πάγκο όπου μπορεί κανείς να δειπνήσει με θέα την κουζίνα, κάνοντας πιο διαδραστική την εμπειρία. Στους πελάτες-θεατές προσφέρονται και ταχύρυθμα μαθήματα μαγειρικής και γευσιγνωσίας. Ενώ μπορούν ακόμη και να πιάνουν κουβέντα με τους σεφ γύρω από την τεχνική τους. Μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις ζητούν το email του επισκέπτη για να του δώσουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που ζητούν.

Πρόσφατα, στην Ολλανδία άνοιξε το πρώτο εστιατόριο που στοχεύει αποκλειστικά στους solo diners, ιδιαίτερα αυτούς που θέλουν να δειπνήσουν μόνοι τους από επιλογή, το οποίο διαθέτει τραπέζια για έναν. Το Eenmaal, όπως είναι το όνομά του, έχει κερδίσει τις καρδιές κατοίκων και τουριστών στο Άμστερνταμ. Κάθε βράδυ, τα τραπέζια είναι γεμάτα. Και οι δουλειές πάνε τόσο καλά, ώστε στα άμεσα σχέδιά της ιδιοκτήτριας είναι να ανοίξει κι άλλα solo εστιατόρια σε πόλεις, όπου καταγράφεται αύξηση του αριθμού των «solo diners». 

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Το χωριό του Αη Βασίλη στο Ροβανιέμι. Ενα ακόμη δημιούργημα του μάρκετινγκ.

Το χωριό του Αη Βασίλη στο Ροβανιέμι, πρωτεύουσα της Λαπωνίας, είναι περίπου 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της κωμόπολης και ουσιαστικά είναι ένα εμπορικό κέντρο με ξύλινα σπιτάκια που στεγάζουν διάφορα καταστήματα. Η τουριστική αξιοποίηση του χωριού ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50, όταν η Ελέανορ Ρούσβελτ, στο πλαίσιο διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας μετά τον πόλεμο, έβαλε τον εν λόγω απομακρυσμένο και ασήμαντο προορισμό στον τουριστικό χάρτη.
Τοποθετημένο πάνω στον Αρκτικό Κύκλο, έχει προωθηθεί επιμελώς από τους Φινλανδούς ως η πατρίδα του Αη Βασίλη. Διαθέτει έλκηθρα, ξωτικά, ταράνδους, δέντρα, χιόνι και 500.000  τουρίστες που έρχονται σε αυτή την παγωμένη περιοχή για να δουν το γραφείο του Αη Βασίλη και να έχουν μια φωτογραφία – επί πληρωμή φυσικά- με έναν ντόπιο μασκαρεμένο σε Άγιο Βασίλη, αλλά και να στείλουν καρτ ποστάλ στην πατρίδα με γραμματόσημο σφραγισμένο από τον ίδιο τον παππούλη – περίπου 400.000 γράμματα λαμβάνει ο Αη Βασίλης από όλο τον κόσμο. Στο βωμό του κέρδους, ο Άγιος Βασίλης κάνει ακόμη και υπερωρίες μοιράζοντας δώρα εις διπλούν: στις 25 Δεκεμβρίου αλλά και την 1η Ιανουαρίου, ώστε να κρατά περισσότερες ημέρες η τουριστική περίοδος.
Υπάρχει ακόμα και ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα «FC Santa Claus», η οποία είναι ντυμένη στα κόκκινα και τα λευκά – εικάζεται ότι η σημερινή εικόνα του αγίου είναι δημιούργημα της coca-cola, αν και υπάρχουν μαρτυρίες ότι διέθετε αυτά τα χαρακτηριστικά πριν την γνωστή διαφήμιση του 1931. Σήμερα, πέρα από τις συνηθισμένες δραστηριότητες μέσα στο εμπορικό πάρκο, μπορεί κάποιος να κάνει βόλτα με ταράνδους, να επισκεφτεί αγροκτήματα ή να απολαύσει σάουνα στον πάγο.

Φυσικά δεν έχει καμία σημασία ότι ο αυθεντικός Αγ. Νικόλαος, ο οποίος στους αιώνες που ακολούθησαν έγινε ο γνωστός σε όλους μας Αη Βασίλης, γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας το 270 μ.Χ., δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Ροβανιέμι.