Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Organic Islands. Eνα success story από την Νάξο

Η πλούσια ελληνική γη -με τα περίπου 6.600 αυτοφυή φυτά (πάνω από το 50% του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης), από τα οποία μάλιστα πάνω από τα 1.400 είναι ενδημικά είδη και υποείδη, δηλαδή δεν απαντώνται πουθενά αλλού στον κόσμο- είναι σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτη.
Η μοναδική βιοποικιλότητά της, δυστυχώς, άργησε να γίνει αντιληπτή και να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη επιχειρηματικών δράσεων, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη και η ευημερία της χώρας μας να είναι για δεκαετίες μονοδιάστατη. Ως εκ τούτου, σήμερα, το μέγεθος της ελληνικής αγοράς παραγωγής φαρμακευτικών και αρωματικών φυτών υπολείπεται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Ωστόσο, φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια η κρίση συνέβαλε στην ανάδειξη της ελληνικής γης και στην αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτή.
Η μετοίκηση στη Νάξο...
Ενδεικτική της στροφής αυτής είναι η περίπτωση της Organic Islands από την Νάξο, της πρώτης εταιρείας στις Κυκλάδες που καλλιεργεί πιστοποιημένα οργανικά αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά. Ιδρυτής της εν λόγω εταιρείας είναι ο Νίκος Χατζηανδρέου, ο οποίος το 2008 αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολλά υποσχόμενη καριέρα του ως σύμβουλος σε δύο από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες παροχής οικονομικών και επιχειρηματικών συμβουλών, για να μετακομίσει οικογενειακώς στον τόπο καταγωγής του, τη Νάξο, σε μια περιοχή που απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του κυκλαδίτικου νησιού, το χωριό Σαγκρί.
Μολονότι διέθετε πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες και χωρίς πρότερη εμπειρία στις καλλιέργειες, ο 33χρονος, τότε, πρώην σύμβουλος, οπλισμένος με αγάπη για τη γη και τα φυτά, αλλά με έντονη διάθεση για μάθηση αρχίζει να διερευνά τυχόν επιχειρηματικές ευκαιρίες. Η ιδέα προέκυψε μετά από αρκετή έρευνα και μελέτη με σκοπό την αξιοποίηση κτημάτων που υπήρχαν στο νησί και τη δημιουργία μιας καλλιέργειας με ενδιαφέρον και προοπτικές ανάπτυξης. Εστιάζει το ενδιαφέρον του στα βότανα, επιλογή που αξιοποιεί πλήρως τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής (μεγάλη ηλιοφάνεια, έλλειψη βροχοπτώσεων, άνεμος) καθώς και τα χαρακτηριστικά των νησιώτικων εδαφών (εδάφη χαμηλής παραγωγικότητας, μικρές εκτάσεις σε σκαλοπάτια, κ.λπ).
Τα πρώτα βήματα...
Έπειτα από αρκετούς μήνες ενδελεχούς έρευνας, με συμμετοχή σε ελληνικές και διεθνείς εκθέσεις βιολογικών τροφίμων, επισκέψεις σε μονάδες επεξεργασίας και εκχύλισης αρωματικών βοτάνων και συζητήσεις με επαγγελματίες παραγωγούς, ο Νίκος Χατζηανδρέου, μαζί με τη σύζυγό του Ερρίκα Δαρδάγου, ιδρύει το 2010 την Organic Islands με αντικείμενο την παραγωγή και μεταποίηση οργανικών-βιολογικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών και βοτάνων.
Η καλλιέργεια, αρχικά του μελισσόχορτου, συντελείται στα οικογενειακά κτήματα, έκτασης 12 στρεμμάτων στο Σαγκρί, και μέχρι τα τέλη του 2012 θα καρποφορήσουν άλλα επτά διαφορετικά είδη: λεβάντα, ύσσωπο, φασκόμηλο, θυμάρι, φλισκούνι, ρίγανη και δενδρολίβανο - σήμερα, τα είδη φθάνουν τα 12. Τα προϊόντα της οικογενειακής επιχείρησης θα αποκτήσουν πιστό κοινό, αρκετό για να αυξηθεί η καλλιεργήσιμη έκταση στα 30 στρέμματα αλλά και να κατασκευαστεί μονάδα επεξεργασίας βοτάνων, προκειμένου να καλυφθεί η υπερβάλλουσα ζήτηση.
Η καθιέρωση...
Όντας η μοναδική στις Κυκλάδες που καλλιεργεί, αποξηραίνει, συσκευάζει και πουλάει οργανικά αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά, η Organic Islands θα αποσπάσει διακρίσεις, ενώ θα προμηθεύσει καταστήματα στα νησιά και την Αθήνα, φθάνοντας στα τέλη του 2014 να διαθέτει 60 σημεία πώλησης σε 10 νησιά των Κυκλάδων, αλλά και θα τροφοδοτήσει με πρώτη ύλη την αλυσίδα φυτικών καλλυντικών Κορρές.
Σύντομα, τα προϊόντα της, απόρροια της συμμετοχής της εταιρείας σε διάφορες εκθέσεις τροφίμων και βιολογικών προϊόντων στο εξωτερικό αλλά και της συνεργασίας με Έλληνες αντιπροσώπους σε ξένες χώρες, θα ταξιδεύσουν ως τη Δανία, τη Γερμανία και την Αυστραλία.
Τα προσκόμματα και οι ευρύτερες συνεργασίες...
Η νησιώτικη εταιρεία θα ευημερήσει παρά το γεγονός ότι μια σειρά εξωτερικών παραγόντων υπήρξαν και παραμένουν αποτρεπτικοί, καθότι διαθέτει εκ φύσεως υψηλά κόστη (μεταφορικά, αγορά πρώτων υλών από Αθήνα κ.ά.) αλλά και λόγω της έλλειψης απευθείας ακτοπλοϊκών συνδέσεων με τα υπόλοιπα νησιά, γεγονός που δυσχεραίνει την έγκαιρη μεταφορά της πρώτης ύλης.
Διακατεχόμενος, ωστόσο, από πνεύμα συνεργασίας, όπως εύστοχα υποδηλώνει το δεύτερο συστατικό –islands- της εταιρικής επωνυμίας, ο κύριος Χατζηανδρέου προσδοκά συνέργειες μεταξύ των νησιών των Κυκλάδων στην παραγωγή προϊόντων υψηλής ποιότητας με βάση τα βότανα. Τέτοιου είδους κινήσεις αναμφίβολα θα τονώσουν τις τοπικές οικονομίες των νησιών, που συν τοις άλλοις τυγχάνει να είναι εξαιρετικά δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί. Ανήσυχο πνεύμα επίσης, πειραματίζεται διαρκώς, δοκιμάζει νέες ιδέες και δημιουργεί νέους συνδυασμούς αρωμάτων και γεύσεων με εφαρμογή στο χώρο της γαστρονομίας αλλά και της ποτοποιίας.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Η συναρπαστική ιστορία του πετρελαϊκού ζελέ (βαζελίνη)

Στην Αµερική, η ανακάλυψη του πετρελαίου στα µέσα του 19ου αιώνα ήταν η αιτία για να συρρεύσουν ορδές τυχοδιωκτών, ανάµεσά τους και ένας νεαρός χηµικός που κατάφερε τελικά να κάνει µία ολόκληρη περιουσία χάρη σ’ ένα κατάλοιπο του πετρελαίου, το οποίο εξελίχθηκε σε ένα θαυµατουργό φάρµακο: τη βαζελίνη.
Το 1859, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο 22χρονος χηµικός Ρόµπερτ Τσέσµπρο αντιµετώπισε ένα πρόβληµα αρκετά διαδεδοµένο την εποχή εκείνη: πουλούσε κηροζίνη για καύσιµο, όµως η ανακάλυψη µεγάλων κοιτασµάτων πετρελαίου στην Πενσυλβάνια ήταν για τον ίδιο μία ασσύμετρη απειλή, αφού έβλεπε ξεκάθαρα πως το πετρέλαιο θα γινόταν η κύρια πηγή καυσίµων στο µέλλον.
Πήδηξε λοιπόν πάνω στο αλογάκι του και τράβηξε για την κοιτίδα των πετρελαιοπηγών, µε σκοπό να κάνει την τύχη του στη βιοµηχανία πετρελαιοειδών. Ωστόσο, αυτό που τράβηξε την προσοχή του ήταν µια γλοιώδης, παραφινοειδής ουσία, που κολλούσε στα γεωτρύπανα, την οποία οι εργάτες απεχθάνονταν επειδή ακινητοποιούσε τα τρυπάνια. Όµως, µέσα στα δεινά που προξενούσε είχε και ένα καλό, αφού, σύµφωνα µε τα λεγόµενα των εργατών, µε µία επάλειψη σε κόψιµο, έγκαυμα ή αμυχές στο δέρμα επιταχυνόταν η ίαση.
Ο Τσέσµπρο εµφιάλωσε αυτή την περίεργη ουσία και την πήγε στο εργαστήριό του, στο Μπρούκλιν. Μετά από επίπονες προσπάθειες 10 ετών κατάφερε να εξαγάγει το βασικό κολλώδες συστατικό, το γυαλιστερό άοσµο υλικό που γνωρίζουµε σήµερα ως πετρελαϊκό ζελέ (100% pure petroleum jelly), το οποίο κατοχύρωσε το 1865.
Αυτό που χρειαζόταν τώρα ήταν ένα πειραµατόζωο για να ελέγξει την αποτελεσµατικότητα του υλικού. Αρχικά, προκάλεσε στον εαυτό του κάθε είδους κόψιµο και κάψιµο, ενώ αργότερα πήγαινε έξω από χώρους όπου γίνονταν κατασκευές και δοκίµαζε την ουσία του σε εργάτες που είχαν τραυµατιστεί στα χέρια. Όταν έκανε επίστρωση µε την αλοιφή, όλα τα τραύµατα έδειχναν να θεραπεύονται σύντοµα δίχως κανένα ίχνος µόλυνσης.
Το νέο πρόβληµα που προέκυψε ήταν η ονοµασία του νέου προϊόντος. Τελικά, κατέληξε στο όνοµα «Vaseline», το οποίο προέκυψε από τη γερµανική λέξη «wasser» (νερό) και την ελληνική «έλαιον». Το 1875, ο φιλόδοξος χηµικός ίδρυσε τη φερώνυμη επιχείρηση, αγόρασε ένα εργοστάσιο και άρχισε την παραγωγή, όµως στην αρχή τα αποτελέσματα ήταν άκρως αποκαρδιωτικά, καθώς οι φαρµακοποιοί στους οποίους έστειλε δείγµατα δεν παρήγγειλαν ξανά. Χωρίς να απογοητευτεί, ανέθεσε στους υπαλλήλους του να φορτώσουν το αλογάκι τους και να αρχίζουν να µοιράζουν δωρεάν δείγµατα σε διάφορα σηµεία της Νέας Υόρκης – υπολογίζεται ότι το 1873 διανεμήθηκαν μισό εκατομμύριο δείγματα, στην πρώτη μαζική δειγματοληψία.
Την ίδια στιγμή, µπροστά σε µεγάλα, εκστασιασµένα ακροατήρια έκαιγε την επιδερµίδα του µε οξύ ή φωτιά και µετά άλειφε το υλικό πάνω τους για να αποδείξει τις θεραπευτικές του ιδιότητες, αν και οι ουλές θα έµεναν για µια ζωή. Το νέο άρχισε να διαδίδεται από στόμα σε στόμα. Σιγά σιγά, οι φαρµακοποιοί άρχισαν να δίνουν παραγγελίες, ανήμποροι να εξυπηρετήσουν τον κόσμο που τους ζητούσε βαζελίνη. Ύστερα από έξι µήνες, ο Τσέσµπρο είχε µετατρέψει δώδεκα φορτωµένα άλογα σε διανοµείς σε όλη τη χώρα.
Αυτό όμως που συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχία της θαυματουργής ουσίας, πέρα από την υποστήριξη της ιατρικής κοινότητας, ήταν οι ίδιοι οι καταναλωτές, που ανακάλυπταν νέες χρήσεις τις οποίες ο Τσέσµπρο δεν είχε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά του όνειρα, καθώς χρησιµοποιούσαν την θεραπευτική αλοιφή για δεκάδες χρήσεις: οι νοικοκυρές για να απορροφά λεκέδες από τα έπιπλα, να γυαλίζει ξύλινες επιφάνειες, να ανανεώνει ταλαιπωρηµένα δερµάτινα είδη και ως αλοιφή για τα µαλλιά, οι αγρότες για να προστατεύουν τα µηχανήµατα από την σκουριά, οι ψαράδες για να δελεάσουν τις πέστροφες να δαγκώσουν το δόλωµα, οι σταρ του σινεµά την έβαζαν κάτω από τα µάτια για να µπορούν να δακρύσουν, οι στρατιώτες για να προστατευτούν από την έκθεση στον ήλιο, οι Γάλλοι αρτοποιοί για να διατηρούνται φρέσκα τα γλυκά και οι ζύμες κ.λπ. Εξάλλου, σε ένα από τα αναρίθμητα γράµµατα που κατέφθαναν στην εταιρεία αναφέρθηκε ότι πολλοί Ινδοί την άλειφαν στο ψωµί τους.
Παράλληλα προωθήθηκε και ως θεραπευτικό προϊόν σχεδόν για όλα τα δεινά: δερματικές ασθένειες, ρευματισμούς, αιμορροϊδες, καταρράκτη, χιονίστρες, ακόμη και, όταν λαμβανόταν από το στόμα, για κρυολογήματα, βήχα, ερεθισμένο λαιμό, λαρυγγίτιδα, διφθερίτιδα και δυσεντερία.
Προκειμένου να διαφοροποιήσει το προϊόν του από τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των απομιμήσεων που υπόσχονταν αντίστοιχη αποτελεσματικότητα, ο Τσέσμπρο παρουσίασε, στις αρχές της δεκαετίας του 1880, την διακριτή μπλε σφραγίδα, προειδοποιώντας παράλληλα τους καταναλωτές ότι οποιαδήποτε άλλη βαζελίνη, εκτός από την αυθεντική, ήταν «μια άχρηστη απομίμηση».
Υπολογίζεται ότι το 1874 πωλείτο ένα βαζάκι βαζελίνης ανά λεπτό, ενώ όταν τα αποθέµατα εξαντλούνταν ο κόσµος ικέτευε τους φαρµακοποιούς να παραγγείλουν όσο πιο γρήγορα γινόταν από τον πάµπλουτο, πια, εφευρέτη. Λίγο αργότερα, το 1881 η επιχείρηση του Τσέσμπρο, ο οποίος ζάπλουτος πια συνταξιοδοτήθηκε το 1909, πέρασε στον έλεγχο της πανίσχυρης Standard Oil (σήμερα ανήκει στην Unilever), η οποία διέδωσε τη βαζελίνη στην Ευρώπη.

Η καλύτερη, όµως, χρήση της βαζελίνης, η οποία γνώριζε στιγμές δόξας στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ανακαλύφθηκε από τον ίδιο τον Τσέσµπρο, ο οποίος δήλωσε λίγο πριν πεθάνει ότι «ο καθένας έπρεπε να τρώει µια κουταλιά την ηµέρα για να έχει καλή υγεία». Όταν στα 60 του αρρώστησε βαριά από πλευρίτιδα, ζήτησε από τη νοσοκόµα να τον αλείφει κάθε µέρα από την κορυφή µέχρι τα νύχια µε βαζελίνη. Τελικά επέζησε, φθάνοντας έως τα 96, χωρίς να παραλείψει τη γευστικότατη κουταλιά του ούτε ένα πρωινό. 

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα, Αγνωστες Ιστορίες 1" (εκδ. Σταμούλης

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Η συναρπαστική ιστορία του ελβετικού σουγιά

Ο γνωστός σε όλους µας ελβετικός σουγιάς, απαραίτητο αξεσουάρ για στρατιώτες και κατασκηνωτές, είναι δηµιούργηµα του Ελβετού µαχαιροποιού Καρλ Έλσενερ, ο οποίος µία µέρα ανακάλυψε προς µεγάλη του έκπληξη και απογοήτευση ότι οι σουγιάδες τσέπης που µέχρι τότε προµηθευόταν ο ελβετικός στρατός ήταν κατασκευασµένοι στη Γερµανία.
Έχοντας εργαστεί ως µαθητευόµενος σε διάφορες µαχαιροποιίες στο Παρίσι και τη Γερµανία, το 1891, ο 31χρονος Καρλ Έλσενερ επιστρέφει στη χώρα του, όπου ανοίγει το δικό του µαγαζί, στο οποίο εξασφαλίζει την παροχή φθηνής ενέργειας για τα µηχανήµατά του χάρη σε ένα ποταµάκ που έθετε σε κίνηση έναν υδροκίνητο τροχό. Μία µέρα, λοιπόν, έτυχε να πάρει στα χέρια του το µαχαίρι τσέπης που προµηθευόταν τότε ο ελβετικός στρατός, για να διαπιστώσει έκπληκτος ότι η χώρα προέλευσής του δεν ήταν η Ελβετία αλλά η γειτονική Γερµανία.
Ο Έλσενερ, που έθεσε ως σκοπό να κατασκευάσει έναν ελβετικό σουγιά για τον ελβετικό στρατό, παρουσίασε την ίδια κιόλας χρονιά το πρώτο του δηµιούργηµα, το Soldiers Knife. Ο νέος σουγιάς διέθετε ξύλινη λαβή (σήµερα η λαβή είναι από πλαστικό ή µέταλλο), λεπίδα, κατσαβίδι, ανοιχτήρι και ένα µικρό τρυπάνι. Αν και ο σουγιάς προοριζόταν για νεοσύλλεκτους του ελβετικού στρατού, ο εµπνευστής του δεν ήταν απόλυτα ικανοποιηµένος και συνέχισε να βελτιώνει το µοντέλο µε διάφορες παραλλαγές, όπως το Farmers knife και το αριστούργηµά του Officers knife.
Το Οfficers knife, που κατοχυρώθηκε το 1897, ήταν πιο ελαφρύ και κοµψό, ενώ διέθετε λεπίδες και στις δύο πλευρές της λαβής, χάρη σε ένα ειδικό ελατήριο που τις συγκρατούσε
και τις επανέφερε στην αρχική τους θέση, καθώς και τιρµπουσόν για φελλούς. Ο σουγιάς αυτός παρέµεινε εξαιρετικά δηµοφιλής, ωθώντας, εν έτει 1909, τον δηµιουργό του να αναζητήσει ένα ξεχωριστό σήµα, ώστε να µην το συγχέουν οι αγοραστές µε τα ανταγωνιστικά προϊόντα που είχαν ήδη αρχίσει να κατακλύζουν την αγορά. Για να τιµήσει λοιπόν τη χώρα του, έβαλε πάνω στη λαβή του σουγιά το εθνικό σύµβολο της Ελβετίας, τον σταυρό και µία ασπίδα.
Την ίδια χρονιά, ο Έλσενερ χάνει τη µητέρα του και για να την τιµήσει δίνει στην εταιρεία του το όνοµά της, Victoria. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1921, γοητευµένος από µία εφεύρεση της εποχής, το ανοξείδωτο ατσάλι ή αλλιώς inox, αλλάζει το όνοµα της εταιρείας σε Vicrorinox.
Στις επόµενες δεκαετίες ο ελβετικός στρατός, σε µια προσπάθεια να πετύχει καλύτερες τιµές και να δηµιουργήσει συνθήκες ανταγωνισµού, επιλέγει ως επίσηµους προµηθευτές του τη Victorinox αλλά και την Wenger, τη δεύτερη µεγαλύτερη µαχαιροποιία στην Ελβετία. Μάλιστα, µετά από αµοιβαία συµφωνία, η Wenger θα διαφηµιζόταν ως «The Genuine Swiss Army Knife» και η Victorinox ως «The Original Swiss Army Knife».
Αν και το µαχαίρι τσέπης του Έλσενερ είχε αποκτήσει οπαδούς σε όλη την Ευρώπη, ήταν ο Β’ Παγκόσµιος Πόλεµος ο λόγος για τον οποίο θα αποκτούσε ευρεία δηµοσιότητα εντός και εκτός Ευρώπης. Τότε, τα αµερικάνικα στρατεύµατα γνώρισαν για πρώτη φορά το µαχαίρι τσέπης και κυριολεκτικά εντυπωσιάστηκαν από τις δυνατότητές του. Εκεί, βέβαια, που είχαν πρόβληµα ήταν στην ονοµασία του, αφού δεν µπορούσαν να προφέρουν µε ευκολία το όνοµά του στα γερµανικά, Offizermessier. Αντ’ αυτού, το αναζητούσαν στα µαγαζιά µε το όνοµα Swiss Army Knife, η ονοµασία µε την οποία θα επικρατούσε στους αγγλόφωνους πληθυσµούς.

Γνωρίζατε ότι...
Το πολυεργαλείο τσέπης θεωρείται ως το πλέον δηµοφιλές δώρο ανάµεσα σε εξερευνητές, αναρριχητές, ψαράδες, ακόµα και αστροναύτες, οι οποίοι το βρήκαν εξαιρετικά χρήσιµο στις αποστολές τους. Ανάµεσα στους φανατικούς του οπαδούς ήταν και οι τέως πρόεδροι της Αµερικής, Λίντον Τζόνσον και Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος, οι οποίοι είχαν τυπώσει πάνω στη λαβή την προεδρική σφραγίδα και το έδιναν ως δώρο.

Πάντως, ένα από τα πιο γνωστά επιτεύγµατα του πολυεργαλείου ήταν όταν κατά τη διάρκεια µιας πτήσης ένας αναισθησιολόγος το χρησιµοποίησε για να ανοίξει τοµή σε επιβάτη που κόντεψε να πνιγεί µε φαγητό. Δεν ήταν, λοιπόν, τυχαίο ότι µία εταιρεία παρήγγειλε τον ελβετικό σουγιά, µε ειδική καµπυλωτή λεπίδα, για να τον δωρίσει σε γιατρούς που έκαναν τραχειοτοµές.
Σήµερα, το Οfficers knife υπολογίζεται ότι παράγεται σε 100 διαφορετικές παραλλαγές. Ορισµένες από αυτές περιλαµβάνουν ψαλίδι, οδοντογλυφίδα, µικρό πριόνι, στυλό, µαχαιράκι, λίµα νυχιών, ενώ ένα από τα πιο επιτυχηµένα σε πωλήσεις µοντέλα διαθέτει 16 λεπίδες και 24 εργαλεία, ανάµεσά τους χάρακα και κόπτη σύρµατος. Περίπου 34.000 σουγιάδες παράγονται σε ηµερήσια βάση, σε κόκκινο χρώµα ώστε να ξεχωρίζουν αν πέσουν στο χιόνι, ενώ το 90% εξ αυτών εξάγεται σε 100 χώρες. Έχει υπολογιστεί ότι το 2% του συνολικού τζίρου της Victorinox (που το 2005 εξαγόρασε τον έτερο προµηθευτή του ελβετικού στρατού, την Wenger) προορίζεται για την αντιµετώπιση ανταγωνιστών που απλώς αντιγράφουν τα µοντέλα της και τα διαθέτουν στην αγορά σε χαµηλές τιµές.
Προσαρµοσµένη στις ανάγκες της εποχής µας, η Victorinox παρουσίασε µία έκδοση που φέρει µονάδα αποθήκευσης USB καθώς και ακτίνα λέιζερ, ενώ για τους πλέον πολυταξιδεµένους σχεδίασε ένα πολυεργαλείο από το οποίο απουσιάζουν όλα τα αιχµηρά αντικείµενα που δεν γίνονται δεκτά, σύµφωνα µε τους πρόσφατους κανονισµούς ασφαλείας των αεροδροµίων.

Σήµερα οι απόγονοι του Καρλ Έλσενερ εξακολουθούν να διοικούν την Victorinox. Ο ίδιος, αν ζούσε, θα ήταν βαθύτατα ικανοποιηµένος για την παγκόσµια φήµη που απέκτησε το ποιοτικό δηµιούργηµά του. Πόσω µάλλον, αν µάθαινε ότι ακόµα και ο γερµανικός στρατός προµηθεύεται πλέον τον σουγιά του...

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα, Αγνωστες Ιστορίες 3" (εκδ. Σταμούλης)

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Εφευρέσεις που, ευτυχώς, δεν άλλαξαν τη ζωή μας...

Κουκούλα μπάνιου
Η επόμενη εφεύρεση ενδιαφέρει άμεσα τις γυναίκες και δη εκείνες που μόλις έχουν επιστρέψει από το κομμωτήριο ή εκείνες που έχουν βάλει μέικ-απ. Όλες εσείς, λοιπόν, που επιθυμείτε να διατηρήσετε τη λάμψη σας και μετά το ντους, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να εστιάσετε την προσοχή σας στη φωτογραφία που ακολουθεί, όπου μία Γερμανίδα ηθοποιός επιδεικνύει, εν έτει 1970, την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στο χώρο του μπάνιου.

Ναι, σωστά το μαντέψατε. Αυτή η θαυματουργή αδιάβροχη κουκούλα (shower hood) προστατεύει τη γυναικεία κεφαλή από τις ενοχλητικές σταγόνες του νερού. Μπορεί, υποθέτω, να φορεθεί, αντί ομπρέλας, και έξω.

Ωστόσο, η κοινότοπη ιδέα να κάνει κάποιος ντους χωρίς να λουστεί, μάλλον δεν φαίνεται να απασχολεί τον εφευρέτη.






Λύτρωση αρειμάνιων καπνιστών
Να μία εφεύρεση που έρχεται για να λύσει τα χέρια όλων αυτών των φανατικών καπνιστών, που προσπαθούν, στο γραφείο ή κατά τη νυχτερινή τους διασκέδαση -πόσω μάλλον τώρα που οι καπνιστές είναι υπό διωγμόν από τους περισσότερους κλειστούς χώρους- να ξεκλέψουν λίγα λεπτά της ώρας για να απολαύσουν την αγαπημένη τους συνήθεια.

Για όλους αυτούς λοιπόν για τους οποίους ένα τσιγάρο τη φορά δεν φθάνει, ας μην απογοητευτούν διότι η ώρα της λύτρωσης έφθασε – βασικά έχει φθάσει από το 1955, όταν κατοχυρώθηκε το cigarette pack holder. Χάρη σε αυτή την ιδιοφυή εφεύρεση ο καθένας, όπως η ευτυχέστατη κυρία της φωτογραφίας, μπορεί να καπνίζει την ίδια στιγμή όχι ένα ούτε δύο ούτε τρία τσιγάρα, αλλά όλο το πακέτο. Εύγε!
Φήμες ότι η επίμαχη συσκευή συνοδεύεται από κουπόνι για δωρεάν ιατρικές εξετάσεις στο τέλος του χρόνου, ελέγχονται ως ανακριβείς.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Βιβλιοπωλείο Atlantis. Το καλύτερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο

Το βιβλιοπωλείο «Ατλαντίς» στην Οία της Σαντορίνης αποτελεί ένα ακόμη αξιοθέατο του νησιού. Εκτοτε, φιγουράρει σε όλες τις λίστες με τα πιο όμορφα βιβλιοκαταστήματα του πλανήτη. Σε λίγους μήνες, το «Ατλαντίς» πρόκειται να κλείσει τα 10 του χρόνια. Πλέον, αποτελεί ένα ακόμη αξιοθέατο στην πανέμορφη Σαντορίνη...
Η ιδέα ήταν του Κρεγκ και του Ολιβερ, δύο Αμερικανών φοιτητών που το 2002 είχαν πάει για διακοπές στο Κυκλαδονήσι. «Οταν τα βιβλία που είχαμε μαζί μας τελειώσαν, ψάξαμε ένα βιβλιοπωλείο για να αγοράσουμε καινούργια. Και όταν δεν βρήκαμε τελικά αυτό που θέλαμε, σκεφτήκαμε να... ανοίξουμε οι ίδιοι ένα, όπως θα το θέλαμε!», διηγείται στο «Εθνος» ο Κρεγκ Βάλζερ, ένας από τους εμπνευστές της «Ατλαντίδος».
«Επιστρέψαμε πίσω στην Αμερική, τελειώσαμε τις σπουδές μας και αρχίσαμε να οργανώνουμε το σχέδιό μας».
Στο τέλος του 2003, οι νεαροί ήταν έτοιμοι να τολμήσουν. Στο εγχείρημά τους προσκάλεσαν φίλους τους από την Αγγλία, μεταξύ των οποίων και η Μαρία Παπαγαπίου, μια Ελληνίδα κυπριακής καταγωγής που γεννήθηκε στη Λευκωσία, αλλά μεγάλωσε στο Λονδίνο. Είχε μόλις επιστρέψει από ένα μεγάλο ταξίδι στην Ινδία που έκανε μετά τις σπουδές της και είχε δουλέψει πρόσφατα σε ένα βιβλιοπωλείο στο Λονδίνο, προσπαθώντας να διαπιστώσει τι ήθελε να κάνει στη ζωή της.
Οι τρεις από τους ιδρυτές του βιβλιοπωλείου Κρ. Βάλζερ, Γ. Μπράντι και Κ. Μπλούμφιλντ ξεκίνησαν από το Κέμπριτζ για να μείνουν στη Σαντορίνη 
«Και τότε μια φίλη μου μου είπε για το πρότζεκτ. Η ιδέα μου άρεσε πολύ. Ημουν και η μόνη που ήξερα Ελληνικά -τα ελληνοκυπριακά της παροικίας- οπότε θα μπορούσα να βοηθήσω. Και είπα θα έρθω κι εγώ!», μας λέει.
Στο βαν που ξεκίνησε από το Κέιμπριτζ και έφτασε... Σαντορίνη, πέρα από τον Κρεγκ, τον Ολιβερ και τη Μαρία, ήταν ακόμη τρία άτομα, ο Κρις, ο Τιμ και ο Γουίλιαμ. «Φτάνοντας στη Σαντορίνη, αρχίσαμε να ψάχνουμε χώρους για να εγκαταστήσουμε το όνειρό μας. Σιγά σιγά, αναζητώντας κατάλληλη στέγη, γνωρίσαμε τους ντόπιους, οι οποίοι μας δέχθηκαν με μεγάλη χαρά. Λίγο καιρό μετά, βρήκαμε έναν ερειπωμένο κτίριο-σπηλιά στην Οία, κάτω από το κάστρο, που το ερωτευτήκαμε... Και η επισκευή άρχισε...», μας λέει ο Κρεγκ.
«Αρχίσαμε να μαζεύουμε υλικά, οτιδήποτε μπορούσαμε να βρούμε στις παραλίες ή άλλα που μας προσέφεραν οι ντόπιοι. Φτιάξαμε ράφια, χωρίσματα, κρεβάτια, τραπέζια. Εκτός από βιβλιοπωλείο, το Atlantis θα ήταν και το σπίτι μας. Ακόμη και βάρκα ανεβάσαμε στην ταράτσα μας για να τη γεμίσουμε βιβλία!», εξηγεί η Μαρία. «Χρειάστηκε να περάσουμε από την Εφορία, τους λογιστές, νομικούς, τραπεζικούς. Λίγη γραφειοκρατία, πολλή βοήθεια και τα καταφέραμε! Οι άνθρωποι εκεί πίστεψαν σε αυτό που θέλαμε να κάνουμε και μας βοήθησαν πολύ», συμπληρώνει.
Το βιβλιοπωλείο άνοιξε τις πύλες του την άνοιξη του 2004. Και ήταν όπως το είχε ονειρευτεί εκείνη η... τρελή παρέα από το Κέιμπριτζ.
Στα ράφια του «Ατλαντίς» βρίσκει κανείς κυρίως ξενόγλωσσα βιβλία, με έμφαση στη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία, αλλά πολλοί ακόμη τίτλοι που συνυπάρχουν αρμονικά. Πελάτες ήταν, αρχικά, οι Σαντορινιοί, αλλά από στόμα σε στόμα η φήμη του διαδόθηκε και οι τουρίστες άρχισαν να καταφτάνουν. Επίσης, κάθε χρόνο πραγματοποιούνται φεστιβάλ με συζητήσεις και εκδηλώσεις.
«Σχετικά πρόσφατα, ξεκινήσαμε και τις δικές μας εκδόσεις, ένα εντελώς ξεχωριστό πρότζεκτ. Μικρές εκδόσεις σαν καρτ ποστάλ, από διηγήματα και ιστορίες που αγαπάμε όλοι μας. Τα μικρά αυτά βιβλιαράκια δεν βαραίνουν τις βαλίτσες των ταξιδιωτών και μπορούν να είναι ένα υπέροχο δώρο», μας λέει ο Κρεγκ. Οπως όλες οι επιχειρήσεις, έτσι και το καλύτερο βιβλιοπωλείο του κόσμου χτυπήθηκε από την κρίση στην Ελλάδα. Ηταν από τις πιο δύσκολες χρονιές μας. Το Atlantis ποτέ δεν έβγαζε μεγάλο κέρδος, αυτό που μας ένοιαζε ήταν κυρίως τα έξοδά του, αλλά με την κρίση κινδυνεύσαμε να κλείσουμε. Τότε ζητήσαμε τη βοήθεια του... κοινού.
Ανταπόκριση

Κάναμε ένα crowd funding και η ανταπόκριση ήταν τόσο μεγάλη, που η ιστοσελίδα που φιλοξένησε τη διαδικασία πήρε συνέντευξη από τον Κρεγκ και τον Κρις γι' αυτό!», εξηγεί η Μαρία. Τον επόμενο χρόνο, το «Ατλαντίς» θα κλείσει τα 10 του χρόνια. «Σκεφτόμαστε πώς να το γιορτάσουμε», μας είπε ο Κρεγκ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τρικούβερτο γλέντι θα στηθεί στον γάμο της Μαρίας και του Κρις που θα γίνει -πού αλλού;- στην ταράτσα του βιβλιοπωλείου!

Πηγή: www.ethnos.gr

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

Tripinview. Εξερευνώντας τις παραλίες της Ελλάδας και όχι μόνο

Το Tripinview.com είναι ο πρώτος παγκοσμίως οπτικός ταξιδιωτικός ιστότοπος, ο οποίος επιτρέπει στους χρήστες να βλέπουν την ακτογραμμή της Μεσογείου, παρουσιάζοντας συνολικά επτά χώρες, με 300 ώρες βίντεο και 800.000 φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης και να απολαμβάνουν τους παραθαλάσσιους προορισμούς που αποτελούν προορισμούς «ήλιου και θάλασσας», μέτρο προς μέτρο, όπως είναι στην πραγματικότητα.

Πρόκειται για μία παγκόσμια καινοτομία, μία διαδικτυακή πλατφόρμα που προσφέρει γεωδαιτημένα [geo-tagged] εναέρια videos και αεροφωτογραφίες από ελικόπτερο, που προβάλλονται πάνω σε ψηφιακό χάρτη – πατέντα κατοχυρωμένη στις ΗΠΑ. Το οπτικό υλικό συνοδεύεται από χρήσιμες πληροφορίες και πρωτότυπη μουσική.

Η πλατφόρμα διατίθεται σε web, σε web mobile, σε IOS app και σε Android app και παρουσιάζει την ακτογραμμή της Ισπανίας, της Τουρκίας και της Γαλλίας στη Μεσόγειο, μέρος της ακτογραμμής της Πορτογαλίας και ολόκληρη την ακτογραμμή της Ελλάδας, της Ιταλίας, του Μονακό και της Μάλτας, με συνολικό μήκος 40.000 χιλιόμετρα.

Η εν λόγω εφαρμογή, που δημιουργήθηκε το 2014 από μία ομάδα Ελλήνων, προσφέρει τη δυνατότητα στους χρήστες να αποθηκεύσουν τους αγαπημένους τους προορισμούς και άλλες πληροφορίες ή τοποθεσίες του ενδιαφέροντός τους, όπως παραλίες, ξενοδοχεία, μαρίνες, λιμάνια, αξιοθέατα κ.ά. Μπορούν επίσης να γράψουν και να διαβάσουν κριτικές σχετικά με την εμπειρία τους στον προορισμό τους, βοηθώντας έτσι άλλους χρήστες να μάθουν περισσότερα για κάθε προορισμό.


Πέραν της δυνατότητας που προσφέρει στους επισκέπτες να γνωρίσουν από κοντά τις ελληνικές ακρογιαλιές και να τις επιλέξουν ως ταξιδιωτικό προορισμό, το Tripinview προσφέρει τη δυνατότητα στους επαγγελματίες του τουρισμού που δραστηριοποιούνται πλησίον των απεικονιζόμενων περιοχών να «καρφιτσώσουν» πάνω στις εικόνες την επιχείρησή τους, διαφημίζοντας τις υπηρεσίες τους ή πραγματοποιώντας κρατήσεις απευθείας μέσω της πλατφόρμας.

Εφευρέσεις που, ευτυχώς, δεν άφησαν εποχή

Το βρεφικό κλουβί

Ενίοτε η ευχάριστη είδηση της έλευσης ενός παιδιού συνοδεύεται από μελαγχολικές σκέψεις που έχουν να κάνουν με την ανεπάρκεια του χώρου στο οποίο θα μεγαλώσει. Διότι, αν η οικογενειακή εστία βρίσκεται στην πόλη, σε πολυκατοικία χωρίς κήπο και χωρίς ελεύθερους χώρους, τότε εύλογα δημιουργείται το ερώτημα, πού θα μπορούσαμε να αφήσουμε το βλαστάρι μας, προκειμένου αφενός να μην μπλέκεται στα πόδια μας, αφετέρου να το προφυλάξουμε από πιθανούς κινδύνους που ελλοχεύουν μέσα στο σπίτι.


Μην ανησυχείτε όμως, χάρη σε μια εφεύρεση που μας έρχεται από την Αγγλία, το 1937. Η λύση είναι το βρεφικό κλουβί (baby cage) και είναι, δυστυχώς, αυτό που υποδηλώνει ο όρος. Μια κατασκευή από χοντρό σύρμα και με μια σειρά από μεταλλικά στηρίγματα, που εφάπτεται έξω από το παράθυρό σας – κάτι σαν ημι-υπαίθριος δηλαδή (αφορολόγητος, ωστόσο). Μπαίνοντας το βρέφος μέσα στο κλουβί, θα μπορεί να αγναντεύει τον τρελό αυτό κόσμο από ψηλά…

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Επεσε η αυλαία για την Ηλεκτρονική

Μετά από 66 χρόνια λειτουργίας, η Ηλεκτρονική Αθηνών, από τις πλέον γνωστές αλυσίδες πώλησης ηλεκτρικών συσκευών και ηλεκτρονικών ειδών (γνωστή και για το σλόγκαν «έλα Αλέκο»), έριξε και επίσημα τίτλους τέλους, επιβεβαιώνοντας το χειρότερο σενάριο που κυκλοφορούσε εδώ και λίγο καιρό για την τύχη της ιστορικής εταιρείας.

Η Ηλεκτρονική Αθηνών, που ιδρύθηκε το 1950 ως κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, εξαγοράστηκε το 1989 από τον σημερινό ιδιοκτήτη της κ. Ιωάννη Στρούτση. Το 1999 εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αθηνών, όμως από την 1η Οκτωβρίου 2012, όταν παρουσιάστηκαν τα πρώτα προβλήματα ρευστότητας, είχε ανασταλεί η διαπραγμάτευση της μετοχής της.

Χθες λοιπόν το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών κήρυξε και με τη βούλα την εταιρεία σε κατάσταση πτώχευσης. Ως εκ τούτου, από σήμερα, τα 45 καταστήματα της αλυσίδας κλείνουν οριστικά παρασύροντας στην ανεργία 450-550 άτομα.

Η εταιρεία, σε σχετική ανακοίνωσή της, αποδίδει το «λουκέτο» στο γεγονός ότι το σχέδιο αναδιάρθρωσης που περιελάμβανε και νέο τραπεζικό δανεισμό ακυρώθηκε μετά τις δραματικές εξελίξεις του περασμένου καλοκαιριού. Ουσιαστικά, υπό τη δαμόκλειο σπάθη της συρρίκνωσης της οικονομίας και κατά συνέπεια της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, αλλά και με τα capital controls –που ενίσχυσαν την καχυποψία των ξένων προμηθευτών προς τις ελληνικές επιχειρήσεις και δημιούργησαν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού, καθώς οι πολυεθνικές εταιρείες ευνοήθηκαν από την όλη κατάσταση-- σε ισχύ, η ελληνική εταιρεία στραγγαλίστηκε οικονομικά.

Η συρρίκνωση του μεριδίου της αγοράς και η συσσώρευση ζημιών δημιούργησαν μία ασφυκτική κατάσταση για την πάλαι ποτέ μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία του κλάδου, η οποία εν τέλει οδηγήθηκε στο μοιραίο. 

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, δεν υπάρχει καμία οφειλή μισθών προς τους εργαζομένους της. Οι οφειλές είναι προς τις τράπεζες, τους προμηθευτές, αλλά και ιδιοκτήτες ακινήτων στα οποία στεγάζονταν καταστήματα της αλυσίδας. 

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Η ιστορία της Hewlett-Packard

Σ’ ένα γκαράζ στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας βρίσκεται µια πινακίδα που αναγραφεί ότι εκεί ιδρύθηκε το 1938 η Hewlett-Packard. Οι ενοικιαστές του γκαράζ, το οποίο πριν από λίγα χρόνια εξαγοράσθηκε έναντι αστρονοµικού ποσού από τη Hewlett-Packard, ήταν οι Γουίλιαµ Χιούλετ και Ντέιβιντ Πάκαρντ, δύο νέοι που  σύντοµα θα έγραφαν ιστορία. Όσον αφορά την επωνυμία της  εταιρείας τους, εν προκειμένω ποιο όνοµα θα είναι πρώτο, αυτό διευθετήθηκε µε τη ρίψη ενός νοµίσµατος.
Ο Χιούλετ γεννήθηκε το 1913 στο Μίσιγκαν και από µικρός ανέπτυξε µια περιέργεια σχετικά µε τον τρόπο που λειτουργούσαν τα διάφορα αντικείµενα, κάτι που παραλίγο να αποβεί µοιραίο, αφού εκτελούσε διάφορα πειράµατα σπίτι του που προκαλούσαν εκρήξεις. Αν και δυσλεκτικός, κατάφερε ακούγοντας προσεχτικά και αποµνηµονεύοντας τις σχολικές του εργασίες να ξεπεράσει το πρόβληµα και να σπουδάσει.
Ο Πάκαρντ, που γεννήθηκε το 1912 στο Κολοράντο, είχε έφεση στις θετικές επιστήµες και στα αθλήµατα, ενώ ασχολήθηκε µε κάθε µορφής εκρηκτικά, τα οποία όµως παράτησε για να κατασκευάσει στα 12 χρόνια του έναν πολύπλοκο και πρωτοποριακό δέκτη ασυρµάτου. Ήταν ηγετική φυσιογνωµία, κάτι που φάνηκε από νωρίς, όταν εκλέχτηκε πρόεδρος της τάξης του για όλη την περίοδο του γυµνασίου. Σπούδασε ηλεκτρολογία, ενώ λόγω ύψους έπαιξε ηµιεπαγγελµατικό µπάσκετ στην οµάδα της Νέας Υόρκης.
Οι δύο άντρες γνωρίστηκαν το 1930 στο πανεπιστήµιο όπου σπούδαζαν και έκτοτε ανέπτυξαν στενή φιλία µέχρι το τέλος της ζωής τους. Όταν αποφοίτησαν το 1934, ο Πάκαρντ εργάστηκε στην General Electric, ενώ ο Χιούλετ συνέχισε τις σπουδές του στο ΜΙΤ. Το 1938 επέστρεψαν στο Πάλο Αλτο και ίδρυσαν µια εταιρεία, δανειζόµενοι 538 δολάρια από τον µέντορά τους Φρεντ Τέρµαν, γνωστό καθηγητή εφαρµοσµένης ραδιοµηχανικής του πανεπιστηµίου του Στάνφορντ.
Το πρώτο προϊόν τους ήταν ένας πρωτοποριακός ενισχυτής που κόστιζε µόλις 71,5 δολάρια (τα ανταγωνιστικά ξεκινούσαν από 200 δολάρια), που ονόµασαν «Model 200Α» για να δώσουν την εντύπωση ότι είχαν προηγηθεί άλλα µοντέλα και δεν ήταν νέοι στο χώρο, και ο οποίος έτυχε θερμής υποδοχής στο συνέδριο των µηχανικών όπου παρουσιάστηκε. Οι δύο συνεργάτες φωτογράφησαν το δηµιούργηµά τους και ετοίµασαν 25 δισέλιδα διαφηµιστικά φυλλάδια τα οποία διένειµαν σε επιλεγµένους πελάτες. Ο ενισχυτής, που έµεινε στην αγορά 33 ολόκληρα χρόνια, γνώρισε µεγάλη επιτυχία, αποφέροντας τον πρώτο µόλις χρόνο 5.000 δολάρια, ενώ ένας από τους πρώτους πελάτες ήταν ο Ουώλτ Ντίσνεϊ, που αγόρασε οχτώ για το µουσικό κοµµάτι της ταινίας «Φαντασία».
Στον Β' Παγκόσµιο Πόλεµο ο Χιούλετ στρατεύτηκε, ενώ ο Πάκαρντ διεύθυνε την εταιρεία, η οποία παρήγαγε προϊόντα για τον στρατό. Όταν ο Χιούλετ επέστρεψε, διαπίστωσε ότι πολλά είχαν αλλάξει. Η επιχείρηση, που κάποτε απασχολούσε µόλις τρία άτοµα, είχε πια φύγει από το µικρό γκαράζ και είχε μετακομίσει στο Πάλο Αλτο (περιοχή που θα εξελισσόταν στην Μέκκα των επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας), απασχολούσε τουλάχιστον 200 εργαζοµένους, ενώ είχε αποσπάσει και ένα βραβείο από τον στρατό για την προσφορά της στον πόλεµο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι δύο συνεταίροι έφθασαν να παράγουν 380 διαφορετικά προϊόντα (αργότερα προστέθηκαν τα κοµπιουτεράκια παλάµης, οι εκτυπωτές και οι Η/Υ) µε ετήσιες πωλήσεις 30 εκατοµµύρια δολάρια. Η µικρή επιχείρηση που ξεκίνησε από ένα γκαράζ είχε πια µεταλλαχθεί σε µια από τις πιο ισχυρές ηγετικές δυνάµεις στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές παγκοσµίως.
Σήµερα η HP αποτελεί τον µεγαλύτερο εργοδότη της Silicon Valley (εξάλλου ήταν η πρώτη εταιρεία ηλεκτρονικών που εγκαταστάθηκε εκεί) µε 100.000 εργαζοµένους, 650 εργοστάσια σε 120 χώρες και µε έσοδα που προσεγγίζουν τα 40 δισ. δολάρια. Η φιλοσοφία των ιδρυτών, γνωστή ως «The HP Way», παρέµεινε ανατρεπτική, αφού στην επιχείρησή τους απορρίφθηκε η αυστηρή ιεραρχία και τυπικότητα, καθιερώθηκε η συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη (πριμ παραγωγικότητας και μπόνους πέντε δολαρίων σε κάθε εργαζόμενο τα Χριστούγεννα) και η διάθεση μετοχών, ενώ ενθαρρύνθηκε η ατοµική δηµιουργικότητα, ο σεβασµός και η εµπιστοσύνη των εργαζοµένων. Τα προσωπικά αντικείµενα των εργαζοµένων εξακολουθούν να φυλάσσονται σε ξεκλείδωτα ντουλάπια, οι διευθυντές δεν έχουν δικά τους γραφεία (εξάλλου, η HP ήταν από τις πρώτες που υιοθέτησαν την αρχή της διοίκησης δια της περιήγησης στους χώρους παραγωγής), όλοι αποκαλούνται µε το µικρό τους όνοµα, ενώ υπάρχουν ειδικοί χώροι αναψυχής ανά τον κόσµο, αποκλειστικά για τους εργαζοµένους και τις οικογένειές τους.
Ισχυρό ράπισµα, ωστόσο, στην κερδοφορία της εταιρείας αποτέλεσε η λήξη του πολέµου, όταν περιορίστηκαν στο ελάχιστο οι κρατικές παραγγελίες, οι οποίες έως τότε αποτελούσαν την κύρια πηγή εσόδων των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Οι δύο ιδρυτές, αν και αναγκάστηκαν µε βαριά καρδιά να απολύσουν το µισό εργατικό δυναµικό, δεσµεύτηκαν να µην απολύσουν ξανά ούτε έναν υπάλληλό τους, µία υπόσχεση που φρόντισαν να τηρήσουν µέχρι την αποχώρησή τους από την εταιρεία.
 Ο Γουίλιαµ Χιούλετ παρέµεινε από τους βασικούς εγκεφάλους της εταιρείας ως το θάνατο του το 2001. Ο Ντέιβιντ Πάκαρντ ήταν το δραστήριο όργανο λήψης αποφάσεων µέχρι λίγα χρόνια πριν το θάνατό του, το 1996. Και οι δύο τους ασχολήθηκαν µε φιλανθρωπίες, ενώ έζησαν αρκετά για να δουν το έργο τους να αναγνωρίζεται.

Λίγα χρόνια μετά, το 2015, εξαιτίας της νέας εταιρικής αναδιάρθρωσης της αμερικανικής εταιρείας, η οποία «σπάει» σε δύο κομμάτια, απολύθηκαν 25.000 άτομα, περίπου το 10% του εργατικού δυναμικού. Είχε προηγηθεί η απόλυση 55.000 εργαζομένων στο πλαίσιο μιας προηγούμενης αναδιάρθρωσης, που είχε εξαγγελθεί το 2012. Αλλοι καιροί, άλλα ήθη…

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 2''

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Σκάνδαλο Σαράποβα. Μια διαχείριση κρίσεων για Oσκαρ…

Ως κρίση ορίζεται κάθε γεγονός το οποίο δύναται να προκαλέσει το δημόσιο, αρνητικό συνήθως, ενδιαφέρον για μια επιχείρηση ή πρόσωπο και να δημιουργήσει αρνητικές επιπτώσεις στη χρηματοοικονομική της κατάσταση, στις σχέσεις με τους πελάτες ή στη φήμη της. Διότι, δυστυχώς, εδώ επιβεβαιώνεται η γνωστή ρήση ότι «χρειάζονται χρόνια για να αποκτήσεις καλή φήμη, αλλά μόλις λίγα λεπτά για να την χάσεις».
Μία από τις βασικές λειτουργίες των Δημοσίων Σχέσεων μιας επιχείρησης ή ενός προσώπου είναι η Διαχείριση Κρίσεων, που περιλαμβάνει όλες τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν πριν την εκδήλωση της κρίσης, κατά τη διάρκεια της κρίσης και αμέσως μετά την κρίση. Η περίπτωση της Ρωσίδας τενίστριας Μαρίας Σαράποβα που ενέσκηψε πριν λίγες ημέρες αναμφίβολα αποτελεί μία κρίση.
Πώς όμως αντιμετωπίσθηκε επικοινωνιακά αυτή η κρίση; Σύμφωνα με τους ειδικούς των Δημοσίων Σχέσεων, οι επικοινωνιολόγοι της Σαράποβα έκαναν εξαιρετική δουλειά αφού φαίνεται ότι ακολούθησαν κατά γράμμα το εγχειρίδιο αποτελεσματικής διαχείρισης μιας κρίσης. Πολλοί μάλιστα διατείνονται ότι η περίπτωσή της θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.
Υπάρχει μία βασική αρχή, ένας χρυσός κανόνας, σε τέτοιες περιπτώσεις. «Απόκτησε τον απόλυτο έλεγχο του μηνύματος που βγαίνει για σένα προς τα έξω». Κοινώς, μην αφήσεις τις φήμες να κυκλοφορήσουν και τον Τύπο να πλάθει σενάρια.
Αυτό ακριβώς έπραξε η Ρωσίδα τενίστρια. Λίγο καιρό μετά που βρέθηκε ντοπαρισμένη, διοργάνωσε συνέντευξη Τύπου, μιλώντας για μια «μεγάλη ανακοίνωση», για να ενημερώσει πρώτη αυτή και όχι κάποιος εκπρόσωπος της, τους δημοσιογράφους και το κοινό, καθώς η όλη εκδήλωση προβαλλόταν και από την επίσημη ιστοσελίδα της. Εκεί θα έδινε ένα εξαιρετικό σόου.
Σε τέτοιες περιπτώσεις δύο από τα κύρια ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν με πειστικό τρόπο είναι το «τι έγινε» και το «γιατί έγινε». Ακολουθώντας τα τρία «Τ» (Tell The Truth), η 28χρονη τενίστρια είπε, εν μέρει την αλήθεια (σ.σ. ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι δυνατόν η αθλήτρια και όλο το team της να μην γνώριζαν ήδη από τον Σεπτέμβριο, όταν τους ενημέρωσε η ρώσικη ομοσπονδία, ότι το φάρμακο θα απαγορευτεί), παραδεχόμενη ότι έπαιρνε εν γνώσει της το απαγορευμένο φάρμακο Meldonium για 10 (!) χρόνια (όταν η χρήση του, όπως διατείνονται οι γιατροί, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 4-6 εβδομάδες), για λόγους υγείας ωστόσο – δικαιολογία που εκλήφθηκε ως λογική από ένα μέρος του κοινού και βεβαίως των, απανταχού στη γη, θαυμαστών της.
Ντυμένη στα μαύρα, με θλιμμένο ύφος και με ιδιαίτερα προσεγμένη τη γλώσσα του σώματος (στάση του κορμού, κινήσεις των χεριών) προκειμένου να μεταδώσει τα κατάλληλα μηνύματα (στις Δημόσιες Σχέσεις σημασία δεν έχει μόνο τι λες αλλά και πώς το λες), παραδέχτηκε ότι απέτυχε να περάσει το τεστ και ζήτησε συγγνώμη, μιλώντας για ένα σφάλμα που έκανε και το οποίο δεν θα έπρεπε να της στερήσει τη δυνατότητα να παίξει τένις ξανά.
Βγαίνοντας έτσι η ίδια μπροστά, πέρασε το μήνυμά της σε ένα έκπληκτο κοινό, δείχνοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να κρύψει, χωρίς να χρειαστεί να περιμένει τις ειδήσεις από την ομοσπονδία να διαρρεύσουν και να πλήξουν περαιτέρω τη φήμη της (και φυσικά τις πωλήσεις των ζαχαρωτών της με την επωνυμία Sugarpova). Γνώριζε πολύ καλά ότι θα βρισκόταν σε θέση άμυνας, αν πρώτα έβγαιναν τα νέα έξω, οπότε θα έπρεπε να δώσει μία εξήγηση ή να ζητήσει συγγνώμη, κάτι που δεν θα φαινόταν ειλικρινές.
Ως ένα βαθμό, η συνταγή απέδωσε καθώς η αθλήτρια απέσπασε σχόλια συμπάθειας και συμπόνιας τόσο από το κοινό όσο και από ορισμένους αστέρες του παγκόσμιου τένις. Για ένα «έντιμο λάθος» έκανε λόγο η Ναβρατίλοβα ενώ ακόμη και η «άσπονδη» αντίπαλός της Σερένα Ουίλιαμς είπε ότι «επέδειξε αξιοζήλευτο κουράγιο, ήταν ειλικρινής».
Αξίζει να σημειωθεί ότι η καμπάνια δημοσίων σχέσεων δεν ολοκληρώθηκε με την συνέντευξη Τύπου. Αμέσως μετά ο δικηγόρος της πρωταθλήτριας με τα πέντε grand slam έδωσε συνέντευξη στο έγκυρο περιοδικό Sports Illustrated, όπου εξέφρασε την πεποίθησή του ότι εξαιτίας μιας σειράς άτυχων συγκυριών η πελάτισσα του θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί με επιείκεια.

Βέβαια, η Ρωσίδα αθλήτρια έχασε τους χορηγούς της, με πρώτη από όλες την Nike, χάνοντας περίπου 30 εκατ. δολάρια ετησίως, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο καθώς καμία εταιρεία δεν επιθυμεί να ταυτιστεί με έναν ντοπαρισμένο αθλητή. Αυτό που μένει να αποδειχθεί είναι το ύψος της τιμωρίας της, αν θα είναι δηλαδή τέσσερα χρόνια αποκλεισμός ή αν θα της αναγνωριστεί το ελαφρυντικό της μη εσκεμμένης λήψης του φαρμάκου, οπότε θα τιμωρηθεί με μόλις δύο χρόνια, αρκετά για να επανέλθει στο προσκήνιο.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Ο Πελέ μηνύει την Samsung απαιτώντας 30 εκατ. δολάρια

Αγωγή ύψους 30 εκατ. δολαρίων κατέθεσε ο 75χρονος Βραζιλιάνος πρώην αστέρας του ποδοσφαίρου, Πελέ, ισχυριζόμενος ότι η Samsung χρησιμοποίησε μία εικόνα που παραπέμπει στον ίδιο, χωρίς ωστόσο να κατονομάζεται..
Ο Πελέ ισχυρίζεται ότι δεν έδωσε ποτέ την άδεια στην νοτιοκορεάτικη εταιρεία για να χρησιμοποιήσει το πρόσωπό του και ότι προκλήθηκε σύγχυση στους καταναλωτές. Συν τοις άλλοις, η ενέργεια αυτή, ισχυρίζεται ότι, έπληξε και το εισόδημά του, που προέρχεται από διαφημίσεις (endorsements). Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2013 είχαν παγώσει οι συζητήσεις για την πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί ο Πελέ στην προώθηση των προϊόντων της.
Σύμφωνα με την καταγγελία, η Samsung τον Οκτώβριο του 2015 κυκλοφόρησε μια έντυπη διαφήμιση στην εφημερίδα The New York Times για να προωθήσει την νέα της σειρά από ultra high-definition τηλεοράσεις, Οντως η διαφήμιση δείχνει το πρόσωπο ενός χαμογελαστού άνδρα που μοιάζει πολύ με τον Πελέ δίπλα σε έναν εν ενεργεία ποδοσφαιριστή να εκτελεί ένα βολ-πλανέ που παραπέμπει στο χαρακτηριστικό στυλ του Βραζιλιάνου άσου.

Μάλιστα, o Πελέ έσπευσε να προσλάβει έναν δικηγόρο που πριν έναν χρόνο εξασφάλισε αποζημίωση ύψους 8,9 εκατ. δολαρίων στον Μάικλ Τζόρνταν, για μια παρόμοια περίπτωση που αφορούσε ένα κατάστημα λιανικής. H Samsung από την πλευρά της αρνήθηκε να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο.