Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Μπίρα "Φονιάς". Η νέα άφιξη στο χώρο της μπίρας από τη Σαμοθράκη

Μία νέα ελληνική μπίρα αναμένεται να κάνει την εμφάνισή της, από την νεοσύστατη Μικροζυθοποιία Σαμοθράκης, ιδιοκτησίας μιας εύπορης οικογένειας που επισκέπτεται το νησί τα τελευταία 30 χρόνια, τις επόμενες ημέρες σε καταστήματα της Σαμοθράκης και της Αλεξανδρούπολης, ενώ στη συνέχεια, σύμφωνα με το business plan, θα τοποθετηθεί σταδιακά και στις άλλες πόλεις του Έβρου, της Θράκης και της βόρειας Ελλάδας.

Το όνομά της είναι ιδιαίτερο: «Φονιάς». Η αντισυμβατική επωνυμία έλκει την καταγωγή της από τον μεγαλύτερο καταρράκτη της Σαμοθράκης
και φιλοδοξεί να προωθήσει το νησί της Σαμοθράκης αλλά και να ενισχύει την τοπική οικονομία.

Υπολογίζεται πως όταν η μονάδα παραγωγής φτάσει σε πλήρη ανάπτυξη, η παραγωγή θα αγγίζει τις 100.000 φιάλες ετησίως. Αρχικά θα παρασκευαστεί ξανθοκόκκινη μπίρα τύπου pale ale, ενώ οι ιδιοκτήτες της σχεδιάζουν παράλληλα να εμπλουτίσουν το χαρτοφυλάκιο με την παραγωγή άλλων τριών τύπων μπίρας.

Ο «Φονιάς», που θα χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη την εξαιρετική ποιότητα νερού της Σαμοθράκης, θα τοποθετηθεί στην αγορά ως μία premium μπίρα, απευθυνόμενος σε ένα εκλεπτυσμένο κοινό που δεν συμβιβάζεται με παστεριωμένες μπίρες.
Μένει να δούμε αν όντως ο "Φονιάς" θα είναι μία μπίρα που "σκοτώνει", όπως διατείνονται οι εμπνευστές του, και θα καταφέρει να σταθεί με αξιώσεις σε μία ιδιαίτερα ανταγωνιστική αγορά.

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Μπορεί μία καλή τοποθεσία να σώσει ένα προβληματικό προϊόν;

Το Meat Me άνοιξε το 2011 στα Σπάτα, στο Smart Park. Η προνομιακή του θέση, ακριβώς στο κέντρο του πάρκου και σε υπερυψωμένη θέση, καθώς και το γεγονός ότι ήταν το μοναδικό «καθαρόαιμο» εστιατόριο στο πάρκο, αρκούσαν ώστε να διαγράψει μία λαμπρή πορεία. Τουλάχιστον στην αρχή…

Τα πρώτα δύο χρόνια, το Meat Me θα έσφυζε από δουλειά. Όπως μου είπε ένας μαθητής μου που εργαζόταν εκεί ως μάγειρας, μπορεί να έδινε μέχρι και 300 κουβέρ κάθε Σάββατο, με μέσο λογαριασμό ανά άτομο τα 25 ευρώ, αρκετά για να (υπερ)καλυφθούν τα 10.000 ευρώ το μήνα για ενοίκιο...

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η προτροπή του: «Μην έρθεις να φας στο Meat Me». Αν μπεις μέσα στην αποθήκη, μου είπε, θα καταλάβεις τι εννοώ. Σε αντίθεση με το ορατό –για τον πελάτη- κομμάτι της σάλας (που παρέπεμπε σε γκουρμέ κατάσταση), εκεί επικρατούσε ένα χάλι μαύρο. Οσον αφορά τα κρέατα, συνέχισε, είναι όλα β’ διαλογής, τα οποία φυσικά υπερτιμολογούνται. Φύκια για μεταξωτές κορδέλες, κοινώς.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια η πελατεία είχε μειωθεί δραστικά. Εν τέλει, το Meet Me έκλεισε φέτος τον Απρίλιο. Το πρόσεξα, πριν λίγες ημέρες, και από περιέργεια μπήκα στα social media να δω τι γράφονταν γι’ αυτό αλλά και τη μέση βαθμολογία του στο TripAdvisor.

Εκεί επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες μου. «Απαράδεκτο φαγητό, τα ψητά με πολύ λίπος, ντολμαδάκια κονσέρβα, εμφιαλωμένο νερό γεμισμένο από την βρύση, υψηλές τιμές, πότε ξανά, μακριά» ήταν το πρώτο καυστικό σχόλιο που είδα στην ανενεργή πλέον σελίδα τους στο Facebook. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι κριτικές σε ask4food και foursquare.

Στο δε TripAdvisor, με μέση βαθμολογία μόλις 2,5 αστέρια (με άριστα τα 5) και ευρισκόμενο στην 2538η θέση ανάμεσα σε 2771 εστιατόρια στην Αθήνα, από τις 18 κριτικές από Ελληνες οι 16 το χαρακτήρισαν ως «απαράδεκτο» και μόλις δύο ως «μέτριο». Καμία θετική κριτική. Σε ένα σχόλιο μάλιστα, ο χρήστης αφού έσταξε χολή, έγραψε στο τέλος "θα χαρώ όταν μάθω ότι έκλεισε".
Είναι από τις περιπτώσεις που τα νούμερα λένε την αλήθεια.

Τα διδάγματα που μπορούμε να αποκομίσουμε από την περίπτωση του Meat Me είναι δύο:
Πρώτον, μία καλή τοποθεσία δεν αρκεί για να σώσει ένα προβληματικό προϊόν.

Δεύτερον, η ταχύτατη διείσδυση του διαδικτύου, των smartphones καθώς και η άμεση διάχυση της πληροφορίας (reviews) στα social media, συνιστούν ένα επιπλέον εμπόδιο, συχνά ανυπέρβλητο, για τον κακό επαγγελματία που είναι εθισμένος στη λογική της «αρπαχτής».

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Ξενοδοχείο μηδέν αστέρων με θέα τα αστέρια...

Το ξενοδοχείο Null Stern (μηδέν αστέρια, σε ελεύθερη μετάφραση), που ειδικεύεται  στην οικο-πολυτελή φιλοξενία, βρίσκεται στην Ελβετία, διαθέτει εκπληκτική πανοραμική θέα στις Άλπεις Γκράουμπυντεν. και έχει αποσπάσει πληθώρα διακρίσεων.


Η ιδέα πίσω από αυτόν τον ιδιότυπο σχεδιασμό, που στερείται τοίχων και ταβανιού, ανήκει στους Φρανκ και Πάτρικ Ρίκλιν και βασίζεται στην φράση “το μόνο αστέρι είσαι εσύ”. “Θέλουμε ο επισκέπτης να βρίσκεται στο κέντρο της εμπειρίας και θέλουμε να επικεντρωθεί σε αυτό, μειώνοντας οτιδήποτε άλλο στο ελάχιστο”, δήλωσαν οι δύο ιδρυτές. 
Το υπαίθριο δωμάτιο, που τιμολογείται στα 253 δολάρια το βράδυ, διαθέτει μπάτλερ, δεν περιλαμβάνει ιδιωτική τουαλέτα - υπάρχει δημόσια τουαλέτα σε απόσταση 10 λεπτών. Προσφέρεται επίσης η δυνατότητα ακύρωσης σε περίπτωση που ο καιρός δεν είναι καλός; 

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Πώς η βιομηχανία τροφίμων παραπλανεί τους καταναλωτές

Το marketing στα τρόφιμα είναι ένα μεγάλο κομμάτι στην αγορά. Κάθε συσκευασία φτάνει στο ράφι του σούπερ μάρκετ, αφού έχει εξεταστεί προσεκτικά το μέγεθος της συσκευασίας, τα χρώματα, η γραμματοσειρά ή ο τρόπος που γράφονται οι ετικέτες. Σκοπός της βιομηχανίας τροφίμων είναι να πουλήσει τα προϊόντα της και για αυτόν τον λόγο επιστρατεύει κάθε μέσο που διαθέτει, ώστε να «εκμεταλλευτεί» όσο μπορεί την ψυχολογία του καταναλωτή.

Φυσικά, οι εταιρείες δεν μπορούν να αναγράφουν ό,τι θέλουν στις ετικέτες των τροφίμων, αφού υπάρχουν κανόνες τους οποίους και ακολουθούν. Πάντα, υπάρχει, όμως, τρόπος για να «παρακάμψουν» τους κανόνες και να γράψουν κάτι που ένας καταναλωτής που δεν είναι υποψιασμένος ή δεν διαβάζει ολοκληρωμένες τις ετικέτες δεν πρόκειται να παρατηρήσει.

Χωρίς ζάχαρη
Η ετικέτα «χωρίς ζάχαρη» είναι ίσως η μεγαλύτερη παγίδα στα τρόφιμα. Πραγματικά, τα τρόφιμα που έχουν την συγκεκριμένη ετικέτα δεν περιέχουν ζάχαρη με τη στενή σημασία της λέξης. Περιέχουν, όμως, συχνά, άλλες γλυκαντικές ουσίες, όπως η σουκρόζη, η μαλιτόζη κλπ. Οι ουσίες είναι πρόσθετες γλυκαντικές ουσίες, οι οποίες ουσιαστικά είναι ένα άλλο όνομα για την ζάχαρη.

Παξιμάδια/ κουλουράκια/ ψωμί με χαρουπάλευρο
Τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότερα προϊόντα που έχουν χαρουπάλευρο εμφανίζονται στα ράφια των σούπερ μάρκετ και των παντοπωλείων. Παρ' ολ' αυτά, αν παρατηρήσετε καλά την ετικέτα των προϊόντων αυτών θα διαπιστώσετε ότι το ποσοστό χαρουπάλευρου που περιέχουν είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρό, συχνά γύρω στο 15% και το υπόλοιπο είναι κανονικό αλεύρι από σιτάρι. Οπότε, μη σας ξεγελά το έντονο καφέ χρώμα!

Ολικής άλεσης
Στο ίδιο πλαίσιο λειτουργούν και κάποια από τα προϊόντα ολικής άλεσης. Πάλι στην ίδια λογική, πολλές είναι οι ετικέτες που αναγράφουν «ολικής άλεσης», αλλά στην πραγματικότητα ένα μικρό ποσοστό από το αλεύρι που έχει χρησιμοποιηθεί είναι ολικής άλεσης και το υπόλοιπο είναι κανονικό λευκό αλεύρι.

Παστέλι μελάτο/ με μέλι

Μία συνηθισμένη παγίδα, είναι το παστέλι. Αν και δεν γράφουν όλες οι συσκευασίες «μελάτο» ή «με μέλι» συχνά οι συσκευασίες έχουν μία εικόνα από μέλι έξω, δίνοντας την εντύπωση ότι το γλυκό αυτό που φτιάχνεται από σουσάμι έχει μόνο μέλι ή κυρίως μέλι, ενώ στην πραγματικότητα έχει και ζάχαρη. Για την ακρίβεια, όλα τα παστέλια της αγοράς τα οποία είναι σκληρά και τραγανά, περιέχουν μέσα ζάχαρη.

Πηγή: www.huffingtonpost.gr

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Οταν οι ευγενικοί πελάτες πληρώνουν λιγότερα...

Μία ιδιαίτερα διαδεδομένη μορφή τιμολόγησης είναι η διαφορική τιμολόγηση, όπου διαφορετικοί πελάτες πληρώνουν διαφορετικές τιμές για το ίδιο προϊόν-υπηρεσία. Συνήθως αυτή η πρακτική βασίζεται σε παράγοντες όπως η ηλικία (π.χ. εκπτώσεις σε ηλικιωμένους), η οικονομική κατάσταση (μειωμένες τιμές ή δωρεάν σε ανέργους), το επίπεδο πιστότητας (π.χ. οι τακτικοί πελάτες συχνά απολαμβάνουν κάποιας μορφής έκπτωση) ή το χρόνο αγοράς (π.χ. happy hour).

Εσχάτως έχει προκύψει και η διαφορική τιμολόγηση με βάση το πόσο ευγενικός και χαρούμενος είναι ο πελάτης. Αρκετά εστιατόρια και καφέ στο εξωτερικό, θέλοντας να ανταμείψουν τους πελάτες που φέρονται με ευγένεια αλλά και να τους ξεχωρίσουν από τους ιδιότροπους-αγενείς πελάτες, τους χρεώνουν λιγότερα.

Μία τοπική καφετέρια στη Βιρτζίνια ανάρτησε πρόσφατα μια ταμπέλα όπου ενημερώνει τους πελάτες ότι οι καλοί τρόποι ανταμείβονται, καθώς ένας μικρός καφές κανονικά κοστίζει 5 δολάρια, αλλά προσθέτοντας ένα απλό «παρακαλώ» στην παραγγελία η τιμή πέφτει στα 3 δολάρια. Όταν δε ο πελάτης παραγγείλει λέγοντας: «Γεια σας, έναν καφέ, παρακαλώ», η τιμή πέφτει περαιτέρω, στα 1, 75 δολάρια.

Στη δε Νίκαια της Γαλλίας, στο καφέ «Petite Syrah», ο καφές τιμολογείται στα 7 ευρώ, αλλά για τους πελάτες που το ζητούν με ευγένεια και χαμόγελο, η τιμή πέφτει στα 4.25 ευρώ. Μάλιστα, ο διευθυντής  του καφέ δηλώνει πως, αν και ξεκίνησε ως αστείο μία πολυάσχολη μέρα, οι πελάτες ανταποκρίθηκαν και πλέον το κατάστημα προσελκύει πολλούς ευγενικούς και χαμογελαστούς θαμώνες.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Glossopolis. Η ηλεκτρονική πλατφόρμα που μαθαίνει ελληνικά στους τουρίστες

Το Glossopolis είναι μια πλατφόρμα e-learning, για τουρίστες που επιθυμούν να επισκεφθούν τη χώρα μας και να μπορούν να συνεννοηθούν στα ελληνικά με τους ντόπιους. Ο χρήστης μπαίνει στην πλατφόρμα, προπληρώνει ηλεκτρονικά το μάθημα που επιθυμεί (π.χ. «εστιατόριο», «ξενοδοχείο», «αεροδρόμιο» - κάθε μάθημα κοστολογείται γύρω στα έξι ευρώ) και στη συνέχεια έχει πρόσβαση στο ανάλογο εκπαιδευτικό υλικό. Επιπρόσθετα ο χρήστης αποκομίζει και οικονομικό όφελος καθώς έχει πρόσβαση σε μια σειρά από επιχειρήσεις με τις οποίες συνεργάζεται η εν λόγω πλατφόρμα, όπως: εστιατόρια, ξενοδοχεία, μπαρ και φαρμακεία. Αν πάει και μιλήσει ελληνικά σε αυτές τις επιχειρήσεις, απολαμβάνει εκπτώσεις στις υπηρεσίες ή κάποιο δώρο, ως ανταμοιβή για την προσπάθεια του.

Οι τουρίστες ενθουσιάστηκαν με την ιδέα καθώς πέρα από το οικονομικό όφελος αλλά και τη δυνατότητα να συλλέξουν πληροφορίες για τον ακριβή προορισμό τους (καθότι συχνά δεν γνωρίζουν από την αρχή πού θέλουν να πάνε),  έχουν την δυνατότητα να μάθουν την ελληνική γλώσσα και κουλτούρα και κατά συνέπεια να έχουν μια πιο προσωπική επικοινωνία με τους ντόπιους. Την ίδια στιγμή και οι επιχειρήσεις κερδίζουν καθώς προσελκύουν μια νέα αγορά.

Το Glossopolis, που αρχικά ξεκίνησε ως μια απλή πλατφόρμα εκμάθησης ξένων γλωσσών, δημιούργησε η Αθηνά Πήττα το 2013, όταν έλαβε μέρος στο πρόγραμμα Erasmus για Επιχειρηματίες, μία ανεκτίμητη εμπειρία για την εξέλιξη της ιδέας και της επιχείρησής της.

Έκτοτε η εν λόγω πλατφόρμα γλωσσικού τουρισμού έχει σημειώσει ανοδική πορεία, καθώς έχει «μεγεθυνθεί» τόσο σε προσωπικό όσο και σε έσοδα, έχει προσελκύσει ταξιδιώτες από 118 διαφορετικές χώρες και ευελπιστεί να επεκταθεί άμεσα σε Γαλλία και Ισπανία, καθώς οι γλώσσες των χωρών αυτών, καθώς και διάφοροι προορισμοί τους είναι αρκετά δημοφιλείς στην Ευρώπη.


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Οι οκτώ πληγές του ελληνικού τουριστικού προϊόντος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τουρισμός είναι η ατμομηχανή, η βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας. Είναι ο κλάδος που –με συμμετοχή που υπερβαίνει το 17% του ΑΕΠ-στις δύσκολες ώρες της κρίσης μας κράτησε όρθιους. Παρ’ όλα αυτά, το ελληνικό τουριστικό μας προϊόν έχει χρόνιες πληγές, οι οποίες δυστυχώς αποτελούν τροχοπέδη για την περαιτέρω και πιο ορθολογική ανάπτυξή του. Ας δούμε όμως τις κύριες αδυναμίες που έχει σήμερα ο ελληνικός τουρισμός:
Άνιση γεωγραφική κατανομή της τουριστικής δραστηριότητας. Η τουριστική προσφορά έχει συγκεντρωθεί σε συγκεκριμένες περιφέρειες της χώρας, με κύριους αποδέκτες τα νησιά και τις παραθαλάσσιες περιοχές (περίπου οι μισές ξενοδοχειακές μονάδες ευρίσκονται στην Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και τη Στερεά Ελλάδα), με αποτέλεσμα να παρουσιάσουν έντονο κορεσμό (π.χ. άναρχη δόμηση, υποβάθμιση περιβάλλοντος).
Ελλάδα όμως δεν είναι μόνο η Μύκονος, η Σαντορίνη, η Β. Κρήτη και η Κέρκυρα. Την ίδια στιγμή, άλλες περιοχές, όπως η Β. Ελλάδα, η Ν. Κρήτη και αμέτρητα νησιά παραμένουν τουριστικά αναξιοποίητα. Όσοι έχουν ταξιδέψει σε αυτές τις περιοχές θα καταλάβουν τι εννοώ.
Ανεπαρκείς υποδομές σε αεροδρόμια, λιμάνια, οδικά δίκτυα καθώς και σε μια σειρά από υποστηρικτικές υποδομές (γήπεδα γκολφ, μαρίνες, μουσεία, συνεδριακά κέντρα, θεματικά πάρκα, χιονοδρομικά κέντρα, χημικές τουαλέτες κ.λπ.). Μόλις πέρυσι, τέσσερα ελληνικά αεροδρόμια ψηφίστηκαν ανάμεσα στα 10 χειρότερα της Ευρώπης. Αν εξαιρέσουμε ορισμένους βασικούς οδικούς άξονες, το περιφερειακό οδικό δίκτυο παραμένει τριτοκοσμικό. Ας μην μιλήσουμε για νοσοκομεία, όπου μόλις το 2016 η Σαντορίνη, που φιλοξενεί μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ταξιδιώτες κάθε χρόνο, απέκτησε νοσοκομείο…
Ανεκμετάλλευτες εναλλακτικές μορφές τουρισμού. Η έλλειψη των υποδομών που μόλις αναφέραμε μας περιορίζει στο παραδοσιακό μοντέλο των «τριών S» (Sea, Sun, Sand), το οποίο όμως προσφέρουν και οι κύριοι ανταγωνιστές μας. Διαχρονικά δείχνουμε ανίκανοι να αξιοποιήσουμε τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής της χώρας μας. Περιπατητικός, γαστρονομικός, καταδυτικός, αναρριχητικός, αγροτουρισμός, αθλητικός, ιατρικός, ιαματικός είναι μόνο κάποια είδη τουρισμού που θα μπορούσαμε να είχαμε θέσει ήδη τις βάσεις για να τα αναδείξουμε.
Αναξιοποίητο πολιτιστικό προϊόν. Μία χώρα με τόσο πλούσια ιστορία σαν την Ελλάδα, γεμάτη με διάσπαρτα μνημεία που δημιουργήθηκαν ανά τους αιώνες, θα μπορούσε κάλλιστα να ζει από τον πολιτισμό. Αναφέρομαι κυρίως στην κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα περισσότερα μουσεία μας ή οι αρχαιολογικοί χώροι (π.χ. δημοσιοϋπαλληλικό ωράριο, φτωχό πληροφοριακό υλικό, αναξιοποίητες νέες τεχνολογίες).
Να αναφέρω μόνο δύο πρόσφατες ανακαλύψεις όπως η Αμφίπολη και ο τάφος του Αριστοτέλη, οι οποίες δυστυχώς δεν αναμένεται, όπως τόσες άλλες, να αξιοποιηθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ένα στέλεχος μεγάλου γερμανικού τουριστικού οργανισμού, είδε την Ακαδημία Πλάτωνος είπε ότι «εμείς θα βγάζαμε εκατομμύρια κάθε χρόνο μόνο από αυτό».
Έντονη εποχικότητα αλλά και αυξανόμενη επιρροή των μεγάλων διεθνών Tour Operator. Σχεδόν το 50% των τουριστών επισκέπτεται τη χώρα μας κατά το τρίμηνο Ιουλίου – Σεπτεμβρίου, όντας η χώρα με τη μεγαλύτερη εποχικότητα σε σχέση με τους κύριους ανταγωνιστές της, με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και την υγιή ανάπτυξη των επιχειρήσεων.
Την ίδια σχεδόν εποχή δραστηριοποιούνται και οι Tour Operators, τα συμφέροντα των οποίων, φυσικά, δεν συνάδουν με αυτά των ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων. Εκμεταλλευόμενοι την ηγετική τους θέση, πιέζουν τους ξενοδόχους για όλο και χαμηλότερες τιμές, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να «στραγγαλίζονται» οικονομικά.
Ανεκπαίδευτο προσωπικό και έλλειψη επαγγελματισμού. Η έλλειψη πανεπιστημίου ή σοβαρών ιδιωτικών σχολών, με ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις, με ειδίκευση στον τουρισμό, η πρόσληψη προσωπικού με αποκλειστικό γνώμονα το κόστος, καθώς και η υιοθέτηση της φιλοσοφίας της «αρπαχτής» («να βγάλουμε τα σπασμένα» - π.χ. «τρύπες» ενοικιάζονται προς 60 και 70 ευρώ το βράδυ), χωρίς να υπάρχει διάθεση για επανεπένδυση μέρους των κερδών (π.χ. ανακαινίσεις, επενδύσεις) ή για τη διατήρηση πιστής πελατείας, αποτελούν πλήγμα για τη φήμη του ελληνικού τουριστικού προϊόντος.
Χαρακτηριστικά να αναφέρω ότι τον τελευταίο καιρό έχει γίνει viral η φωτογραφία, από ξενοδοχείο στο Ρέθυμνο, κλιματιστικού «κομμένου στα δύο», τοποθετώντας ένα κλιματιστικό (που διαπερνά τον τοίχο) ανά δύο δωμάτια.
Τα κρούσματα αισχροκέρδειας, η συστηματική φοροδιαφυγή όπως η μη έκδοση αποδείξεων (που μεταξύ άλλων δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού), η έλλειψη σοβαρού ελεγκτικού μηχανισμού, το έλλειμμα πνεύματος συνεργασίας που μας διακατέχει ως λαό, καθώς και η νοοτροπία μερίδας των επαγγελματιών (και εργαζομένων) του τουρισμού που αρέσκονται να απασχολούνται μόνο μερικούς μήνες, φανερώνουν αν μη τι άλλο έλλειμμα επαγγελματισμού.
Εμφαση στην ποσότητα, όχι στην ποιότητα. «Πρέπει να προσελκύσουμε ποιοτικό τουρισμό» είναι η μόνιμη επωδός. Το ακούω χρόνια. Ελάχιστα όμως έχουν γίνει (με εξαίρεση την ίδρυση πληθώρας πεντάστερων ξενοδοχείων). Πριν ένα μήνα πήγα στα Χανιά, τα οποία είχαν αρκετό τουρισμό. Τα ξενοδοχεία σχεδόν γεμάτα, τα λεωφορεία επίσης, όμως ο κόσμος αυτός δεν ξοδεύει, καθώς τα έχει προπληρώσει όλα (all inclusive). Τι τουρισμό, αλήθεια, να περιμένει κάποιος από τουρίστες που έχουν πληρώσει 300 ευρώ για 7 ημέρες (όλα πληρωμένα, ακόμη και τα αεροπορικά εισιτήρια);
Τι σημασία έχει αλήθεια αν προσελκύσουμε 25 ή 30 εκατομμύρια τουρίστες φέτος; Το πρόβλημα είναι ότι δεν προσελκύουμε τον ποιοτικό τουρίστα, που θα βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και θα ξοδέψει.
Έλλειψη οράματος. Αν σε όλα αυτά μπορούν να προστεθούν και οι χρόνιες αγκυλώσεις του Ε.Ο.Τ (χαμηλοί διαφημιστικοί προϋπολογισμοί αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, ανεπαρκής παρουσία σε χώρες του εξωτερικού κ.λπ.) και ιδιαίτερα η έλλειψη οράματος τόσο σε επίπεδο υπουργείου όσο και περιφερειών (σ.σ. δύσκολο να επιτευχθεί όταν τα πρόσωπα όχι μόνο αλλάζουν συχνά -48 διαφορετικά πρόσωπα έχουν περάσει από την πολιτική ηγεσία του ελληνικού τουρισμού στο διάστημα 1992-2011-, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον τουρισμό), τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.

Εγώ προσωπικά έχω βαρεθεί να ακούω τον κάθε Υπουργό Τουρισμού να μιλάει δεκαετίες τώρα για τη σημασία του τουρισμού και να μην κάνει τίποτα. Από ευχολόγια αυτή η χώρα έχει μπουχτίσει, από πράξεις έχει έλλειμμα…

Πηγή: άρθρο του γράφοντα στο www.epixeiro.gr

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Ενα κλιματιστικό ανά δύο δωμάτια...

Αυτή είναι η ανεκδιήγητη πατέντα ξενοδόχου στο Ρέθυμνο (που έγινε viral), ο οποίος "μοίρασε" το κάθε κλιματιστικό ανά δύο δωμάτια. Ενα μηχάνημα ανά δύο δωμάτια, σκέφτηκε, θα έχει ως αποτέλεσμα να μειωθεί το κόστος εγκατάστασης καθώς και ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια.
Με τέτοιους επαγγελματίες στο χώρο του τουρισμού, δεν φοβόμαστε τίποτα. Εύγε.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Η άκρως διδακτική ιστορία του ασπρομάλλη παππού που ίδρυσε τα KFC

Αν η ενεργητικότητα, η δίψα για διάκριση, η υποµονή και η επιµονή είναι βασικά συστατικά της επιτυχίας, τότε ο ιδρυτής των KFC τα είχε όλα. Ήταν το 1956, όταν ο 66χρονος Χάρλαντ Σάντερς, σε μια ηλικία όπου άλλοι θα είχαν αποσυρθεί, άρχισε µια νέα καριέρα, η οποία, σε αντίθεση µε ό,τι είχε επιχειρήσει µέχρι τότε, αποδείχθηκε προσοδοφόρα.
Γόνος φτωχής αγροτικής οικογένειας από την Ιντιάνα, ο Σάντερς βίωσε από µικρός τη σκληρή πλευρά της ζωής. Στα πέντε του έµεινε ορφανός από πατέρα, στα εφτά µαγείρευε για τα αδέρφια του, στα 11 εργαζόταν σε µια φάρµα για δύο μόλις δολάρια το µήνα, ενώ στα 12 ο πατριός του τον πέταξε έξω από το σπίτι.
Έτσι λοιπόν αρχίζει η περιπλάνηση του φτωχού νεαρού, ο οποίος θα απασχοληθεί σε διάφορες φάρµες, στο σιδηρόδροµο, σε ασφαλιστική εταιρεία, σε πλοίο, σε εταιρεία παραγωγής φωταερίου και ως πωλητής. Είχε φθάσει τα 40 χρόνια, όταν διαπίστωσε ότι δεν άντεχε άλλο να δουλεύει για άλλους και πήρε την απόφαση να γίνει ο ίδιος αφεντικό του εαυτού του. Η απαρχή θα γίνει λίγο µετά το Κραχ του 1929, όταν η Shell παραχώρησε στον Σάντερς τη διεύθυνση ενός βενζινάδικου στο Κεντάκι. Αν και η εποχή δεν ήταν η καλύτερη, ο Σάντερς τα κατάφερε µια χαρά χάρη κυρίως στην απαράμιλλη εξυπηρέτηση που προσέφερε. Έπλενε τα τζάµια των αυτοκινήτων, γέµιζε το ψυγείο τους, ενώ έλεγχε και τα λάστιχα για να δει αν χρειάζονταν αέρα, ακόµα και σε όσους απλώς σταµατούσαν για να ρωτήσουν κάτι.
Σε µια προσπάθεια να αυξήσει το πενιχρό του εισόδηµα, άρχισε να μαγειρεύει σπιτικά, πρόχειρα φαγητά. Το πρώτο του «εστιατόριο» ήταν ένα µικρό δωµάτιο δίπλα από το βενζινάδικο, µε ένα τραπέζι και έξι καρέκλες. Αργότερα, άνοιξε ακριβώς απέναντι ένα κανονικό εστιατόριο χωρητικότητας 142 ατόμων, όπου άρχισε να παρασκευάζει φαγητά µε κοτόπουλο, χοιροµέρι, λαχανικά και µπισκότα µε συνταγές που είχε µάθει από τη µητέρα του.
Σιγά σιγά το νέο εστιατόριο έγινε γνωστό για το καλό φαγητό, τη σπιτική ατµόσφαιρα και το πεντακάθαρο περιβάλλον. Το πλέον δηµοφιλές έδεσµα ήταν το τηγανητό κοτόπουλο, που βασιζόταν σε µια σπιτική συνταγή 11 χορταρικών και καρυκευµάτων, την οποία ο Σάντερς βελτίωνε συνεχώς. Το πρόβληµά του, όµως, ήταν ο χρόνος, αφού το συγκεκριµένο πιάτο απαιτούσε µισή ώρα για να προετοιµαστεί, κάτι που απογοήτευε όσους επισκέπτες βιάζονταν.
Εκείνη την εποχή, όµως, παρουσιάστηκε στην αγορά ένα νέο προϊόν που ετοίµαζε το φαγητό σε λίγα µόλις λεπτά, η χύτρα, την οποία ο Σάντερς έσπευσε να προµηθευτεί αµέσως. Μετά από πολλά πειράµατα, κατάφερε να βελτιώσει ακόµη περισσότερο τη γεύση του κοτόπουλου και να περιορίσει το χρόνο προετοιµασίας στα οκτώ λεπτά. Το νέο πιάτο ονοµάστηκε Kentucky Fried Chicken και σύντοµα έγινε δηµοφιλές σε όλη την πολιτεία του Κεντάκι, σε σηµείο που ο κυβερνήτης του τού έδωσε το 1936 τον τίτλο του «συνταγµατάρχη», ως αναγνώριση για τη συνεισφορά του στην κουζίνα του Κεντάκι, τον οποίο δεν απαρνήθηκε στην υπόλοιπη ζωή του.
Όµως, οι καλές µέρες έµελλε να τελειώσουν. Το 1939, µετά από µια φωτιά, ο Συνταγµατάρχης κατάφερε και ξαναέφτιαξε το εστιατόριο και πρόσθεσε ένα πολυτελές µοτέλ, όπου καλωσόριζε τους επισκέπτες προσωπικά. Όµως, στη δεκαετία του 1950 ανακοινώθηκε ότι θα κατασκευαζόταν κοντά ένας άλλος σύγχρονος αυτοκινητόδροµος, κάτι που ουσιαστικά καταδίκαζε σε παρακµή την επιχείρηση του Σάντερς, ο οποίος µη έχοντας άλλη ευκαιρία την πούλησε σε τιµή ευκαιρίας, µόλις 75.000 δολάρια. Με τα χρήµατα αυτά αποπλήρωσε τα υπέρογκα δάνεια που χρωστούσε και «βρέθηκε στο δρόµο» εισπράττοντας µόνο το επίδοµα ανεργίας των 105 δολαρίων.
Όµως, ο 66χρονος, πια, Σάντερς δεν το έβαλε κάτω και άρχισε να περιοδεύει στα εστιατόρια µαζί µε ό,τι πολυτιµότερο είχε: την αγαπηµένη του χύτρα, τη µυστική συνταγή και ένα δοχείο 20 κιλών γεµάτο µε καρυκεύµατα. Σε κάθε εστιατόριο, ο Συνταγµατάρχης προσφερόταν να µαγειρέψει για τον ιδιοκτήτη και τους υπαλλήλους του. Αν τους άρεσε το φαγητό, τότε πρότεινε να τους πουλήσει τα καρυκεύµατα και να τους δείξει πώς παρασκευάζεται το κοτόπουλο. Ως αντάλλαγµα θα έπαιρνε τέσσερα σεντ για κάθε πιάτο που πωλείτο, µια συµφωνία που επισφραγιζόταν αποκλειστικά και µόνο µε µια χειραψία.
Το εγχείρηµα πέτυχε και µέχρι το 1964 είχε συνεργαστεί με 600 τουλάχιστον εστιατόρια µε τζίρο 36 εκατ. δολάρια ετησίως. Την ίδια χρονιά ο ασπροµάλλης και πάντα ντυµένος στα άσπρα, προκειµένου να δικαιολογήσει τον τίτλο του, Σάντερς πούλησε την επιχείρησή του για δύο εκατ. δολάρια µε την προϋπόθεση να παραµείνει επί των επάλξεων ως εκπρόσωπός της στα ΜΜΕ. Επτά χρόνια αργότερα, το 1991, τα Kentucky Fried Chicken, που µετονοµάστηκαν σε KFC όταν στο µενού προστέθηκαν και άλλα πιάτα πέρα από το κοτόπουλο αλλά και για να µην τονίζεται ο όρος «fried» (τηγανητό), πουλήθηκαν σε άλλη επιχείρηση έναντι 275 εκατ. δολαρίων.

Ο «Συνταγµατάρχης Σάντερς» µε το σπινθηροβόλο βλέµµα, που το 1974 ψηφίστηκε ως η δεύτερη αναγνωρίσιµη διασηµότητα παγκοσµίως, συνέχισε να περιοδεύει στα εστιατόρια της αλυσίδας που είχε ιδρύσει (υπολογίστηκε ότι κάθε χρόνο κάλυπτε µια απόσταση γύρω στα 200.000 χιλιόµετρα) µέχρι το 1980, όταν χτυπήθηκε από λευχαιµία και πέθανε. Για τέσσερις μέρες όλες οι σημαίες της πολιτείας του Κεντάκι θα κυματίζουν μεσίστιες. Ωστόσο, το χαµογελαστό του πρόσωπο, εξακολουθεί να µας «συντροφεύει» μέχρι και σήμερα καθώς κοσμεί το λογότυπο της KFC, στα καταστήματα της οποίας συρρέουν σε καθημερινή βάση 12 εκατομμύρια πελάτες.

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 2'' (εκδ. Σταμούλης)

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Ergon Foods. Μία ιστορία επιτυχίας μέσα στην κρίση

«Από την κρίση στην επιτυχία: πώς ορισμένοι Έλληνες κέρδισαν ακριβώς επειδή δεν είχαν τίποτα να χάσουν» ήταν ο τίτλος ρεπορτάζ του CNN. Ο δε Guardian έγραψε: «Είναι από εκείνους τους Έλληνες που κατάφεραν να προσαρμοστούν στην κρίση και να δημιουργήσουν παρά τα αυστηρά μέτρα λιτότητας».

Αυτά ήταν μόνο δύο από τα διεθνή Μέσα που το 2014 έπλεξαν το επιχειρηματικό εγκώμιο των αδερφών Δούζη, δύο νέων ανθρώπων που δημιούργησαν μία άκρως επιτυχημένη αλυσίδα παντοπωλείων-εστιατορίων μέσα από την οποία προωθούν τα δικά τους brands με παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα – τα οποία ειρήσθω εν παρόδω βρίσκονται σήμερα σε 300 σημεία πώλησης σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Το όραμα δύο αδερφών...
Ήταν το 2008, τη χρονιά που η κρίση άρχισε δειλά δειλά να δείχνει τα δόντια της, όταν ο Θώμας και ο Γιώργος Δούζης, έχοντας αμφότεροι ολοκληρώσει τις σπουδές τους, στην Εφαρμοσμένη Πληροφορική ο πρώτος και στα Μαθηματικά ο δεύτερος, δεν θα αργήσουν να αντιληφθούν ότι δεν θα έβρισκαν ποτέ την «καλοπληρωμένη δουλειά σε πολυεθνική εταιρεία» που είχαν ονειρευτεί.
Τα δύο αδέρφια ωστόσο δεν το βάζουν κάτω και επιδεικνύουν γρήγορα αντανακλαστικά. Οραματίζονται τη δημιουργία μίας σειράς ελληνικών παραδοσιακών προϊόντων από όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που θα πωλούνται –σε όμορφες και αισθητικά προσεγμένες συσκευασίες- υπό την ίδια επωνυμία. Δημιουργούν λοιπόν τη δική τους επωνυμία με ελληνικά προϊόντα από «μικρά εργαστήρια, συνεταιρισμούς και ρομαντικούς παραγωγούς», συσκευασμένα από τους ίδιους, τα οποία θα διανέμονταν από την εταιρεία του πατέρα τους, ιδιοκτήτη εταιρείας διανομής με προϊόντα Ελλήνων παραγωγών.
Από τα προϊόντα, στα παντοπωλεία-εστιατόρια...
Πρώτα τους προϊόντα, ένα βαζάκι με μέλι από τη Θάσο, το «Μέλισσας Έργον», και μια φιάλη ελαιολάδου από τα Χανιά, το «Ελιάς Έργον», για να ακολουθήσουν όσπρια, αλίπαστα, ζυμαρικά, αρτοσκευάσματα, γλυκά του κουταλιού, όλα υπό την επωνυμία «Ergon». Σύντομα τα προϊόντα των δύο αδερφών θα βρεθούν στα ράφια αρκετών παντοπωλείων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
Οι εμπνευστές της Ergon, παρά την αποδοχή που είχαν τα προϊόντα τους, δεν θα επαναπαυτούν στις δάφνες τους και ετοιμάζουν το επόμενο μεγάλο βήμα. Δεν θέλουν απλώς να αντιγράψουν ένα παντοπωλείο από άλλες εποχές, αλλά να δημιουργήσουν έναν μοντέρνο χώρο, που να μπορεί να αναδείξει όλα τα διαμάντια της ελληνικής φύσης με τον τρόπο που τους αξίζει. Έναν χώρο με μυρωδιές, εικόνες και μνήμες όπου το κάθε μικρό ελληνικό συστατικό μπορεί να βρει τη θέση του.
Εμπνεόμενοι από την διείσδυση των concept stores, παίρνουν την τολμηρή απόφαση το 2011 να δημιουργήσουν κάτι ανάλογο στη Θεσσαλονίκη, τον τόπο καταγωγής τους. Αφού δανείζονται χρήματα από έναν θείο τους, ανοίγουν το πρώτο τους κατάστημα. Ένα μήνα μετά έρχεται πρόταση συνεργασίας από το Sani Resort, στο οποίο εν τέλει θα δημιουργηθεί ένα πρωτοποριακό παντοπωλείο-μεζεδοπωλείο, το μενού του οποίου υπογράφει ο Δημήτρης Σκαρμούτσος.
Η ταχύτατη διείσδυση...
Το νερό είχε μόλις μπει στο αυλάκι. Σήμερα, εν έτει 2015, η Ergon διαθέτει 1200 κωδικούς προϊόντων από 150 Έλληνες παραγωγούς, τα οποία βρίσκονται σε 300 σημεία πώλησης, απασχολεί 120 υπαλλήλους ενώ έχει ανοίξει 11 καταστήματα, όχι μόνο εντός συνόρων (σε περιοχές με έντονο τουριστικό στοιχείο) αλλά και στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στο Λονδίνο, τις Βρυξέλλες και το Μαϊάμι, τρεις αγορές που υποδέχονται ευκολότερα από άλλες του εξωτερικού τις διαφορετικές κουζίνες του κόσμου.
Μάλιστα, ένα από τα πιο εμβληματικά καταστήματα είναι αυτό της Θεσσαλονίκης, εκεί που στεγαζόταν κάποτε ο κινηματογράφος «Ριβολί», όπου σε 1000 τ.μ. απλώνεται ένας γαστρονομικός πολυχώρος, με μανάβικο, κρεοπωλείο, ιχθυοπωλείο, παντοπωλείο, φούρνο, καφετέρια, καθώς και έναν εξώστη όπου φιλοξενούνται σεμινάρια μαγειρικής και οινογνωσίας.
Παρά την αξιοσημείωτη επέκταση και επιτυχία, η εταιρεία Ergon, που έχει ενταχθεί από το 2014 στο δίκτυο της Endeavor (μη κερδοσκοπικό οργανισμό στήριξης της επιχειρηματικότητας), εξακολουθεί να παραμένει οικογενειακή, με τα δύο αδέρφια να πλαισιώνονται από τη μητέρα τους και μερικούς εκλεκτούς φίλους.


Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Το πρώτο εστιατόριο για γυμνιστές

Περισσότεροι από 34 χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για ένα «γυμνό» δείπνο στο Bunyadi, το νέο εστιατόριο του Λονδίνου, όπου τα ρούχα είναι… προαιρετικά.
Ανοιξε τον Ιούνιο στο κεντρικό Λονδίνο και σερβίρει δείπνο άλλου τύπου με τη συνοδεία... ρόμπας, ενώ στις εγκαταστάσεις του βρίσκονται αποδυτήρια για τους επισκέπτες που θέλουν να απολαύσουν το φαγητό τους, χωρίς ρούχα.
Στο εστιατόριο υπάρχει χώρος για 42 επισκέπτες τη φορά, σε τοποθεσία που θα είναι μυστική και η οποία θα αλλάζει κάθε τρεις μήνες, που σημαίνει ότι αρκετές χιλιάδες κόσμου θα απογοητευτούν, αν αναλογιστούμε ότι ήδη πάνω από 34 χιλιάδες άτομα έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για να δειπνήσουν στις εγκαταστάσεις του. Απ’ ό,τι φαίνεται, ο κόσμος αναζητά την απελευθέρωση ακόμη και από τα ρούχα του, είτε βρίσκεται στη σάουνα, είτε στην παραλία, είτε απλώς για φαγητό.
Επιστροφή στη φύση
Με περίπου 80-85 ευρώ το άτομο για φαγητό και ποτό, οι επισκέπτες του Bunyadi έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το πού θα καθίσουν, ανάλογα με το αν επιθυμούν να φορούν ή όχι τα ρούχα τους, ενώ θα τους σερβίρει ημίγυμνο προσωπικό. Οι selfies και κάθε είδους φωτογραφίες αποκλείονται, αφού οι επισκέπτες θα πρέπει να αποχωριστούν το κινητό τους. Το όλο concept του εστιατορίου θα βασίζεται στην «επιστροφή στη φύση», σε ένα περιβάλλον απόλυτα φυσικό, όπου τόσο το εστιατόριο, όσο και η κουζίνα θα λειτουργούν χωρίς ρεύμα ή αέριο.
Το μενού του περιλαμβάνει vegan και κανονικά πιάτα, τα οποία ετοιμάζονται σε φωτιά από ξύλα, από σεφ που ελπίζουμε να φορούν περισσότερα από μια ποδιά και δίχτυ για τα μαλλιά. Το φαγητό σερβίρεται σε πήλινα σκεύη και τρώγεται με βρώσιμα μαχαιροπίρουνα, ενώ τα ξύλινα τραπέζια θα χωρίζονται μεταξύ τους από μπαμπού και ψάθινα διαχωριστικά.
Όπως αναφέρει και ο Seb Lyall, του οποίου η εταιρία Lollipop «κρύβεται» πίσω από το «γυμνό» εγχείρημα, το Bunyadi προσφέρει στους πελάτες του γνήσια απελευθέρωση (ωστόσο, δίνεται η επιλογή να είναι κανείς γυμνός ή να φορέσει απλώς μια ρόμπα - οι "ντυμένοι" κάθονται σε άλλο μέρος), τόσο μέσα από το ανεπεξέργαστο φαγητό του, όσο και από το περιβάλλον του, το οποίο θα είναι απαλλαγμένο από τη σύγχρονη τεχνολογία και το ανάλογο lifestyle. 
Πηγή: www.clickatlife.gr



Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Τα ελληνικά Starbucks αναμένεται να βάλουν πωλητήριο

Η κατάρρευση του Μαρινόπουλου αναμένεται να δημιουργήσει αλυσιδωτές εξελίξεις στην αγορά. Μία από αυτές έχει να κάνει με την τύχη των Starbucks στην Ελλάδα, που διαχειρίζεται η οικογένεια Μαρινόπουλου.

Εχουν περάσει 15 και πλέον χρόνια από τότε που ο Χάουαρντ Σουλτς (πρώην πωλητής των καφεκοπτείων Starbucks, ο οποίος μετά από ένα ταξίδι στην Ιταλία εξαγόρασε την εταιρεία από τους ιδρυτές της και εισήγαγε το μοντέλο που γνωρίζουμε σήμερα), εντυπωσιασμένος από τα μεγέθη του ομίλου Μαρινόπουλου, που επεκτεινόταν από τα φάρμακα μέχρι τα ενδύματα και το λιανεμπόριο τροφίμων, του παραχώρησε τα δικαιώματα όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά σχεδόν για το 1/4 της Ευρώπης, καθώς πέρα από τα Βαλκάνια και την Κύπρο σύναψαν συμφωνία για Ελβετία και Αυστρία.

Μολονότι τα Starbucks είχαν ως αρχή να αναπτύσσονται αυτόνομα στο εξωτερικό, χωρίς συνεργασίες, στην περίπτωση του Μαρινόπουλου έγινε μια εξαίρεση. Ο λόγος ήταν κυρίως οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, ένα παγκόσμιο γεγονός που θα ενίσχυε την αναγνωρισιμότητα της ταχύτατα αναπτυσσόμενης αμερικάνικης εταιρείας. Κάπως έτσι, το 2002, πριν ακόμη τα Starbucks καταφθάσουν στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, άνοιξε στον πεζόδρομο της Κοραή, στον πάλαι ποτέ «Φλώκα», το πρώτο κατάστημα.

Τα πρώτα χρόνια η διείσδυση του αμερικάνικου κολοσσού στη χώρα μας αλλά και στα Βαλκάνια, ελλείψει σοβαρού ανταγωνισμού (αργότερα θα προκύψουν αρκετοί μιμητές, που θα ψαλίδιζαν το μερίδιο αγοράς), ήταν καταιγιστική, με αποτέλεσμα το 2008, στον κολοφώνα της δόξας τους, να μετρούν 70 καταστήματα μόνο στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Η επερχόμενη κρίση και η όξυνση του ανταγωνισμού όχι μόνο θα έβαζε φρένο στην περαιτέρω ανάπτυξη των Starbucks, αλλά θα την ανάγκαζε να συρρικνωθεί, φθάνοντας σήμερα τα 30 καταστήματα.

Τα ελληνικά και βαλκανικά Starbucks πλέον αναμένεται να βγουν στο σφυρί, ώστε η οικογένεια Μαρινόπουλου να εξασφαλίσει το πολυπόθητο ρευστό και να καλύψει ένα μέρος των χρεών της, που υπερβαίνει το ένα δισ. Ο αγοραστής, προφανώς, δεν θα είναι άλλος από την μητρική εταιρεία, που αυτή τη στιγμή κατέχει μειοψηφικό πακέτο, που δεν υπερβαίνει το 18%. Κάτι ανάλογο έγινε από την ανάποδη πριν λίγα χρόνια, όταν ο Μαρινόπουλος εξαγόρασε το ποσοστό της Carrefour, to 50%, όταν η τελευταία αποφάσισε να αποχωρήσει από τη χώρα μας. 

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Η ιστορία της Coco Chanel

Η Κοκό Σανέλ, η γυναίκα που θα έφερνε την επανάσταση στις ενδυµατολογικές συνήθειες εκατοµµυρίων γυναικών, ξεκίνησε κυριολεκτικά από το πουθενά, όµως κατάφερε χάρη στις διασυνδέσεις της και το ανατρεπτικό της πνεύµα να γίνει μια από τις διασημότερες σχεδιάστριες μόδας του 20ού αιώνα.
H Γκαµπριέλ Σανέλ γεννήθηκε το 1883 στη Γαλλία και πήρε το όνοµά της από τη νοσοκόµα που την έφερε στη ζωή. Η µητέρα της, Ζαν Ντεβόλ, πέθανε από φυµατίωση όταν αυτή ήταν σε µικρή ακόµη ηλικία, ενώ ο πατέρας της, ασήµαντος πλανόδιος πωλητής, την εγκατέλειψε µαζί µε τα άλλα τέσσερα παιδιά του. Η µικρή κατέληξε σε ορφανοτροφείο και αργότερα σε σχολείο θηλέων, όπου εργάστηκε ως υπηρέτρια µε αντάλλαγµα την εκπαίδευσή της.
Στα είκοσί της εργαζόταν ως µαθητευόµενη σε ράφτη, ενώ τη νύχτα τραγουδούσε σε χορευτικά κέντρα, όπου απέκτησε το παρατσούκλι Coco. Εκεί έγινε η ερωµένη ενός Γάλλου αριστοκράτη και αργότερα ενός Άγγλου βιοµηχάνου, οι οποίοι την βοήθησαν να ανοίξει το 1909 ένα µαγαζί µε καπέλα και της βρήκαν πελατεία από την υψηλή κοινωνία. Σύντοµα τα απλά καπέλα της –σε αντίθεση µε αυτά της εποχής που ήταν ογκώδη, µε φτερά και στολίδια– έγιναν δηµοφιλή.
Όµως, οι φιλοδοξίες της ήταν σαφώς µεγαλύτερες και η Σανέλ άρχισε να δηµιουργεί χαλαρά ρούχα, ιδανικά για την σπορ καθηµερινότητα, ενώ επηρεασµένη από το γιότινγκ, έφτιαχνε ναυτικά µπουφάν, µαγιό, µπερέδες, ναυτικά παντελόνια και µπλούζες. Οι τιµές ήταν απλησίαστες, δείγµα της πελατείας στην οποία απευθυνόταν, αλλά και του ονόµατος που ήθελε να δημιουργήσει.
Η ίδια συνήθιζε να ντύνεται µε ανδρικά ρούχα –τα έπαιρνε από τις ντουλάπες των εραστών της και τα προσάρµοζε πάνω της– και συντηρούσε µάλλον την εικόνα ενός µικρού αγοριού. Σ’ αυτήν χρεώθηκε η εξαφάνιση των ασφυκτικών κορσέδων και η καθιέρωση ενός άνετου και κοµψού γυναικείου ρούχου, το οποίο µέχρι τότε ήταν αποκλειστικό προνόµιο των ανδρών.
Η απελευθέρωση της γυναίκας που προέκυψε από αυτό το ανακάτεµα της τράπουλας, η οποία για πρώτη φορά αποπνέει δύναμη και θηλυκότητα, την έκανε διάσηµη και σύντοµα πολλές έσπευσαν να υιοθετήσουν το απαράµιλλο στυλ, το κούρεµα, το χτένισµα, ακόμη και το σκοτεινό της μαύρισμα, που απέκτησε κατά τη διάρκεια των διακοπών της στη γαλλική Ριβιέρα στη δεκαετία του 1920.
Τίποτα δεν βοήθησε περισσότερο την καριέρα της Σανέλ από τον Α´ Παγκόσµιο Πόλεµο, όταν οι περισσότερες γυναίκες αναγκάστηκαν –ελλείψει ανδρών– να κάνουν βαριές δουλειές. Τότε, τα παντελόνια της έγιναν ο κανόνας, ενώ ακόµη και οι αριστοκράτισσες που είχαν παραµείνει στο Παρίσι συµµορφώθηκαν µε τη νέα µόδα.
Στις 5-5-1922 έρχεται η µεγάλη επιτυχία µε το λανσάρισµα του αρώµατος Chanel No5 (το πρώτο που πήρε το όνοµα του σχεδιαστή του – το 5 ήταν το τυχερό της νούµερο), το οποίο θα κρατούσε ζωντανή τη φήµη της στις δύσκολες στιγµές που έµελλε να έρθουν. Λίγα χρόνια αργότερα, εισήγαγε την πλεκτή ζακέτα και το «µικρό µαύρο φόρεµα», που έμελλε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας γκαρνταρόμπας.
Η Σανέλ ήταν πια η µεγάλη κυρία της µόδας. Είχε φροντίσει να παραµένει πάντα στο επίκεντρο της δηµοσιότητας µε τα φανταχτερά πάρτι που οργάνωνε στην πολυτελή της έπαυλη, µε διάσηµους καλεσµένους όπως ο Στραβίνσκι, ο Νταλί, ο Πικάσο κ.ά., αλλά και µε την καυστική της γλώσσα έναντι των ανταγωνιστών της. Ενδεικτική ήταν η αιχμηρή της δήλωση για τον Ιβ Σεν Λοράν, ότι «διαθέτει εξαίσιο γούστο – όσο περισσότερο µε αντιγράφει, τόσο το γούστο του βελτιώνεται».
Κατά τον Β´ Παγκόσµιο Πόλεµο, έκλεισε τον οίκο µόδας που είχε ανοίξει στη διάρκεια του Μεσοπολέµου, καθώς οι πελάτισσές της είχαν ήδη στραφεί σε άλλους σχεδιαστές, και αποσύρθηκε. Οι ερωτικές της σχέσεις µε Γερµανό στρατιωτικό αµαύρωσαν τη φήµη της, µε αποτέλεσµα µετά τη λήξη του πολέµου να µην γίνει δεκτή πίσω στη Γαλλία (πολλοί θεώρησαν τότε ότι είχε συνεργαστεί µε τους Γερµανούς) και να αυτοεξοριστεί στην Ελβετία.
Το 1954, µετά από πολλά χρόνια σιωπής, ξανάνοιξε τον οίκο της, όµως το κοινό την αντιµετώπισε µε αδιαφορία. Όλοι προµήνυαν το τέλος της 71χρονης πια Σανέλ, αφού µπροστά της είχε ένα ακόµη εµπόδιο, τον Κριστιάν Ντιόρ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο γαλλικός τύπος την καταρρακώνει, εξευτελίζοντας λεκτικά τα σχέδια της και χλευάζοντας την ηλικία της. Όµως αυτή δεν είχε πει ακόµη την τελευταία της λέξη και κατάφερε για μία ακόμη φορά να επανεφεύρει τον εαυτό της, κάνοντας την επανάσταση µε τα ταγιέρ από χοντρά υφάσµατα και δύο τσέπες που κοσµούσαν χρυσά κουµπιά, καθώς και τα χαµηλότερα γυναικεία παντελόνια, τα οποία θα φορεθούν από τις σημαντικότερες γυναίκες της εποχής.
Παράλληλα µε την ενασχόλησή της µε τη µόδα, έρραψε κουστούµια για γνωστές θεατρικές παραστάσεις (η αµοιβή της λέγεται ότι έφθανε το ένα εκατοµµύριο δολάρια ετησίως – ενασχόληση που ωστόσο αποδείχθηκε βραχύβια καθώς πολλές στάρλετ της εποχής αρνήθηκαν τις υπηρεσίες της), ενώ το 1969 η αυτοβιογραφία της παρουσιάστηκε µε τη µορφή ταινίας, όπου πρωταγωνιστούσε η Kάθριν Χέπµπορν. Το µιούζικαλ «Κοκό» ήταν µία από τις ακριβότερες παραστάσεις στην ιστορία του αµερικανικού θεάτρου. Η ίδια η ιέρεια της μόδας, καυστική όπως πάντα, δήλωσε επίσημα ότι η Χέπμπορν, τότε στα 60 της, ήταν μάλλον άστοχη επιλογή να την υποδυθεί, μιας και ήταν «πολύ γερασμένη» για να την ενσαρκώσει στη σκηνή του Broadway.
Tα τελευταία χρόνια της ζωής της διατήρησε ένα χώρο πάνω από τον οίκο της, όπου υποδεχόταν παλιούς φίλους αλλά και νέους, όπως ο Μάρλον Μπράντο και η Ρόµι Σνάιντερ. Επίσης, έδινε συνεντεύξεις, µιλούσε για τις νέες τάσεις, τον έρωτα, την τέχνη και άλλα. Πάνω από όλα, όµως, παρέμεινε επί των επάλξεων µέχρι την ηµέρα που άφησε την τελευταία της πνοή, το 1971. Πριν από το θάνατό της, ένα κοστούμι της ή μια βραδινή τουαλέτα της στοίχιζε τουλάχιστον 12.000 δολάρια.
   Η Κοκό Σανέλ δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και από το κρεβάτι της πέρασαν αναρίθµητοι, διάσηµοι και µη, εραστές. Όταν κάποια στιγµή αρνήθηκε να παντρευτεί έναν πάµπλουτο δούκα, είχε δηλώσει: «Υπάρχουν πάρα πολλές δούκισσες, αλλά µόνο µία Κοκό»…


Πηγή: "Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 1" (εκδ. Σταμούλης)