Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Το Dinner in the Sky στην Ελλάδα

Εχοντας ταξιδέψει σε 45 χώρες του κόσμου, η εταιρεία Dinner in the Sky, που ιδρύθηκε το 2006, καταφθάνει στην Αθήνα, παρέχοντας τη δυνατότητα στους Αθηναίους να απολαύσουν ένα γεύμα με θέα την Ακρόπολη, 50 μέτρα από το έδαφος. Επιλέγει, μάλιστα, την ημερομηνία-ορόσημο της γιορτής των ερωτευμένων για να κάνει την παρθενική της εμφάνιση.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μεγάλο αιωρούμενο, με τη χρήση γερανού, τραπέζι που διαθέτει 22 θέσεις, που φέρουν ιμάντες ασφαλείας τεσσάρων σημείων (αποκλείονται άτομα ή παιδιά που έχουν ύψος λιγότερο από 1,5 μέτρο), όπου σερβίρονται gourmet πιάτα. Τα περιστρεφόμενα καθίσματά του αφενός διευκολύνουν την επικοινωνία με τους συνδαιτυμόνες, αφετέρου δεν παρεμποδίζουν την απρόσκοπτη θέα αφ’ υψηλού. Επίσης, η πλατφόρμα προστατεύεται από μια μεγάλη τέντα και παρέχει προστασία σε περίπτωση βροχής, ενώ υπάρχουν θερμάστρες που ζεσταίνουν τους επισκέπτες.

Το πλήρες δείπνο, σε ένα από τα 10 πιο «ασυνήθιστα εστιατόρια στον κόσμο» σύμφωνα με το Forbes, περιλαμβάνει τέσσερα πιάτα, κρασί και επιδόρπιο. Το κόστος ανά άτομο φθάνει τα 120 ευρώ. Διαθέτει προσωπικό 3 ατόμων το οποίο  φροντίζει για το σέρβις αλλά και την ολοκλήρωση της παρασκευής των γευστικών προτάσεων του σεφ.


Η εταιρεία φιλοδοξεί να έχει  πέντε ανεβάσματα την ημέρα: πρωινό, brunch, γεύμα, δείπνο και κοκτέιλ. Το κάθε ανέβασμα ή κατέβασμα πραγματοποιείται άμεσα και γρήγορα μέσα σε ένα λεπτό και μπορεί να υπάρξει διάλειμμα κατά τη διάρκεια του δείπνου αν παραστεί η ανάγκη (π.χ. για τουαλέτα).

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Η ιστορία της Maserati


Τα Έξι Αδέρφια

O Ροδόλφος Μαζεράτι και η σύζυγός του ίσως να επιθυμούσαν να είχαν και ένα κοριτσάκι, αν και τα έξι αγόρια τους (το έβδομο πέθανε λίγους μήνες μετά τη γέννησή του) κάποια στιγμή θα τους έκαναν περήφανους, αφού θα έβαζαν τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας αυτοκινητοβιομηχανίας που μέχρι τις μέρες μας εξακολουθεί να κατασκευάζει εκπληκτικά αυτοκίνητα.
Ουσιαστικά, ήταν τα πέντε αδέρφια (Κάρλο, Αλφιέρι, Μπίντο, Ετόρε και Ερνέστο – γεννημένοι μεταξύ 1881 και 1898) που ασχολήθηκαν με την αυτοκινητοβιομηχανία. Ο έκτος, ο Μάριο, έγινε καλλιτέχνης, όμως ήταν αυτός που το 1926 σχεδίασε το σήμα της Maserati, την τρίαινα του Ποσειδώνα, ιστορικό έμβλημα της Μπολόνιας, μέχρι τότε έδρα της εταιρείας.
Όλα ξεκίνησαν το 1898, όταν ο Κάρλο, ο μεγαλύτερος αδερφός, κατασκεύασε μία μονοκύλινδρη μηχανή εσωτερικής καύσεως για ποδήλατα. Το δημιούργημά του τράβηξε την προσοχή ενός επιχειρηματία, που άρχισε να κατασκευάζει τέτοιες μηχανές και, με αναβάτη τον Κάρλο, να συμμετέχει σε αγώνες μοτοσικλετών. Αργότερα απασχολήθηκε στη Fiat (τωρινό ιδιοκτήτη της Maserati) και σε μία άλλη επιχείρηση ως οδηγός δοκιμαστικών μοντέλων. Δυστυχώς, η πολλά υποσχόμενη καριέρα του τερματίστηκε το 1910, όταν αρρώστησε και πέθανε, σε ηλικία μόλις 29 χρονών.
Τα υπόλοιπα αδέρφια, που εμπνεύστηκαν από τον μεγαλύτερο αδερφό, ακολούθησαν ανάλογη καριέρα, δουλεύοντας σε διάφορες εταιρείες ως μηχανικοί και τεχνικοί. Το 1914, χρονιά που ξέσπασε ο πόλεμος, τα τέσσερα αδέρφια ένωσαν τις δυνάμεις τους, ιδρύοντας στη Μπολόνια ένα εργοστάσιο μηχανολογικών κατασκευών,
όπου κατασκεύαζαν εξαρτήματα –αργότερα και αγωνιστικά αυτοκίνητα– κατά παραγγελία. Η νεοσύστατη εταιρεία απέκτησε πολύ καλή φήμη λόγω της ποιότητας της δουλειάς των αδερφών Μαζεράτι, με αποτέλεσμα οι παραγγελίες να διαδέχονται η μία την άλλη.
Την ίδια στιγμή, ο Αλφιέρι, η κεφαλή της εταιρείας, συμμετείχε σε αγώνες με αρκετές πρωτιές και γενικά με μια πολύ καλή παρουσία μέχρι το 1927, όταν τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, αφήνοντας τον Ερνέστο τον μοναδικό αδερφό που συμμετείχε σε αγώνες.
Το 1926, κατασκευάστηκε το πρώτο Maserati αυτοκίνητο, το Tipo 26, το οποίο έφερε πάνω του την τρίαινα του Ποσειδώνα. Με το αμάξι αυτό έτρεξε στους αγώνες το επόμενο έτος ο Ερνέστο, ο οποίος κατάφερε να τερματίσει πρώτος, στέλνοντας ένα μήνυμα σε όλους για τις δυνατότητες των αυτοκινήτων Maserati. Είναι χαρακτηριστικό της επιτυχίας τους, ότι μέχρι το 1934 τα αδέρφια Μαζεράτι ήταν οι πρώτοι κατασκευαστές μονοθέσιων αγωνιστικών σε όλο τον κόσμο.
Μία ακόμα καινοτομία τους ήταν το Birdcage (κλουβί), ένα πλαίσιο-χωροδικτύωμα που τοποθετείτο γύρω από τη θέση του οδηγού. Οι ανταγωνιστές της άρχισαν να την κοροϊδεύουν, μέχρι τη στιγμή που αντιλήφθηκαν την ανωτερότητα του πλαισίου της, οπότε το αντέγραψαν.
Με τον Ερνέστο στο τιμόνι της επιχείρησης, μετά τον πρόωρο θάνατο του Αλφιέρι το 1932, η Maserati συνέχισε την ανοδική της πορεία. Μεγαλύτερή της επιτυχία ήταν όταν κέρδισε δύο φορές συνεχόμενα το ράλι της Ινδιανάπολης, ένα κατόρθωμα που δεν είχε επιτύχει μέχρι τότε κανένα ευρωπαϊκό αυτοκίνητο.
Λίγο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα τρία εναπομείναντα αδέρφια αποφάσισαν να πουλήσουν τις μετοχές τής επιχείρησής τους σε μία ιταλική οικογένεια βιομηχάνων, με την προϋπόθεση να παραμείνουν στις θέσεις τους για 10 ακόμη χρόνια. Είναι άγνωστο για ποιο λόγο έφθασαν σε αυτή την απόφαση, αφού δεν αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα – προφανώς δεν διέθεταν έντονο επιχειρηματικό πνεύμα. Πάντως, μετά το πέρας των 10 ετών καμιά από τις δύο πλευρές δεν ενδιαφέρθηκε να ανανεώσει τη συμφωνία.

Γνωρίζατε ότι…

Η Maserati δεν ήταν µόνο η πιο παλιά εταιρεία κατασκευής αγωνιστικών από αυτές που υπάρχουν µέχρι σήµερα, αλλά είχε σηµειώσει και αρκετές πρωτοπορίες. Είχε φθάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο που κάποια εποχή προµήθευε την Scuderia Ferrari, στην οποία ανήκει από το 1999, µε αγωνιστικούς κινητήρες. 

Η Maserati συνέχισε να κυριαρχεί στις πίστες μέχρι τη δεκαετία του 1950, οπότε ο ανταγωνισμός εντάθηκε, κυρίως από την Alfa Romeo και την Ferrari. Την ίδια στιγμή, οι πωλήσεις άρχισαν για πρώτη φορά να μειώνονται, αναγκάζοντας την οικογένεια των βιομηχάνων, που αντιμετώπιζε πια το φάντασμα της χρεοκοπίας, να στραφεί στην παραγωγή πολυτελών, σπορ αυτοκινήτων.
Η αρχή έγινε με το 3500GT, ένα ισχυρό και όμορφο αυτοκίνητο που έκλεψε την παράσταση στην Έκθεση της Γενεύης, το 1957. Μία νέα εποχή είχε ανατείλει για την Maserati, που αποφάσισε σιγά σιγά να αποσυρθεί από τους αγώνες αυτοκινήτων, προσδίδοντας έτσι στην εταιρεία μια νέα εικόνα, όπως ακριβώς την ξέρουμε σήμερα.


Πηγή: Ιστορίες Τεσσάρων Τροχών (Εκδ. Σταμούλης)


Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Πώς ένα ζευγάρι γόβες-στιλέτο ενέπνευσε έναν άνεργο άνδρα να μεγαλουργήσει

«Βρες μια ανικανοποίητη ανάγκη, ένα κενό, και ικανοποίησέ την». Πρόκειται ίσως για τη φράση που περιγράφει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο τι εστί μάρκετινγκ. Μία ανικανοποίητη ανάγκη που σίγουρα όλες σχεδόν οι γυναίκες έχουν βιώσει σε κάποια στιγμή της ζωής τους, χωρίς όμως καμία να σκεφτεί να την ικανοποιήσει.
Μπορεί, λοιπόν, ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες να αλλάξει τη ζωή ενός άνεργου άνδρα; Οσοι βιαστείτε να απαντήσετε, διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί. Τα επιχειρηματικά διδάγματα που θα αντλήσετε, ανεκτίμητα.
Ο Βρετανός Ματ Χόραν είχε σπουδάσει ψυχολογία και μόλις είχε απολυθεί από ένα κρουαζιερόπλοιο. Η ζωή του έμελλε να αλλάξει ένα βράδυ καθώς επέστρεφε με τη σύντροφό του σπίτι. Εκείνη δυσκολευόταν να περπατήσει εξαιτίας του πόνου που της προκαλούσαν οι αγαπημένες της γόβες-στιλέτο.
Ως ιππότης που ήταν, την κουβαλούσε στην πλάτη του, όταν την προέτρεψε να φοράει πιο βολικά παπούτσια, ή να έχει πάντα στην τσάντα της ένα τυλιγμένο ζευγάρι εναλλακτικών υποδημάτων. Όταν εκείνη του απάντησε πως δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, τότε ο άνεργος βρετανός αντιλήφθηκε, σε μια στιγμή ιδιοφυίας, ότι μόλις είχε χτυπήσει χρυσό.
Την ακούμπησε σε έναν τοίχο για να ξεκουραστεί και έγραψε στο κινητό μου «Να εφεύρω τα παπούτσια που τυλίγονται».
Την επόμενη ημέρα κιόλας, άρχισε την έρευνα αγοράς, στο διαδίκτυο και συνομιλώντας με φίλους. Ρώτησε συνολικά 1000 γυναίκες, οι οποίες ενθουσιάστηκαν με την ιδέα του αλλά και με το πρωτότυπο που τους παρουσίασε. Μολονότι δεν είχε απολύτως καμία ιδέα από επιχειρήσεις, η σκέψη να δημιουργήσει τα πρώτα «τυλιχτά» παπούτσια στον κόσμο και το πρώτο αυτόματο μηχάνημα στο οποίο αυτά θα πωλούνταν έξω από τα βρετανικά μπαρ, τον συνεπήρε.
Φίλοι και συγγενείς τον αποθαρρύνουν, διατεινόμενοι ότι αν η ιδέα ήταν τόσο καλή θα την είχε σκεφτεί και υλοποιήσει ήδη κάποιος άλλος. Ακόμη και οι κατασκευαστές αυτόματων μηχανημάτων αλλά και οι ιδιοκτήτες μπαρ χλευάζουν την ιδέα του. Αυτός όμως δεν κάνει πίσω. Επιστρέφει στο πατρικό του, για να μειώσει τα έξοδα, παρακολουθεί δωρεάν σεμινάρια διοίκησης επιχειρήσεων, και με κομπόδεμα 6000 λίρες (περίπου 8.000 ευρώ) ιδρύει την Rollasole.
Καταφέρνει μετά από πολλά, να χωρέσει τη συσκευασία με τα υποδήματα μέσα στον αυτόματο πωλητή, ενώ, γνωρίζοντας ότι οι συντοπίτες του δεν αρέσκονται να τοποθετούν μετρητά στο μηχάνημα, εξασφαλίζει τη χρήση κάρτας. Καθοδηγούμενος από την έρευνα αγοράς, βρίσκει ότι οι γυναίκες είναι διατεθειμένες να πληρώσουν από 5 έως 7 λίρες.
Εν τέλει, ένα μπαρ στο Μπρίστολ δέχθηκε να τοποθετήσει μέσα στις εγκαταστάσεις του ένα τέτοιο μηχάνημα πώλησης. Η ανταπόκριση ήταν ενθουσιώδης καθώς πωλήθηκαν μερικές εκατοντάδες παπούτσια μέσα σε μία μόλις εβδομάδα. Τον πρώτο καιρό συχνάζει και ο ίδιος στα μπαρ 3-4 νύχτες την εβδομάδα προωθώντας τα παπούτσια του.
Ένα περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας, εντυπωσιασμένο από την πρακτική της πώλησης παπουτσιών-ρολών μέσα από μηχανήματα αυτόματης πώλησης, δημοσιεύει την ιστορία του νεαρού Βρετανού, καθιστώντας τον αναγνωρίσιμο σε όλο το νησί.
Η επιτυχία του ανοίγει την όρεξη. Αλλάζει το κανάλι διανομής και εγκαινιάζει, ύστερα από επίπονη προσπάθεια, συνεργασία με μεγάλα καταστήματα στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, συμφωνεί να πωλούνται τα παπούτσια-ρολό σε γνωστά ξενοδοχεία και καζίνο στο Λας Βέγκας, διαθέτει ηλεκτρονικό κατάστημα, ενώ ήδη τα προωθεί στη Μέση Ανατολή, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία.
Σήμερα, ο Χοράν απασχολεί τρία άτομα και κατασκευάζει τα παπούτσια του στην Κίνα. Εξασφάλισε μάλιστα και χρηματοδότηση 300.000 ευρώ μέσω crowdfunding (online συγκέντρωση κεφαλαίων από το πλήθος) προκειμένου να επεκτείνει τις δραστηριότητές του.
Όπως τονίζει και ο ίδιος, στόχος του είναι να γίνουν τα παπούτσια του το τέταρτο αντικείμενο που δεν θα λείπει ποτέ από τη γυναικεία τσάντα, μετά από τα κλειδιά, το τηλέφωνο και το πορτοφόλι.


Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Τι είναι το Drug Dealers’ Ploy;


   Υπάρχουν πολύτιμα επιχειρηματικά μαθήματα που μπορούμε να διδαχθούμε από τους εμπόρους ναρκωτικών (drug dealersploy). Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε έναν έμπορο ναρκωτικών με έναν ανεξάρτητο διανομέα που δουλεύει για μια παγκόσμια κοινοπραξία αποκομίζοντας δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Όλες οι βασικές αρχές της λειτουργίας μιας επιτυχημένης επιχείρησης είναι μέρος της καθημερινότητάς του.

   Υπάρχει η πρώτη ύλη (π.χ. φύλλα κόκας) που μετατρέποντάς την σε ένα προïόν φιλικό προς τον καταναλωτή χτίζει ένα δίκτυο με σκοπό να εξασφαλίσει την πελατεία του. Η ικανοποίηση των πελατών, η διαχείριση της μάρκας (brand management) και η προβολή είναι όλα απαραίτητα για να παραμείνει μπροστά από τον ανταγωνισμό και να αποτρέψει νέους (dealers) να αναζητήσουν και να αποσπάσουν μερίδιο της αγοράς.

  Ενώ μεγάλες επιχειρήσεις έχουν μια ομάδα ειδικών για να ερευνά και να αναλύει δημογραφικά χαρακτηριστικά προτού στοχεύσουν σε μια αγορά, οι έμποροι ναρκωτικών έχουν μια αντίστοιχη προσέγγιση της τοποθεσίας στην οποία θα δραστηριοποιηθούν. Εξετάζουν τον χαρακτήρα της γειτονιάς και επιλέγουν ένα «ορμητήριο», μία στρατηγική τοποθεσία, όχι κοντά σε αστυνομικό τμήμα, εκκλησίες, σχολεία που μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην αύξηση του τζίρου.

  Σημαντική είναι και η αξία της παλιάς και δοκιμασμένης με επιτυχία στρατηγικής διακίνησης ναρκωτικών προσφέροντας δωρεάν το προïόν  σε νέους πελάτες (δειγματοληψία-sampling) σαν τέχνασμα για να τους εθίσει και να γυρίσουν πίσω να το αγοράσουν. Αποτελούσε «κράχτη» με σκοπό να οδηγήσει σε υψηλότερες και αξιόπιστες πωλήσεις. Πρακτική πολλών επίσης επιχειρήσεων για να γνωρίσει ο καταναλωτής το προïόν τους και να οδηγηθεί  στο ταμείο της επιχείρησης.

   Ας πάρουμε τον καφέ, ως παράδειγμα, ο οποίος περιέχει καφεΐνη (εθιστική ουσία) .Ο «εθισμένος» στον καφέ καταναλωτής όταν διακατέχεται από το «στερητικό σύνδρομο» της καφεΐνης ο μόνος τρόπος να το λύσει αυτό είναι να αγοράσει καφέ ξανά και ξανά!

Βασικά υπάρχουν δύο τύποι εμπόρων ναρκωτικών:
1.Αυτοί που έχουν να κάνουν με άμεσες, επείγουσες, «διασκορπισμένες» πωλήσεις νοθευμένου προïόντος. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να περιορίσουν το κόστος και να διευρύνουν το κέρδος τους.
2.Αυτοί που «καλλιεργούν» πιστούς πελάτες που αναζητούν την καθαρότητα και την ποιότητα του προïόντος (βλέπε Breaking Βad). Οι πελάτες αυτοί είναι λιγότερο ευαίσθητοι στην τιμή (price sensitive), καθώς είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν περισσότερα για ένα «καθαρό» ναρκωτικό.

   Ομοίως εταιρείες συχνά εστιάζουν στο φθηνό και γενικής χρήσης προïόν, αποσκοπώντας σε αυτό που αποκαλούμε ως «αρπαχτή», ενώ άλλες προσανατολίζονται στη ποιότητα. Αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια, για παράδειγμα, προσπαθούν «να βγάλουν τα σπασμένα» μέσα σε δύο μήνες προσφέροντας προϊόντα και υπηρεσίες χαμηλότερης ποιότητας (π.χ. τυποποιημένο, «πλαστικοποιημένο» πρωινό). Άλλα, πάλι, επανεπενδύουν τα κέρδη τους για να προσφέρουν ακόμη καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής.

   Τέλος, δεν έχει σημασία πόσο σκληρός ή τρομακτικός ένας έμπορος ναρκωτικών μπορεί να είναι. Η δουλειά απαιτεί τον προσανατολισμό στην εξυπηρέτηση του πελάτη. Δεν έχει σημασία πότε και που θέλουν οι πελάτες να αγοράσουν τη δόση τους. Ενας έξυπνος dealer θα τους εξυπηρετήσει και θα πρέπει να είναι διαθέσιμος 24ώρες το 24ωρο.                                 
  Έξυπνες επιχειρήσεις ακολουθούν παρόμοια φιλοσοφία δίνοντας έμφαση στην εξυπηρέτηση του πελάτη. Όποιος θέλει ένα EggMcMaffin (sandwich)  στις 10:31 μ.μ. θα εκτιμήσει την απόφαση του ταχυφαγείου «Jack in the box»  να πουλά όλο το 24ωρο καθώς ανταγωνίζεται τα McDonalds.


Πηγή: εργασία της εξαίρετης μαθήτριας Μαρκέλλας Γιάννη (τμήμα Hotel 12 - Le Monde)

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Breastaurants. Η νέα τάση στο χώρο της εστίασης

Το μενού είναι προσεγμένο, τα κατεψυγμένα υλικά αποφεύγονται και γίνονται προσπάθειες να ταιριάζει στα γούστα των νέων ανθρώπων που δείχνουν ολοένα και πιο αυξημένο ενδιαφέρον για καλομαγειρεμένο φαγητό και καλή βαρελίσια μπύρα. Ε, καλά τώρα, θα πει κάποιος. Αυτό το προσφέρουν τα περισσότερα εστιατόρια.
Ωστόσο, η διαφοροποίηση στα επονομαζόμενα breastaurants (σύντμηση των λέξεων breast και restaurants), τα οποία διανύουν τη χρυσή τους εποχή στις ΗΠΑ, όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι στην εξυπηρέτηση, καθότι απασχολούνται νέες, όμορφες και χυμώδεις κοπέλες, ελαφρά ενδεδυμένες. Ως εκ τούτου, η βασική αγορά-στόχος, περίπου το 75%, είναι άνδρες που λατρεύουν μια καλή παγωμένη μπύρα και ένα σάντουιτς με φρέσκα υλικά.
Η αρχή έγινε τη δεκαετία του ’80 με τα γνωστά σε όλους μας Hooters, τα οποία έδειξαν το δρόμο σε μια σειρά από αλυσίδες εστίασης, οι οποίες, προσλαμβάνοντας σέξι σερβιτόρες με πληθωρικό μπούστο, κοντές φούστες, σορτς ή καλσόν, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τον τελευταίο καιρό, σε αντίθεση με παραδοσιακές αλυσίδες, όπως τα Olive Garden και τα TGI Friday's, που γνωρίζουν κατακόρυφη πτώση στις πωλήσεις τους.
Ενδεικτικά, σε ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια του είδους, το Titled Kilt, οι σερβιτόρες είναι ντυμένες με κοντές καρό φούστες  και με λευκά πουκάμισα, εμπνευσμένες από  τα ρούχα που φορούσαν οι μαθήτριες στα καθολικά σχολεία.

Ωστόσο, το μόνο μελανό σημείο είναι ότι πολλοί άνδρες δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις ορμές τους. Αυτό καταδεικνύει και έρευνα, σύμφωνα με την οποία το 80% των εργαζομένων έχει πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης.

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Το απόλυτο γυναικείο αυτοκίνητο, που δεν ήθελαν ούτε οι γυναίκες...

DODGE LA FEMME
Το Γυναικείο Αυτοκίνητο

   Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αμερική γνώρισε μια άνευ προηγουμένου οικονομική άνθηση, η οποία συνοδεύτηκε από μια άκρατη αισιοδοξία, χαρακτηριστικό της οποίας ήταν η κατακόρυφη αύξηση των γεννήσεων (η γενιά των baby boomers θεωρείται η πολυπληθέστερη γενιά από καταβολής κόσμου). Μέσα σε αυτό το ευνοϊκό κλίμα, πολλές αμερικάνικες αυτοκινητοβιομηχανίες ανακάλυψαν μια νέα αγορά: τις γυναίκες.
   Η αναβαθμισμένη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τα 20 εκατ. εκ των οποίων διέθεταν δίπλωμα οδήγησης, αλλά και το αυξημένο ενδιαφέρον που άρχισαν να επιδεικνύουν απέναντι στο –έως τότε απόμακρο- αυτοκίνητο, έπεισαν τους κατασκευαστές να έχουν και τη γυναίκα αγοραστή κατά νου όταν σχεδιάζουν ένα αυτοκίνητο.
   Η Dodge, βέβαια, θα έφθανε στα άκρα, αφού, ενθαρρυμένη από ένα εκθεσιακό μοντέλο του 1954 που εξέπεμπε θηλυκότητα και το οποίο απέσπασε ικανοποιητικές κριτικές, κατασκεύασε το 1955 το πρώτο αυτοκίνητο ειδικά σχεδιασμένο για γυναίκες. Το δίπορτο κουπέ La Femme ήταν άσπρο και, φυσικά, ροζ, ενώ και στο εσωτερικό του κυριαρχούσε το ροζάκι διανθισμένο με μπουμπούκια τριαντάφυλλου. Όσον αφορά το διαφημιστικό σλόγκαν, δεν άφηνε κανένα περιθώριο για παρερμηνείες όσον αφορά την αγορά-στόχο: «Η Αυτού Μεγαλειότης – Η Αμερικανίδα Γυναίκα».
   Το χρώμα, όμως, δεν ήταν το μοναδικό χαρακτηριστικό που διαφοροποιούσε το La Femme από τα υπόλοιπα αυτοκίνητα. Κάτω από το κάθισμα της οδηγού είχε προβλεφθεί χώρος για αδιάβροχο, ομπρέλα και καπέλο για τη βροχή, αλλά και για αδιάβροχες μπότες, μια ιδέα που τελικά εγκαταλείφθηκε επειδή δεν είχε προβλεφθεί το νούμερο παπουτσιού της κατόχου.
   Εν τω μεταξύ, στο ντουλαπάκι του συνοδηγού είχε τοποθετηθεί μία δερμάτινη τσάντα με όλα τα απαραίτητα γυναικεία αξεσουάρ, όπως αναπτήρα, πούδρα προσώπου, χτένα, κραγιόν, καθρεπτάκι και κασετίνα για τα τσιγάρα, όλα κατασκευασμένα από γνωστή εταιρεία πολυτελών γυναικείων ειδών. Ήταν μάλιστα σύνηθες φαινόμενο πολλά από αυτά τα αξεσουάρ να κλαπούν από εργάτες του εργοστασίου, αναγκάζοντας την εταιρεία να τοποθετήσει φρουρούς για τη φύλαξή τους.
   Στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Σικάγου, αλλά και σε άλλες εκθέσεις και επιδείξεις ανά τη χώρα, το La Femme έτυχε θερμής υποδοχής, «οπλίζοντας» τα διευθυντικά στελέχη της Dodge με αυτοπεποίθηση γι’ αυτό το ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Πολλοί μάλιστα έφθασαν σε σημείο να μιλούν για μια «ανεπανάληπτη επιτυχία».
   Παρ’ όλα αυτά, το πείραμα απέτυχε παταγωδώς. Όσοι αντιπρόσωποι της εταιρείας παρήγγειλαν το γυναικείο αυτοκίνητο, θα διαπίστωναν ότι αυτό θα «έπιανε αράχνες» στις βιτρίνες τους. Δύο χρόνια αργότερα, το 1957, το τελευταίο La Femme θα έβγαινε από την αλυσίδα παραγωγής. Υπολογίζεται ότι στα δύο χρόνια που έμεινε στην παραγωγή αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «ανεπανάληπτη επιτυχία», κατασκευάστηκαν λιγότερα από 2.500 αυτοκίνητα, αν και κάποιοι μιλούν για μόλις 300 τεμάχια (από τα οποία 50 σώζονται ως τις μέρες μας).

ΤΙ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ
   Πολλοί υποστηρίζουν ότι το La Femme δεν υποστηρίχθηκε όσο έπρεπε από το τμήμα μάρκετινγκ, με αποτέλεσμα πολλοί αντιπρόσωποι της Dodge να δηλώνουν άγνοια για τα χαρακτηριστικά του, αφού δεν τους έγινε κάποια επίδειξη. Την ίδια στιγμή, άλλα μοντέλα της ChryslerDodge ανήκει στον όμιλο Chrysler) προωθήθηκαν με μεγαλύτερο ενθουσιασμό.
   Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι το La Femme «έκλεισε ερμητικά την πόρτα» στον μισό, τουλάχιστον, πληθυσμό που θα μπορούσε να το αγοράσει: τους άντρες. Ακόμα και στις μέρες μας, τα περισσότερα μοντέλα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «ερμαφρόδιτα», αφού με έντεχνο τρόπο προσπαθούν, πέρα από την κύρια αγορά-στόχο στην οποία απευθύνονται, να μην αποκλείσουν άλλους πιθανούς αγοραστές. Για παράδειγμα, πολλά μοντέλα της Lancia, μπορεί να «κλείνουν το μάτι» στις γυναίκες, όμως αγοράζονται και από άντρες (τουλάχιστον τρεις στους 10 είναι άντρες).

   Ο πιο σημαντικός, ίσως, παράγοντας αποτυχίας έχει να κάνει με το ότι οι σχεδιαστές του συγκεκριμένου μοντέλου –άνδρες στην πλειοψηφία- δημιούργησαν ένα αυτοκίνητο σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα για το τι θέλει μια γυναίκα. Απέτυχαν να αντιληφθούν ότι η μοντέρνα γυναίκα της δεκαετίας του 1950 είχε μάλλον άλλα πράγματα στο μυαλό της. Σίγουρα όχι ένα ροζ αυτοκίνητο συνοδευόμενο με το ανάλογο κραγιόν και χτένα.  

Πηγή: Super Flops (Εκδ. Σταμούλης, Πρωτοπαπαδάκης Ιωάννης)