Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Βρετανίδα τουρίστρια ζητάει από την TUI 50.000 λίρες για ατύχημα που είχε στη Σαντορίνη

Τι κάνει μία τουριστική επιχείρηση όταν έχει να αντιμετωπίσει το παράλογο αίτημα ενός πελάτη;
Αν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό (και αν ο πελάτης είναι «σημαντικός»), τότε μάλλον θα το πράξει. Όπως στην περίπτωση μιας γυναίκας που ζήτησε από το πεντάστερο ξενοδοχείο να της βρει μία φωτογραφία του Νίκολας Κέιτζ.
Άλλες πάλι φορές, δεν μπορεί να κάνει κάτι, όπως στην περίπτωση του επισκέπτη ξενοδοχείου που απαίτησε να σταματήσει η κίνηση των ανεμόμυλων, καθώς οι ακτίνες τους, που περιστρέφονται τόσο γρήγορα, του προκαλούν πονοκέφαλο.
Όταν όμως η επιχείρηση κρίνει ότι η κινητήριος δύναμη πίσω από μία παράλογη απαίτηση είναι ο δόλος, τότε μάλλον δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια και θα περάσει στην αντεπίθεση.
Πρόσφατα μία γιαγιά, η 66χρονη Κάρολ Πίτερς, από τη Μεγάλη Βρετανία μήνυσε την TUI επειδή έπεσε και χτύπησε κατά τη διάρκεια των διακοπών της στη Σαντορίνη!
Η γυναίκα απαίτησε 50.000 λίρες ως αποζημίωση για ατύχημα που είχε στις διακοπές της στο ελληνικό νησί το 2011, όταν γλίστρησε και έπεσε από τις σκάλες ξενοδοχείου με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο κεφάλι και να σπάσει το χέρι της.
Στη μήνυσή της, κατέθεσε ότι το ατύχημα, που συνέβη την τελευταία ημέρα παραμονής της στο νησί, καθώς επέστρεφε με τον σύζυγό της μετά από ένα χαλαρωτικό δείπνο με φίλους, της προκάλεσε ψυχολογικό τραύμα, καθώς και πόνους που υπάρχουν ακόμη και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασχοληθεί με την αγαπημένη της κηπουρική.
Στο δικαστήριο η TUI, όπως αναμενόταν, επέστρεψε το χτύπημα, καθώς ισχυρίστηκε ότι η γυναίκα προκάλεσε από μόνη της το περιστατικό καθώς είχε μεθύσει, κοινώς «τα είχε τσούξει», κάτι το οποίο η ίδια αρνείται δηλώνοντας ότι δεν είναι «party animal».
Εκτός από τους ισχυρισμούς περί μέθης, η TUI, που επίσης κατηγόρησε την βρετανίδα ότι φορούσε «γελοία παπούτσια» (ψηλοτάκουνα), αρνείται να αναλάβει την ευθύνη για το ατύχημα, υποστηρίζοντας ότι αυτή ανήκει αποκλειστικά στους ιδιοκτήτες των ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων όπου συνέβη το περιστατικό.

Οι ισχυρισμοί της εταιρείας ενισχύθηκαν από μάρτυρες, οι οποίοι ανέφεραν ότι μέλη από την παρέα του ζευγαριού παραπατούσαν, ενώ ακόμη και η γιατρός που είδε τα τραύματά της μετά την πτώση ανέφερε ότι ήταν ξεκάθαρα μεθυσμένη και μύριζε αλκοόλ.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Πίτσα φτιαγμένη από... ρομπότ

Η κεντρική ιδέα της πιτσαρίας Zume, που ιδρύθηκε το 2015, είναι ότι μέσα από την αυτοματοποίηση της διαδικασίας παραγωγής της πίτσας, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με την επιστράτευση ρομπότ, εξοικονομείται χρόνος και χρήμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία μπορεί να κάνει παραδόσεις σε 15 μόλις λεπτά, λιγότερα από ότι η Dominos που υπόσχεται 30λεπτη παράδοση.
Τα χρήματα που εξοικονομούνται επενδύονται στη χρήση ποιοτικών υλικών για τις σάλτσες, τα τυριά, τα αλλαντικά και τα λαχανικά που χρησιμοποιούνται. Οι δε τιμές πώλησης είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές.
Η χρήση των ρομπότ δεν καλύπτει ακόμα όλη την διαδικασία παρασκευής, αλλά τομείς όπου ο ανθρώπινος παράγοντας είναι επιρρεπής σε λάθη, όπως είναι η άνιση κατανομή της σάλτσας πάνω στην πίτσα.
Οι πίτσες της Zume –η εταιρεία μπορεί να παρασκευάσει 288 πίτσες σε μία ώρα- παραδίδονται μόνο στην Καλιφόρνια, αλλά ο στόχος είναι η εταιρεία να δραστηριοποιηθεί και σε άλλες αμερικάνικες πόλεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραγγελίες δίνονται αποκλειστικά online ή μέσω app για κινητά (κατόπιν το ρομπότ Al δίνει εντολή στον αυτόματο ιμάντα), ενώ οι παραδόσεις σε σπίτια και καταστήματα γίνονται με φορτηγά–φούρνους, με αποτέλεσμα η πίτσα -για παραδόσεις σε αποστάσεις που υπερβαίνουν τα 12 λεπτά της ώρας- να ψήνεται κατά την ώρα της παράδοσης (μέσω του GPS ο φούρνος ζεσταίνει την πίτσα για επιπλέον 3,5 λεπτά), κατόπιν να κόβεται από τον υπάλληλο, να μπαίνει στο αεροδυναμικό κουτί και να παραδίδεται ζεστή στ
ον πελάτη.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Chatbots. Η νέα μόδα στο διαδίκτυο;

«Γεια, είμαι το bot της εταιρείας... Είμαι εδώ για να μαθαίνεις το μενού της ημέρας και να μου παραγγέλνεις το φαγητό σου! Γράψε "μενού" για να δεις τα πιάτα μας ή "βοήθεια" για να μάθεις περισσότερα». Αυτό είναι το μήνυμα που αντικρίζουν οι χρήστες όταν επισκέπτονται την ιστοσελίδα της εν λόγω εταιρείας διανομής φαγητού.
Τι είναι όμως αυτό το μυστηριώδες bot; Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα chatbots θα είναι η νέα μόδα στις εφαρμογές, η νέα επανάσταση στο διαδίκτυο, μολονότι υπάρχουν εδώ και αρκετά χρόνια - τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλή, λόγω προόδου στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης που τα καθιστά πιο «έξυπνα». Πρόκειται για προγράμματα που μιμούνται την ομιλία, με τα οποία ο χρήστης αλληλεπιδρά, κάνει δηλαδή chat. Έχουν σχεδιαστεί ώστε να δίνουν αυτόματες απαντήσεις πάντα σε συνάρτηση με τον διάλογο που διεξάγεται.
Όπως αναφέρθηκε σε ανάρτηση στο επίσημο blog του Facebeook, «τα bots μπορούν να παρέχουν οτιδήποτε, από αυτοματοποιημένο συνδρομητικό υλικό, όπως ενημερώσεις για τον καιρό και την κυκλοφορία, μέχρι ενημερώσεις για αποδείξεις αγορών και αποστολών παραγγελιών, αυτόματη αλληλεπίδραση με ανθρώπους που κάνουν παραγγελίες κ.ά».
Τα chatbots εμφανίστηκαν σχετικά πρόσφατα –είναι ενδεικτικό ότι μεταξύ Απριλίου και Σεπτεμβρίου 2016, κατασκευάστηκαν περισσότερα από 30.000 chatbots μόνο για το Facebook- ως μία πιο αξιόπιστη εναλλακτική για τη διεθνώς ελάχιστα δημοφιλή τεχνολογία του Interactive Voice Response (IVR), που χρησιμοποιείται έως σήμερα από πολλές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών.
Τα chatbots, που αποτελούν τομή στην αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, αναμένεται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον τομέα της εξυπηρέτησης πελατών. Στόχος τους είναι να βελτιώσουν την επικοινωνία μεταξύ επιχειρήσεων και πελατών, η οποία συχνά-πυκνά χωλαίνει. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε ότι πρόσφατη μελέτη αποκαλύπτει ότι σχεδόν το 90% των μηνυμάτων στα εταιρικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης αγνοείται, ενώ οι απαντήσεις προς το υπόλοιπο 10% έρχονται κατά μέσο όρο μετά από 10 ώρες.
Χάρη σε αυτά, ο πελάτης που έχει ένα ερώτημα δεν χρειάζεται να κάθεται στο τηλέφωνο και να περιμένει καρτερικά ακούγοντας μουσική ή να παραπέμπεται από το ένα επιχειρηματικό τμήμα στο άλλο. Πλέον τα chatbot θα μπορούν να εκτελέσουν μονότονα καθήκοντα (απαλλάσσοντας έτσι το προσωπικό που θα μπορεί να επικεντρωθεί σε άλλα, πιο σημαντικά, θέματα) και να αντιμετωπίζουν τα πιο συνηθισμένα ερωτήματα των πελατών άμεσα και με συνέπεια.
Ο κλάδος του τουρισμού και της φιλοξενίας έχει επίσης ανακαλύψει τα πλεονεκτήματα που απορρέουν από τη χρήση των chatbot δημιουργώντας bot που ενσωματώνονται σε εφαρμογές (ιδανικός τρόπος για την αναβάθμιση mobile δράσεων), ομιλούν διάφορες γλώσσες, εξυπηρετούν τον επισκέπτη 24/7 (όλο το 24ωρο, επτά μέρες την εβδομάδα), μπορούν να «διαβάσουν» το «ταξίδι» του επισκέπτη στην ιστοσελίδα της εταιρείας (π.χ. τι ψάχνει, ποια «πακέτα» τον ενδιαφέρουν), ακόμη και για την αποστολή μηνυμάτων καλωσορίσματος ή αποχαιρετισμού.

Με το πέρασμα του χρόνου, τα bots αναμένεται να ξεπεράσουν τα προβλήματα που έχουν προκύψει (αρκετοί χρήστες καταγγέλλουν ότι είχαν προβλήματα "συνεννόησης" με τα chatbots, τα οποία δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς ζητούν να μάθουν, με αποτέλεσμα να στέλνουν πολλές ενοχλητικές διευκρινιστικές ερωτήσεις) και να αποκτήσουν πιο ανθρώπινη διάσταση (ίσως και σε κάποιο βαθμό να αντικαταστήσουν τα call centers), αρκετή ώστε να μην γίνεται αντιληπτό στον χρήστη ότι συνομιλεί με ένα ρομποτάκι τεχνητής νοημοσύνης.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Η συναρπαστική ιστορία των Kellogg's, των πρώτων δημητριακών

Τα κορν φλέικς, το πιο δηµοφιλές δηµητριακό για πρωινό στον κόσµο, παρασκευάστηκαν το 1894 ως τροφή για τους ασθενείς ενός πολυτελούς κέντρου υγείας που διακήρυττε τη χορτοφαγία, την προσευχή και την άσκηση. Στο υπόγειο αυτού του σανατορίου, ο Ουίλ Κέλλογκ παρασκεύασε τις πρώτες νιφάδες δηµητριακών από µουχλιασµένο σιτάρι, µια εφεύρεση όµως που θα είχε το τίµηµά της, αφού θα τον έφερνε σε ρήξη µε το µεγαλύτερο αδερφό του.
Γιος κατασκευαστή σκουπών, ο Ουίλ ήταν πάντα στη σκιά του µεγαλύτερου και εξυπνότερου αδερφού, Τζον Κέλλογκ, διάσηµου χειρούργου και συγγραφέα ιατρικών βιβλίων. Ντροπαλός, κατηφής, µε λίγους φίλους και χωρίς κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, προφανώς θα κατέληγε ως υπαλληλάκος σε κάποια από τις δουλειές που περιστασιακά έκανε. Τελικά, το 1880 απασχολήθηκε στο σανατόριο, όπου υπεύθυνος ήταν ο κατά οχτώ χρόνια µεγαλύτερος αδερφός του.
Εκεί εργαζόταν 15 ώρες την ηµέρα, επτά µέρες την εβδοµάδα, όντας το παιδί για όλες τις δουλειές, κρατούσε τα βιβλία, έδινε παραγγελίες για προµήθειες, εκτελούσε χρέη θυρωρού κ.ά. Για επτά χρόνια δεν πήρε αύξηση ή άδεια για να ξεκουραστεί, ενώ λέγεται ότι µία από τις δουλειές του ήταν να ξυρίζει τον αδερφό του και να του γυαλίζει τα παπούτσια.
«Αισθάνοµαι λίγο άσχηµα. Φοβάµαι πως όπως πάνε τα πράγµατα θα µείνω για πάντα φτωχός», είχε γράψει το 1884 στο ηµερολόγιο του ο 24χρονος Ουίλ, ο οποίος έπαιρνε µόλις 87 δολάρια το µήνα από τον αδερφό του. Τελικά, ο φόβος του δεν επιβεβαιώθηκε, αφού αργότερα θα επεδείκνυε ένα σπάνιο επιχειρηµατικό ταλέντο που κάποια στιγµή θα τον αντάμοιβε.
Ο Ουίλ βοηθούσε τον Τζον στην έρευνα που έκανε για να αναπτύξει ένα θρεπτικό, γευστικό και εύπεπτο υποκατάστατο του ψωµιού, χρησιµοποιώντας βραστό σιτάρι. Πίστευε ότι η διατροφή ήταν αρκετά σηµαντική για την επίτευξη ενός υγιεινού τρόπου ζωής και θεωρούσε ότι το πρωινό ήταν το πιο σηµαντικό γεύµα της ηµέρας.
Το 1894, σε ένα από τα πειράµατά του, ξέχασε λίγο βρασµένο σιτάρι έξω, το οποίο «στέγνωσε» από την έκθεσή του στον αέρα. Το επόµενο πρωί, όταν το πέρασε µέσα από τους κυλίνδρους, παρατήρησε ότι οι κόκκοι σιταριού είχαν φουσκώσει και είχαν γίνει τραγανιστές νιφάδες, αντί της συνηθισµένης επίπεδης ζύµης.
Ο Ουίλ έπεισε τον αδερφό του να µην τα πετάξει και να σερβίρει πειραματικά το νέο έδεσμα στους ασθενείς, οι οποίοι ενθουσιάστηκαν. Οι επισκέπτες που τα δοκίµασαν, καθώς και οι ασθενείς που τελείωναν τη θεραπεία τους, άρχισαν να επικοινωνούν γραπτώς ζητώντας προµήθειες. Ο µικρός άδραξε την ευκαιρία και παρά την αντίθεση του Τζον (ο οποίος, ωστόσο, έσπευσε να το κατοχυρώσει στο όνοµά του, αφού υποστήριξε ότι τα είχε δει στο όνειρό του), άρχισε να παρασκευάζει τις νιφάδες δηµητριακών στο χέρι, στον αχυρώνα πίσω από το σανατόριο. Μετά τις περνούσε µέσα από τους ειδικά σχεδιασµένους για να αλέθουν το σιτάρι κυλίνδρους τους οποίους διατηρούσε ψυχρούς µε ένα κοµµάτι πάγου, τις έψηνε σε έναν φορητό φούρνο και αφού τις συσκεύαζε, τις πουλούσε σε πρώην ασθενείς.
Σ’ ένα από τα πειράµατά του µε άλλα δηµητριακά, παρασκεύασε νιφάδες από καλαµπόκι (corn flakes), οι οποίες σύντοµα έγιναν ανάρπαστες. Ο Τζον, ωστόσο, δεν συµµεριζόταν τον ενθουσιασµό του µικρού αδερφού διατηρώντας σοβαρές επιφυλάξεις όσον αφορά την προσθήκη ζάχαρης ή αλατιού στα δηµητριακά, πρακτική αντίθετη στις αρχές και τη φιλοσοφία του σανατορίου.
Το 1900, ο Ουίλ, παρά την αντίθετη γνώµη του αδερφού του, ανέγειρε ένα σύγχρονο εργοστάσιο και άρχισε την παραγωγή των κορν φλέικς, τα οποία έφεραν το όνοµά του. Τα δύο αδέρφια ήρθαν τελικά σε οριστική σύγκρουση το 1906, αφού ο Τζον δεν ενδιαφερόταν να εκµεταλλευτεί εµπορικά το νέο προϊόν, πόσω µάλλον να δει το όνοµά του πάνω στη συσκευασία.
Αν και είχαν ήδη εµφανιστεί 42 ανταγωνιστές (ο σοβαρότερος εξ αυτών ήταν ένας πρώην ασθενής τους), ο Ουίλ, που για πρώτη φορά ήταν το αφεντικό, είχε καταφέρει χάρη στις ιδιοφυείς κινήσεις του να βρίσκεται ένα βήµα µπροστά από όλους. Τύπωνε πάνω στη συσκευασία µε έντονα κόκκινα χρώµατα, τα εξής: «Προσέξτε τις αποµιµήσεις. Γνήσια είναι µόνο αυτά που φέρουν την υπογραφή του Κέλλογκ», ενώ άρχισε να προσφέρει δωρεάν δείγµατα στις νοικοκυρές που έκλειναν το µάτι στον µπακάλη τους.
Εξάλλου, σε µία πανάκριβη ολοσέλιδη διαφήµιση σε γυναικείο περιοδικό, τόνιζε: «Το 90% από εσάς δεν µπορεί να βρει αυτή τη µάρκα στα καταστήµατα, γι’ αυτό λοιπόν πιέστε τους καταστηµατάρχες να την προµηθευτούν». Αυτή η ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα οι πωλήσεις να εκτοξευθούν από τα 33 τεμάχια την ημέρα στα 2.900. Μόνο το 1911 δαπάνησε ένα εκατομμύριο δολάρια για διαφήμιση, δημιουργώντας μάλιστα την μεγαλύτερη πινακίδα στον κόσμο στην Times Square της Νέας Υόρκης.
Ωστόσο, το επιχειρηματικό δαιμόνο του μικρού Κέλλογκ δεν περιορίστηκε μόνο σε ευφάνταστες πρακτικές προώθησης. Το 1930, όταν η Αμερική μαστιζόταν από την κρίση, μείωσε τις ώρες στις τρεις βάρδιες στα τρία εργοστάσιά του και καθιέρωσε μία ακόμη βάρδια, δίνοντας τη δυνατότητα σε ακόμη περισσότερα άτομα για να εργαστούν. «Θα επενδύσω τα χρήματά μου στους ανθρώπους», δήλωσε την ίδια χρονιά, όταν ίδρυσε το φερώνυμο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ηταν μάλιστα από τους πρώτους που ανέγραφε πάνω στη συσκευασία τα θρεπτικά συστατικά και τις συνταγές δημητριακών, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα στη γνώση του καταναλωτή.
Ο Ουίλ Κέλλογκ πέθανε πάµπλουτος, αν και σχεδόν τυφλός, το 1951, αφού προηγουµένως είχε επιδοθεί σε αµέτρητες φιλανθρωπίες και συνεισφορές σε ιδρύµατα, όµως δεν κέρδισε ποτέ το σεβασµό του αδερφού του. Τα δύο αδέρφια, µετά το 1906, παρέµειναν εχθροί, ενώ για 10 χρόνια «σέρνονταν» στα δικαστήρια –στην αποκαλούµενη «δίκη για τα πίτουρα»– για τη χρήση του ονόµατος. Τελικά, το 1943, ο 91χρονος Τζον έγραψε λίγο πριν πεθάνει ένα γράµµα όπου αναγνώριζε ότι συχνά ήταν άδικος µε τον αδερφό του, το οποίο όµως δεν το µεταβίβασαν ποτέ στον σχεδόν τυφλό Ουίλ, παρά µόνο όταν βρισκόταν στο νεκροκρέβατό του. «Θεέ µου, γιατί δεν µου το είπε κάποιος πιο πριν», ήταν οι τελευταίες του κουβέντες.

Πηγή: "Γνωστά Ονόματα, Αγνωστες Ιστορίες 1" (Εκδ. Σταμούλης)

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

10 πράγματα που δεν ξέρετε για την Nike

1   1. Το ερέθισμα για τη δημιουργία ενός αθλητικού παπουτσιού που θα «χτυπούσε» την Adidas ήταν μία εργασία που είχε ο Φιλ Νάιτ, µέτριος σπουδαστής και δροµέας µεσαίων αποστάσεων. Η εργασία µε τίτλο «Μπορούν τα γιαπωνέζικα αθλητικά παπούτσια να κάνουν στους Γερµανούς ό,τι έκαναν οι γιαπωνέζικες φωτογραφικές µηχανές», τον συνεπήρε, προτείνοντας την παραγωγή ανθεκτικών παπουτσιών στην Ιαπωνία και την εισαγωγή τους στην Αµερική.

2. Το 1964 ο 26χρονος δροµέας, µαζί µε τον προπονητή του, Μπιλ Μπάουερμαν, επένδυσαν 500 δολάρια έκαστος –συνεργασία που επισφραγίστηκε με χειραψία- ιδρύοντας την Blue Ribon Sports και ξεκίνησαν την εισαγωγή 300 ζευγαριών αθλητικών παπουτσιών από µια άγνωστη ιαπωνική εταιρεία, την Onitsuka Tiger.

3. Ο Νάιτ αποθήκευε τα παπούτσια στο υπόγειο του σπιτιού του και τα πουλούσε µε ιδιαίτερη επιτυχία από το πίσω κάθισµα του αυτοκινήτου του, κατά τη διάρκεια σχολικών αγώνων δρόµου.

4. Το πρώτο κατάστηµα άνοιξε στην Καλιφόρνια, δίπλα σε κέντρο ομορφιάς το 1966. Πέντε χρόνια αργότερα οι δύο συνεταίροι, που αναζητούσαν ένα πιο ελαφρύ, ελαστικό και ανθεκτικό παπούτσι, δημιούργησαν τη δική τους σειρά παπουτσιών.

5. Ο Νάιτ ζήτησε από τους 45 υπαλλήλους του να προτείνουν ένα εύηχο όνομα, ρίχνοντας ένα χαρτάκι σε ένα καπέλο. Το «Nike» (ο Νάιτ είχε προτείνει το «Dimension Six»), από το ελληνικό «Νίκη», την ελληνίδα φτερωτή θεά, προήλθε από έναν συνάδελφο του Νάιτ, που είδε τη θεά στο όνειρό του.

6. Το 1972 σχεδιάστηκε το παπούτσι που διέθετε σόλα σε σχήμα βάφλας, εμπνευσμένο από μία βαφλιέρα, και φορέθηκε με επιτυχία στους Ολυµπιακούς Αγώνες στο Όρεγκον. Πριν λίγα χρόνια ένα από αυτά τα πειραματικά παπούτσια βρέθηκε πεταμένο στο ράντσο του Μπάουερμαν.

7. Το σλόγκαν Just Do It, ένα από τα πέντε καλύτερα σλόγκαν του 20ού αιώνα, έλκει την καταγωγή του από τα τελευταία λόγια, «Let’s do it», ενός θανατοποινίτη

8. Ο Μάικλ Τζόρνταν αρχικά αρνήθηκε να φορέσει τα Nike δηλώνοντας «δεν τα φοράω, έχουν τα χρώµατα του διαβόλου». Τα 2,5 εκατ. δολάρια για πέντε χρόνια τον μετέπεισαν…
9. Το 1996, φωτογραφία στο περιοδικό Life που απεικονίζει έναν ανήλικο εργάτη να ράβει μπάλα της Nike, εξαγριώνει την κοινή γνώμη που προβαίνει σε μποϋκοτάζ, καθώς το συμβόλαιο του Τζόρνταν ισοδυναμούσε με 44.492 χρόνια εργασίας ενός ινδονήσιου εργάτη.

10. Η Κάρολαϊν Ντέιβιντσον, σχεδιάστρια του φτερού της Απτέρου Νίκης, έλαβε ως αµοιβή 35 δολάρια από τον ιδρυτή, που δεν είχε ενθουσιαστεί ιδιαίτερα. «Δεν µου αρέσει, αλλά θα το συνηθίσω», είχε πει. Πάντως, το 1988 της παρέδωσε ένα χρυσό δαχτυλίδι µε το σήµα της Nike, καθώς και ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό μετοχών.


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Αμερικανίδα μηνύει τα Zara επειδή αγόρασε ρούχο "διανθισμένο" με... ποντικό

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η είδηση ότι μία Αμερικανίδα βρήκε έντρομη ένα ψόφιο τρωκτικό ραμμένο στο στρίφωμα φορέματος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η 24χρονη Κέιλι Φίζελ αγόρασε δύο φορέματα, που είχαν παραχθεί στην Τουρκία, από κατάστημα της ισπανικής εταιρείας κατασκευής ενδυμάτων Zara στο Κονέκτικατ τον Ιούλιο. Μετά από λίγες εβδομάδες φόρεσε το ένα από αυτά για να πάει στη δουλειά της, όταν μία δυσάρεστη οσμή που αναδυόταν από πάνω της την έκανε να… ψαχτεί.

Την ίδια στιγμή αισθάνθηκε κάτι να την ενοχλεί στο μαύρο ρούχο των 40 ευρώ που φορούσε. Η πρώτη της σκέψη, όπως δήλωσε στη μήνυση που κατέθεσε εναντίον των Zara, ήταν ότι από το στρίφωμα του ρούχου κρέμονταν κλωστές. Τότε, σε κατάσταση σοκ διαπίστωσε ότι κατά μήκος των ραφών ξεπρόβαλε το πόδι ενός ψόφιου ποντικού, με το υπόλοιπο σώμα του να είναι καλυμμένο από το ύφασμα.

Η Φίζελ, όπως ισχυρίζεται, έχοντας «παραλύσει από φόβο» έβγαλε αμέσως το φόρεμα από πάνω της
και φόρεσε ένα άλλο που είχε μαζί της ως αλλαξιά (!). Η ίδια ισχυρίστηκε στη μήνυσή της ότι πέρα από το έντονο συναισθηματικό στρες που υπέστη, εμφάνισε εξανθήματα τα οποία σύμφωνα με τους γιατρούς προήλθαν από «ασθένεια που προκαλείται από τρωκτικά».

Η εταιρεία Zara φέρεται να μην έχει κάνει καμία δήλωση ακόμη, ωστόσο δηλώνει ενήμερη για το περιστατικό, το οποίο και διερευνά. Τόνισε δε πως ο όμιλος καταστημάτων «έχει αυστηρούς κανόνες ασφαλείας και υγιεινής».  

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Το γεύμα των 300 ευρώ και η δημιουργία υπηρεσίας που θα διαχειρίζεται τα παράπονα

Θύμα απάτης από εστιατόριο της Ρόδου έπεσε εφέτος το καλοκαίρι ζευγάρι Αμερικανών τουριστών που ήρθε στη Ρόδο με το κρουαζιερόπλοιο Carnival Vista, καθώς για ένα γεύμα σε εστιατόριο της μεσαιωνικής πόλης που περιλάμβανε ψάρι, σαλάτα, μπίρα και αναψυκτικό πλήρωσε 300 ευρώ (!).

Όπως ανέφερε στην καταγγελία του, εκείνη τη μέρα επισκέφθηκε τη μεσαιωνική πόλη και αποφάσισε να γευματίσει σε εστιατόριο που βρίσκεται στην πλατεία Εβραίων Μαρτύρων.
Κατά την είσοδό του στο εστιατόριο, οι υπεύθυνοι του καταστήματος, αντιλαμβανόμενοι ότι «ήρθε το δολάριο» (από την ομώνυμη ταινία), του πρότειναν να δοκιμάσει άλλο μενού αντί για το προτεινόμενο πιάτο ημέρας που υπήρχε στην πινακίδα, χωρίς ωστόσο να το ενημερώσει για την «τσιμπημένη» τιμή. Ως εκ τούτου, όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού, το άτυχο ζευγάρι, που καλούνταν να πληρώσει 300 ευρώ, έπεσε από τα σύννεφα.
Αυτό ήταν μόλις ένα από τα 3.780 (!) αρνητικά σχόλια που «κοσμούν» το TripAdvisor και αφορούν αποκλειστικά τους επισκέπτες της Ρόδου. Τα κυριότερα παράπονα αφορούν την ποιότητα των υπηρεσιών και τη συμπεριφορά τόσο υπαλλήλων όσο και των ίδιων των επιχειρηματιών. Ο μεγαλύτερος όγκος των παραπόνων, που εντοπίζεται στην πόλη της Ρόδου, στο Φαληράκι και στη Λίνδο, αφορά πρωτίστως καταλύματα, ακολουθούμενα από τα εστιατόρια και τα μπαρ.

Η σκέψη για μία υπηρεσία διαχείρισης παραπόνων…
Την αποτελεσματική διαχείριση αυτών των παραπόνων-καταγγελιών έρχεται να χειριστεί μία νέα υπηρεσία, που θα διαχειρίζεται τα παράπονα των τουριστών στις Κυκλάδες και τα  Δωδεκάνησα. Η υπηρεσία αναμένεται να λειτουργήσει μέσα στο 2017 και θα αφορά πιλοτικά το νησί της Ρόδου και στη συνέχεια θα επεκταθεί και στα υπόλοιπα νησιά της Περιφέρειας.
Στόχος της υπηρεσίας αυτής θα είναι η μείωση των δυσμενών σχολίων και των αρνητικών εμπειριών των τουριστών καθώς και η βελτίωση της εικόνας του προορισμού μέσω των αναβαθμισμένων παρεχόμενων υπηρεσιών. Σύμφωνα με τη σχετική μελέτη, η υπηρεσία, που θα συσταθεί με κεφάλαια του ΕΣΠΑ, θα διοικείται από εννεαμελές όργανο. Θα υπάρχει επίσης ομάδα διαχείρισης των παραπόνων που θα διαχειρίζεται την ιστοσελίδα, που θα δημιουργηθεί σε έξι γλώσσες, στην οποία θα μπορεί ο ενδιαφερόμενος σε μια ειδικά διαμορφωμένη φόρμα να κάνει επώνυμα τις καταγγελίες του.
Επίσης, σε πρώτη φάση, προτείνεται η δημιουργία τριών γραφείων εξυπηρέτησης των επισκεπτών στη Ρόδο, όπου ο επισκέπτης θα βρίσκει ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό που, αφού τον καθησυχάσει, θα τον βοηθά να καταχωρήσει την καταγγελία του. Η ομάδα διαχείρισης των παραπόνων, θα αξιολογεί τα παράπονα με βάση την σοβαρότητά τους και στη συνέχεια θα επικοινωνεί με τους επιχειρηματίες για να τους ενημερώσει για το περιεχόμενο της καταγγελίας.

Κρίσιμοι παράγοντες για την επιτυχία…
Αναμφίβολα πρόκειται για μία πρωτοβουλία προς την σωστή κατεύθυνση, σε μια προσπάθεια να τιθασευτεί το φαινόμενο της αισχροκέρδειας και της κακομεταχείρισης των επισκεπτών, που λαμβάνει οργιώδεις διαστάσεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αρκεί βέβαια να γίνει σωστά και οργανωμένα, αλλιώς θα μιλάμε για μία ακόμη περίπτωση κατασπατάλησης πόρων του ΕΣΠΑ.

Για παράδειγμα, πώς θα ενημερώνονται οι επισκέπτες  για την εν λόγω υπηρεσία; θα έχει κάποια εξουσία ή απλώς θα έχει διαμεσολαβητικό χαρακτήρα; οι κριτικές, αλλά και ο τρόπος διευθέτησης των καταγγελιών (π.χ. πώς αντιμετώπισε η επιχείρηση το παράπονο αυτό καθ΄ αυτό), θα δημοσιοποιούνται, όπως γίνεται και στο TripAdvisor, καταρτίζοντας για παράδειγμα μία «μαύρη λίστα» με τους κακούς επαγγελματίες του νησιού ή της κάθε περιοχής; Αν έχουν απαντηθεί επαρκώς αυτά τα ερωτήματα, τότε είμαστε σε πολύ καλό δρόμο.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Μέχρι που μπορεί να φθάσει ένας δυσαρεστημένος πελάτης;

Πώς αντιδρούν, αλήθεια, οι δυσαρεστημένοι από ένα προϊόν-υπηρεσία καταναλωτές; Σε γενικές γραμμές, οι αντιδράσεις τους ποικίλουν και μπορούν να φθάσουν ή να υπερβούν τα… εσκαμμένα.

Οι δυσαρεστημένοι καταναλωτές συνήθως εμπίπτουν σε μία από τις παρακάτω κατηγορίες: «παθητικοί» (άτομα εσωστρεφή που δεν θα μεταφέρουν την αρνητική τους προδιάθεση σε τρίτους), «εκφραστές» (αυτοί παραπονούνται στην εταιρεία), «θυμωμένοι» (δεν παραπονούνται, όμως διαδίδουν τη δυσαρέσκειά τους) και «ακτιβιστές».

Οσον αφορά τους «ακτιβιστές», πρόκειται για μία ομάδα δυσαρεστημένων-εξαγριωμένων καταναλωτών η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να εξελιχθεί στην πλέον επικίνδυνη για την επιχείρηση, ιδιαίτερα αν παραπονεθεί και διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση – αυτό που συχνά τους εξαγριώνει δεν είναι το πρόβλημα αυτό καθ’ αυτό, αλλά πώς η επιχείρηση το χειρίστηκε (π.χ. τους αγνόησε ή τους έβγαλε ψεύτες).

Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως δεν επιδιώκουν αποζημίωση αλλά εκδίκηση, διαδίδοντας με κάθε τρόπο την έντονη δυσαρέσκειά τους (π.χ. μποϊκοτάζ, καταγγελίες σε εφημερίδες, περιοδικά, διαδίκτυο). Αναμφίβολα στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των μπλογκς, η έννοια του «ακτιβιστή» έχει αποκτήσει μία νέα διάσταση.
Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση ενός ιδιοκτήτη VW, ο οποίος, απογοητευμένος από το φορτηγάκι του, τοποθέτησε μια μεγάλη πινακίδα που ανέγραφε: «VW, The Very Worst car», συνοδευόμενο από μια λίστα με όλα τα ελαττώματα του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Σε μία άλλη περίπτωση, μια κυρία που παραπονέθηκε στο στεγνοκαθαριστήριο επειδή κατέστρεψε το πουκάμισό της, όταν αντιλήφθηκε ότι ο ιδιοκτήτης την απέφευγε, έκατσε έξω από την είσοδο δυσφημώντας το μαγαζί στους άλλους πελάτες, ενώ η ιστορία της έφθασε μέχρι και σε δημοφιλή ραδιοφωνικό σταθμό, ο οποίος εξειδικευόταν στην επίλυση τέτοιων προστριβών.

Οι «ακτιβιστές» μπορεί να μετακινηθούν από τη μία ομάδα στην άλλη, ανάλογα με το πώς αντιμετώπισε η εταιρεία το παράπονό τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να ενταχθούν στην ομάδα των «εκφραστών», αν ο προμηθευτής τούς συμπεριφερθεί σωστά.

Πρόσφατα ένας πελάτης καταστήματος της Apple στη Γαλλία όρμησε σε κατάσταση αμόκ σε συσκευές της εταιρείας με μια σιδερένια μπάλα και έσπασε 12 συσκευές iPhone, iPad και MacBook. Το σχετικό βίντεο έγινε viral στο διαδίκτυο. Ο άνδρας φώναζε: «Η Apple έχει παραβιάσει τα δικαιώματα των Ευρωπαίων καταναλωτών. Αρνούνται να με αποζημιώσουν. Τους είπα "Δώστε μου πίσω τα λεφτά μου". Είπαν όχι. Άρα ξέρετε τι θα γίνει; Αυτό θα γίνει!», ενώ κατέστρεφε ένα ακόμα iPhone.
Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε εξάμηνη φυλάκιση με αναστολή, ενώ θα κληθεί να πληρώσει 17.500 ευρώ για τις ζημιές που προξένησε, μολονότι η αμερικάνικη εταιρεία εκτιμά την ζημιά στα 60.000 ευρώ.
Ο άντρας ανέφερε στην ακροαματική διαδικασία ότι ήταν ένα «οργισμένο τέρας» εκείνη την ημέρα, όντας εξοργισμένος που η Apple δεν τον αποζημίωνε για το ελαττωματικό iPhone που είχε αγοράσει.



Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

ΕΟΤ-Ryanair. Ενώνουν δυνάμεις και στηρίζουν τον ελληνικό τουρισμό

Η προωθητική ενέργεια εγκαινιάστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου και αφορά τους ταξιδιώτες που θα πραγματοποιήσουν το ταξίδι τους στην Ελλάδα μέχρι τέλη Μαρτίου 2017.

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται λοιπόν η διαφημιστική ενέργεια του ΕΟΤ σε συνεργασία με την low-cost αεροπορική εταιρεία Ryanair, που αποσκοπεί στην επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου και την ενίσχυση της τουριστικής κίνησης στη χώρα μας, κατά τη διάρκεια της, low season, χειμερινής περιόδου.

Πρόκειται για μια CRM (Customer Relationship Management) καμπάνια, που υλοποιείται μέσω αποστολής ενημερωτικών email με δέλεαρ τους χαμηλούς ναύλους σε πτήσεις της εταιρείας από Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία αλλά και Πολωνία προς Ελλάδα.

Η επιλογή των αγορών μόνο τυχαία δεν είναι, καθώς οι δύο πρώτες χώρες είναι παραδοσιακά οι μεγαλύτεροι αιμοδότες της τουριστικής Ελλάδας, ενώ η Πολωνία θεωρείται μία άκρως ανερχόμενη αγορά με ιδιαίτερη δυναμική ανάπτυξης.


Η καμπάνια περιλαμβάνει την αποστολή ενημερωτικών email (newsletters) σε όλους τους πελάτες της Ryanair που βρίσκονται στη βάση δεδομένων των πελατών της εταιρείας στις τρεις παραπάνω χώρες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιρλανδική εταιρεία έχει στη διάθεσή της 35 εκατ. ηλεκτρονικές διευθύνσεις από 31 χώρες(!). Επίσης μέσω της εν λόγω καμπάνιας επιχειρείται η προώθηση του νέου e-magazine του EOT «Greece On Air», το οποίο προβάλλει σε 40 σελίδες τα θέλγητρα της Ελλάδας με πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Εταιρεία πουλάει ελληνικό... οξυγόνο

Μέχρι τώρα είχαμε ακούσει για έναν Βρετανό επιχειρηματία (πιο παλαιά για έναν Κινέζο) που πουλά στην Κίνα, με ιδιαίτερη μάλιστα επιτυχία, έναντι 100 ευρώ, βαζάκι με αέρα (κοπανιστό;) από την βρετανική επαρχία. Το κάθε βαζάκι τιμολογείτο στα 100 ευρώ, απευθυνόμενο στην οικονομική ελίτ της χώρας που είναι διατεθειμένη να «ξοδευτεί» για λίγες μόνο εισπνοές.

Τη δόξα του εν λόγω Βρετανού αποφάσισε λοιπόν να κλέψει μία ελληνική εταιρεία, η Greekoxygen, διαθέτοντας στην αγορά ένα προϊόν που απευθύνεται σε όσους τουρίστες νιώθουν νοσταλγία για την Ελλάδα και επιθυμούν να πάρουν ένα κομμάτι της μαζί τους... Πρόκειται δηλαδή για ένα μπουκάλι με… ελληνικό οξυγόνο.



«Είναι ένα σουβενίρ που πρέπει να έχουν όλοι, μικρό και πρακτικό, ένα τέλειο δώρο που θα σημαίνει πολλά όταν ο επισκέπτης επιστρέψει σπίτι, ενθυμίζοντάς του τις διακοπές του. Μπορεί να πάει οπουδήποτε: στην παραλία, στο βουνό, στη σκηνή, μέσα στην τσάντα ή την βαλίτσα», αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας (όπου δεν διασαφηνίζεται από ποιες περιοχές συλλέγεται το οξυγόνο), στο τέλος της οποίας υπάρχει εν είδει αγγελίας το «ζητούνται συνεργάτες και αντιπρόσωποι σε όλη την χώρα»…