Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Πώς μία πινακίδα οριοθέτησε το "Χωριό του Αη Βασίλη"

Αν κάποιος θέλει να ζήσει την απόλυτη μαγεία των Χριστουγέννων, δηλαδή να «επισκεφθεί τον αυθεντικό Αη Βασίλη», το μόνο που έχει να κάνει είναι να πάει στο Ροβανιέμι, στη Φινλανδία.
Το «χωριό του Αη Βασίλη» στο Ροβανιέμι, πρωτεύουσα της Λαπωνίας, απέχει μόλις οκτώ χιλιόμετρα από το κέντρο της κωμόπολης και ουσιαστικά είναι ένα εμπορικό κέντρο με ξύλινα σπιτάκια που στεγάζουν διάφορα καταστήματα. Η τουριστική αξιοποίηση του χωριού ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50, όταν η Ελέανορ Ρούσβελτ, στα πλαίσια διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας μετά τον πόλεμο και καθώς η πόλη υπήρξε το θέατρο σκληρών μαχών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έβαλε τον εν λόγω απομακρυσμένο και ασήμαντο προορισμό στον τουριστικό χάρτη.
Ωστόσο οι σπόροι για την τουριστική του ανάδειξη ως το «χωριό του Αη Βασίλη» (και συνάμα την εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων) μπήκαν αρκετά πιο πριν και συγκεκριμένα το 1866, όταν μία φωτογραφία στο περιοδικό Harpers τοποθέτησε το σπίτι του Αγίου κάπου στον «Βόρειο Πόλο». Αρκετά αργότερα, το 1927, ένας Φινλανδός ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Μάρκους Ρότιο, ισχυρίστηκε ότι ανακαλύφθηκε το εργαστήρι του Αγίου στο Κορβατουντούρι στην Λαπωνία, παγιώνοντας την πεποίθηση, τουλάχιστον στην Φινλανδία, ότι ο Αη Βασίλης έζησε στην Λαπωνία.
Ωστόσο υπήρχε ένα πρόβλημα, καθώς το απόμακρο Κορβατουντούρι, κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία, δεν θα ήταν ένας ιδιαίτερα ελκυστικός προορισμός, οπότε, ύστερα από ώριμη σκέψη, επιλέχθηκε το Ροβανιέμι. Ο λόγος ήταν πολύ απλός και μάλλον πεζός καθώς λόγω της τοποθέτησής του πάνω στο Αρκτικό Κύκλο, πολλοί τουρίστες ήδη σταματούσαν για να τραβήξουν μία φωτογραφία με φόντο την πινακίδα που ανέγραφε «Αρκτικός Κύκλος».
Μόλις τη δεκαετία του ’80 το υπ. Τουρισμού της Φινλανδίας, σε μια προσπάθεια να τονώσει τα έσοδα από τον τουρισμό, αποφασίσει να προωθήσει το Ροβανιέμι ως το «επίσημο χωριό του Αη Βασίλη», το οποίο εγκαινιάζεται επίσημα το 1985. Μάλιστα τότε ο κυβερνήτης της επαρχίας ανακήρυξε τη Λαπωνία ως «Santa Claus Land», προκαλώντας την έντονη δυσφορία των υπόλοιπων διεκδικητών (π.χ. Σουηδία, Αλάσκα, Νορβηγία).
Λίγο αργότερα, το 1989, με τη συνδρομή του ιδιωτικού τομέα και συγκεκριμένα 16 εκ των μεγαλυτέρων φινλανδικών επιχειρήσεων, που διείδαν μία άνευ προηγουμένου επιχειρηματική ευκαιρία, το «χωριό του Αη Βασίλη» θα περιοδεύσει μέχρι το Beverly Hills – σήμερα, τα δικαιώματα για τη χρήση του εν λόγω brand name ανήκουν σε ιδιωτική εταιρεία.
Τοποθετημένο πάνω στον Αρκτικό Κύκλο, το παγωμένο Ροβανιέμι, πλούσιο σε χιόνι, δέντρα και ταράνδους, θα αποτελούσε τον ιδανικό προορισμό για μικρούς και μεγάλους – ιδιαίτερα για όσους έτρεφαν μια νοσταλγία για τα παιδικά τους χρόνια ή για όσους ήθελαν να το συνδέσουν με μια σημαντική στιγμή στη ζωή τους, όπως την επισφράγιση ενός έρωτα. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα προσελκύει 500.000 τουρίστες, νούμερο αρκετά μεγάλο για έναν «παραμυθένιο» προορισμό.
Η τουριστική του ανάπτυξη προέβλεπε τις εξής δραστηριότητες, πολλές εκ των οποίων ήταν αποκεντρωμένες ώστε να δημιουργηθούν «οάσεις» για τους τουρίστες σε διάφορα, διάσπαρτα, σημεία της Λαπωνίας:
Ταχυδρομείο με ξωτικά όπου υπάρχει ποικιλία χριστουγεννιάτικων CDs και αναμνηστικών, όλα με θέμα φυσικά τον Αη-Βασίλη. Οι «τυχεροί» μπορούν και να φωτογραφηθούν –με το αζημίωτο- με έναν ντόπιο που είναι μεταμφιεσμένος σε Αη Βασίλη. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο λαμβάνει περίπου 600.000 γράμματα από όλο τον κόσμο, όντας το μόνο μη υπαρκτό πρόσωπο που γίνεται αποδέκτης αλληλογραφίας.
Εστιατόρια, καταστήματα δώρων και σουβενίρ που προσφέρουν χιλιάδες χριστουγεννιάτικα δώρα που μπορούν να αποσταλούν με πρωτότυπο γραμματόσημο Άη Βασίλη.
Φάρμα με τάρανδους για βόλτα με το έλκηθρο, που τραβούν σωσίες του Ρούντολφ, Ντάνσερ και Πράνσερ, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα για βόλτα με snowmobile, χάσκι ή ταράνδους.
Πάρκο ψυχαγωγίας, το Santa Park, που αποτελεί ένα μικρό χριστουγεννιάτικο παραμύθι με πολλά παιχνίδια, χτισμένο μέσα σε μια τεράστια σπηλιά, ειδικά διαμορφωμένη.
Τέλος, το κέντρο Άρκτικουμ αποτελεί ένα ταξίδι στην ιστορία, τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής των Λαπώνων, την ιστορία των Βίκινγκς και του πολιτισμού στους πάγους. Υπάρχει μάλιστα και ντοκιμαντέρ για το Βόρειο Σέλας και τον Ήλιο του Μεσονυκτίου.
Φυσικά δεν έχει καμία σημασία ότι ο αυθεντικός Αγιος Νικόλαος, γόνος εύπορης οικογένειας που ακολούθησε τη συμβουλή του Ιησού και μοίρασε όλη την περιουσία του στους φτωχούς, ο οποίος στους αιώνες που ακολούθησαν έγινε ο γνωστός σε όλους μας Αη Βασίλης, γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας το 270 μ.Χ., δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Ροβανιέμι.
Οσον αφορά την εικόνα του Αη Βασίλη, σύμφωνα με τον μύθο (και την επίσημη ιστοσελίδα της Coca-Cola) είναι δημιούργημα του διάσημου αναψυκτικού, αν και υπάρχουν μαρτυρίες ότι διέθετε ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά πριν την γνωστή διαφήμιση του 1931. Συγκεκριμένα ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα ο Santa Claus είχε κόκκινη στολή, λευκή γενειάδα και ήταν ευτραφής.

Εν κατακλείδι, ένα «παραμύθι» (και μία πινακίδα;), χάρη στην σωστή οργάνωση και το αποτελεσματικό μάρκετινγκ, κατάφερε να βάλει στον τουριστικό χάρτη το Ροβανιέμι, έναν μέχρι πρότινος ασήμαντο προορισμό. Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι αν η χώρα μας, που δυστυχώς για χρόνια προβαλλόταν ως καλοκαιρινός προορισμός (ανέκαθεν προσεγγίζαμε την αγορά «ήλιος και θάλασσα»), μπορεί έστω και χωρίς «παραμύθια» (προσωπικά πιστεύω ότι δεν έχουμε ανάγκη από κανένα «παραμύθι») να δημιουργήσει ελκυστικούς τουριστικούς προορισμούς όλο το χρόνο. Το ενθαρρυντικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται ορισμένες σοβαρές προσπάθειες ανάδειξης του αστείρευτου πλούτου της χώρας μας (βλ. Σπέτσες, Κρήτη, Ζαγόρι, ακόμη και ο «Μύλος των Ξωτικών» στα πανέμορφα Τρίκαλα που θα μπορούσε να αποτελέσει ιδανικό χριστουγεννιάτικο προορισμό). 

Πηγή: άρθρο του γράφοντος στο www.epixeiro.gr

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Skroutz.gr. Ενας γαλαντόμος εργοδότης

Στη Ν. Ιωνία χτυπούσε κάποτε η καρδιά της κλωστοϋφαντουργίας και του μικρασιατικού Ελληνισμού. Σε αυτή την περιοχή, σε έναν βιομηχανικό χώρο 1.600 τ.μ. όπου 115 υπάλληλοι βιώνουν ένα εργασιακό μοντέλο παρόμοιο με αυτό της Google ή του Facebook, χτυπά σήμερα και η καρδιά του Skroutz, της μεγαλύτερης μηχανής σύγκρισης τιμών/προϊόντων του ελληνικού διαδικτύου.

Στα νέα γραφεία της εταιρείας, που αισίως μετράει δέκα χρόνια ζωής, μπορεί κανείς να αντιληφθεί την διαφορετική προσέγγιση που διέπει τους ιδρυτές της. Εκεί κυριαρχεί το άπλετο φυσικό φως, η ευρυχωρία, τα χαρούμενα γραφιστικά μοτίβα, η απουσία τοίχων και κλειστών γραφείων και η διαφάνεια.

Όπως συνήθως συμβαίνει, η ιδέα ξεκίνησε ως προσωπική ανάγκη των δύο εκ των τριών συνιδρυτών του Skroutz, σε μια εποχή που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν ακόμη στα σπάργανα. Τότε ένας φίλος του Γιώργου Χατζηγεωργίου, ενός εκ των ιδρυτών, αναζητούσε κάτι από τον χώρο της τεχνολογίας και για να αποθηκεύσει τα αποτελέσματα της προσωπικής του έρευνας, έβαζε χειροκίνητα bookmarks. Τότε, ο φίλος του Βασίλης Δήμος, ο έτερος ιδρυτής, ανέλαβε να τον βοηθήσει φτιάχνοντας μια μηχανή αναζήτησης για προσωπική τους χρήση. Οι απεριόριστες δυνατότητες της νέας μηχανής «γοήτευσαν» τους δύο νέους, οι οποίοι με την εισχώρηση του Γιώργου Αυγουστίδη στην ομάδα, αποφάσισαν να την αξιοποιήσουν εμπορικά.

Η αρχή γίνεται με προσφορές από 16 μόλις καταστήματα, για να φθάσουμε σήμερα στα 1.750 ενεργά καταστήματα και τους 5,5 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες το μήνα, όχι μόνο από τον χώρο της τεχνολογίας, ο οποίος καθιέρωσε τον Skroutz στα πρώτα του βήματα, αλλά και σε οτιδήποτε μπορεί να προσφερθεί έναντι τιμήματος. Εσχάτως η εταιρεία απευθύνεται και στο γυναικείο κοινό διαθέτοντας προς πώληση handmade προϊόντα, από κοσμήματα και ρούχα μέχρι είδη για το σπίτι

Από το 2013, η εταιρεία δραστηριοποιείται και στην Τουρκία, όχι ως Skroutz (λέξη άγνωστη και δυσκολοπρόφερτη για τους γείτονες), αλλά με το όνομα alve («αλισβερίσι» στα τούρκικα), και συνεργάζεται με μερικά από τα μεγαλύτερα e-shops της Τουρκίας. Από φέτος, η εταιρεία άνοιξε τα φτερά της και στο άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον του αγγλικού ηλεκτρονικού εμπορίου, με το ίδιο όνομα αλλά διαφορετική γραφή: SCROOGE.

Ένα επίσης άκρως ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η εταιρεία Skroutz, σε αντίθεση με ότι υποδηλώνει το όνομα, είναι ένας γαλαντόμος εργοδότης. Προσφέρει ικανοποιητικό πακέτο αποδοχών, με έξτρα μπόνους το πρόγραμμα ιδιωτικής ασφάλισης. Κάθε υπάλληλος έχει στη διάθεσή του ανατομική καρέκλα και μεγάλο, ηλιόλουστο γραφείο με επαρκή προσωπικό χώρο. Ενθαρρύνοντας την επικοινωνία, οι πόρτες όλων των γραφείων παραμένουν ανοιχτές και, όπου υπάρχουν, είναι γυάλινες.
Έχει επίσης προβλεφθεί χώρος για pilates, ping pong, βιβλιοθήκη, βεράντα με φυτά και ξύλινα καθιστικά, αλλά και εστιατόριο με πλήρες μενού (το πρωινό είναι δωρεάν ενώ το μεσημεριανό μενού,  επιμελημένο από τον Χριστόφορου Πέσκια, κοστίζει μόλις δύο ευρώ).



Πηγή: προσαρμογή σε άρθρο του www.thetoc.gr

Πονοκέφαλος για το Nurofen

Σύμφωνα με μία βασική αρχή της οικονομικής θεωρίας, στόχος κάθε επιχείρησης είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους. Ενίοτε αυτή η «μεγιστοποίηση» προέρχεται από την υιοθέτηση παντελώς ανυπόστατων ισχυρισμών με αποκλειστικό στόχο την παραπλάνηση του καταναλωτή. Και αν κάποιος νομίζει ότι αυτή η πρακτική είναι μόνο προνόμιο των μικρών εταιρειών, μάλλον κάνει λάθος

Γυρνώντας το χρόνο πίσω, στις αρχές του 20ού αιώνα, η Coca-Cola είχε τοποθετηθεί στην αγορά ως το απόλυτο φάρμακο, ιδανικό για όλα τα δεινά: γρίπη, πονοκέφαλο, υστερία, νευραλγία, μελαγχολία κ.λπ.

Έναν και πλέον αιώνα μετά, το πιο πρόσφατο «κρούσμα» ακούει στο όνομα Nurofen, της φαρμακοβιομηχανίας Reckitt Benckiser, που υποτίθεται ότι κυκλοφορούσε σειρά παυσίπονων με ειδικές ουσίες για κάθε ανάγκη του καταναλωτή, π.χ. για πονοκέφαλο και ημικρανίες, για πόνους στη μέση.

Στην Αυστραλία λοιπόν η βρετανική εταιρεία κατηγορείται για κατά συρροή απάτη εις βάρος των καταναλωτών, καθώς, σε μια προσπάθεια να διευρύνει την πελατειακή της γκάμα (και φυσικά να αυξήσει τις πωλήσεις), προωθούσε το ίδιο φάρμακο –με το ίδιο ακριβώς συστατικό, 342 χιλιοστόγραμμα ιβουπροφαίνης λυσίνης- σε διαφορετικές συσκευασίες, για διαφορετικά συμπτώματα και σε διαφορετικές τιμές. Σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις οι ταμπλέτες που ήταν για εξειδικευμένη χρήση, όπως αυτές για πόνους περιόδου, κόστιζαν το διπλάσιο από τις κοινές ταμπλέτες παυσίπονων.

Μετά από έρευνες, η Επιτροπή Ανταγωνισμού και Κατανάλωσης της χώρας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα προϊόντα παρ’ ότι αφορούν διαφορετικά συμπτώματα περιέχουν ακριβώς την ίδια δραστική ουσία. Ως εκ τούτου,  το δικαστήριο της Αυστραλίας αποφάσισε την απόσυρση, εντός τριών μηνών, του παυσίπονου από τα ράφια των φαρμακείων καθώς έκρινε ότι η εταιρεία παραπλανά τους καταναλωτές.

Από την πλευρά της, η εταιρεία, που κινδυνεύει με βαριά καμπάνα, υποστηρίζει πως επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό, αν και στις τάξεις των φαρμακοποιών ήταν γνωστή αυτή η πρακτική εδώ και χρόνια, που αφορά μόνο την αγορά της Αυστραλίας (έρευνες ωστόσο αναμένεται να ξεκινήσουν και σε άλλες χώρες), ενώ υπόσχεται να συμμορφωθεί με την απόφαση του δικαστηρίου. 

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Πώς χρεοκόπησε η πρώτη ελληνική πολυεθνική εταιρεία

Σε κατάσταση πτώχευσης τίθεται ο όμιλος Πετζετάκι σύμφωνα με την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ο οποίος έκανε δεκτή την αίτηση των εργαζομένων της εταιρείας για κήρυξη σε πτώχευση του ομίλου παραγωγής συστημάτων σκληρών και εύκαμπτων σωλήνων. 
Η ιστορία του Πετζετάκι που ακολουθεί, όπως την έγραψα στο βιβλίο "Επιχειρείν αλά ελληΝΙΚΑ" επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά ότι ένας από τους σημαντικότερους λόγους αποτυχίας μιας επιχείρησης είναι η ανεπάρκεια των διαδόχων, καθώς δεν διαθέτουν το όραμα και την οξυδέρκεια του ιδρυτή.


                                           Η Πρώτη Ελληνική Πολυεθνική

  Καταφθάνοντας ο επισκέπτης στο λιμάνι της Αμοργού, αντικρίζει στην είσοδό του την προτομή του Αριστόβουλου Πετζετάκι, πρωτοπόρου εφευρέτη και βιομηχάνου της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ήταν ίσως μία ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης στο πρόσωπο όχι μόνο ενός ευεργέτη του νησιού, αλλά ενός «εφευρέτη πρώτης κλάσης», όπως τον είχαν χαρακτηρίσει, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, οι Financial Times. Χάρη στις εφευρέσεις του, θα δημιουργούσε την πρώτη ελληνική πολυεθνική εταιρεία, η οποία όμως, μετά το θάνατό του, θα έβλεπε και την άλλη όψη του νομίσματος.
   Γεννημένος το 1920 στην Αμοργό, ο Αριστόβουλος Πετζετάκις θα επιδείκνυε από τα φοιτητικά του χρόνια, όπου σπούδαζε ως χημικός μηχανικός, έφεση στην έρευνα και τις μικροεφευρέσεις. Όταν κάποια στιγμή ανέλαβε τη μικρή βιοτεχνία του πατέρα του στο Μοσχάτο, τότε θα έβρισκε πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει και να τελειοποιήσει τα ταλέντα του.
   Το 1960, ιδρύει την ‘’Α.Γ. Πετζετάκις’’, η οποία σύντομα θα του χάριζε παγκόσμια φήμη και αμύθητα πλούτη. Ήταν ίσως από τους λίγους επιχειρηματίες που, χάρη στην εφευρετικότητα του, θα κατάφερνε σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνει από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο. Όπως, επίσης, ήταν από τους λίγους επιχειρηματίες που στο σύντομο, όπως τελικά αποδείχθηκε, πέρασμά του θα έφερνε επανάσταση στον τομέα των πλαστικών για βιομηχανική χρήση. Είναι χαρακτηριστικό ότι εφημερίδα της εποχής τον είχε αποκαλέσει «αυτοδημιούργητο και πρωτοπόρο επιχειρηματία, που άλλαξε την παγκόσμια ιστορία στη γεωργία, την άρδευση, την ύδρευση και τη σύγχρονη κατοικία».
   Χρονιά σταθμός στην καριέρα του ήταν το 1965, όταν ανακάλυψε τον σωλήνα Heliflex, καθώς και το μηχάνημα παραγωγής του, ο οποίος θα αποτελούσε το όχημα για την κατάκτηση του κόσμου. Ο εν λόγω εύκαμπτος πλαστικός σωλήνας θα απαξίωνε πλήρως τους λιγότερο αποτελεσματικούς –λόγω της ευαισθησίας τους στον ήλιο- σωλήνες που έως τότε χρησιμοποιούταν στη βιομηχανία πλαστικών, αλλά και στην ύδρευση, την άρδευση και τη γεωργία.
   Πεπεισμένος για την αξία της εφεύρεσής του, σπεύδει αμέσως να την κατοχυρώσει και κατόπιν να την εκχωρήσει σε εταιρείες-κολοσσούς, όπως η Dunlop, Pirelli και Goodyear, εισπράττοντας υψηλά δικαιώματα. Την ίδια στιγμή, ιδρύει 22 θυγατρικές ανά τον κόσμο, καθιστώντας την ‘’Α.Γ. Πετζετάκις’’ την πρώτη ελληνική πολυεθνική εταιρεία. Τα δε προϊόντα της εξάγονται σε 60 και πλέον χώρες, ακόμη και στην Μέση Ανατολή αλλά και την Αφρική, όπου ο ιδρυτής είχε προβλέψει ότι στα επόμενα χρόνια θα υπήρχε μεγάλη ανάγκη για έργα ύδρευσης και άρδευσης.
   Όντας ανήσυχο πνεύμα, προχωράει σε μια σημαντική ακόμη καινοτομία, ενός σωλήνα για έργα αποχέτευσης, ο οποίος, χάρη στην αντοχή και την πρακτικότητά του, θα αντικαθιστούσε τους σκληρούς γερμανικούς σωλήνες, που και ο ίδιος χρησιμοποιούσε έως τότε και τους χρυσοπλήρωνε. Έτσι, λοιπόν, γίνεται αυτός ο αποδέκτης υψηλών δικαιωμάτων από ευρωπαϊκές και όχι μόνο εταιρείες που έκαναν χρήση της συγκεκριμένης πατέντας.
   Εξίσου πρωτοποριακές αποδείχθηκαν και οι ιδέες του όσον αφορά τις σχέσεις του με τους υπαλλήλους του. Όπως και ο Μπιλ Μάριοτ, ιδρυτής της φερώνυμης αλυσίδας ξενοδοχείων, έτσι και αυτός γνώριζε όλους τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις του με το μικρό τους όνομα (είχε βαφτίσει και πολλά παιδιά τους), ενώ υπήρξε ιδιαίτερα γαλαντόμος σε θέματα αμοιβών και μπόνους. Δεν είναι τυχαίο ότι το προσωπικό του θεωρείτο το πιο καλοπληρωμένο της εποχής, αλλά και το πλέον εκπαιδευμένο, σε σημείο που πολλά από τα στελέχη του να αποτελούν μήλον της έριδος για μεγάλες επιχειρήσεις του εξωτερικού.
   Η φήμη του δε ήταν τέτοια που ούτε οι πραξικοπηματίες τόλμησαν να τον ενοχλήσουν, παρότι γνώριζαν τα βαθύτατα δημοκρατικά του αισθήματα. Μάλιστα, δεν παρέλειψαν να τον επισκεφθούν μία φορά στο γραφείο του για να ζητήσουν τη βοήθειά του σε θέματα που άπτονταν των εξαγωγών.
   Δυστυχώς, όμως, το νήμα της ζωής του ανθρώπου που ανέτρεψε τα δεδομένα στην παγκόσμια βιομηχανία πλαστικών, έμελλε να κοπεί πρόωρα. Ο Αριστόβουλος Πετζετάκις, ίσως η πλέον κορυφαία φυσιογνωμία της ελληνικής βιομηχανίας, πεθαίνει ξαφνικά από καρδιακό επεισόδιο το 1973, σε ηλικία 50 ετών. Ο πρόωρος θάνατός του θα ήταν σημαντική απώλεια για την εξέλιξη του κλάδου των πλαστικών, αλλά και για το οικοδόμημά του, το οποίο με αργό αλλά σταθερό βηματισμό θα όδευε στο περιθώριο.
   Η επομένη του θανάτου του βρίσκει την εταιρεία του ανέτοιμη να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις. Ελλείψει κάποιου ηγετικού προσώπου, καθότι τα παιδιά του ήταν ακόμη μικρά, διάφοροι ‘’καλοθελητές’’, κυρίως άτομα κοντινά στο οικογενειακό περιβάλλον του Έλληνα βιομηχάνου, θα εκμεταλλευτούν την κατάσταση και θα πλουτίσουν σε μικρό χρονικό διάστημα.
   Τα ηνία της ‘’Α.Γ. Πετζετάκις’’ θα αναλάβουν εκ περιτροπής τα αδέρφια του εκλιπόντος, η σύζυγός του, οι τέσσερις κόρες του, και από το 1986 ο γιος του, Γεώργιος Πετζετάκις. Όμως, με εξαίρεση κάποιες εκλάμψεις, όπως ορισμένες επιτυχημένες προσλήψεις διευθυντικών στελεχών και δύο αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, η πορεία της άλλοτε κραταιάς επιχείρησης είναι καθοδική.
   Πρώτο ισχυρό χτύπημα θα αποτελούσε τη δεκαετία του ’80 ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, όταν ο όμιλος Πετζετάκι αποδείχθηκε ανέτοιμος να χειρισθεί την κρίση, με αποτέλεσμα να απωλέσει το 25% των εξαγωγών του. Όπως ανέτοιμος φάνηκε και το 1990, όταν έληξε η παγκόσμια αποκλειστικότητα της πατέντας του μακαρίτη Αριστόβουλου Πετζετάκι, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα στην παραγωγή και διάθεση ανταγωνιστικών προϊόντων, τα οποία τα επόμενα χρόνια θα ‘’ροκάνιζαν’’ το μερίδιο αγοράς του ομίλου.

   Ο 21ος αιώνας βρήκε τον Όμιλο Πετζετάκι να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, μειωμένες πωλήσεις και κέρδη, αλλά και χρέη που υπερβαίνουν τα 170 εκατ. ευρώ. Ακόμη και η αναζήτηση στρατηγικού εταίρου που θα τον έσωζε, δεν απέδωσε αποτελέσματα, αν και υπήρχε έντονο ενδιαφέρον από το εξωτερικό. Δυστυχώς πριν από λίγες μέρες η άλλοτε πανίσχυρη ελληνική βιομηχανία θα ρίξει τίτλους τέλους.

Πηγή: Επιχειρείν αλά ελληΝΙΚΑ
(http://www.stamoulis.gr/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AC-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC!_p-401542.aspx) 

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Αποζημίωση 38.000 ευρώ γιατί έχυσε καυτό τσάι στα γεννητικά όργανα επιβάτη

Αποζημίωση ύψους 38.000 ευρώ πρόκειται να καταβάλει η Ryanair σε επιβάτη, μετά από μήνυση που υπέβαλε εναντίον της επειδή μια αεροσυνοδός του έχυσε καυτό τσάι στα γεvvnτικά όργανα, τους μηρούς και την κοιλιά.
Ο Ιρλανδός Ρόναλντ Φέρλονγκ ταξίδεψε με αεροσκάφος της ιρλανδικής εταιρείας τον Αύγουστο του 2012, όταν εξαιτίας ενός λάθους της αεροσυνοδού, υπέστη άκρως επώδυνα εγκαύματα στη περιοχή των γεννητικών οργάνων, των μηρών και της κοιλιάς.
Το ατύχημα συνέβη όταν η αεροσυνοδός σέρβιρε τον συνεπιβάτη του καυτό τσάι. Λόγω του περιορισμένου χώρου στα καθίσματα αλλά και από απροσεξία της κοπέλας, το καυτό ρόφημα χύθηκε στα πόδια και τα γεννητικά όργανα του 33χρονου άνδρα, ο οποίος ένιωσε φριχτούς πόνους σε όλη την βρεγμένη περιοχή.
Υπέφερε δε σε τέτοιο βαθμό που έσκισε το παντελόνι του μπροστά στα μάτια των έκπληκτων επιβατών και κάθισε για το υπόλοιπο της πτήσης γυμνός στο «κάθισμα επείγουσας ανάγκης», με μια κομπρέσα ανάμεσα στα πόδια του.

Εν τέλει, ο εν λόγω άνδρας, καθώς ουδέποτε η εταιρεία δεν μπήκε στον κόπο να απολογηθεί παρά τα έντονες οχλήσεις του (η εν λόγω εταιρεία δεν φημίζεται για την υποδειγματική της εξυπηρέτηση πελατών), υπέβαλε μήνυση ισχυριζόμενος ότι το ατύχημα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την «προσωπική και επαγγελματική του ζωή». Πριν λίγες μέρες το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ του παθόντα εκδικάζοντάς του το ποσό των 38 χιλιάδων ευρώ. Αν και η Ryanair αρχικά ήταν αποφασισμένη να πάει την υπόθεση στα δικαστήρια, εντούτοις υποχώρησε και θα πληρώσει.

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Καφές με το όνομα και το πορτραίτο του μεγάλου Ελληνα πολιτικού

Περιδιαβαίνοντας κάποιος στο Σπίτι του Ελευθέριου Βενιζέλου, που λειτουργεί ως μουσείο, θα βρεθεί μπροστά σε μία έκπληξη. Ανάμεσα στα εκθέματα, υπάρχει και ένα μεταλλικό κουτί καφέ με την ονομασία «Venizelos Coffee», που κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’20, όπου απεικονίζεται το πορτραίτο του Έλληνα πολιτικού και αναγράφεται «Venizelos Coffee Worlds Finest Oriental Demi-Tasse Delicious Greek Style».


Ο εν λόγω καφές είναι δημιούργημα ενός Έλληνα μετανάστη στην Αμερική, του George Callas, ο οποίος άρχισε να διανέμει μικρά κουτάκια καφέ σε άρτι αφιχθέντες Έλληνες μετανάστες, στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Η επιχείρησή του υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Δημοσιότητα. Ενα πολύτιμο επικοινωνιακό εργαλείο

   Ο Αντρέ Σιτροέν πετούσε τα αυτοκίνητά του από λόφους για να αποδείξει την αντοχή τους, ενώ το όνομά του φωτιζόταν από 125.000 λαμπιόνια πάνω στον Πύργο του Άιφελ. Ο Ντέιβ Τόμας, ιδρυτής της αλυσίδας εστιατορίων Wendy’s, όχι μόνο πρωταγωνίστησε σε 800 διαφημιστικά, αλλά επινόησε ένα σλόγκαν, το «Where is the Beef», που ήταν τόσο επιτυχημένο, που υιοθετήθηκε στις αμερικάνικες εκλογές. Ο Τόμας Λίπτον είχε διακοσμήσει τη βιτρίνα του παντοπωλείου του με ευμεγέθη λουκάνικα και ένα τεράστιο τυρί, για τη μεταφορά του οποίου επιστρατεύτηκαν 800 αγελάδες. Ο Χανς Ουίλσντορφ, ιδρυτής της Rolex, «δοκίμασε» το αδιάβροχο ρολόι του στο κανάλι της Μάγχης, στον καρπό μιας Λονδρέζας στενογράφου, που διέσχισε το κανάλι για πρώτη φορά. Ακόμη και ο «δικός» μας, ο Αριστοτέλης Ωνάσης, είχε προσλάβει φωτογράφο για να απαθανατίζει τους celebrities, με φόντο πάντα το σήμα της Ολυμπιακής, που τον επισκέπτονταν στο Σκορπιό.
   Αν, τώρα, αναρωτηθήκατε τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε όλες αυτές τις ενέργειες, η απάντηση είναι μία: «δημοσιότητα». Οι εμπνευστές τους γνώριζαν ότι οι πράξεις τους θα τραβήξουν τα φώτα της δημοσιότητας, με αποτέλεσμα το όνομα της εταιρείας να προβληθεί από τα Μέσα χωρίς το παραμικρό κόστος. Αυτή είναι και η βασική διαφορά της δημοσιότητας από τη διαφήμιση, που πάντα είναι πληρωμένη
   Ως εργαλείο των δημοσίων σχέσεων η δημοσιότητα κάνει την εμφάνισή της τον 19ο αιώνα στην Αμερική, με τη εμφάνιση ατόμων/δημοσιογράφων (publicists) που ειδικεύονται στην προώθηση τσίρκων, θεατρικών παραστάσεων και άλλων θεαμάτων και οι οποίοι προσπαθούν να δημιουργήσουν δημοσιότητα για τα προϊόντα τους.
   Κύριος εκφραστής αυτής της τάσης είναι ο Φιλέας Μπάρνουμ, ένας γεννημένος σόουμαν, που διοργάνωνε ιδιότυπες εκδηλώσεις που τραβούσαν τα φώτα της δημοσιότητας. Εξ ου και η μνημειώδης ατάκα του «είμαι υπόχρεος στον Τύπο της Αμερικής για κάθε ένα δολάριο που έχω στην κατοχή μου». Μάλιστα, σε ένα από τα τεχνάσματά του, περιόδευε στις ΗΠΑ με τη «μουμιοποιημένη γοργόνα» του. Εν τέλει αποδείχθηκε ότι εξαπατούσε το κοινό, όταν αποκαλύφθηκε ότι η γοργόνα είχε το κεφάλι μιας μαϊμούς και την ουρά ενός αποξηραμένου ψαριού.
   Στα χνάρια του Μπάρνουμ κινήθηκε και ο Χάρι Ράιχενμπαχ, ένας οξυδερκής πράκτορας Τύπου για λογαριασμό ηθοποιών και εταιρειών παραγωγής ταινιών, που επινόησε πληθώρα ευφάνταστων επικοινωνιακών τεχνασμάτων για να δημιουργήσει ντόρο γύρω από τους πελάτες του. Έφθασε μάλιστα σε σημείο να αφήσει ελεύθερες μαϊμούδες και λιοντάρια στο χώρο του ξενοδοχείου, για να προωθήσει την πρώτη ταινία του Ταρζάν.
    Ως δημοσιότητα (publicity) ορίζεται η δημοσίευση από κάποιον τρίτο (π.χ. εφημερίδα, περιοδικό, ραδιόφωνο, μπλογκ, ιστοσελίδες) ειδήσεων, πληροφοριών, γεγονότων κ.λπ. που αφορούν έναν οργανισμό ή ένα άτομο, χωρίς όμως να έχει αγοραστεί χρόνος ή χώρος. Αποτελεί έναν από τους κυριότερους στόχους των Δημοσίων Σχέσεων, αλλά και «ασφαλές καταφύγιο» για οξυδερκείς επιχειρηματίες, όπως η Ανίτα Ρόντικ, ιδρύτρια των Body Shop, και ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ιδρυτής του ομίλου Virgin, ο οποίος στα πλαίσια του λανσαρίσματος της Virgin Cola οδήγησε ένα τανκ συνθλίβοντας εκατοντάδες κουτάκια ανταγωνιστικών αναψυκτικών. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι πολλοί από τους πρώτους ηθοποιούς του κινηματογράφου, όπως η Ρίτα Χέιγουορθ, ο Γκάρι Κούπερ και η Οντρι Χέπμπορν, εμπιστεύθηκαν τις τύχες τους στον Χένρι Ρότζερς, πρωτοπόρο στην εκπόνηση εκστρατειών δημοσιότητας των σταρ του Χόλυγουντ.
   Το Χόλυγουντ ανέκαθεν έβριθε ειδυλλίων τα οποία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά τεχνάσματα για την προώθηση κάποιας ταινίας, είτε για να μπουν ξανά κάποιοι στο παιχνίδι της προβολής ανεβάζοντας το κασέ τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Ροκ Χάτσον, τον οποίο, αν και ήταν κοινό μυστικό ότι ήταν ομοφυλόφιλος, η βιομηχανία του θεάματος επέμενε να τον ζευγαρώνει με λαμπερές πρωταγωνίστριες, προκειμένου να διατηρηθεί ζωντανός ο μύθος του γυναικοκατακτητή.
    Αλλά και ο γάμος του Τομ Κρουζ με τη Νικόλ Κίντμαν, που κράτησε οκτώ χρόνια, ακολούθησε πιστά το προγαμιαίο συμβόλαιο που είχε υπογραφεί. Όπως και τα ειδύλλια του Φρεντ Αστέρ και της Τζίντζερ Ρότζερς, του Λεονάρντο Ντι Κάπριο και της Ζιζέλ, του Ματ Ντέιμον και της Πενελόπε Κρουζ, του Μπεν Αφλεκ και της Τζένιφερ Λόπεζ. Στη δε χώρα μας, η σόου-μπιζ δεν έχει μείνει πολύ πίσω με πιο εμφατική την περίπτωση πολύ γνωστής και όμορφης ηθοποιού, που συνδέθηκε, διαδοχικά, με δύο αστέρες του τραγουδιού.
    Ο όρος «δημοσιότητα» εμφανίζεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο το 1900, όταν ο Τζορτζ Μικαέλις ίδρυσε το Publicity Bureau (Γραφείο Δημοσιότητας). Το εν λόγω γραφείο μπορεί να πτώχευσε 11 χρόνια μετά, καθώς δεν κατάφερε να αντιπροσωπεύσει επάξια τους αμερικάνικους σιδηροδρόμους (οι οποίοι αργότερα δημιούργησαν δικό τους τμήμα Δημοσίων Σχέσεων), ο όρος ωστόσο θα καθιερωνόταν.
   Σήμερα, φυσικά, δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε τα παράτολμα τεχνάσματα του Πάρκερ, του Λίπτον ή του Σιτροέν για να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον του Τύπου. Μία καινοτομία, μία φιλανθρωπική κίνηση, ένα χιουμοριστικό διαφημιστικό βίντεο, ακόμη και η εκκεντρικότητα στο ντύσιμο-εμφάνιση (π.χ. βλέπε Lady Gaga) ή η διασπορά ανυπόστατων ειδήσεων (π.χ. όλοι θυμούνται την ιστορία με τα «δίμετρα μοντέλα που αποβιβάστηκαν από τζιπ» στη Βαρβάκειο Αγορά), μπορεί να αρκούν ώστε να αποκτηθούν τα πολυπόθητα 15 (ίσως και παραπάνω) λεπτά της δημοσιότητας που, όπως ευαγγελιζόταν ο Αντι Ουώρχολ, αντιστοιχούν στον καθένα.
   Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί οίκοι μόδας χρησιμοποιούν τις επιδείξεις μόδας ή τους καταλόγους, όπου παρουσιάζουν εκκεντρικές ή πανάκριβες δημιουργίες, που αναμφίβολα κανένας δεν πρόκειται να αγοράσει, με την ελπίδα να αποσπάσουν την προσοχή του Τύπου. Το 1996, η εταιρεία γυναικείων εσωρούχων Victoria’s Secret ανέθεσε στο διάσημο μοντέλο Κλόντια Σίφερ να φορέσει το διαμαντένιο στηθόδεσμό της αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Μολονότι δεν πουλήθηκε ούτε ένας στηθόδεσμος, εντούτοις το όνομα της εταιρείας «φιγουράρισε» σε αναρίθμητα δελτία ειδήσεων και καλλιτεχνικών νέων, εφημερίδες και περιοδικά μόδας.


Πηγή: Δημόσιες Σχέσεις (εκδ. Σταμούλης – Πρωτοπαπαδάκης Ιωάννης)

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Κούκλες-ερωμένες

Τη δεκαετία του ’80 μία ιαπωνική εταιρεία, σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τις φαντασιώσεις των ανδρών, δημιούργησε μεγάλες γυμνές κούκλες. Υπήρχε ωστόσο ένα πρόβλημα καθώς τα πόδια όπως και τα υπόλοιπα μέρη της κούκλας μπαινόβγαιναν κατά τη διάρκεια της «πράξης» με αποτέλεσμα οι εξαγριωμένοι πελάτες να ζητούν τα λεφτά τους πίσω επειδή αντιλαμβάνονταν εύκολα ότι επρόκειτο για ψεύτικη κούκλα.

Λίγα χρόνια αργότερα, πάλι στην Ιαπωνία, δημιουργήθηκε το μαξιλάρι-αγκαλίτσας, ένα μαξιλάρι που διέθετε έναν βραχίονα ώστε να αγκαλιάζει τη θλιμμένη γυναίκα που κοιμόταν μόνη της τα βράδια.

Φαίνεται ωστόσο ότι η «ανάγκη για συντροφιά ή ότι ήθελε προκύψει» πάντα τριγυρνούσε στο μυαλό φιλόδοξων εφευρετών-επιχειρηματιών. Έτσι λοιπόν το 1997 έχουμε μια πιο οργανωμένη προσπάθεια από τον Αμερικάνο Μακ Μιούλεν, που κατασκεύασε κούκλες που μοιάζουν απίστευτα με αληθινές γυναίκες. Οι κούκλες του, πιστό αντίγραφο του γυναικείου σώματος, είναι φτιαγμένες από σιλικόνη, με σκελετό από PVC και ατσάλινες αρθρώσεις, ώστε να εξασφαλίζεται η απαραίτητη «συνοχή» κατά τη διάρκεια της επαφής.

Οι RealDolls, όπως εύστοχα μαρτυρά και το όνομά τους, δεν έχουν καμία σχέση με τις πλαστικές κούκλες που γνωρίζουμε. Οσοι αγοράσουν αυτές τις «αληθινές κούκλες» θα μπορούν πάντα να έχουν στο πλευρό τους μία «γυναίκα» που δεν θα φωνάζει, δεν θα παραπονιέται, δεν θα είναι ποτέ κουρασμένη…

Μια γυναίκα όπως ακριβώς την επιθυμούν, καθώς θα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του καθενός. Ο πελάτης θα επιλέγει το χρώμα των μαλλιών και των θηλών, το μέγεθος του στήθους και των οπισθίων, την υφή του κόλπου. Η τιμή μιας τέτοιας κούκλας, που καταφθάνει στο σπίτι του πελάτη μέσα σε ένα τεράστιο ξύλινο κουτί, μπορεί να φθάσει τα 5000 δολάρια (περίπου 5400 ευρώ). Ο χρόνος κατασκευής της φθάνει τους τρεις μήνες, όμως όσοι βιάζονται να την αποκτήσουν μπορούν να την έχουν, καταβάλλοντας επιπλέον 1500 δολάρια, μέσα σε ένα μήνα.

Τώρα, όσοι σπεύσατε να καταδικάσετε ως αποτυχημένο το εν λόγω εγχείρημα, πλανάστε πλάνην οικτρά. Ο Μακ Μιούλεν είναι σήμερα εκατομμυριούχος καθώς οι «σιωπηλές ερωμένες» του είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε ΗΠΑ, Γερμανία, Βρετανία και Γαλλία. Η εταιρεία διαθέτει περίπου 6-10 κούκλες την εβδομάδα με τη λίστα αναμονής να φθάνει τις 50 παραγγελίες…

Πρόσφατα ο εμπνευστής τους έκλεισε συμφωνία με εταιρεία παραγωγής ταινιών πορνό όπου θα συμπρωταγωνιστούν, δίπλα σε διάσημες πορνοστάρ, οι κούκλες του. Και για να μην αφήσει τις γυναίκες παραπονεμένες, σύντομα ετοιμάζει την κατασκευή και αρσενικών, οι οποίες, θεωρεί, θα κάνουν θραύση ανάμεσα στον γυναικείο πληθυσμό.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Ξενώνας από την Bentley

Πριν από λίγους μήνες η Bentley δημιούργησε στο Kitzbuhel της Αυστρίας έναν ξενώνα που απευθύνεται σε μια πολύ μικρή αγορά: τους πελάτες και τους εκλεκτούς της εταιρείας. Ο ξενώνας, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι οκτώ άτομα και είναι πλήρως εξοπλισμένος, βρίσκεται σε ένα υπέροχο αλπικό σημείο.

Στο «πακέτο» περιλαμβάνεται και μία καινούργια Bentley που θα είναι πάντα διαθέσιμη κάθε στιγμή για τους πελάτες του ξενώνα, οι οποίοι μπορούν να ασχοληθούν με πολλές δραστηριότητες όπως ψάρεμα, ιππασία, ski, tennis, golf και spa. Εντελώς συμπτωματικά το κτίριο, άλλοτε δασικό σπίτι, χτίστηκε το 1919, την χρονιά που ιδρύθηκε η Bentley.


Η διανυκτέρευση στον πολυτελή ξενώνα, ο διάκοσμος του οποίου παραπέμπει στο εσωτερικό των Bentley, προσεγγίζει τα 1.480 ευρώ την μέρα (οι κρατήσεις πρέπει να είναι τουλάχιστον για μία εβδομάδα για να γίνουν δεκτές), αν και αυτές τις ημέρες μπορεί κάποιος να διανυκτερεύσει μέσω Booking μόνο με 522 ευρώ τη μέρα…

Το παραμύθι στην υπηρεσία του τουριστικού μάρκετινγκ

Στέλεχος κορυφαίου διεθνούς περιοδικού προορισμών δήλωσε κάποτε ότι «αν εμείς είχαμε την Ακαδημία Πλάτωνα, το πρώτο πανεπιστήμιο στον κόσμο όπου δίδαξε ο μεγάλος έλληνας φιλόσοφος, θα βγάζαμε εκατομμύρια κάθε χρόνο». Δυστυχώς στην Ελλάδα, μια χώρα πλούσια σε θέλγητρα και πολιτιστική κληρονομιά, διαχρονικά αδυνατούμε να εκμεταλλευτούμε εμπορικά τον πλούτο μας – πιο πρόσφατο παράδειγμα η Αμφίπολη όπου οι ανασκαφές εικάζεται ότι έχουν διακοπεί ελλείψει πόρων.

Πριν από χρόνια βρέθηκα για ένα σεμινάριο στη Ρόδο και αποφάσισα να επισκεφτώ την Ακρόπολη της Ρόδου. Ένοιωσα μία απέραντη θλίψη. Μέσα σε μια οργιώδη βλάστηση ξεπρόβαλλαν τρεις κολώνες με τις υπόλοιπες να είναι πεσμένες στο έδαφος. Δεν υπήρχε η παραμικρή σήμανση ώστε να γνωρίζει ο δύσμοιρος τουρίστας τι βλέπει. Ούτε καν ένα περίγραμμα για να δούμε πώς ήταν κάποτε αυτό το μνημείο. Αισθάνθηκα ντροπή ως Ελληνας βλέποντας τους Γιαπωνέζους να κατεβαίνουν από το ταξί για να φωτογραφίσουν και να αναζητήσουν -εις μάτην- πληροφορίες για αυτό το παραμελημένο μνημείο.

Αντίθετα, στο εξωτερικό προορισμοί που δεν έχουν το δικό μας «εκτόπισμα» έχουν καταφέρει να γίνουν ιδιαίτερα δημοφιλείς και να προσελκύουν ορδές τουριστών όχι τόσο χάρη στην εξαιρετική «πρώτη ύλη» που διαθέτουν, αλλά επενδύοντας σε… παραμύθια. Το τέρας του Λοχ Νες, ο Ρομπέν των Δασών, το Χωριό του Αη Βασίλη και το μπαλκόνι του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας είναι μερικά μόνο παραδείγματα που αποφέρουν μερικά εκατομμύρια σε έσοδα κάθε χρόνο και δημιουργούν χιλιάδες θέσεις άμεσης ή έμμεσης εργασίας.

Ωστόσο η περίπτωση του Κάστρου του Δράκουλα στη κοντινή μας πρώην κομμουνιστική Ρουμανία αποδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο την άγνοια που επικρατεί στη χώρα μας για το destination marketing (μάρκετινγκ προορισμού).

Το 1897 ο συγγραφέας Μπραμ Στόκερ έγραψε το μυθιστόρημα «Δράκουλας», μολονότι δεν επισκέφθηκε ποτέ την Ρουμανία, εμπνεόμενος από τον πραγματικό Βλαντ Τσέπες τον Παλουκωτή. Εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ότι το μυθιστόρημά του θα έβαζε την Ρουμανία στον τουριστικό χάρτη. Σε αυτό βέβαια συνέβαλε και το Χόλιγουντ με τις 250 και πλέον κινηματογραφικές υπερπαραγωγές που γυρίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια με θεματολογία τον Δράκουλα.

Ωστόσο για δεκαετίες η κομμουνιστική Ρουμανία του Τσαουσέσκου δεν γνώριζε για τη γοητεία που ασκούσε ο μύθος του Τσέπες στον δυτικό κόσμο, καθώς ο Ρουμάνος δικτάτορας είχε φροντίσει να απαγορεύσει την έκδοση ή μετάφραση του διάσημου βιβλίου αλλά και να απαγορεύσει στους συμπατριώτες του τη χρήση του όρου «Δράκουλα», φοβούμενος ότι ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας θα ταυτιστεί μαζί του.

Μετά την πτώση του κομμουνισμού, η Ρουμανία μετράει τις πληγές της. Το Βουκουρέστι, το επονομαζόμενο «Παρίσι της Ανατολής» είχε μετατραπεί σε μια τσιμεντούπολη γεμάτη με ακαλαίσθητα κομμουνιστικά μπλοκ κτιρίων, αναξιόπιστο δίκτυο συγκοινωνιών και χαμηλής ποιότητας ξενοδοχεία.

Τότε η φτωχή Ρουμανία, αναζητώντας έσοδα, είδε τον τουρισμό ως μάννα εξ ουρανού. Μνημειώδης ήταν η ατάκα του τότε υπ. Τουρισμού: «Θέλουμε περισσότερους επισκέπτες. Αν αυτοί θέλουν χέρια να βγαίνουν έξω από τα φέρετρα, θα τους τα δώσουμε».

Δειλά δειλά άρχισαν να δημιουργούνται τουριστικά πακέτα με επισκέψεις σε διάφορα σημεία που μνημόνευε ο Στόκερ. Δεδομένου ότι η σύνδεση όλων αυτών των σημείων με τον Βλαντ Τσέπες ήταν ανέφικτη, οι τουριστικοί πράκτορες ζήτησαν από τους ιστορικούς να… «ξαναγράψουν» την Ιστορία, ώστε να υπάρχει μια συνάφεια με τον θρυλικό Δράκουλα.

Το πείραμα, ή μάλλον το παραμύθι, πέτυχε. Η τουριστική αξιοποίηση του κάστρου, που βρίσκεται 172 χλμ. βόρεια του Βουκουρεστίου και ανήκει στη βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας (η οποία το έβγαλε πρόσφατα στο σφυρί), ξεκίνησε ουσιαστικά το 2009 όταν μετατράπηκε σε μουσείο, οπότε και ξεκίνησαν οι ξεναγήσεις των τουριστών.

Σήμερα το «Κάστρο του Δράκουλα» αποτελεί την πιο σημαντική τουριστική ατραξιόν της Ρουμανίας, προσελκύοντας 500.000 επισκέπτες από όλο τον κόσμο, με τη μορφή του Βλαντ Τσέπες να δεσπόζει παντού: σε ποτήρια, ρούχα, σουβενίρ, δώρα κ.λπ.

Γοητευμένοι με ιστορίες με κάστρα χαμένα μέσα σε δάση, βαμπίρ, φέρετρα και αρκετό αίμα, οι επισκέπτες καταφθάνουν για να θαυμάσουν το επιβλητικό μυθικό κάστρο. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι σε αυτό το κάστρο δεν έζησε ποτέ ο Βλαντ Τσέπες. Ακόμη και στο «σπίτι του Δράκουλα» στην Σιγκισοάρα, που προωθείται από τα τουριστικά γραφεία, ο Τσέπες δεν έζησε ποτέ. Μία ολόκληρη ανθηρή βιομηχανία έχει στηθεί πάνω σε ένα παραμύθι, σε μια παραποίηση της αλήθειας.


Όσον αφορά το πραγματικό κάστρο του Δράκουλα, αυτό είναι μάλλον αντιεμπορικό καθώς βρίσκεται σε μια δύσβατη και απομονωμένη περιοχή της Ρουμανίας, και για το οποίο οι ελάχιστοι επισκέπτες που καταφθάνουν πρέπει να ανέβουν 1460 σκαλοπάτια... «Αν δεν έχεις ειδήσεις να δώσεις στο κοινό, δημιούργησε τις» λέει μια βασική αρχή των δημοσίων σχέσεων, κάτι που οι Ρουμάνοι και όχι μόνο, το ξέρουν καλά. Το θέμα είναι πότε θα το μάθουμε και εμείς…

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Πώς η σειρά Sons of Anarchy έσωσε την Harley-Davidson

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι η τηλεόραση δημιουργεί πρότυπα και διαμορφώνει καταναλωτικές συμπεριφορές. Ισως το πιο πρόσφατο παράδειγμα να μην είναι άλλο από την κατασκευάστρια μοτοσικλετών Harley Davidson, για την οποία μία δημοφιλής τηλεοπτική σειρά αποτέλεσε σανίδα σωτηρίας.

Την τελευταία δεκαετία, η ιστορική εταιρεία Harley-Davidson, με ιστορία ενός και πλέον αιώνα (ιδρύθηκε το 1903 από τον Χάρλεϊ και τα αδέρφια Ντέιβιντσον), είδε τις πωλήσεις της στις ΗΠΑ –απόρροια της οικονομικής κρίσης αλλά και της αδυναμίας της να προσεγγίσει άλλες αγορές-στόχους, όπως γυναίκες, έγχρωμους ή Ισπανόφωνους– να συρρικνώνονται (από ένα εκατομμύριο τεμάχια το 2007 στα 460.000 τεμάχια το 2013), με τις κακές γλώσσες να μιλούν για το τέλος ενός θρύλου.

Ωστόσο, η κατρακύλα έμελλε να ανακοπεί την τελευταία τριετία, όταν η θρυλική εταιρεία συμφώνησε να κατασκευάσει 100 μηχανές ειδικά για την επιτυχημένη αμερικάνικη σειρά «Sons of Anarchy». Παρατηρήθηκε μάλιστα και σημαντική άνοδος στις πωλήσεις, η οποία άγγιξε το 10% τη χρονιά που μας πέρασε. Η εν λόγω σειρά, που διαδραματίζεται στον κόσμο των συμμοριών και των κλαμπ μοτοσικλετιστών, κέρδισε τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια πιστούς φαν και επανέφερε το brandname της Harley-Davidson στην επικαιρότητα.

Παρ’ όλα αυτά, η Harley-Davidson άργησε χαρακτηριστικά, καθώς έκλεισε τη συμφωνία με τον παραγωγό του «Sons of Anarchy» μόλις στην πέμπτη σεζόν και ενώ η σειρά είχε κλείσει ήδη τέσσερις επιτυχημένους κύκλους. Προφανώς δεν ήθελε να ταυτίσει το όνομά της με γκάνγκστερ και ανθρώπους του υποκόσμου που κάνουν εμπόριο ναρκωτικών και λευκής σαρκός.
Χάρη σε αυτή τη σειρά, πάντως, που αισίως μετρά επτά σεζόν, η φίρμα έγινε πιο ελκυστική στο ηλικιακό κοινό 18-34 (το παραδοσιακό κοινό της είναι λευκοί άνδρες στα 50+), σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται ο ηγέτης σε αυτό το target market. Την ίδια στιγμή διασημότητες όπως ο Τζορτζ Κλούνι και ο Μπραντ Πιτ εθεάθησαν να κυκλοφορούν με μία Harley, επισφραγίζοντας την αναγέννησή της.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Porsche Made in Greece...

Αν άκουγε κανείς ότι στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχει ελληνική επιχείρηση που κατασκευάζει ρεπλίκες (αντίγραφα) ιστορικών μοντέλων της Porsche, όπως τα 356 Speedster και 550 Spyder, δε θα το πίστευε. Ομολογώ ότι και εγώ ο ίδιος, που είχα γράψει ένα βιβλίο σχετικά με την ιστορία του αυτοκινήτου, εξεπλάγην όταν διάβασα πρόσφατα στο έγκριτο www.epixeiro.gr ότι υπάρχει επιχείρηση στην Κατερίνη που τα τελευταία οκτώ χρόνια κατασκευάζει ρετρό Porsche αυτοκίνητα.

Γυρίζουμε το χρόνο πίσω στο 1996, όταν ο Ηλίας Γαγανέλης ήλθε στην Ελλάδα από τη Γερμανία, όπου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει, με όνειρο να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση κατασκευής αυτοκινήτων. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, κατάφερε το 2007 να ιδρύσει την Replicar Hellas.

Το βασικό αντικείμενο δραστηριότητας της εν λόγω εταιρείας ήταν η παραγωγή αυτοκινήτων πιστών αντιγράφων των μοντέλων της Porsche της δεκαετίας ‘50-’60, συγκεκριμένα των Speedster, Carrera Spyder και Wide Body. Τα δύο πρώτα βασίζονται σε ένα κεντρικό σωλήνα που προέρχεται από παλιό Σκαραβαίο, για να αναγράφεται πάνω ο αριθμός πλαισίου και να είναι των δεκαετιών 1950-1960, όπως ακριβώς το ζητούν οι πελάτες.

Για το τρίτο μοντέλο της επιχείρησης Replicar Ηellas κατασκευάζεται χειροποίητο σασί ανατολικού τύπου, υψηλής ποιότητας, με την τιμή του να προσεγγίζει τα 140.000 ευρώ. Τα ανταλλακτικά προέρχονται από διάφορες χώρες του εξωτερικού - από την Ελλάδα προέρχονται μόνο τα ελαστικά.

Στη Replicar Hellas απασχολούνται αυτή τη στιγμή 12 άτομα με δυνατότητα παραγωγής έξι αυτοκινήτων το τρίμηνο. Η ετήσια παραγωγή κυμαίνεται από 15 μέχρι 30 αυτοκίνητα, ανάλογα με τη ζήτηση, ενώ πρόσφατα η εταιρεία έκλεισε συμβόλαιο με Αυστρία για αγορά 25 αυτοκινήτων το χρόνο, για 2,5 χρόνια.

Σήμερα τα αυτοκίνητα του κου Γαγανέλη, ο οποίος δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ από το κράτος, εξάγονται με επιτυχία σε Αγγλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Αγγλία, Ελβετία, Ουρουγουάη. Τυνησία και Καναδά. Πέρα από το άρτιο της κατασκευής τους, η μεγάλη ζήτηση οφείλεται και στο γεγονός ότι τα συγκεκριμένα μοντέλα έχουν φανατικό κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως είναι το Spyder, το αμάξι με το οποίο σκοτώθηκε ο James Din το 1955.

Για να προσγειωθούμε όμως στην ελληνική πραγματικότητα, παρά τη ζήτηση που παρουσιάζουν αυτά τα ρετρό αυτοκίνητα στο εξωτερικό, στους ελληνικούς δρόμους δεν επιτρέπεται να κυκλοφορήσουν!!! Οσοι Ελληνες τα έχουν αγοράσει, τα έχουν στο γκαράζ καθώς δεν μπορούν να διαθέτουν ελληνικές πινακίδες. Μολονότι το 2014 ψηφίστηκε από τον υφυπουργό Μεταφορών Μιχάλη Παπαδόπουλο νόμος που αφορούσε την κατασκευή οχημάτων εντός των ελληνικών συνόρων, δεν έχει εκδοθεί ακόμη από το υπουργείο ένα χαρτί που να γράφει τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να διαθέτουν τα αυτοκίνητα για να περνάνε τον έλεγχο ΚΤΕΟ.


Ανήσυχο πνεύμα, ο κος Γαγανέλης λαμβάνει μέρος σε εκθέσεις στο εξωτερικό με δικά του χρήματα, έχοντας απλωμένη την ελληνική σημαία στο καπό των αυτοκινήτων, εκπλήσσοντας τους παρευρισκόμενους που αδυνατούν να πιστέψουν ότι στην Ελλάδα μπορεί να κατασκευάζονται αυτοκίνητα με τέτοια ποιότητα. Διακαής του πόθος είναι τα χαρτιά των αυτοκινήτων να αναγράφουν πάνω «Made in Greece». Οραματίζεται μάλιστα μετά από 10 χρόνια να μετατρέψει την Replicar Hellas σε βιομηχανία. Μένει να δούμε αν η ελληνική πολιτεία θα «συγκινηθεί» από το εγχείρημά του…

Η ιστορία του αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Το άδοξο τέλος του ελληνικού αυτοκινήτου

Στη χώρα μας, το πρώτο αυτοκινούμενο όχημα, ένα Peugeot, έφθασε το 1896. Ιδιοκτήτης του ήταν ένας πλούσιος Αθηναίος, ο Νικόλας Κοντογιαννάκης, ο οποίος συνήθιζε να το οδηγεί κατά μήκος της Πανεπιστημίου, με αρκετές όμως διακοπές, που προκαλούσαν το γέλιο των περαστικών. Ένα χρόνο αργότερα, έφθασε ένα επιβατικό 14 θέσεων, που δημιουργούσε εκκωφαντικό θόρυβο. Όμως οι αμαξάδες δεν είδαν με καλό μάτι τη νέα άφιξη και έσπευσαν να το εξουδετερώσουν…

Το 1900 εμφανίστηκε στους δρόμους ένα ηλεκτροκίνητο, επταθέσιο όχημα, το οποίο κάλυπτε τη διαδρομή Φάληρο-Κηφισιά. Εικάζεται ότι στον γυρισμό επιστρατεύονταν άλογα, επειδή τελείωναν οι μπαταρίες του. Την ίδια χρονιά, ο διάδοχος Κωνσταντίνος φέρνει ένα τετραθέσιο από τη Γερμανία, το οποίο όμως δεν παρέλαβε ποτέ αφού τουμπάρησε στο Τατόι. Το 1902, εμφανίζεται και το πρώτο ταξί, το οποίο χρεώνει οκτώ δραχμές από το Σύνταγμα μέχρι το Φάληρο και 15 μέχρι την Κηφισιά.

Το 1905 ξεκινάει η ασφαλτόστρωση των κεντρικών αθηναϊκών δρόμων, γεγονός που συγκεντρώνει το θαυμασμό και την περιέργεια των Αθηναίων. Δύο χρόνια μετά, καταγράφεται το πρώτο θανατηφόρο ατύχημα, όταν ο πρίγκιπας Ανδρέας κάνει «κόντρα» στη Λ. Συγγρού  και λίγο κάτω από την Πύλη του Αδριανού το δεύτερο αυτοκίνητο χτύπησε μία νεαρή. Λίγες μέρες αργότερα, ένας οδηγός συλλαμβάνεται στη Λ. Συγγρού να τρέχει με την "ασύλληπτη" ταχύτητα των 60 χλμ./ώρα (με όριο τα 10).

Το 1907 εμφανίζεται ο πρώτος επίσημος εισαγωγέας με τρία επιβατικά και δύο φορτηγά, ενώ το 1919 θα ανοίξει στο Μεταξουργείο η πρώτη αντιπροσωπεία, που εισάγει Buick και Oldsmobile. Την ίδια χρονιά θα εισαχθεί το πρώτο αυτοκίνητο Ford, από τον Γιάννη Κοντέλλη, ο οποίος αργότερα ανέλαβε και την αντιπροσωπεία της εταιρείας.

Στα χρόνια του μεσοπολέμου στην Ελλάδα οι δρόμοι αρχίζουν σιγά σιγά και γεμίζουν, ενώ την εμφάνισή τους θα κάνουν και οι πρώτοι τροχονόμοι, στα Χαυτεία, κρατώντας μια μεγάλη πινακίδα με τις ενδείξεις «Δεξιά» και «Αριστερά». Συνολικά, με την έναρξη των πρώτων εχθροπραξιών 17.500 αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στη χώρα μας, από τα οποία  όμως, μόνο το 20% θα «επιβιώσει» του πολέμου.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα οι «κούρσες» (όπως αποκαλούσαν τότε τα αυτοκίνητα) εξακολουθούν να αποτελούν σύμβολο κοινωνικής ευμάρειας, αντικείμενο λατρείας και θέμα συζητήσεων. Όπως αποτυπώνονταν εύγλωττα και στις ταινίες της εποχής, τα παιδάκια έτρεχαν πίσω από την κούρσα κάποιου επισκέπτη, ενώ και οι δρόμοι των πόλεων αρχίζουν να ασφυκτιούν, εγείροντας συζητήσεις για την αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού προβλήματος. Ήδη όμως από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, όταν η οικονομική επιφάνεια του μέσου Έλληνα βελτιώθηκε, το αυτοκίνητο εξελίσσεται σε «είδος πρώτης ανάγκης». Xαρακτηριστικά, από τα 39.000 αυτοκίνητα του 1961, φθάσαμε στις 170.000 το 1971, στις 492.000 το 1981, στις 943.000 το 1991, για να υπερβούμε τα 2,3 εκατ. αυτοκίνητα το 2005.

Διαβάζοντας ωστόσο κάποιος την ιστορία του αυτοκινήτου, εύλογα αναρωτιέται το αυτονόητο, για ποιο λόγο δηλαδή δεν αναπτύχθηκε η εθνική μας αυτοκινητοβιομηχανία. Η αλήθεια είναι ότι οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, το Κραχ και ο Εμφύλιος έφεραν τη χώρα μας σε δεινή οικονομική κατάσταση – είναι χαρακτηριστικό ότι το 1960 πωλήθηκαν στη χώρα μας μόλις 810 αυτοκίνητα. Παρ’ όλα αυτά, υπήρχαν κάποιοι, μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, που πίστεψαν στην κατασκευή ελληνικού αυτοκινήτου ή τουλάχιστον ενός αυτοκινήτου που κάποια μέρη του θα ήταν ελληνικά. Δυστυχώς γι’ αυτούς και για τη χώρα μας, οι μεμονωμένες προσπάθειές τους δεν τελεσφόρησαν, ενώ και το ίδιο το κράτος επέδειξε όλα τα χρόνια εκείνα μια πρωτοφανή αδιαφορία, αποφεύγοντας να προσφέρει την παραμικρή χείρα βοηθείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ο πρόεδρος της Nissan ήρθε στη χώρα μας για να συζητήσει την επέκταση του εργοστασίου του Βόλου, οι τότε κυβερνητικοί παράγοντες τον είδαν αφ’ υψηλού, ενώ εικάζεται ότι απαίτησαν να έχουν το 51% της επένδυσης. Το εργοστάσιο τελικά κατέληξε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου τους παραχωρήθηκε «γη και ύδωρ».

Για την ιστορία, το πρώτο ελληνικό αυτοκίνητο κυκλοφόρησε περίπου το 1916, όταν ο έμπειρος αμαξοποιός Νίκος Θεολόγου κατασκεύασε ένα ελαφρύ επιβατικό όχημα με κινητήρα μοτοσικλέτας. Έπρεπε να περάσει μισός περίπου αιώνας για να παραχθούν ορισμένα, τρίκυκλα κυρίως, αυτοκίνητα, συνήθως κατόπιν συμφωνίας με ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες, με πιο γνωστό το Attica200 (το πιο επιτυχημένο ελληνικό αυτοκίνητο), το Α200 (ένα μικρό τρίκυκλο, που έφθασε να εξάγεται μέχρι την Αφρική) και το Pony (πούλησε πάνω από 25.000 κομμάτια, ενώ πραγματοποίησε εξαγωγές σε 14 χώρες). Κορυφαία, πάντως, στιγμή της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας θεωρείται η ίδρυση της ΤΕΟΚΑΡ, το 1976, που παρήγαγε τα Datsun (μετέπειτα Nissan) και η οποία κατασκεύασε 100.000 αυτοκίνητα μέχρι το 1990, οπότε αποχώρησε. Ως αποτέλεσμα, σήμερα, με τις ευλογίες του κράτους, η ελληνική βιομηχανία αυτοκινήτου θεωρείται «κλινικά νεκρή». Το όνειρο είχε, δυστυχώς, ημερομηνία λήξης.


Πηγή: Ιστορίες Τεσσάρων Τροχών (Εκδ. Σταμούλης)

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Τρεις εύκολα εφαρμόσιμες πρακτικές για να αποκτήσετε πιστούς πελάτες

Βασικό μέλημα κάθε σοβαρής εταιρείας ανεξαρτήτως μεγέθους είναι η διατήρηση της πελατείας της. Ή ακόμη καλύτερα, η μετατροπή αυτής σε «πιστή», στην πελατεία δηλαδή που θα κλείσει τα αυτιά σε ανταγωνιστικές προσφορές, θα καταναλώσει επιπλέον προϊόντα και, το καλύτερο, θα εξελιχθεί στον καλύτερο «πρεσβευτή» της επιχείρησης. Η πιστότητα του πελάτη, η οποία σημειωτέον είναι στις μέρες μας ιδιαίτερα χαλαρή και φευγαλέα, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για την ευημερία κάθε επιχείρησης, και ιδιαίτερα αυτών που εντάσσονται στην αγορά λιανικής.

Για να συμβεί, όμως, αυτό δεν αρκεί η παροχή ενός άψογου ποιοτικά προϊόντος. Απαιτείται το κάτι παραπάνω, και αυτό δεν είναι άλλο από την ποιοτική εξυπηρέτηση του πελάτη. Δεν είναι τυχαίο, ότι μόλις ένα μικρό ποσοστό όσων αποσκιρτούν από μία εταιρεία είναι επειδή το προϊόν δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες τους. Διότι η πλειονότητα των πελατών που διαγράφει μία εταιρεία από το μυαλό του το κάνει επειδή η εξυπηρέτηση είναι προβληματική.

Ας δούμε τώρα τρεις απλές πρακτικές, όπως περιγράφονται στο βιβλίο «Υποδειγματική Εξυπηρέτηση Πελατών». Εφαρμόστε τις και δεν θα με ξεχάσετε.

Ø  Οπλιστείτε με υπομονή. Οι πελάτες συχνά δεν γνωρίζουν αρκετά γι’ αυτό που θέλουν να αγοράσουν, ιδιαίτερα αν πρόκειται για τεχνολογικά αγαθά, όπως κινητά τηλέφωνα, τηλεοράσεις, ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Ως τεχνολογικά αναλφάβητοι, μπορεί να σας κάνουν μια σειρά από ερωτήσεις, αρκετές από τις οποίες σας φαίνονται γελοίες, όπως, για παράδειγμα, από πού ανοίγει ο υπολογιστής ή πως φορτίζει ένα tablet.
Οπλιστείτε λοιπόν με υπομονή και με καλή διάθεση και απαντήστε με σαφήνεια στις ερωτήσεις των πελατών. Μην δυσανασχετήσετε αν κάτι πρέπει να το πείτε δεύτερη φορά. Η δυσφορία σας αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον πελάτη.

Ø  Πείτε «ευχαριστώ». Πρόκειται για μία ακόμη, όπως και το «παρακαλώ», υπέροχη λέξη, που δυστυχώς δεν ακούγεται συχνά. Στον επιχειρηματικό στίβο, όπως και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, η δύναμη της ευγνωμοσύνης είναι βαθιά, ανυπολόγιστη και ευπρόσδεκτη.
Πρόκειται για μαγική λέξη με ανυπολόγιστη δύναμη. Το «Σας ευχαριστώ» ή «Ευχαριστώ που μας επιλέξατε», ακόμη και το «Ευχαριστώ που μου το αναφέρατε…» (όταν πρόκειται για παράπονο), αν μεταφερθεί σωστά στον πελάτη θα δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς, θα κάνει ακόμη και έναν άγνωστο να εμπιστευτεί την επιχείρηση.
Μπορεί να εκφραστεί λεκτικά, να συνοδεύεται από μία ειδική προσφορά στους πιστούς πελάτες ή να έχει τη μορφή προσωποποιημένης επιστολής μετά την αγορά, ένα παραδοσιακό χειρόγραφο ευχαριστήριο μήνυμα (thank you note) που μπορεί να αποσταλεί ταχυδρομικά ή και με e-mail, μολονότι είναι πιο απρόσωπο και μπορεί να χαθεί στο «σωρό».

Ø  Ζητήστε συγγνώμη. Μία ακόμη μαγική λέξη, που δυστυχώς δεν ακούγεται συχνά. Οι πελάτες δεν αναμένουν από εσάς να είστε τέλειοι, ωστόσο αναμένουν από εσάς να είστε ειλικρινείς. Ακόμη και επιχειρήσεις με άριστη οργάνωση και με προσήλωση στον πελάτη, δύναται να σφάλλουν, όπως μία σημαντική καθυστέρηση στην αναχώρηση των συρμών του μετρό ή η καθυστερημένη αναχώρηση του πλοίου.
Αυτό που περιμένουν από εσάς, όταν κάτι «στραβώσει», είναι να αναλάβετε τις ευθύνες σας και προπάντων να ζητήσετε συγγνώμη. Η συγγνώμη λειτουργεί καταπραϋντικά καθώς εκτονώνει το θυμό αυτών που αισθάνθηκαν αδικημένοι. Μην ξεχνάτε ότι συχνά μία «συγγνώμη» είναι το μοναδικό που θέλει να ακούσει ο πελάτης.

Μια συγγνώμη θα πρέπει πάντα να είναι ειλικρινής, να λεχθεί στο σωστό χρόνο, να διατυπώνει τη λύπη αλλά και την υπόσχεση ότι το σφάλμα δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

Πηγή: "Υποδειγματική Εξυπηρέτηση Πελατών" (εκδ. Σταμούλης - www.stamoulis.gr)

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Δημιούργημα ενός επικοινωνιολόγου το τέρας του Λοχ Νες

Μία από τις βασικές αρχές των δημοσίων σχέσεων είναι: «Αναζήτησε ειδήσεις και ανάδειξέ τις. Αν δεν υπάρχουν ειδήσεις, κατασκεύασέ τις». Η αρχή αυτή επιβεβαιώνεται και από την περίπτωση του τέρατος του Λοχ Νες.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Gareth Williams, συγγραφέα ενός βιβλίου που απομυθοποιεί το τέρας του Λοχ Νες, η «είδηση» δημιουργήθηκε, για να ενθαρρύνει τους τουρίστες να επισκεφτούν τη Σκωτία, τα δύσκολα χρόνια μετά τη μεγάλη ύφεση. Τότε οι ξενοδόχοι της Σκωτίας, υιοθετώντας αυτό που αργότερα θα αποκαλείτο destination marketing, προσέλαβαν μία εταιρεία για να αναδείξει το τουριστικό προϊόν της περιοχής και έτσι ξεκίνησε η ιστορία του τέρατος.

Σύμφωνα πάντα με το βιβλίο ο εμπνευστής του τέρατος ονομαζόταν DG Gerahty, σύμβουλος επικοινωνίας, ο οποίος το εμπνεύστηκε από απόσπασμα ενός λογοτεχνικού βιβλίου. Αυτό έλαβε χώρα ένα βράδυ σε μια παμπ κοντά στην πλατεία Trafalgar, όταν μετά από κατανάλωση πολλών ποτηριών μπύρας, γεννήθηκε το περιβόητο τέρας.

Στη δεκαετία του ’30 κυκλοφόρησαν δύο φωτογραφίες της «Νέσι», οι οποίες εκτόξευσαν τον μύθο, αν και αποδείχθηκε, χρόνια μετά, ότι ήταν πλαστές.

Το Τέρας του Λοχ Νες, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα τρικ του μάρκετινγκ και των δημοσίων σχέσεων. Ένα εξαιρετικό case study για το πώς ένα παραμύθι, μία «πλαστή είδηση», μπορεί να αποφέρει στην τοπική κοινωνία 40 εκατ. ευρώ το χρόνο.

Σήμερα η εν λόγω λίμνη έχει μπει δυναμικά στον τουριστικό χάρτη, με ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καταστήματα με σουβενίρ, καθώς και επιχειρήσεις που προσφέρουν εκδρομές και ξεναγήσεις στη λίμνη, να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες κάθε χρόνο καταλύουν στα ξενοδοχεία πέριξ της λίμνης με την ελπίδα να σταθούν τυχεροί και να απαθανατίσουν το μυθικό τέρας. Η δε μορφή της «Νέσι», όπως ονομάστηκε, εμφανίζεται πάνω σε μπλουζάκια, σουβενίρ, φλιτζάνια, τσάντες και κούκλες.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Yoleni's. Ενα πρωτοποριακό διαδικτυακό κατάστημα με ελληνικά παραδοσιακά προϊόντα

Ο σύγχρονος, παγκόσμιος καταναλωτής αναζητά το καινούριο, το αληθινό, το διαφορετικό, το ποιοτικό, το εξεζητημένο. Μητέρες επιλέγουν αγνά παιδικά ζυμαρικά με βουβαλίσιο γάλα και θρεπτικά σνακ για το σχολείο τους, εργένηδες αναζητούν λύσεις για εύκολα και γρήγορα γεύματα με ποιοτικά προϊόντα, σεφ ενημερώνονται για νέα προϊόντα και νέους παραγωγούς, άτομα μεγαλύτερης ηλικίας βρίσκουν όσπρια, τραχανάδες και ελαιόλαδα που τους θυμίζουν τις γεύσεις από τον τόπο καταγωγής τους. Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι ετερόκλητες ομάδες; Αμφότερες περιηγούνται στο Yoleni’s, ένα ηλεκτρονικό κατάστημα που δίνει την ευκαιρία στον Ευρωπαίο και σύντομα παγκόσμιο καταναλωτή να προμηθευτεί μια μεγάλη γκάμα ελληνικών ιδιαίτερων, αυθεντικών παραδοσιακών προϊόντων γρήγορα, εύκολα και με ασφάλεια.

   Το Yoleni’s είναι προϊόν του Δωροθέου Χατζηιωάννου, με σπουδές στο μάρκετινγκ, και του Νικόλαου Πίπα, ηλεκτρολόγου-μηχανολόγου με μεταπτυχιακές σπουδές στο management. Η αρχική σκέψη περιελάμβανε τη δημιουργία ενός «ψηφιακού καλαθιού» που θα είχε αγνά και ιδιαίτερα παραδοσιακά προϊόντα. Η ιδέα μετεξελίχθηκε με το πέρασμα του χρόνου, φτάνοντας στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής, για να καταλήξει σήμερα σε ένα σύγχρονο delicatessen. Στη φάση της υλοποίησης μπήκε το 2011 από μια ομάδα νέων ανθρώπων, η οποία θέλησε να αναδείξει τη μοναδικότητα και ιδιαιτερότητα των τοπικών αγροτικών προϊόντων και τον γαστρονομικό πλούτο της κάθε περιοχής, για να βγει on-line, μετά από πολύ επίμονη δουλειά και έρευνα, τον Δεκέμβριο του 2013.

    Το όνομα Yoleni’s είναι ένας συνδυασμός δύο ελληνικών, γνωστών ονομάτων, Παναγιώτα και Ελένη, τα οποία ταίριαζαν απόλυτα -σύμφωνα με τους δημιουργούς της εταιρείας- στο τελικό brand, θυμίζοντας την Ελληνική-Μεσογειακή προέλευση και ηχώντας ως όνομα το ίδιο στις περισσότερες γνωστές γλώσσες του κόσμου, ενώ ως λογότυπο χρησιμοποιήθηκαν παγκόσμια σύμβολα: το ελαιόδεντρο που αντιπροσωπεύει τη μακροζωία και τη γονιμότητα, και τον κύκλο που συμβολίζει τον κόσμο, την πληρότητα και την τελειότητα.
   Ενδεικτική της αποδοχής του εγχειρήματος και παρά την αρχική δυσπιστία των παραγωγών, ιδιαίτερα αυτών που δεν είχαν σε υψηλή εκτίμηση το ηλεκτρονικό εμπόριο και εν γένει των Ελλήνων καταναλωτών, ήταν η μία παραγγελία, που δόθηκε στο ηλεκτρονικό κατάστημα Yolenis.com από μία κυρία ελληνικής καταγωγής, μόνιμο κάτοικο Βρυξελλών, και αφορούσε προϊόντα που ζύγιζαν 92 κιλά –χρειάστηκαν αρκετά κουτιά για την αποστολή της παραγγελίας- και κόστιζαν άνω των 600 ευρώ.

   Ωστόσο, η ιστοσελίδα Yoleni’s -που είναι διαθέσιμη στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά- δεν είναι ένα ακόμη συνηθισμένο ηλεκτρονικό κατάστημα. Διαθέτει 1.500 προϊόντα, από 75 και πλέον περιοχές της Ελλάδας, προερχόμενα από 110 καταξιωμένους παραγωγούς της ελληνικής υπαίθρου, δίνοντας έμφαση στην παράδοση καθώς είναι γεμάτη με πλούσιες αναφορές για την ιστορία, την γαστρονομία και το οικοσύστημα του κάθε τόπου, παρέχοντας πλήθος βιντεοσκοπημένων παραδοσιακών συνταγών ταξινομημένων σε 10 τοπικές κουζίνες, καλύπτοντας όλα τα γεωγραφικά τμήματα της χώρας- και ποικίλους συνδυασμούς φαγητού και ποτού, αλλά και με το «Τραπέζι του Μήνα» να κυριαρχεί στην αρχική σελίδα «στρωμένο» με τα προϊόντα και τις συνταγές της κάθε εποχής. Επίσης στον ένα χρόνο λειτουργίας της, εξυπηρετεί ήδη περισσότερους από 4.000 πελάτες σε 11 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ελλάδα.

   Εν ολίγοις, επενδύοντας στο «περιεχόμενο» (ήδη 310.000 λέξεις ανά γλώσσα), content marketing στη γλώσσα του μάρκετινγκ, η Yoleni's δεν προσφέρει απλά και μόνο ελληνικά προϊόντα, αλλά μία ξεχωριστή εμπειρία σε κάθε επίσκεψη, μέσα από την ιστορία των ελληνικών τόπων παραγωγής των προϊόντων, των Ελλήνων παραγωγών και των ελληνικών προϊόντων.  Επιχειρεί να αναδείξει τη μεσογειακή διατροφή, τα ελληνικά προϊόντα και τους Έλληνες παραγωγούς στις αγορές του εξωτερικού, το φυσικό πλούτο της χώρας μας, το διαφορετικό μικροκλίμα ανά περιοχή και την τεράστια βιοποικιλότητα.


   Εξ αρχής η ιδρυτική ομάδα της Yoleni’s προσανατολίζεται στις αγορές του εξωτερικού. Σε λίγους μόλις μήνες από την έναρξη της λειτουργίας του θα φθάσει να διαθέτει τα προϊόντα της, μέσα σε 16 με 36 ώρες από τη στιγμή της παραγγελίας, στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες αλλά και πολύ σύντομα στην αγορά της Αμερικής. Πιο δημοφιλή προϊόντα αποδεικνύονται το μέλι, τα ιδιαίτερα τυριά, το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, τα παραδοσιακά ζυμαρικά και τα αλλαντικά, που διακινούνται σε πρωτοποριακές 100% ανακυκλώσιμες συσκευασίες χάρη στις οποίες διατηρούνται φρέσκα καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού-διανομής.

   Στα άμεσα σχέδια περιλαμβάνονται η περαιτέρω διείσδυση σε Ευρώπη αλλά και Αμερική, όπου θα ανοίξουν παραδοσιακά ελληνικά μπακάλικα, η ανάπτυξη υπηρεσιών που σχετίζονται με τον αγροτουρισμό, η συμμετοχή σε τηλεοπτικές εκπομπές μαγειρικού ενδιαφέροντος, η δημιουργία σημείων λιανικής πώλησης που θα προσφέρουν γευστικές εμπειρίες, η διάθεση μεγάλης ποικιλίας πρωτότυπων εταιρικών δώρων, καθώς και η συνέργεια με σημαντικές εταιρείες τουρισμού.