Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Η ιστορία της Geox

    Εξ απαλών ονύχων, πίσω στη δεκαετία του ’50, ο Μάριο Μορέτι Πολεγκάτο ήταν ταγμένος στην οινοποιία, καθώς προοριζόταν ως διάδοχος στην επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση οίνου. Το χρίσμα το είχε ήδη λάβει από τον πατέρα του, ο οποίος, όταν ήταν μωρό, του είχε βρέξει τα χείλη με κρασί ανακηρύσσοντάς τον συνεχιστή της οικογενειακής παράδοσης.
    Ωστόσο, η μοίρα κάποιων ανθρώπων δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Ενας από αυτούς φαίνεται ότι είναι ο Ιταλός μεγιστάνας Μάριο Μορέτι Πολεγκάτο, ιδρυτής της Geox, o οποίος το 1995 λάνσαρε στην ιταλική αγορά ένα νέο είδος παπουτσιού με τρύπες στη σόλα. Πηγή έμπνευσης για τον 43χρονο τότε Πολεγκάτο ήταν ένα περιστατικό που του συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ενώ βρισκόταν σε ένα συνέδριο για οινοπαραγωγούς στη Νεβάδα.
   Σε ένα διάλειμμα από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις αποφάσισε να εκδράμει στην φημισμένη έρημο, όπου όμως ένιωσε ένα έντονο δυσάρεστο συναίσθημα καθώς οι πατούσες του είχαν υπερθερμανθεί. Σε μια κίνηση απελπισίας, έβγαλε τον ελβετικό του σουγιά και άνοιξε τρύπες στις σόλες των αθλητικών του παπουτσιών. Με εμφανή τα σημάδια της ανακούφισης κατάφερε να ολοκληρώσει τον περίπατό του, όμως αυτή η αυθόρμητη αντίδραση θα τον κάνει να αναρωτηθεί αν υπάρχει κάτι ανάλογο στην αγορά.
   Επιστρέφοντας στην Ιταλία, δεν θα αργήσει να αντιληφθεί ότι κανένας δεν είχε προσπαθήσει μέχρι τότε να δημιουργήσει ένα παπούτσι που να μπορεί να αερίζεται. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν, σκέφτηκε. Χωρίς να χάσει χρόνο συνεργάζεται με τοπικά πανεπιστήμια για να δημιουργήσει την κατάλληλη τεχνολογία. Μετά από τρία χρόνια πειραματισμών καταφέρνει με την προσθήκη μεμβράνης από μικροπορώδες υλικό να απορροφήσει τον ιδρώτα υπό μορφή ατμού και να τον αποβάλει από το παπούτσι, παραμένοντας την ίδια στιγμή αδιάβροχο.
   Είχε μόλις δημιουργήσει το πρώτο παπούτσι που μπορούσε να αναπνέει και συνάμα να είναι αδιάβροχο. Απευθύνεται σε εταιρείες-κολοσσούς στον κλάδο της υπόδησης προκειμένου να τους πουλήσει την ευρεσιτεχνία του χωρίς όμως να συναντήσει ευήκοα ώτα, καθώς καμία από αυτές δεν θεώρησε ότι ένα παπούτσι με τρύπες στη σόλα θα μπορούσε να είναι εμπορικό.
    Ο Πολεγκάτο, όμως, έχοντας πίστη στην εφεύρεσή του, δεν ήταν διατεθειμένος να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Αρχίζει να τα κατασκευάζει μαζί με μερικούς φίλους του. Μετά από τρία χρόνια και ενώ είχε βρει όλες τις πόρτες ερμητικά κλειστές, λαμβάνει ένα τραπεζικό δάνειο ύψους 500.000 ευρώ και ιδρύει την Geox (σύντμηση του geo –γη- και του x, σύνηθες γράμμα που παραπέμπει στην τεχνολογία). Ως σλόγκαν υιοθετεί από την αρχή σε όλες τις αγορές που δραστηριοποιείται το «Geox breathes», που είναι και το δυνατό χαρτί της ιταλικής εταιρείας.
    Τα πρώτα παπούτσια, που διατέθηκαν από το κατάστημα της εταιρείας στην κεντρική πλατεία μιας μικρής ιταλικής πόλης, ήταν παιδικά και άρεσαν τόσο πολύ στις μητέρες τους, που ζήτησαν από τον Πολεγκάτο να φτιάξει κάτι και γι’ αυτές. Αργότερα, ο Πολεγκάτο και οι φίλοι του έφτιαξαν παπούτσια και για τους άνδρες.
    Αντιλαμβανόμενος τη νέα του ενασχόληση ως χόμπι,  προσλαμβάνει πέντε νέους ανθρώπους από το χωριό του, χωρίς να τους γνωρίζει ή να έχει συνεργαστεί στο παρελθόν μαζί τους, ενώ συνεχίζει για λίγα ακόμη χρόνια να εργάζεται στο οικογενειακό οινοποιείο προκειμένου να εξασφαλίσει ένα σταθερό μηνιαίο εισόδημα.  Ωστόσο, η απρόσμενη επιτυχία που θα γνωρίσουν τα παπούτσια του θα τον κάνουν να αποτραβηχτεί από τον έλεγχο της οικογενειακής επιχείρησης παραδίδοντας τα σκήπτρα στον αδερφό του.
    Όντας διορατικός, έσπευσε ευθύς αμέσως να υποβάλει αίτηση αναγνώρισης της ευρεσιτεχνίας του –συνολικά έχει κατοχυρώσει 30 ευρεσιτεχνίες- όχι σε μία ή σε δύο, αλλά σε 100 χώρες, με αποτέλεσμα σήμερα, δύο σχεδόν δεκαετίες μετά, το προϊόν του να παραμένει μοναδικό. Ωστόσο, η καινοτομία δεν περιορίστηκε στα παπούτσια. Το 1999 εφάρμοσε την ίδια ιδέα σε ρούχα, κυκλοφορώντας μια σειρά από σακάκια και μπουφάν που αναπνέουν, το 2001 ακολούθησε η καινοτομία του αδιάβροχου δέρματος και το 2008 τα αθλητικά παπούτσια που αναπνέουν.
    Σήμερα, η Geox, η οποία στοχεύει στην μεσαία και ανώτερη κοινωνική τάξη, είναι ένας παγκόσμιος κολοσσός με 30.000 υπαλλήλους (συμπεριλαμβανόμενων των πέντε πρώτων στην ιστορία της), ετήσιο κύκλο εργασιών που προσεγγίζει τα 20 εκατομμύρια δολάρια, όντας η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου, καθώς και 1.300 καταστήματα ανά τον κόσμο. Τα προϊόντα του Ιταλού μεγιστάνα, η προσωπική περιουσία του οποίου προσεγγίζει τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια, έχουν φορεθεί μέχρι και από την βασιλική οικογένεια της Ισπανίας, τον Μπάρακ Ομπάμα, την Αντζελίνα Τζολί και τον Αλβέρτο του Μονακό. Τα δε ονόματα όλων των διασημοτήτων που έχουν κατά καιρούς επιλέξει τα Geox για τους εαυτούς τους  ή για τα παιδιά τους  είναι αναρτημένα στους διαδρόμους της εταιρείας.
   Τα δε εργαστήριά της είναι από τα πιο υπερσύγχρονα στον κλάδο, ενδεικτικό της προσήλωσης του Πολεγκάτο στην έρευνα και την καινοτομία. Σε ένα από αυτά υπάρχει ένα βιονικό πόδι, στο οποίο έχουν τοποθετηθεί παπούτσια, που μιμείται το ανθρώπινο βάδισμα. Κάνει 100.000 βήματα, περπατά δηλαδή 200 χιλιόμετρα, προκειμένου μέσω της επαναλαμβανόμενης κίνησης να δοκιμαστεί η αντοχή του παπουτσιού.
    Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, η ύφεση στην Ευρώπη και δη στην Ιταλία είχε ως αποτέλεσμα να κλείσουν περισσότερα από 200 καταστήματα της ιταλικής εταιρείας. Ωστόσο, οι απώλειες αυτές αναμένεται να αντισταθμιστούν από την διείσδυσή της στην Ασία, αλλά και με την δημιουργία μιας σειράς κομψών παπουτσιών που θα απευθύνονται στο γυναικείο κοινό. Για το λόγο αυτό ο Πολεγκάτο προσανατολίστηκε στην πρόσληψη περισσοτέρων εκπροσώπων του ασθενούς φύλου στα καταστήματα της εταιρείας.

    Παρά τη σχετική σύντομη ιστορία τους, τα Geox, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας έρευνας, θεωρούνται ως η δεύτερη πιο αναγνωρίσιμη επωνυμία παπουτσιών στον πλανήτη, μετά τα Clarks. Ο δε εμπνευστής τους, Μάριο Πολεγκάτο, όταν δεν είναι στο εργοστάσιο της εταιρείας, έξω από το Τρεβίζο, ταξιδεύει ανά τον κόσμο μιλώντας σε φοιτητές για την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία και το περιβάλλον.

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα, Άγνωστες Ιστορίες 1" (Εκδ. Σταμούλης)


Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Οι swingers όλου του κόσμου στην Κρήτη

Η όμορφη Κρήτη επελέγη από ένα από τα μεγαλύτερα swingers clubs (club ανταλλαγής συντρόφων), το SDC, με έδρα την Ολλανδία, το οποίο διαθέτει τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως, για να εορταστούν τα 15 χρόνια λειτουργίας του. Η συμμετοχή κοστολογείται στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 1.000 ευρώ ανά άτομο.

Το Swinging εικάζεται ότι έλκει την καταγωγή του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν οι Αμερικάνοι πιλότοι, άτομα συνήθως υψηλού εισοδηματικού επιπέδου, προσκαλούσαν τις συζύγους τους στην βάση, όπου και συνήθιζαν, ένεκα και των ριψοκίνδυνων αποστολών που αναλάμβαναν, να ζουν τη ζωή τους στα άκρα και ως εκ τούτου να ανταλλάσσουν τις συζύγους τους. Υπολογίζεται, σήμερα, ότι περίπου 2-4% των ζευγαριών στην Αμερική αρέσκεται στην πρακτική του swinging.

Οι Swingers, όπως αποκαλούνται αυτοί που είναι διατεθειμένοι να ανταλλάξουν σύντροφο, έχουν ήδη αρχίσει να καταφθάνουν στο ξενοδοχείο Cactus στη Σταλίδα  Ηρακλείου για να περάσουν μια αξέχαστη εβδομάδα διακοπών (28 Απριλίου - 3 Μαϊου) και να χαρούν τις ομορφιές του νησιού. Η εκδρομή είναι sold out.


Οι συμμετέχοντες είναι άτομα υψηλού εισοδηματικού επιπέδου -διατεθειμένα να πληρώσουν, για παράδειγμα, για το Superior Room 997,50 ευρώ ανά διανυκτέρευση ανά άτομο ή 1497 ευρώ για την Junior-Suite- προερχόμενοι κυρίως από Αμερική, Ευρώπη και Σαουδική Αραβία. Υπάρχουν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ξενοδόχου, και μερικά ζευγάρια από την Ελλάδα. Το ολλανδικό club θα επιστρατεύσει 40 άτομα προσωπικό, τα οποία θα είναι υπεύθυνα για τις υπηρεσίες, την επιτήρηση και την περιφρούρηση του χώρου, κρατώντας την εκδήλωση μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Γιατί πέθανε η εγχώρια βιομηχανία παιχνιδιών (και όχι μόνο)

Αγνωστο για ποιο λόγο, η επιχειρηματικότητα στη χώρα μας έχει κατά καιρούς δαιμονιοποιηθεί. Ανέκαθεν, τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια, δινόταν ιδιαίτερη έμφαση στον δημόσιο τομέα παρά στην δημιουργία και διατήρηση ενός υγιούς παραγωγικού ιστού. Στο εύστοχο άρθρο του κ. Κωνσταντινίδη, αναδεικνύονται οι παθογένειες και η έλλειψη στρατηγικής εκ μέρους των κυβερνήσεων, που είχαν ως αποτέλεσμα να "εξαϋλωθεί" η εγχώρια βιομηχανία παιχνιδιών, ένα δυστυχώς μόνο παράδειγμα αποβιομηχάνισης στην Ελλάδα..

Ας μεταφερθούμε στη δεκαετία του ’80, μια εποχή που για όσους την έζησαν και έχουν παιδικές αναμνήσεις αποπνέει μια νοσταλγία για διάφορους λόγους.
Αλλες εποχές, άλλες συνήθειες για τους γονείς και άλλα... παιχνίδια για τα παιδιά! Οταν αναφερόμαστε σε παιχνίδια εκείνης της περιόδου, εννοούμε, κυρίως, τις δύο μεγαλύτερες παιχνιδοβιομηχανίες της Ελλάδας, την El Greco και τη LYRA, που παρήγαγαν στην Ελλάδα τα πιο διάσημα παιχνίδια έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και έδιναν δουλειά σε πολλούς εργαζομένους. Βέβαια, συνολικά δραστηριοποιούνταν 30-40 ελληνικές επιχειρήσεις παραγωγής παιχνιδιών στην Ελλάδα, στις οποίες απασχολούνταν εκατοντάδες άτομα.
Τι απέγιναν αυτές οι εταιρείες; Οι μικρότερες δεν άντεξαν στον ανταγωνισμό από τα εισαγόμενα παιχνίδια, περισσότερο τα κινεζικά και τελικά διέκοψαν την παραγωγή τους. Έπειτα από πυρκαγιά στο εργοστάσιό της στην Ανω Γλυφάδα η El Greco διέθετε πλέον μόνο την παραγωγική μονάδα στη Ζάκυνθο και παρά τις προσπάθειες της οικογένειας Βακάκη εξαγοράστηκε από την πολυεθνική Hasbro το 1990. H LYRA, που συνεργαζόταν πρωτίστως με γερμανικές εταιρείες (π.χ. Playmobil), λειτούργησε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Η αιτία για το κλείσιμο των ελληνικών βιομηχανιών παιχνιδιών ήταν ο ανταγωνισμός που επέφερε η μαζική εισαγωγή φθηνών παιχνιδιών, βασικά από την Κίνα. Τα ελληνικά παιχνίδια κατασκευάζονταν με αυξημένο κόστος παραγωγής λόγω των εργατικών χεριών που μεσολαβούσαν, τα οποία βελτίωναν την ποιότητα αλλά και το κόστος παραγωγής. Ετσι οι ελληνικές εταιρείες αποτέλεσαν εύκολη «λεία» για τις πολυεθνικές και τα εισαγόμενα, φθηνότερα παιχνίδια. Οι ελληνικές παιχνιδοβιομηχανίες συνιστούν μια μελέτη περίπτωσης στον γενικό κανόνα. Η αποβιομηχάνιση στην Ελλάδα παρατηρήθηκε, δυστυχώς, σε όλους τους κλάδους π.χ. κλωστοϋφαντουργία, χαρτοβιομηχανία, οικιακές ηλεκτρικές συσκευές, αυτοκινητοβιομηχανία κ.τ.λ. Οι πολιτικές ηγεσίες δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, γιατί δεν έλαβαν προληπτικά μέτρα για να θωρακίσουν την ελληνική βιομηχανική παραγωγή. Δεν εξορθολογικοποίησαν και δεν προστάτεψαν την εγχώρια παραγωγή, διότι έδωσαν απλόχερα δάνεια σε προβληματικές επιχειρήσεις και δεν παρείχαν έγκαιρα επενδυτικά και φορολογικά κίνητρα, ώστε να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι εισαγωγές προϊόντων από τρίτες χώρες.
Συνοψίζοντας, θα υπογράμμιζα πως με λαθεμένες πολιτικές, παραλείψεις, με απουσία στρατηγικής και καταλήστευση του δημόσιου χρήματος ήταν αναπόφευκτο να αποτελματωθούν ορισμένοι καίριοι κλάδοι υψηλής προστιθέμενης αξίας της ελληνικής βιομηχανίας και τελικά να εξαφανιστούν κάποια μάρκες (brands) που προωθούσαν το made in Greece και διαφήμιζαν την Ελλάδα στο εξωτερικό έχοντας σημαντικές εξαγωγικές επιδόσεις.
Χωρίς ισχυρή βιομηχανική παραγωγή η χώρα μας βρέθηκε στο «μάτι του κυκλώνα» της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους που ξέσπασε τα τελευταία χρόνια και απώλεσε ένα σημαντικό πλεονέκτημα που θα συντελούσε σε πιο περιορισμένη μείωση των θέσεων εργασίας και σε μια πιο «ελεγχόμενη» οικονομική ύφεση στην τρέχουσα κρίση. Η Ιταλία και η Ισπανία, για παράδειγμα, που έχουν υψηλό δημόσιο χρέος και ποικίλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, διαπραγματεύονται από ισχυρότερη θέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση και με διεθνείς οργανισμούς για την επίλυση αυτών των θεμάτων. Αυτό οφείλεται, ώς ένα βαθμό, και στη διευρυμένη παραγωγική βάση και, σαφώς, στην πιο οργανωμένη και μεγαλύτερη σε αξία και όγκο παραγωγή που διαθέτουν αυτές οι χώρες σε σύγκριση με την Ελλάδα.
Και ένα ερώτημα: Ποιος λογοδότησε μέχρι σήμερα για την αποβιομηχάνιση της χώρας;


Πηγή: άρθρο του κ. Γιώργου Κωνσταντινίδη στην Καθημερινή της 21ης Φεβρουαρίου 2015

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Το σουβλάκι που τρώμε είναι δανέζικης προέλευσης...

Την επόμενη φορά που θα φάτε ένα σουβλάκι, μην ξεχάσετε ότι κατά ένα μεγάλο ποσοστό δεν είναι ελληνικό, αλλά δανέζικο! Ναι, σωστά το διαβάσατε. Η κύρια πρώτη ύλη από το ελληνικό σουβλάκι, που είναι το χοιρινό κρέας, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι ελληνικής προέλευσης.

Με απλά λόγια, από τους 300.000 τόνους χοιρινού κρέατος που καταναλώνουμε σε ετήσια βάση (η Ελλάδα είναι η 7η χώρα με την μεγαλύτερη κατά κεφαλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος στον κόσμο, αρκετά μπροστά και από τους κρεατοφάγους Αμερικάνους, που καταναλώνουν 88 κιλά το χρόνο έναντι 100 του Έλληνα – σ.σ. πριν 60 χρόνια η κατά κεφαλή κατανάλωση κρέατος στην Κρήτη δεν ξεπερνούσε τα 13 κιλά το χρόνο), εισάγουμε τους 190.000, κυρίως από μία δανέζικη επιχείρηση, καθώς και από άλλες δύο, μία γερμανική και μία ολλανδική.

Ξοδεύουμε λοιπόν περίπου μισό δις. το χρόνο για να εισάγουμε τα 2/3 χοιρινού που καταναλώνουμε, προκείμενου να φτιάξουμε και το ελληνικό σουβλάκι. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι, αν η χώρα μας επιστρέψει στη δραχμή, το σουβλάκι θα είναι απλησίαστο.

Πώς όμως εξηγείται αυτό το παράδοξο; Η απάντηση είναι απλή. Οι κοινοτικές επιδοτήσεις που έλαβε η Δανία τη δεκαετία του ’80 από την ΕΟΚ (μετέπειτα Ε.Ε), σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε που κατέληξαν, έπιασαν τόπο, καθώς πραγματοποιήθηκαν στοχευμένες επενδύσεις. Ως εκ τούτου, η Δανία σήμερα πρωταγωνιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην παραγωγή βουτύρου, κρέατος, γαλακτοκομικών προϊόντων, αλλά και απομιμήσεων φημισμένων τυριών, όπως το ροκφόρ και η φέτα.


Δεν είναι τυχαίο, ότι η ελληνική βιομηχανία του τουρισμού εισάγει σχεδόν όλα αυτά τα αγαθά. Κοινώς, σερβίρονται στους επισκέπτες ελληνικά προϊόντα (π.χ. δανέζικη «φέτα» στη χωριάτικη σαλάτα) που παράγονται στο εξωτερικό. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η απίστευτη ιστορία με τους προκάτ μουσακάδες και τα ψωμάκια για πρωινό από την Κίνα, που σέρβιραν πέρυσι πολλοί ξενοδόχοι στη Ρόδο, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η έννοια της παγκοσμιοποίησης έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

E-Survey. Μία πρωτοποριακή μέθοδος μέτρησης του βαθμού ικανοποίησης των πελατών


  Οι μεταβολές του περιβάλλοντος με τη συχνότητα και τη σπουδαιότητά τους εκφράζουν το δυναμισμό με τον οποίο λειτουργεί και εξελίσσεται μια οικονομία. Ο δυναμισμός αυτός δημιουργεί αμφιβολίες στις επιχειρήσεις για το πόσο σίγουρη είναι η πορεία τους, καθώς η έλλειψη έγκαιρης προσαρμογής εντείνει την ανασφάλεια. Οι επιχειρήσεις που αντιλαμβάνονται τη σημασία της σωστής πληροφόρησης και ιδιαίτερα την αξία της πληροφορίας που συνδέει την επιχείρηση με το πελάτη είναι εκείνες που θα επιβιώσουν. Είναι εκείνες που θα αποφύγουν την ένταση του ανταγωνισμού και το φαινόμενο της «δημιουργικής καταστροφής». 

   Σε μία περίοδο έντονου ανταγωνισμού, ιδιαίτερα σε τομείς όπως είναι το λιανικό εμπόριο, η εστίαση και ο τουρισμός, οι επιχειρήσεις που σέβονται την πελατεία τους, επιδιώκουν την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, έχουν την ανάγκη να γνωρίζουν τι επιθυμούν οι καταναλωτές (νέα προϊόντα και υπηρεσίες αλλά και βελτιώσεις  όσων υπάρχουν) αλλά και τι παράπονα - προβλήματα έχουν οι καταναλωτές. Ακόμη καλύτερα θα είναι να έχουν αυτά τα στοιχεία όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προκειμένου να προσαρμοστούν εγκαίρως. Από την άλλη, η «παραδοσιακή» μορφή επικοινωνίας μέσω των κυτίων παραπόνων, προτάσεων ή υποδείξεων –με τις χειρόγραφες φόρμες είτε να μην χρησιμοποιούνται από τους επιχειρηματίες είτε να μην αξιοποιούνται με τους κατάλληλους τρόπους- έχει ανάγκη εξέλιξης, αξιοποιώντας τη σύγχρονη τεχνολογία και καινοτομία.

   Ένα τέτοιο εργαλείο έχει αναπτύξει η E-Survey, μία startup που δημιούργησε μία πλατφόρμα έρευνας ικανοποίησης πελατών, βασικό πλεονέκτημα της οποίας είναι ότι χρησιμοποιεί tablets για να πραγματοποιεί τις έρευνες της. Πρόκειται ουσιαστικά για μία καινοτόμα ιδέα του κ. Θοδωρή Σπηλιώτη, όπου ο πελάτης-καταναλωτής μπορεί να εκφράσει είτε την ικανοποίησή του, είτε τη δυσαρέσκειά του για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που του προσφέρθηκαν, ενώ ταυτόχρονα ο επιχειρηματίας έχει άμεσο feedback για τον βαθμό ικανοποίησης των πελατών του.
   Αφορμή στάθηκε ένα προσωπικό βίωμα του ιδρυτή, όταν επισκέφθηκε ένα καφέ στην Αττική. Μολονότι το περιβάλλον ήταν εξαιρετικό, πάνω στο κύμα, ο ίδιος ενοχλήθηκε από την αγένεια του σερβιτόρου και από τον μέτριο καφέ που του σέρβιραν. Αρχικά σκέφθηκε να απευθυνθεί καλοπροαίρετα στον ιδιοκτήτη, αλλά δεν το έπραξε επειδή τον αποθάρρυνε ο φίλος του. Η ντροπή και η αμηχανία  που ένιωσε ο φίλος του, τον παρακίνησε να αναζητήσει έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο συλλογής πληροφοριών από το καταναλωτικό κοινό.
 
   Η υλοποίηση του Ε-Survey ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2013 και η πλατφόρμα ήταν έτοιμη τον Φεβρουάριο του 2014. Παράτολμο εγχείρημα, αν σκεφτεί κανείς ότι κάτι ανάλογο δεν υπήρχε ούτε στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν εταιρίες που εκπονούν έρευνες μέσα από το διαδίκτυο, άλλα ελάχιστες ασχολούνται με την έρευνα μέσω φορητών συσκευών όπως είναι τα tablets. 
 
   Το ηλεκτρονικό κουτί παραπόνων που προέκυψε ήταν πολύγλωσσο, εύκολο στη χρήση, καθότι μπορεί να απαντηθεί σε λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα ακόμη και από άτομα που θεωρούνται τεχνολογικά αναλφάβητα, αλλά και ανώνυμο -αν και αρκετές εταιρείες ζητούν το e-mail των συμμετεχόντων, με τους τελευταίους να το δίνουν μόνον εφόσον το επιθυμούν- ώστε να μπορεί ο πελάτης να εκφραστεί ελεύθερα. 
 
   Το tablet τοποθετείται εντός της συνεργαζόμενης επιχείρησης σε εμφανές σημείο (π.χ. στην υποδοχή ή στο ταμείο ενός καταστήματος) ή βρίσκεται περιφερόμενο στα χέρια ενός υπαλλήλου που πλησιάζει τον πελάτη και του ζητάει να καταχωρίσει την άποψή του, προτρέποντας τον επισκέπτη να απαντήσει στις ερωτήσεις που έχει θέσει η επιχείρηση. Τα δεδομένα από τις απαντήσεις των πελατών λαμβάνονται από την εταιρεία από οποιοδήποτε σημείο σε τρέχοντα χρόνο στο cloud, όσα καταστήματα και αν έχει, επιτρέποντάς της να συγκρίνει την απόδοση των καταστημάτων μεταξύ τους ή να εντοπίσει προβλήματα και να τα διορθώσει αμέσως.
 
   Πέρα από την μέτρηση της ικανοποίησης του πελάτη (π.χ. ευγένεια και επαγγελματισμός προσωπικού, περιβάλλον καταστήματος, σχέση ποιότητας-τιμής), μέσω της υπηρεσίας μπορούν να μετρηθούν και άλλα στοιχεία, όπως το πώς έμαθαν οι πελάτες για την επιχείρηση, την αποδοχή ενός προϊόντος ή την άποψη των καταναλωτών για μία νέα σχεδιαζόμενη υπηρεσία ή προϊόν, τις προτάσεις τους – σε ένα εμπορικό κέντρο για παράδειγμα κάποιες μητέρες ζήτησαν αίθουσα θηλασμού. 
 
    Η ανταπόκριση υπήρξε εντυπωσιακή. Πολλές επιχειρήσεις έσπευσαν να προμηθευτούν το tablet με εγκατεστημένη την εφαρμογή. Σήμερα, πελάτες της E-Survey είναι εταιρείες από τους κλάδους των ξενοδοχείων, της εστίασης, των αλυσίδων καταστημάτων, των τηλεπικοινωνιών, των εμπορικών κέντρων, Super Market και άλλους.
   
    Οσον αφορά το εξωτερικό, υπάρχει ήδη παρουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες και  Τουρκία και αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλες χώρες. Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η παρατήρηση ότι ενισχύθηκε ουσιαστικά  η ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη των επιχειρήσεων με την αξιοποίηση αυτής της καινοτομίας, στοιχεία απαραίτητα για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα τους σε ένα περιβάλλον που εξελίσσεται συνεχώς.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Ανθεί η ερωτική κρουαζιέρα

Προσπάθησαν για χρόνια τα κρουαζιερόπλοια να αποτινάξουν από πάνω τους την εικόνα ότι απευθύνονται μόνο στην τρίτη ηλικία ή σε ευκατάστατους πελάτες. Και από ότι φαίνεται τα κατάφεραν.

Σήμερα, είναι οι «κρουαζιέρες των Σειρήνων» αυτές που αποτελούν την τελευταία λέξη της μόδας στον τουρισμό, τουλάχιστον στις ΗΠΑ.

Πρόκειται για κρουαζιέρες ενηλίκων και συγκεκριμένα για «ζωηρά» ζευγάρια ηλικίας έως και 45 ετών, τα οποία επιδίδονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σε «ομαδικές ερωτικές δραστηριότητες» και απολαμβάνουν προβολές ερωτικών ταινιών αλλά και θεματικά πάρτι ερωτικού περιεχομένου.

Οι κρουαζιέρες των οργίων, προσφέρουν όλες τις ανέσεις που προσφέρει μία κανονική κρουαζιέρα. Μάλιστα, η ζήτηση είναι τόσο μεγάλη που ήδη έχουν ξεπουληθεί όλα τα πακέτα για φέτος και όποιος επιθυμεί πρέπει να περιμένει το 2016 για την κρουαζιέρα με προορισμό την Βαλτική.


Για το 2017 το πρόγραμμα περιλαμβάνει κρουαζιέρα στη Μεσόγειο με την τιμή της να φθάνει έως και τα 7.500 δολάρια, ποσό που θα πρέπει να κατατεθεί έως και έξι μήνες πριν την έναρξη του ταξιδιού.


Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Οι Σπέτσες δείχνουν το δρόμο για την επιμήκυνση της τουριστικής σεζόν

Το success story των Σπετσών εν μέσω κρίσης δείχνει το δρόμο και στα άλλα ελληνικά νησιά.

Η αριστοκρατική φυσιογνωμία του νησιού, ποντάροντας στον επιλεκτικό τουρισμό, κάνει δυναμικά την επανεμφάνιση του στον τουριστικό χάρτη. Η ιδέα για το Spetses Mini Marathon το 2011 και το Spetses Triathlon (Spetsathlon) το 2013 είχε ως στόχο την πολυπόθητη επιμήκυνση της τουριστικής σεζόν καθιστώντας το νησί επίκεντρο πολιτιστικών και αθλητικών γεγονότων.

 Όταν ξεκίνησαν,  το κομμάτι του αθλητικού τουρισμού στην Ελλάδα βρισκόταν ακόμα στα σπάργανα. Δεν είναι τυχαίο, ότι όταν ανακοινώθηκε ο μίνι μαραθώνιος κάποιοι το θεώρησαν ανέκδοτο. «Ποιος θα έρθει στις Σπέτσες για να τρέξει» αναρωτήθηκαν. Πέρα από τον πόλεμο που δέχθηκαν από τοπικούς φορείς, οι εμπνευστές του εγχειρήματος είχαν να αντιμετωπίσουν και την αδιαφορία των αρμόδιων φορέων.

Ωστόσο δεν το έβαλαν κάτω. Δημιούργησαν ένα project με υπόσταση και αξίες, επιδιώκοντας  να γίνει θεσμός. Σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχει μια ξεκάθαρη ταυτότητα, ένα αναγνωρίσιμο brand name, που βασικός στόχος ήταν να προάγει διεθνούς επιπέδου αθλητικές διοργανώσεις που θα προσελκύσουν πέρα από το εγχώριο, και το διεθνές ενδιαφέρον.

Η συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με εθελοντική παράλληλα εργασία περισσοτέρων από 200 ντόπιων, έκανε θαύματα. Η πληρότητα στα ξενοδοχεία το 2013 έφτασε το 100%! Συμμετείχαν περισσότερα από 6.000 άτομα, εκ των οποίων το 20% ήταν ξένοι. Αθλητές ξεκίνησαν από 17 διαφορετικές χώρες μεταξύ των οποίων ήταν η Αυστραλία, η  Αμερική, το  Κατάρ, για να συμμετάσχουν. Το 2014 η εικόνα ήταν ακόμη καλύτερη, καθώς το τριήμερο 10-12 του Οκτωβρίου συνέrρευσαν 10.000 επισκέπτες, αφήνοντας στο νησί ένα εκατομμύριο ευρώ.
 Οι διοργανώσεις ήρθαν να δέσουν με την απαράμιλλη φυσική ομορφιά των Σπετσών, με τους συμμετέχοντες  να βρίσκονται από την αρχή σε ένα περιβάλλον ονειρικό, όπου τα αυτοκίνητα περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι δρομείς του Spetses Mini Marathon διανύουν μια απόσταση 26 χιλιομέτρων, όπου τρέχουν πάντα έχοντας δεξιά τους τη θάλασσα και αριστερά τους το βουνό και τα πεύκα, ενώ παράλληλα γίνονται μάρτυρες της αρχιτεκτονικής ιστορίας και του πολιτισμού των Σπετσών.
Ξεκινώντας τον κολυμβητικό αγώνα το 2012 με 200 αθλητές, σήμερα αποτελεί το μεγαλύτερο στην Ευρώπη με 800 συμμετέχοντες και άνω το 2014.
  
Μία ακόμα τονωτική ένεση για τον τουρισμό αποτελεί και το Spetses Classic Yacht Race του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος που διοργανώθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 2011, με διοργανωτή φιλοξενίας το φημισμένο Poseidonion Grand Hotel. Ένας αγώνας διεθνών προδιαγραφών στα ελληνικά ύδατα, που συμβάλλει στην προβολή της ελληνικής ναυτοσύνης και των ελληνικών παραδοσιακών σκαριών. Ο αγώνας των Σπετσών έχει παράλληλα και κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Εκτός από τα κλασικά σκάφη συμμετέχουν και καΐκια, κάτι που δεν γίνεται πουθενά στον κόσμο, αρμενίζοντας και πάλι στα ελληνικά πέλαγα προκαλώντας συγκίνηση και αποτελώντας ζωντανή παρέλαση της ναυτικής ιστορίας.


Επίσης, θέλοντας να τιμήσει την μοναδικότητα των Σπετσών, ως ένα νησί χωρίς αυτοκίνητα, το Poseidonion Grand Hotel φιλοξενεί το Εαρινό Ράλι Κλασικών Αυτοκινήτων και υποδέχεται για λίγες μόνο ώρες κλασσικές αντίκες ανεκτίμητης αξίας, όπως Rolls Royce, Porsc

he, Jaguar και Ferrari του περασμένου αιώνα. Στηρίζει επιπλέον το συναρπαστικό θεσμό του Tweed Run, όπου μετά την επιτυχημένη έναρξή του στην Ελλάδα τον περασμένο Νοέμβριο, ήρθε ξανά στις Σπέτσες  για τους  λάτρεις της ποδηλατάδας παλιάς εποχής. Επιπροσθέτως, φεστιβάλ κινηματογράφου και μουσικής καθώς επίσης και μαθήματα μαγειρικής από επιφανείς  chef συντέλεσαν στην επιτυχία του όλου εγχειρήματος.


Με φρέσκες προτάσεις, που αξιοποιούν τον φυσικό πλούτο του νησιού, οι Σπέτσες επιχειρούν και κατορθώνουν να προσελκύουν νέους αλλά και παλιούς γνώριμους. Ένα στοίχημα που κερδίζουν χρόνο με τον χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι πάνω από το 70% των συμμετεχόντων επιστρέφουν στο νησί κάθε χρόνο, ενώ ένας στους δύο επιστρέφει την ίδια χρονιά για διακοπές ή προετοιμασία.. Αναμφίβολα το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι Σπέτσες βρίσκουν μιμητές, καθώς, όπως φαίνεται, δείχνουν το δρόμο και στα άλλα μικρά, και όχι μόνο, νησιά μας με τη Σέριφο και την Ύδρα να προχωρούν σε ανάλογο εγχείρημα. Μάλιστα, ακόμη και αθλητικοί σύλλογοι του εξωτερικού ζητούν συμβουλές σε επίπεδο know-how

Πηγή: συνεργατικό άρθρο της Μαρκέλλας Γιαννή και του Γιάννη Πρωτοπαπαδάκη

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Το Sharing Economy και οι επιπτώσεις του στην οικονομία

Οικονομία του Διαμοιρασμού  - Sharing Economy
Οι συνθήκες που διαμόρφωσε η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με τις δυνατότητες που προσφέρουν οι εφαρμογές του διαδικτύου και των κινητών συσκευών, σηματοδοτούν την ανάδυση νέων τάσεων στην προσφορά και τη ζήτηση αγαθών.
Νέα,  παγκόσμια κοινωνικό-οικονομική τάση  που ξεκίνησε να αναπτύσσεται δυναμικά  το 1995 και που εξαπλώνεται ραγδαία, αποτελεί η Οικονομία του Διαμοιρασμού (Sharing Economy).

Η ανταλλαγή αγαθών ήταν ανέκαθεν μια κοινή πρακτική ανάμεσα σε φίλους-συγγενείς-γείτονες. Σήμερα, μέσω του Sharing Economy έχει μετατραπεί σε κερδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο, δίνοντας ώθηση στην οικονομία του κράτους και αποτελώντας παράλληλα τύπο οικονομίας φιλικό προς το περιβάλλον. Εταιρίες συντονίζουν ανθρώπους που θέλουν να ανταλλάξουν οτιδήποτε τους περισσεύει. Χρησιμοποιώντας το Ίντερνετ, οι εταιρίες αυτές φέρνουν σε επαφή ανθρώπους που θεωρούν ότι δεν αξιοποιούν επαρκώς τα περιουσιακά τους στοιχεία, οτιδήποτε από πλεόνασμα χώρου μέχρι πλεόνασμα χρόνου, καθώς και όσους θα ήθελαν να τα νοικιάσουν. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των υπηρεσιών διαμοιρασμού είναι η Airbnb με αντικείμενο την ενοικίαση σπιτιών και δωματίων σε ταξιδιώτες. Ιδρύθηκε το 2008 και έχει καταφέρει να διαθέτει περισσότερες από 800.000 καταχωρήσεις σε 34.000 πόλεις και 190 χώρες στην προσφορά καταλυμάτων, σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, το σύνολο των καταχωρήσεων αγγίζει πλέον τις 18.000 – 90% αυξημένη σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά.

Εκτός από την Airbnb, στη χώρα μας διατίθενται επίσης υπηρεσίες όπως η Jamjar και η Etsy για αγοραπωλησίες χειροποίητων αντικειμένων, και ιστοσελίδες για την ενοικίαση σπιτιών στην Αθήνα, σε ξένους φοιτητές (StayInAthens). Επιπλέον υπάρχουν εφαρμογές και sites για να μοιράζεται κανείς μαζί με άλλους χρήστες διαδρομές με το ίδιο Ι.Χ. και άρα το κόστος της βενζίνης (carpooling), αλλά και πλατφόρμες για την ανταλλαγή βιβλίων.
Το ερώτημα που θέτει όμως η ανεξέλεγκτη διόγκωση του φαινομένου στον τομέα της φιλοξενίας συγκεκριμένα, είναι αν αποτελεί τελικά Οικονομία Διαμοιρασμού ή Σκιώδη Φιλοξενία.

Η επίδραση της Οικονομίας Διαμοιρασμού στον κλάδο του τουρισμού και της φιλοξενίας

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι οι επιχειρήσεις αυτές συνήθως δεν είναι αδειοδοτημένες ως τουριστικά καταλύματα, δεν διαθέτουν ειδικό σήμα λειτουργίας και η δήλωση (και φορολόγηση) των εισπράξεων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια των ιδιοκτητών τους, γιγαντώνοντας την «γκρίζα» οικονομία (Shadow Economy). Από το 2013 ωστόσο, ψηφίστηκε διάταξη που επιτρέπει σε ιδιωτικές κατοικίες να λαμβάνουν ειδικό σήμα λειτουργίας και να παραχωρούνται για ορισμένο διάστημα σε ταξιδιώτες, ενώ επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο 50.000 ευρώ κατά περίπτωση για την παράνομη ενοικίαση κατοικιών. 

Αυτή τη στιγμή προσφέρονται στη χώρα μας τουλάχιστον 30.000 ιδιωτικές κατοικίες από τις οποίες μόλις 4.500 έχουν ζητήσει και λάβει το ειδικό σήμα λειτουργίας που απαιτεί ο νόμος – δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και η σύζυγος του υπουργού Οικονομικών είχε «ξεχάσει» να δηλώσει τα καταλύματα που ενοικίαζε. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει κανένας έλεγχος. Ο τζίρος των παράνομων καταλυμάτων που δεν καταγράφεται επισήμως ως νόμιμο έσοδο, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ξεπερνάει σε ετήσια βάση τα 2 δισ. ευρώ κι έχει την τάση να αυξάνεται.

Η δραστηριότητα, ως Σκιώδης Οικονομία και Φιλοξενία, δεν συνεισφέρει καθόλου στη σύννομη απασχόληση, ενώ, αντιθέτως, η μαύρη εργασία οργιάζει. Μεγάλα ποσά που αφορούν φόρους εισοδήματος, ΦΠΑ, δημοτικούς φόρους διαφεύγουν συστηματικά. Συγχρόνως, μέσω της δραστηριότητας αυτής, έσοδα τα οποία σε άλλη περίπτωση θα κινούνταν μέσω των αδειοδοτημένων νόμιμων καταλυμάτων, ξενοδοχείων και επιχειρήσεων ενοικιαζόμενων δωματίων κατευθύνονται στην παράνομη οικονομία, απομειώνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο και την αποδοτικότητα του νόμιμου τομέα. Δικαίως λοιπόν έχουν χαρακτηριστεί ως «πληγή» για τον τουρισμό καλύπτοντας μέχρι στιγμής το 40% του συνόλου των διανυκτερεύσεων στη χώρα μας, ετησίως!

Επιπλέον, η πρακτική των επιχειρήσεων της Οικονομίας του Διαμοιρασμού πυροδοτεί προβλήματα και ποικίλες αντιδράσεις και σε άλλες χώρες, τόσο από παραδοσιακούς ξενοδόχους όσο και ενοικιαστές. Οι μεν πρώτοι θεωρούν πως αυτές οι εταιρίες λειτουργούν αθέμιτα δημιουργώντας ανισότητες στον υγιή και θεμιτό ανταγωνισμό, ενώ οι δεύτεροι ξεσηκώνονται επειδή διευκολύνεται  η εκτόξευση των ενοικίων στα ύψη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Βαρκελώνη προκλήθηκε ακόμα και διαδήλωση καθώς χιλιάδες διαμερίσματα νοικιάζονται σε τουρίστες μέσω εταιριών  όπως η Airbnb με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν σπίτι να μείνουν οι ντόπιοι. Επίσης, στο πρώτο επτάμηνο του 2014 στην Ισπανία διαπιστώθηκε πως 7 εκατ. ξένοι τουρίστες χρησιμοποίησαν ιδιωτικά διαμερίσματα για να μείνουν, με αποτέλεσμα οι μεν αφίξεις ξένων επισκεπτών να εμφανίζουν αύξηση, αλλά οι διανυκτερεύσεις στα ξενοδοχεία να μειώνονται.

Η νέα τάση τροφοδοτείται, σύμφωνα με στοιχεία, από τη λεγόμενη γενιά των Millenials ή Generation Y στις οποίες ανήκουν όσοι γεννήθηκαν μεταξύ 1980 και 1995 και συγκροτούν την ηλικιακή ομάδα 18-35 ετών. Αναφέρεται, δηλαδή, πρακτικά στους ταξιδιώτες που θα καθορίσουν τα δεδομένα στον παγκόσμιο τουρισμό τα επόμενα 30-50 χρόνια, θέτοντας σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα και λειτουργία χιλιάδων επιχειρήσεων που συμμορφώνονται με τις διατάξεις του νόμου και έχουν αντιμετωπίσει με σθένος, επί συναπτά έτη, τις προκλήσεις της οικονομικής κρίσης.

Πηγή: εργασία της Μαρκέλλας Γιαννή

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Η αμαρτωλή ιστορία της Hugo Boss

O Χούγκο Φέρντιναντ Μπος γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη νότια της Στουτγάρδης και υπηρέτησε τη χώρα του κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εχοντας απασχοληθεί ως ράφτης αποφασίζει το 1924 σε ηλικία 33 ετών να ανοίξει επιχείρηση εμπορίας ρούχων με 30 υπαλλήλους. Ανάμεσα στους πρώτους πελάτες του ήταν ο Ρούντολφ Μπορν, που του παρήγγειλε συχνά καφέ μπλουζάκια για τη ναζιστική οργάνωση των εθνικοσοσιαλιστών.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ήταν από τους καλύτερους πελάτες του Μπος. Ωστόσο, η δυσμενής οικονομική κατάσταση της Γερμανίας τον έφερε στα πρόθυρα της πτώχευσης, αναγκάζοντάς τον το 1931 να έρθει σε συμφωνία με τους πιστωτές του προκειμένου να του αφήσουν έξι ραπτομηχανές για να κάνει μια νέα αρχή. Την ίδια χρονιά ο Μπος έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος με τον αριθμό 508.889.

Η κίνηση αυτή τον έσωσε καθώς του εξασφάλισε συμβόλαια με τους Ναζί. Ο Μπος ωστόσο ασπάστηκε και την ιδεολογία των Ναζί, αφού θεωρούσε ότι ο Χίτλερ ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να σώσει οικονομικά τη Γερμανία – ο ίδιος φέρεται να έχει μια φωτογραφία του Φύρερ στο γραφείο του. Οι πρώτες στολές που έφτιαξε ήταν για τα παραστρατιωτικά σώματα των SS, των ταγμάτων εφόδου και της Νεολαίας. Έως το 1941, η εταιρεία του κατάφερε να απογειωθεί οικονομικά από τα 38 χιλιάδες ράιχσμαρκ, σχεδόν στα 3,5 εκατομμύρια.

Τα χρόνια του πολέμου ο Μπος επικεντρώθηκε στην παραγωγή ρούχων αποκλειστικά για τους Ναζί, ντύνοντας τη Βέρμαχτ και τα Βάφεν Ες Ες, έχοντας πλέον στη διάθεσή του 300 εργαζόμενους. Όλες πλέον οι στολές των ναζί είχαν την επώνυμη υπογραφή του Χούγκο Μπος. Χάρη στον πόλεμο οι δουλειές εκτοξεύτηκαν και ο Γερμανός ράφτης χρειάστηκε περισσότερα εργατικά χέρια. Τότε το ναζιστικό καθεστώς του έστειλε 30 αιχμάλωτους πολέμου και 150 ξεριζωμένους από τον τόπο τους εργάτες, κυρίως από τη Γαλλία, την Σοβιετική Ένωση και την Πολωνία, οι οποίοι στεγάστηκαν σε ένα παρακείμενο στρατόπεδο υπό άθλιες βέβαια συνθήκες αιχμαλωσίας.

Μετά την ήττα της Γερμανίας, καταδικάστηκε από δικαστήριο για την ενεργή συμμετοχή και την οικονομική του ενίσχυση στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Θεωρήθηκε ως υποστηρικτής και ευεργετημένος από τους Ναζί και του επιβλήθηκε πρόστιμο 100 χιλιάδων μάρκων, ενώ στερήθηκε τα πολιτικά δικαιώματα και τη δυνατότητα να διευθύνει οποιαδήποτε επιχείρηση.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι είχε υποστηρίξει τον Χίτλερ για να σώσει την εταιρεία του και όχι γιατί πίστευε σε όσα πρέσβευε το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, ωστόσο νέες ιστορικές έρευνες αποκαλύπτουν ότι ήταν ταγμένος ιδεολογικά μαζί του. Πρόσφατα ο οίκος δήλωσε στην επίσημη ιστοσελίδα του: «Επιθυμούμε να εκφράσουμε τη βαθιά μας λύπη για όσους υπέφεραν και ταλαιπωρήθηκαν από την διοίκηση του Ούγκο Φέρντιναντ Μπος και τους νόμους του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος».


Ο ράφτης των Ες Ες  πέθανε λίγα χρόνια μετά, το 1948. Η εταιρεία του συνέχισε να φτιάχνει στολές για την αστυνομία και με το πέρασμα των χρόνων, έγινε η σημερινή αυτοκρατορία στο χώρο της μόδας. Δεκαεννέα χρόνια μετά το θάνατό του, δύο από τα εγγόνια του ανέλαβαν την εταιρεία και άλλαξαν πλήρως την κατεύθυνση της εταιρείας στοχεύοντας στην ανδρική ένδυση.