Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Η ιστορία των Converse

Έπρεπε να περάσουν 20 και πλέον χρόνια από τότε που ο Τζέιµς Νέισµιθ επινόησε ένα νέο άθληµα, την καλαθοσφαίριση, για να παρουσιαστεί, το 1917, το πρώτο εξειδικευµένο παπούτσι για µπάσκετ. Το όνοµα του δηµιουργού του ήταν Μαρκί Κονβέρς, όµως αυτός που θα του έδινε ζωή και θα κατάφερνε να το διαδώσει σε όλο τον κόσµο ήταν ένας παίκτης του µπάσκετ, ο Τσακ Τέιλορ.
Ο Μαρκί Κονβέρς ήταν γενικός διευθυντής σε πολυκατάστηµα της Βοστόνης, όταν διάφορα προβλήµατα υγείας τον ανάγκασαν να αποσυρθεί. Κατάφερε να επανέλθει το 1887 και να ανοίξει µαζί µε έναν συνεταίρο µία αντιπροσωπεία πωλήσεων παπουτσιών. Όµως και αυτή τη φορά αναγκάστηκε να παραιτηθεί εξαιτίας της ασθενικής του κράσης και να αναρρώσει για αρκετά χρόνια στο κτήµα του. Τελικά, το 1908, σε ηλικία 46 ετών, επανακάµπτει και µε 250.000 δολάρια ιδρύει την εταιρεία παπουτσιών Converse, η οποία ήδη τον πρώτο χρόνο θα φθάσει να απασχολεί 350 υπαλλήλους και να παράγει 4.000 ζευγάρια χειµερινά παπούτσια από επεξεργασµένο λάστιχο.
Η νεοσύστατη εταιρεία παρουσίασε εντυπωσιακό ρυθµό ανάπτυξης και σύντοµα, το 1915, κατασκεύασε το πρώτο παπούτσι για τένις. Δύο χρόνια αργότερα έκανε την εµφάνισή του το θρυλικό Converse All Star, το πρώτο επιτυχηµένο παπούτσι αποκλειστικά για καλαθοσφαίριση, το οποίο έµελλε να αποτελέσει χαρακτηριστικό του αµερικάνικου, και όχι µόνο, τρόπου ζωής.
Τα All Star θα εξελισσόταν στο πιο επιτυχηµένο αθλητικό παπούτσι παγκοσµίως, µε τις πωλήσεις να ξεπερνούν ως τις µέρες µας τα 750 εκατ. ζευγάρια σε 144 χώρες. Όλα αυτά όµως δεν πρόλαβε να τα απολαύσει ο Μαρκί Κονβέρς, ο οποίος
πέθανε το 1931 από καρδιακή προσβολή, ενώ οδηγούσε.
Αυτός, πάντως, που άλλαξε τη µοίρα της εταιρείας δεν ήταν άλλος από τον Τσαρλς «Τσακ» Τέιλορ, έµπειρο καλαθοσφαιριστή, ο οποίος το καλοκαίρι του 1921 πήγε στο υποκατάστηµα της Converse στο Σικάγο, προκειµένου να προτείνει βελτιώσεις στο σχεδιασµό του All Star. Ο ίδιος, όπως και άλλοι καλαθοσφαιριστές της εποχής που έπαιζαν σε γήπεδα από τσιµέντο, είχε καταπονηµένα πόδια, τα οποία δεν προστατεύονταν επαρκώς από τα τότε αθλητικά παπούτσια. Εικάζεται ότι ο Κονβέρς εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον νεαρό αθλητή, που τον προσέλαβε ως πωλητή και «πρεσβευτή» της εταιρείας.
Μέσα σε ένα χρόνο, οι υποδείξεις του Τέιλορ –που επιθυµούσε παπούτσια πιο ανθεκτικά, µε καλύτερη σόλα και µε υποστήριξη στον αστράγαλο που θα παρεχόταν από ένα «µαξιλαράκι»– είχαν ενσωµατωθεί στα All Star. Αυτά τα παπούτσια από το 1923 ανέγραφαν στα πλάγια το όνοµα αλλά και την υπογραφή του Τσακ Τέιλορ, καθιστώντας τον έτσι τον πρώτο άνθρωπο του οποίου το όνοµα θα βρισκόταν πάνω σε παπούτσι (σχεδόν 60 χρόνια πριν από τα Nike Air του Τζόρνταν), αλλά και τον πρώτο αθλητή που θα «υποστήριζε» ένα αθλητικό προϊόν.
Τα Chuck Taylor All Star γνώρισαν µεγάλη επιτυχία όχι µόνο επειδή ήταν ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε στην αγορά αθλητικών παπουτσιών για καλαθοσφαίριση, αλλά επειδή από πίσω τους βρισκόταν ένας χαρισµατικός πωλητής, ο οποίος υιοθέτησε πρωτοποριακές µεθόδους για να τα προωθήσει. Ήδη από το 1922 είχε σχεδιάσει ένα αθλητικό παπούτσι για µια οµάδα καλαθοσφαίρισης, τους New York Renaissance, οι οποίοι διέπρεψαν φορώντας τα για 27 συναπτά έτη, πετυχαίνοντας εντυπωσιακό ρεκόρ στην ιστορία της αµερικάνικης καλαθοσφαίρισης µε 2.588 νίκες και µόλις 539 ήττες. Η συγκεκριµένη, πάντως, οµάδα δεν έπαιξε ποτέ –λόγω φυλετικών διακρίσεων– σε επαγγελµατικό επίπεδο, επειδή απαρτιζόταν από έγχρωµους παίκτες.
Την ίδια χρονιά, ο Τέιλορ καθιέρωσε το ετήσιο Ηµερολόγιο Καλαθοσφαίρισης της Converse, όπου µνηµονευόταν οι καλύτεροι παίκτες, προπονητές, οµάδες, αλλά και οι καλύτερες στιγµές του αθλήµατος. Για τέσσερις περίπου δεκαετίες, ο ακούραστος πωλητής θα επισκεπτόταν κολέγια και πανεπιστήµια σε όλη την Αµερική, για να διαδώσει το άθληµα της καλαθοσφαίρισης. Φυσικά, στα ταξίδια του αυτά, δεν προωθούσε µόνο το άθληµα, αλλά και τα παπούτσια του, τα οποία γέµιζαν το πορτµπαγκάζ της άσπρης Cadillac που οδηγούσε.

Γνωρίζατε ότι...
Ο Τσακ Τέιλορ µπορεί να υπήρξε ένας µέτριος καλαθοσφαιριστής, όµως αποδείχτηκε εξαιρετικός σόουµαν. Συχνά διοργάνωνε επιδείξεις, όπου έβαζε καλάθι κλοτσώντας τη µπάλα από απόσταση 15 µέτρων, από τα 20 µέτρα χτυπούσε την µπάλα στο παρκέ και αυτή κατέληγε στο καλάθι, ενώ από µεσαίες αποστάσεις ευστοχούσε µε κλειστά µάτια. Ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά ότι όσο περισσότεροι θα ασχολούνταν µε την καλαθοσφαίριση, τόσο θα αυξανόταν και η ζήτηση για τα παπούτσια του.
Πάντως, ο Τσακ, όπως τον αποκαλούσαν, δεν πλούτισε, παρά τα εκατοµµύρια ζευγάρια που πούλησε, αφού δεν καταδέχτηκε να εισπράξει ποσοστά επί των πωλήσεων, παρά µόνο τον βασικό µισθό του. Το περισσότερο µέρος της ζωής του το πέρασε στα διάφορα µοτέλ όπου διέµενε κατά τη διάρκεια των επιδείξεών του, ενώ την αποθήκη της Converse στο Σικάγο την είχε µετατρέψει σε σπίτι του...


Τα παπούτσια του διάσηµου πωλητή και εφευρέτη, που εφηύρε το 1935 την πρώτη µπάλα χωρίς εξωτερικές ραφές, φορέθηκαν από την αµερικάνικη οµάδα καλαθοσφαίρισης στους Ολυµπιακούς Αγώνες από το 1936, χρονιά ένταξης του αθλήµατος στο ολυµπιακό πρόγραµµα, έως και το 1968. Η Converse, επίσης, διετέλεσε αποκλειστικός προµηθευτής παπουτσιών των στρατιωτών, για την καθηµερινή τους γυµναστική, κατά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο.
Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η κυριαρχία της Converse ήταν αδιαµφισβήτητη. Τα δικά της παπούτσια φορούσαν οι περισσότεροι αστέρες της αµερικάνικης καλαθοσφαίρισης (ένας από αυτούς, ο Ουίλτ Τσάµπερλεϊν, σκόραρε 100 πόντους σε ένα παιχνίδι, ένα απλησίαστο µέχρι τις µέρες µας ρεκόρ), ενώ απέκτησαν αναρίθµητους θαυµαστές και εκτός γηπέδων.

Όµως, µε το θάνατο του Τσαρλς «Τσακ» Τέιλορ, το 1969 σε ηλικία 68 ετών, θα αρχίσει να δύει το άστρο της Converse, η οποία έχανε σταδιακά µερίδιο αγοράς από την Adidas, τη Nike και τη Reebok. Το 2001, η ιστορική εταιρεία κήρυξε πτώχευση ενώ δύο χρόνια αργότερα προσαρτήθηκε στο άρµα τής Nike. Σήµερα, τα All Star, άλλοτε σύµβολο της αµερικάνικης κουλτούρας, παράγονται στο Βιετνάµ, την Κίνα και την Ινδονησία.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα, Αγνωστες Ιστορίες (εκδ. Σταμούλης)



Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Η κατάρα της Nike

Κόμπε Μπράιαντ, Τάιγκερ Γουντς, Όσκαρ Πιστόριους, Λανς Αρμστρονγκ. Είναι τέσσερα από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου αθλητισμού που πλήρωσαν με διακοπή των ηγεμονικών συμβολαίων τους από τη Nike την εμπλοκή τους σε πρωτοσέλιδα - σκάνδαλα.

Τελευταία της μακράς λίστας που χτυπήθηκε από τον επονομαζόμενο «ιό της Nike» είναι η Μαρία Σαράποβα, η οποία και έχασε από το πλευρό της τον κολοσσό των αθλητικών brands μετά τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης ντόπινγκ.
Η πιο ακριβοπληρωμένη αθλήτρια του κόσμου είχε υπογράψει το 2010 οκταετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη Nike αντί του αστρονομικού ποσού των 70 εκατ. δολαρίων. «Αποφασίσαμε να διακόψουμε τη σχέση μας με τη Μαρία ενόσω γίνεται η έρευνα για την υπόθεση. Θα συνεχίσουμε να επιβλέπουμε την κατάσταση», ανέφερε η ανακοίνωση της εταιρίας αθλητικών ειδών, η οποία σπονσοράρει την Ρωσίδα τενίστρια από την ηλικία των 11 ετών.

Η αρχή έγινε το 2003 με τον Κόμπε Μπράιαντ. Λίγες ημέρες αφότου υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας ύψους 30 εκατ. δολαρίων με τη Nike, ο σούπερσταρ των Λέικερς κατηγορήθηκε για βιασμό από την 19χρονη Κέιτ Φέιμπερ. Η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια, αλλά δεν εκδικάστηκε ποτέ, με τον ζωντανό θρύλο του NBA να δηλώνει αθώος με την αιτίαση του «συναινετικού σεξ». Ουσιαστικά κουκουλώθηκε, στοιχίζοντας στον Μπράιαντ ένα μεγάλο πλήγμα υστεροφημίας και… 3 εκατ. δολάρια, που φημολογείται ότι αναγκάστηκε να δώσει κάτω από το τραπέζι στην Φέιμπερ. H Nike ήταν έτοιμη να σπάσει το συμβόλαιο σε περίπτωση που ο Μπράιαντ δήλωνε ένοχος -θα έκανε τέσσερα χρόνια τη φυλακή- τελικά όμως στάθηκε στο πλευρό του.

Το 2009 η Nike εγκατέλειψε τον Τάιγκερ Γουντς μετά την αποκάλυψη των αμέτρητων εξωσυζυγικών σχέσεων που είχε επί σειρά ετών. Όλα τα… ροζ άπλυτα του εκατομμυριούχου γκόλφερ βγήκαν τότε στη φόρα, από τις πόρνες πολυτελείας που χρυσοπλήρωνε έως τις αξημέρωτες βραδιές σεξ με τις εκάστοτε ερωμένες του και τα σεξουαλικά φετίχ του. Ο Γουντς, ο οποίος είχε γεμίσει ακόμα και το κινητό τηλέφωνό του, με εικόνες πορνό (όχι μόνο ανθρώπων αλλά και καρτούν) αναγκάστηκε να μπει σε κλινική απεξάρτησης από το σεξ. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια ώστε η Nike να συνάψει ξανά συμβόλαιό μαζί του.

Την ίδια χρονιά που η εταιρία εμπιστεύτηκε ξανά τον Γουντς, εγκατέλειψε τον θρύλο της ποδηλασίας Λανς Αρμστρονγκ στον απόηχο των συγκλονιστικών αποκαλύψεων για το μεγαλύτερο σκάνδαλο ντόπινγκ στην ιστορία του αθλητισμού. Ο Αμερικανός ποδηλάτης, ένα ξεφτισμένο είδωλο πια ως συνώνυμο της πιο διάσημης απάτης όλων των εποχών στα σπορ, είχε στήσει ένα τεράστιο κύκλωμα ντόπινγκ, που περιελάμβανε ακόμα και μεταγγίσεις αίματος στους συναθλητές του.
Το 2013 επίσης η Nike γύρισε –εύλογα- την πλάτη της στον Όσκαρ Πιστόριους, που αποδεδειγμένα πια δολοφόνησε με το όπλο του τη σύντροφό του Ρίβα Στέενγκαμπ μέσα στο μπάνιο του σπιτιού τους.

Το πιο πρόσφατο κρούσμα του «ιού της Nike» εκτυλίχθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όταν οι εφτά από τους οχτώ ποδοσφαιριστές που επελέγησαν για τη διαφημιστική καμπάνια της εταιρίας θα μπορούσαν πολύ άνετα να έχουν σβήσει από τη μνήμη τους το τουρνουά. Δύο εξ’ αυτών, ο Φρανκ Ριμπερί και ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, δεν συμμετείχαν καν, ο πρώτος λόγω τραυματισμού και ο δεύτερος διότι η Σουηδία δεν κατάφερε να προκριθεί στα τελικά.
Ο Νεϊμάρ υπέστη σοβαρότατο τραυματισμό στον προημιτελικό με την Κολομβία και έχασε τον ημιτελικό, όπου ο Νταβίντ Λουίς –επίσης συμμετέχων στο διαφημιστικό βίντεο- ήταν ο χειρότερος παίκτης της Βραζιλίας στο εφιαλτικό 1-7 κόντρα στη Γερμανία.
Ο εστεμμένος παγκόσμιος πρωταθλητής Αντρές Ινιέστα δεν προκρίθηκε καν στη νοκ-άουτ φάση με την Ισπανία, ενώ το ίδιο συνέβη με τους Γουέιν Ρούνεϊ και Κριστιάνο Ρονάλντο.

Η Nike ήταν χορηγός και της Μάριον Τζόουνς, που το 2007 παραδέχτηκε τη χρήση αναβολικών επί σειρά ετών και έχασε τα μετάλλια της, καθώς και του παίκτη του αμερικάνικου football Μάικλ Βικ, ο οποίος καταδικάστηκε για διοργάνωση κυνομαχιών και τη θανάτωση πολλών ζώων.
Από τη στιγμή βέβαια που η εταιρεία υπέγραψε νέο συμβόλαιο μαζί του μετά την αποφυλάκιση και επιστροφή του στο άθλημα (2009), η Μαρία Σαράποβα έχει κάθε λόγο να αισιοδοξεί ότι θα ξαναφορέσει το εμπνευσμένο από τη Νίκη της Σαμοθράκης λογότυπο…


Πηγή: www.koolnews.gr

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Η ιστορία της Google


Το 1938, ο εννιάχρονος Μίλτον Σιρότα ρώτησε τον µαθηµατικό θείο του πώς ονοµάζεται το νούµερο ένα ακολουθούµενο από 100 µηδενικά. Όταν ο θείος του προσπάθησε να του εξηγήσει ότι δεν υπάρχει λέξη που να περιγράφει ένα τόσο µεγάλο νούµερο, ο µικρός, ύστερα από σύντοµη σκέψη, αποφάσισε να το «βαφτίσει» ονοµάζοντάς το googol, ένα όνοµα που θα καθιερωνόταν στον κόσµο των µαθηµατικών. Μισό σχεδόν αιώνα αργότερα, δύο νεαροί φοιτητές θα παράφραζαν ελαφρώς το googol, για να δηµιουργήσουν µια µηχανή αναζήτησης που θα «τίναζε τη µπάνκα στον αέρα», την Google.
Το 1995, δύο 23χρονοι φοιτητές, ο Αµερικάνος Λάρι Πέιτζ και ο Ρώσος Σεργκέι Μπριν, αποφάσισαν να µοιραστούν το κοινό τους πάθος, την αγάπη τους για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αφού, λοιπόν, µετατρέπουν τον κοιτώνα τους σε εργαστήριο, καταφέρνουν να δηµιουργήσουν την BackRub, µια πρωτόγονη για τα σηµερινά δεδοµένα µηχανή αναζήτησης.
Αν και τα δύο αγόρια ήταν δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, µε αποτέλεσµα στην αρχή οι αντιπαραθέσεις και οι συγκρούσεις να διαδέχονται η µια την άλλη, εντέλει κατάφεραν να συνεργαστούν και να συµπαθήσουν ο ένας τον άλλο. Στόχος τους ήταν η δηµιουργία µιας «έξυπνης» µηχανής αναζήτησης, σε αντίθεση µε τις ήδη υπάρχουσες όπως η AltaVista και η Lycos, που θα µπορούσε να βάλει µια τάξη στον τεράστιο όγκο πληροφοριών του Διαδικτύου. Όπως δήλωσαν και στην πρώτη παρουσίαση του εγχειρήµατος σε φοιτητές, αν κάποιος πληκτρολογούσε τις λέξεις «ενοικίαση» και «αυτοκίνητο», θα εµφανιζόταν «άναρχα» ιστοσελίδες όπου απλώς υπήρχαν γραµµένες οι δύο λέξεις. Αντίθετα, µε την Google θα εµφανιζόταν πρώτα οι εταιρείες ενοικιάσεως αυτοκινήτων.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1998, το δίδυµο έσπευσε, φοβούµενο ότι ύστερα από µια σειρά διαλέξεων που είχε δώσει ότι κάποιος άλλος θα έκλεβε την ιδέα τους, να βάλει τις τελευταίες πινελιές για να βγάλει στην αγορά µια αναβαθµισµένη µηχανή αναζήτησης, την Google.
Την ίδια χρονιά καταφέρνουν να πείσουν έναν επιχειρηµατία, που εντυπωσιάστηκε από τα σχέδιά τους, να τους δώσει µια επιταγή των 100.000 δολαρίων. Όµως η εταιρεία Google δεν είχε επίσηµα συσταθεί ακόµη, µε αποτέλεσµα η επιταγή να µην µπορεί ακόµη να εισπραχθεί. Οπλισµένοι µε αυτοπεποίθηση που τους έδωσε η υποστήριξη του επιχειρηµατία, οι δύο νέοι προσέγγισαν φίλους και συγγενείς, συγκεντρώνοντας συνολικά ένα εκατοµµύριο δολάρια, αρκετά για να προµηθευτούν τα εξαρτήµατα που χρειαζόταν για να ξεκινήσουν.
Έτσι, λοιπόν, µέσα σε ένα γκαράζ που τους είχε παραχωρήσει ένας φίλος, οι Πέιτζ και Μπριν θα κατάφερναν να γράψουν Ιστορία. Οι δύο ιδρυτές θα αποδεικνύονταν από τα πρώτα τους βήµατα ιδιαίτερα προνοητικοί, ανατρεπτικοί και καινοτόµοι. Η πόρτα, στην οποία αργότερα θα έµπαινε µια ταµπέλα που θα έγραφε «Μπορείς να είσαι σοβαρός χωρίς να φοράς κοστούµι», άνοιγε µε τηλεκοντρόλ, είχαν εξασφαλίσει πάρκινγκ για τους πρώτους υπαλλήλους, ενώ υπήρχε και χώρος για ντους. Αργότερα, βέβαια, οι εγκαταστάσεις της Google θα εξελισσόταν σε εργασιακό παράδεισο, µε γυµναστήριο, στεγνοκαθαριστήριο, εστιατόρια, ειδικά διαµορφωµένους χώρους για συζήτηση και χαλάρωση, ενώ θα βραβευόταν ως η καλύτερη εταιρεία για εργασία στις ΗΠΑ.
Η φήµη των δύο ιδρυτών είχε ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται στους πανεπιστηµιακούς κύκλους, ήταν όμως δύο άρθρα σε έγκυρες εφηµερίδες, στα τέλη του 1998, που τους βοήθησαν να γίνουν ευρέως γνωστοί. Όµως, η «απογείωση» για το ετερόκλητο δίδυµο θα ερχόταν όταν το PC Magazine συµπεριέλαβε την Google στον κατάλογο µε τους 100 καλύτερους διαδικτυακούς τόπους.

Γνωρίζατε ότι...
Όταν η κυρία Μπόνι Μπράουν προσλήφθηκε το 1999 από την Google για να κάνει µασάζ, πήρε ένα «πακέτο» µετοχών. Χάρη στις µετοχές αυτές ανήκει σήµερα στο κλαµπ των πολυεκατοµµυριούχων, ενώ έγραψε και βιβλίο µε τίτλο «Πώς πλούτισα κάνοντας µασάζ στην Google». Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο οι περίπου χίλιοι υπάλληλοι της διασηµότερης µηχανής αναζήτησης του Διαδικτύου έχουν συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που ξεπερνά τα πέντε εκατ. δολάρια. Χαρακτηριστικό, επίσης, της ανατρεπτικής κουλτούρας της εταιρείας ήταν η αγγελία για πρόσληψη µάγειρα, τον πρώτο χρόνο λειτουργίας, στην οποία αναφερόταν ότι είναι η µοναδική θέση σεφ που προσφέρει µετοχές...

Κάπως έτσι, λοιπόν, και χωρίς την παραµικρή διαφήµιση, οι 10.000 αρχικοί χρήστες της ιστοσελίδας θα προσέγγιζαν µέχρι τον Σεπτέµβριο του 1999 τα τρία εκατοµµύρια. Οι Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι Μπριν σύντοµα θα γίνονταν πολυεκατοµµυριούχοι µε προσωπική περιουσία που τους κατατάσσει ψηλά στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη. Παραµένουν, πάντως, προσγειωµένοι και σεµνοί, ενώ ζουν µια φυσιολογική ζωή χωρίς υπερβολές και ακρότητες. Η µόνη πολυτέλεια που επέτρεψαν στους εαυτούς τους ήταν η αγορά ενός Boeing 767 για τις συχνές επαγγελµατικές τους µετακινήσεις ανά τον κόσµο.



Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Η ιστορία του οίκου Burberry

Ο Οίκος Burberry µπορεί στις µέρες µας να είναι γνωστός για τις πολυτελείς δηµιουργίες του µε το χαρακτηριστικό καρό σήµα, όµως κατέχει και µία άγνωστη πτυχή. Ο ιδρυτής της, ο Βρετανός Τόµας Μπέρµπερι, ήταν αυτός που πριν από 130 περίπου χρόνια σχεδίασε ένα βαρύ αδιάβροχο παλτό, την πρώτη καπαρντίνα.
Η ιστορία του Οίκου ξεκινάει το 1856, όταν ο 21χρονος Τόµας Μπέρµπερι, πρώην µαθητευόµενος υφασµατοπώλης, άνοιξε ένα εµπορικό κατάστηµα στο Χαµσάιρ της Αγγλίας. Τα πρώτα χρόνια, ασχολήθηκε µε ενδύµατα για εξωτερικές χρήσεις, κυρίως για όσους εργαζόταν στην ύπαιθρο. Όµως στη δεκαετία του 1880, µια συζήτηση που είχε µε έναν βοσκό θα τον έκανε να αλλάξει κατεύθυνση, κάτι που ουσιαστικά θα τον ωθούσε σε µια σηµαντική εφεύρεση για το χώρο του ενδύµατος.
Μια µέρα, λοιπόν, παρατήρησε ένα βοσκό καθώς βούτηξε την κάπα του στο νερό για να την καθαρίσει από ορισµένες ελαιώδεις ουσίες. Τότε δια­πίστωσε την ιδιότητα της κάπας να µην απορροφάει το νερό, ήταν δηλαδή αδιάβροχη. Ο πρώην υφασµατοπώλης γνώριζε, επίσης, ότι τα ρούχα της εποχής εκείνης ήταν αρκετά βαριά και µάλλινα, ενώ δεν ανέπνεαν µε αποτέλεσµα να διατηρούν το σώµα ξηρό.
Ο Μπέρµπερι δεν έχασε χρόνο και σύντοµα άρχισε να πειραµατίζεται µε ένα βαµβακερό ύφασµα από την Αίγυπτο µε σκοπό να φτιάξει ένα ένδυµα αδιάβροχο, ιδανικό για το βροχερό Λονδίνο, το οποίο όµως θα ανέπνεε. Έχοντας ως αρχή τη χρήση νήµατος το οποίο, πριν ακόµη υφανθεί, έχει περάσει από µια διαδικασία για να καταστεί αδιάβροχο, κατάφερε να δηµιουργήσει ένα υλικό το οποίο δεν παρεµπόδιζε τη δίοδο του αέρα, και, το πιο σηµαντικό, οι σταγόνες της βροχής δεν διαπερνούσαν το νήµα. Έτσι, λοιπόν, γεννήθηκε η γνωστή σε όλους µας καπαρντίνα, την οποία ο εφευρέτης κατοχύρωσε το 1881.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1892, ο Βρετανός επιχειρηµατίας άνοιξε ένα εργοστάσιο για την παραγωγή της καπαρντίνας, στο οποίο κυρίως προσέλαβε γυναίκες και κορίτσια της περιοχής. Ως βαθύτατα θρησκευόµενος, ζητούσε από τους υπαλλήλους του κάθε πρωί να προσευχηθούν, ενώ δεν παρέλειπε να επιδεικνύει τα φιλανθρωπικά του αισθήµατα όταν εκείνοι αρρώσταιναν ή όταν αντιµετώπιζαν οικονοµικά προβλήµατα.
Η καπαρντίνα του Μπέρµπερι υιοθετήθηκε αµέσως από τους Λονδρέζους, εισάγοντας έτσι ένα νέο στυλ ντυσίµατος. Πριν από τη δύση του 19ου αιώνα, η επιχείρησή του είχε ευηµερήσει διαθέτοντας δικά της καταστήµατα στις µεγαλύτερες ευρωπαϊ­κές πρωτεύουσες και στη Νέα Υόρκη, ενώ θα κέρδιζε και την υποστήριξη της βασιλικής οικογένειας. Μάλιστα, το 1911, η καπαρντίνα του έφθασε και στο νοτιότερο σηµείο της γης, όταν ο εξερευνητής Ρόαντ Άµουντσεν πάτησε για πρώτη φορά στο Νότιο Πόλο φορώντας Burberry.
Έτος ορόσηµο για τον γνωστό οίκο µόδας ήταν το 1914, όταν η αγγλική κυβέρνηση ζήτησε από τον 79χρονο εφευρέτη να επανασχεδιάσει την καπαρντίνα για τις ανάγκες των Βρετανών αξιωµατικών του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου. Μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, το «αδιάβροχο των χαρακωµάτων», όπως έµελλε να ονοµαστεί, έγινε ιδιαίτερα δηµοφιλές ανάµεσα στο ευρύ κοινό. Τότε εµφανίστηκε για πρώτη φορά το σήµα του οίκου, το διάσηµο καρό, το οποίο έµπαινε στη φόδρα του ρούχου.

Γνωρίζατε ότι...
Στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, η καπαρντίνα εξελίχθηκε σε βασικό κοµµάτι των στρατιωτών. Στο αρχικό σχέδιο προστέθηκαν λουρίδες υφάσµατος στα µανίκια, επωµίδες (για να συγκρατούν το καπέλο και τα γάντια) και µία ζώνη µε χάλκινους κρίκους στις άκρες (για να ασφαλίζονται οι χειροβοµβίδες). Πάντως, οι Ναζί προτιµούσαν το συγκεκριµένο ρούχο από µαύρο δέρµα, προκειµένου να εµπνέουν σεβασµό και φόβο.

Παρά την επιτυχία του, ο Τόµας Μπέρµπερι συνέχιζε να ζει λιτά, τελείως αντίθετα µε όσους φορούν σήµερα τα ρούχα του, και να πηγαίνει καθηµερινά µε άλογο στο εργοστάσιό του µέχρι τα βαθιά γεράµατα. Μόνο όταν µία φορά γκρεµίστηκε από το άλογο και τον βρήκαν µέσα σε ένα χαντάκι, αποφάσισε να εµπιστευτεί ένα νέο µεταφορικό µέσο, προνόµιο των τότε πλουσίων, το αυτοκίνητο.
Ο Μπέρµπερι µπορεί να πέθανε το 1926 σε ηλικία 91 ετών, όµως το περίφηµο ρούχο του θα γνώριζε µεγάλες δόξες µε την εµφάνιση του κινηµατογράφου και την εισβολή της τηλεόρασης στα νοικοκυριά. Φορέθηκε από τον Χάµφρεϊ Μπόγκαρντ στην ταινία Casablanca, την «τίµησε» ο Πίτερ Σέλερς στις σειρές του Ροζ Πάνθηρα, ενώ, σχετικά πρόσφατα, όταν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ την φόρεσε στην ταινία Sex and the City, πολλές γυναίκες έσπευσαν να τη µιµηθούν.

Πρόσφατα, µάλιστα, παρατηρήθηκε ότι τα ρούχα Burberry δεν είναι τα αγαπηµένα µονάχα των ανώτερων κοινωνικών τάξεων ή τουλάχιστον όσων θέλουν να τους µιµηθούν. Το καρό του οίκου έγινε σύµβολο των Βρετανών χούλιγκαν (που φορούν τα καπέλα του οίκου), των starlet που πρωταγωνιστούν στα tabloids, αλλά και των Βρετανών νεόπλουτων, οι οποίοι κυκλοφορούν ντυµένοι µε το καρό του οίκου από την κορυφή µέχρι τα νύχια. Εικόνες που µάλλον ο θρησκόληπτος Τόµας Μπέρµπερι δεν είχε κατά νου όταν ξεκινούσε την επιχειρηµατική του δραστηριότητα πριν από ενάµιση περίπου αιώνα…

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα, Αγνωστες Ιστορίες 3" (εκδ. Σταμούλης)




Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Αποζημίωση 1.500 ευρώ για σπασμένο δόντι

Πρωτοφανή απόφαση για τα ελληνικά δεδομένα συνιστά η αποζημίωση ύψους 1.500 ευρώ που επιδίκασε ο Συνήγορος του Καταναλωτή κατόπιν μεσολάβησής του, σε καταναλώτρια που έσπασε το δόντι της καθώς έτρωγε πίτσα.
Η εν λόγω καταναλώτρια προσέφυγε στην ανεξάρτητη Αρχή καταγγέλλοντας την πιτσαρία για βλάβη που της προκάλεσε προϊόν της και συγκεκριμένα ένα κουκούτσι ελιάς που δεν είχε απομακρυνθεί.
Οπως η ίδια ισχυρίστηκε, αποκατέστησε τη ζημιά πληρώνοντας 1.500 ευρώ και απαίτησε αποζημίωση από την εταιρεία, η οποία αρχικά αρνήθηκε την κατηγορία. Αργότερα όμως και ύστερα από τη μεσολάβηση του Συνηγόρου του Καταναλωτή δέχτηκε να καταβάλει το ποσό ενώ δεσμεύτηκε να προβαίνει σε έλεγχο όλων των προσφερόμενων από αυτήν προϊόντων ελιάς, σε συνεργασία με τον προμηθευτή της, προκειμένου να αποφευχθούν στο μέλλον παρόμοια περιστατικά.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς. Ενας συνεταιρισμός να τον πιεις στο ποτήρι

   Η αμαρτωλή ιστορία των συνεταιρισμών είναι λίγο πολύ γνωστή. Τις τελευταίες δεκαετίες οι περίπου 6.200 αγροτικοί συνεταιρισμοί, εκ των οποίων η πλειονότητα αποδείχθηκε ότι δεν είχε καμία δραστηριότητα, συσσώρευσαν χρέη που υπερέβησαν τα 3 δις. ευρώ προς τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και εφορίες και υποθέσεις οικονομικών σκανδάλων εκατοντάδων εκατομμυρίων. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί συνεταιρισμοί δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο είτε για να εξυπηρετήσουν κομματικά συμφέροντα με δέλεαρ τις επιδοτήσεις, είτε για να εισπράξουν με παράνομες μεθόδους κοινοτικά κονδύλια.

Ένας ανήσυχος γιατρός…
    Ευτυχώς, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, οι υγιείς συνεταιρισμοί που συστάθηκαν από νέους ανθρώπους με όραμα και διάθεση για δουλειά, χωρίς το δεκανίκι των επιδοτήσεων, όπως ο συνεταιρισμός γαλακτοπαραγωγών Θεσσαλίας και Πιερίας «ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς», ο οποίος εν έτει 2014 παράγει το 10% περίπου της συνολικής παραγωγής φρέσκου γάλακτος στην Ελλάδα καθώς συλλέγει καθημερινά 120 τόνους, με τζίρο της τάξης των 26 εκατ. ευρώ από το σύνολο των δραστηριοτήτων του.
    Όλα ξεκίνησαν όταν ο Θανάσης Βακάλης, που σπούδασε γιατρός, ανέλαβε την πρότυπη φάρμα του πατέρα του. Ανήσυχο πνεύμα, σε μια εποχή όπου οι περισσότερες φάρμες είχαν στραγγαλιστεί οικονομικά, αρχίζει να έρχεται σε επαφή με γαλακτοπαραγωγούς, αναζητώντας από κοινού μία διέξοδο που θα τους βοηθούσε να επιβιώσουν και να ευημερήσουν. Επιβεβαιώνοντας τη ρήση «η ισχύς εν τη ενώσει» προσανατολίζονται στη δημιουργία συνεταιρισμού ή εταιρείας που θα τους επιτρέψει να επιτύχουν οικονομίες κλίμακας, δηλαδή μεγαλύτερη παραγωγή και χαμηλότερες τιμές.

Η γέννηση μιας νεοφυούς επιχείρησης…
   Εν τέλει καταλήγουν στη λύση του συνεταιρισμού. Συνολικά 20 παραγωγοί μαζεύτηκαν και μετά από αρκετές συναντήσεις ανέθεσαν την έρευνα αγοράς σε εξειδικευμένο γραφείο. Ιδρύουν το συνεταιρισμό το καλοκαίρι του 2011. Μολονότι επιλέγεται η Λάρισα ως έδρα, οι παραγωγοί οραματίζονται να επεκταθούν και στην υπόλοιπη χώρα. Ένα σχεδόν χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 2012, εξασφαλίζουν το πρώτο τους γραπτό συμβόλαιο πώλησης γάλακτος με την Frieslandcampina, που παρασκευάζει το Νουνού, για να ακολουθήσουν και άλλα συμβόλαια με σχεδόν όλες τις γνωστές γαλακτοβιομηχανίες.
    Λειτουργώντας συλλογικά, αποκτούν αυξημένη διαπραγματευτική δύναμη έναντι των βιομηχανιών γάλακτος (οι οποίες παρεμπιπτόντως μειώνουν τα λειτουργικά τους έξοδα καθώς έρχονται σε επαφή με μόνο ένα άτομο, αντί για μερικές δεκάδες ανεξάρτητους παραγωγούς) με αποτέλεσμα να εξασφαλίσουν μία «δίκαιη» τιμή πώλησης, με το συνεταιρισμό να εισπράττει μια μικρή αμοιβή, για την κάλυψη λειτουργικών εξόδων, ανά λίτρο. Την ίδια στιγμή, μειώνουν το κόστος παραγωγής μέσω της μαζικής αγοράς σε ανταγωνιστικές τιμές ζωοτροφών και φαρμάκων από έτερο συνεταιρισμό.

Η καινοτομία που άλλαξε τις ισορροπίες…
    Η μεγαλύτερη, ωστόσο, καινοτομία θα έρθει όταν ο συνεταιρισμός θα αναλάβει την μεταποίηση του προϊόντος και τη διάθεση του στην αγορά, χωρίς μεσάζοντες. Η πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα ιδέα ήρθε από την Ιταλία και δεν ήταν άλλη από τα «ΑΤΜ γάλακτος», χάρη στα οποία θα εξοικονομούσαν τα έξοδα συσκευασίας και λιανικής.
   Πρόκειται για μηχανήματα που προσφέρουν φρέσκο γάλα της ημέρας 24 ώρες το 24ωρο, και διάρκεια προϊόντος 5 ημέρες. Το ένα μηχάνημα δίνει το άδειο μπουκάλι (πλαστικό ή γυάλινο για πολλές χρήσεις) ενώ υπάρχει και μια τριπλέτα μηχανημάτων (δύο για πλήρες γάλα κι ένα για ελαφρύ), όπου ο καταναλωτής τοποθετεί το μπουκάλι, επιλέγει την ποσότητα –προσφέρονται οι επιλογές ενός και μισού λίτρου- και το γεμίζει με φρέσκο γάλα. Η τιμή είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστική: ένα ευρώ το λίτρο και μισό ευρώ η συσκευασία του μισού λίτρου, αλλά και παροχή έκπτωσης σε όσους έχουν προπληρώσει και είναι κάτοχοι ειδικού κλειδιού. Πρόσφατα ο συνεταιρισμός προχώρησε και στο γάλα κακάο, το θες CHOCO, το οποίο πωλείται σε εξαιρετικά ανταγωνιστική τιμή, σε συσκευασία των 500 ml, από τους αυτόματους πωλητές μπουκαλιών.

Η καθιέρωση…
    Μολονότι υπήρχε ο φόβος ότι οι Λαρισαίοι καταναλωτές δεν θα εξοικειωθούν με τους αυτόματους πωλητές, εντούτοις η ανταπόκριση υπήρξε εντυπωσιακή. Δεν ήταν μόνο η ανταγωνιστική τιμή, αλλά και η καινοτομία στον τρόπο πώλησης, καθώς και η εξαιρετική ποιότητα της πρώτης ύλης. Το εν λόγω γάλα αφενός υφίσταται τη λιγότερη δυνατή επεξεργασία, αφετέρου διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τα πολύτιμα συστατικά του καθώς παστεριώνεται αμέσως στο εργοστάσιο του αγροτικού συνεταιρισμού Λαμίας και κατόπιν, τροφοδοτεί τα ΑΤΜ.
   Από την πρώτη στιγμή, τα μέλη του συνεταιρισμού έσπευσαν να κατοχυρώσουν το «ΑΤΜ γάλακτος». Η νομοθεσία υπήρξε ασαφής, εξ ου και η αποστομωτική απάντηση του υπουργού: «Καλά, εσύ πού ζεις; Δεν ξέρεις πως ό,τι δεν απαγορεύεται επιτρέπεται;». Παρ’ όλα αυτά, συνέχισαν την προσπάθειά τους και δικαιώθηκαν.
   Η αρχή έγινε με τέσσερα σημεία πώλησης, που παρακολουθούνται αδιαλείπτως με κλειστό ηλεκτρονικό κύκλωμα από τα γραφεία τριών-τεσσάρων εξειδικευμένων υπαλλήλων. Το πείραμα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, με αποτέλεσμα σήμερα ο συνεταιρισμός «ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς», με 102 παραγωγούς και 57 φάρμες, να διαθέτει 16 τέτοια καταστήματα στη Λάρισα και 17 στη Θεσσαλονίκη.
  Μάλιστα, από την Παρασκευή 4 Μαρτίου ο συνεταιρισμός ξεκινά τη λειτουργία των 10 πρώτων αυτόματων πωλητών στην Αθήνα και συγκεκριμένα σε Αιγάλεω, Περιστέρι, Πειραιά, Νίκαια, Χαλάνδρι, Γαλάτσι, Παγκράτι, Νέο Κόσμο και Αμπελόκηπους. 
   
Πηγή: προδημοσίευση του βιβλίου "50 καλύτερες επιχειρηματικές ιδέες μέσα στην κρίση''