Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Camel. Η άγνωστη ιστορία πίσω τη διάσημη μάρκα τσιγάρων

Η δηµιουργία του Camel, του πρώτου –κατά πολλούς– σύγχρονου τσιγάρου, οφείλεται στον Ρίτσαρντ Ρέινολντς, γιο εύπορου καπνοπαραγωγού, ο οποίος αντιλήφθηκε ότι η αγορά επιθυµούσε κάτι διαφορετικό. Κάτι µε διαφορετική γεύση και εξωτικό όνοµα.
Γαλουχημένος σε µια οικογένεια που παρήγαγε καπνικά προϊόντα, ο µύωψ και µε προβλήµατα στην ανάγνωση Ρέινολντς ήταν καταδικασµένος να ασχοληθεί µε τον καπνό. Λίγο αργότερα, το 1874, ο 24χρονος  δανείστηκε χρήµατα από την οικογένειά του και ανέγειρε ένα εργοστάσιο παραγωγής καπνού στο Ουίνστον. Παρά τον οξύ ανταγωνισµό (µέχρι το 1883 υπήρχαν 23 καπνοβιοµηχανίες), η νεοφυής επιχείρηση ήταν κερδοφόρα και το 1887 έφθασε να διαθέτει στην αγορά συνολικά 82 διαφορετικές µάρκες καπνού.
Μολονότι ο νεαρός επιχειρηµατίας υποστήριζε ότι όταν θα κέρδιζε τα πρώτα του 100.000 δολάρια θα αποσυρόταν οριστικά, δεν το έπραξε ποτέ αφού, όπως αποδείχθηκε, ήταν γεννηµένος επιχειρηµατίας. Το µυαλό του θα κατέβαζε διαρκώς ρηξικέλευθες ιδέες χάρη στις οποίες θα τελειοποιούσε την παραγωγή του καπνού. Αλλά και στην προώθηση των προϊόντων του μεγαλούργησε, με τη σύσταση επιθετικού τµήµατος πωλήσεων, ενώ υιοθέτησε πρωτοποριακές τεχνικές προώθησης, όπως την έκδοση ηµερολογίων µε τις εικόνες όµορφων γυναικών.
Την εποχή εκείνη, εκτός από τον καπνό για την πίπα, έκανε την εµφάνισή του ένα νέο προϊ­όν από την μακρινή Τουρκία, το τσιγάρο. Οι πρώτες αµερικάνικες εταιρείες που παρασκεύαζαν τσιγάρα χρησιµοποιούσαν ονόµατα που παρέπεµπαν νοερά στην άγνωστη χώρα των σουλτάνων.
Το 1913, ο Ρέινολντς αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του τσιγάρο, που θα είχε πιο απαλή γεύση από τα ανταγωνιστικά, παρόλο που οι περισσότεροι καπνιστές τα «έστριβαν» µόνοι τους και η αγορά έµοιαζε κορεσµένη µε τουλάχιστον 50 διαφορετικές µάρκες. Σε αντίθεση µε τους άλλους παραγωγούς, που παρασκεύαζαν τσιγάρα είτε από εισαγόµενο καπνό (Τουρκία) είτε από ντόπιο (Βιρτζίνια), αυτός δημιούργησε το πρώτο blend τσιγάρο αναμειγνύοντας τα δύο ποιοτικά είδη καπνού, εξ ου και η επιγραφή "TURKISH & DOMESTIC BLEND", συν µια αξιοσεβαστή ποσότητα γλυκαντικών.
Ο Ρέινολντς αναζήτησε ένα όνοµα σύντομο, που να τραβάει την προσοχή και να παραπέµπει στην Τουρκία, καθώς και ένα λογότυπο σε έντονο κίτρινο ώστε να «χτυπάει στο µάτι» τού κατά πλειοψηφία, αναλφάβητου πληθυσµού. Τελικά επέλεξε το Camel, λόγω του τούρκικου τσιγαρόχαρτου που χρησιμοποιούσε σε μια προσπάθεια να μιμηθεί τα διάσημα αιγυπτιακά τσιγάρα της εποχής. το οποίο πωλείτο σε πακέτο που απεικόνιζε µια αξιολύπητη καµήλα µε τεντωµένα αυτιά και με φόντο ένα εξωτικό, ερηµικό περιβάλλον διανθισμένο με μία πυραμίδα.
Τα πρώτα Camel είχαν τιµή µόλις 10 σεντς, ακριβώς τα µισά από ό,τι χρέωναν οι ανταγωνιστές, και σύντοµα έγιναν ανάρπαστα (µέσα σε µια δεκαετία τα µισά τσιγάρα που κυκλοφορούσαν ήταν Camel). Δεν ήταν τυχαίο ότι γύρω τους σχηματίστηκαν –ή μάλλον «καλλιεργήθηκαν» από το μάρκετινγκ της εταιρείας- διάφοροι αστικοί μύθοι σχετικά με κρυμμένα σχέδια και υποσυνείδητα μηνύματα που βρίσκονταν στο πακέτο
Στην αρχή, βέβαια, κανένας από την εταιρεία δεν ήξερε αν αυτό που απεικονιζόταν στο πακέτο ήταν όντως καµήλα, αφού δεν είχαν δει ποτέ τους ένα τέτοιο ζώο. Για καλή τους τύχη εκείνη την εποχή ήταν στην περιοχή ένα περιοδεύον τσίρκο, οπότε ο Ρέινολντς έστειλε ένα φωτογράφο για να απαθανατήσει µια συµπαθητική καµήλα, που οι εργάτες φώναζαν Old Joe. Ο Old Joe, όµως, δεν επιθυµούσε να παίξει το ρόλο του «µοντέλου». Άρχισε να κουνάει το κεφάλι και την ουρά, τέντωσε τα αυτιά προς τα πίσω, έκλεισε τα µάτια, ενώ κινήθηκε  απειλητικά προς τον φωτογράφο. Εντούτοις, η συγκεκριµένη φωτογραφία έµελλε να αναπαραχθεί εκατοµµύρια φορές.
Στην επιτυχία του Camel καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν οι έξυπνες διαφημίσεις του, οι οποίες στην αρχή δεν έδιναν κανένα στοιχείο για το προϊόν εκτός από τη φράση «Οι καμήλες έρχονται». Ηταν το πρώτο διαφημιστικό μήνυμα, εν έτει 1913, που δεν αποκάλυπτε το όνομα του προϊόντος που διαφήμιζε. Η αμέσως επόμενη διαφημιστική καταχώριση τόνιζε: «Αύριο στην πόλη σου θα βρίσκονται περισσότερες καμήλες απ’ όσες σε όλη την Αραβία». Αργότερα, μια καμήλα τσίρκου χρησιμοποιήθηκε στην προώθηση δωρεάν πακέτων περιδιαβαίνοντας μέσα από τις πόλεις, ενώ για την προώθηση του σήματος χρησιμοποιήθηκε η διαφημιστική εκστρατεία με τον Old Joe, με σλόγκαν το "I 'd walk a mile for a CAMEL!", το οποίο σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία που η χρήση του συνεχίστηκε για δεκαετίες.
Το νέο τσιγάρο προωθήθηκε σε όλη την Αµερική, ενώ µε το ξέσπασµα του Α' Παγκοσµίου Πολέµου «συντρόφευσε» τους στρατιώτες που πολεµούσαν στη Γαλλία. Κάτι ανάλογο έγινε και µετά τον Β' Παγκόσµιο Πόλεµο, όταν γνωστοί αθλητές αλλά και γιατροί, το προώθησαν στο ευρύτερο κοινό. Βέβαια εκείνη την εποχή ελάχιστοι γνώριζαν τις επιβλαβείς συνέπειες του καπνίσµατος, το οποίο συχνά προωθείτο ως ευεργετικό για τα νεύρα και την υγεία.
Ακόµα και ο δηµιουργός του, ο Ρίτσαρντ Τζόσουα Ρέινολντς ή αλλιώς RJR, όπως ήθελε να τον αποκαλούν, δεν γνώριζε τις επιπτώσεις του καπνίσµατος. Πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας το 1918 σε ηλικία 68 ετών και το µόνο που τον ανησυχούσε ήταν αν το χάρτινο περιτύλιγµα του τσιγάρου ήταν επιβλαβές για την υγεία – για το λόγο αυτό η εταιρεία του ήταν η πρώτη που παρουσίασε το τσιγαρόχαρτο. Οι ανησυχίες του κάμθηκαν από τα αδέρφια του, τα οποία του παρουσίασαν έρευνες από δύο πανεπιστήμια σύμφωνα με τις οποίες δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος από το χαρτί.
Το 1987 η R.J. Reynolds δημιουργεί την αμφιλεγόμενη μασκότ Joe Camel αλλά το 1991 το American Medical Association διατυπώνει τις επιφυλάξεις της για τη χρήση του λόγω του πορίσματος μίας έρευνας που διεξήχθη σε παιδιά ηλικίας 5 και 6 ετών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας τα παιδιά αναγνώριζαν τον Joe Camel ευκολότερα από ότι τον Μίκυ Μάους, τον Μπαγκς Μπάνι και την Μπάρμπι. Η R.J. Reynolds αναγκάστηκε να περιορίσει τη χρήση του και εντέλει να την αποσύρει το 1997, οπότε εγκαινιάστηκε μια νέα διαφημιστική εκστρατεία η οποία περιελάμβανε όμορφες και εξωτικές γυναίκες. Όμως, ο αμερικάνικος κολοσσός απευθυνόταν και σε μεγαλύτερα παιδιά, όπως επιβεβαιώθηκε από απόρρητο εσωτερικό έγγραφο υψηλόβαθμου στελέχους το 1975. «Πρέπει να κυνηγήσουμε τα παιδιά 14 έως 24 ετών, να φτιάξουμε διαφημίσεις που να προσελκύουν αυτές τις αγορές. Αυτοί είναι οι μελλοντικοί μας πελάτες».

Όσο για το Camel, που από το 1999 παρασκευάζεται από την ιαπωνική Japan Tobacco, µεσουράνησε µέχρι τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισε η καθοδική πορεία, αφού ο ανταγωνισµός µε τα Winston, Pall Mall, Salem, Kool, Lucky Strike και λίγο αργότερα τα Marlboro (χάρη στον καουµπόι) ήταν αδυσώπητος. Πλήγμα για την εταιρεία αποτέλεσε και η εκστρατεία κατά του τσιγάρου του Πάτρικ Ρέινλοντς, εγγονού του ιδρυτή, ο οποίος βλέποντας τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του να πεθαίνουν από καρκίνο του πνεύμονα, πούλησε το 1979 τις μετοχές του για να χρηματοδοτήσει την αντικαπνιστική του δράση.





Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στην υπηρεσία του τουρισμού

Η απήχηση που έχει το βίντεο και δευτερευόντως η φωτογραφία, σε αντίθεση με ένα απλό κείμενο, στους χρήστες του διαδικτύου είναι αναμφισβήτητη. Πρόκειται για μία μορφή περιεχομένου (content) που προσελκύει και καθηλώνει, υπό προϋποθέσεις, τον χρήστη, κάτι το οποίο γνωρίζει πλέον καλά και η τουριστική βιομηχανία, η οποία εσχάτως έχει επιστρατεύσει τα drones.
Τα τελευταία χρόνια λοιπόν τα drones (μη επανδρωμένα/τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη) έχουν ξεφύγει από τα όρια των στρατιωτικών-βιομηχανικών εφαρμογών και έχουν αρχίσει να βρίσκουν εφαρμογές στο χώρο του τουρισμού.
Τουριστικά θέρετρα, υπαίθρια μνημεία, αξιοθέατα, τουριστικά καταστήματα, μπαρ, εστιατόρια και ξενοδοχεία δύναται πλέον να προβληθούν με εναέριες λήψεις. Έχουν κάνει μάλιστα την εμφάνισή τους εταιρείες που εκμεταλλεύονται εμπορικά τα drones, οι οποίες αναλαμβάνουν την προετοιμασία διαφημιστικού κλιπ με δέσιμο εναέριων βίντεο με μουσική και επαγγελματική επεξεργασία αεροφωτογραφιών.
Οι εταιρείες αυτές υπόσχονται αερο-φωτογραφήσεις, από μεγάλο υψόμετρο ή από κοντινές αποστάσεις (το φωτογραφικό άλμπουμ μπορεί να αναρτηθεί στην εταιρική ιστοσελίδα ή στην Booking), καθώς και αερο-βιντεοσκοπήσεις ενός προορισμού-επιχείρησης. Με τις πανοραμικές αυτές λήψεις ο χρήστης μπορεί να δει έναν προορισμό-επιχείρηση όπως δεν τον είχε δει ποτέ ξανά.
Πολυτελή ξενοδοχεία καθώς και τουριστικοί προορισμοί άδραξαν την ευκαιρία και αξιοποίησαν τα drones, αναθέτοντας συνήθως την παραγωγή σε εξειδικευμένες εταιρείες. Δεν είναι τυχαίο ότι αλυσίδες όπως η Waldorf Astoria αντικαθιστούν το photo gallery στην ιστοσελίδα τους με βίντεο τραβηγμένα από αέρος.
Ένα δε μπουτίκ-ξενοδοχείο στην Κόστα Ρίκα, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων του, προσέλαβε μία εταιρεία για να αερο-βιντεοσκοπήσει τη δασώδη ιδιόκτητη έκταση των 15 στρεμμάτων που περίκλειε τις εγκαταστάσεις, παρέχοντας στους εν δυνάμει πελάτες του εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς. Η χρήση των drones αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχημένη καθώς συνέβαλε τα μέγιστα στο να υπερτονιστούν οι εγκαταστάσεις, αλλά και για να δουν οι επισκέπτες, από μία διαφορετική οπτική γωνία (bird’s eye), τι τους περιμένει μόλις καταφθάσουν εκεί.
Τις αρετές των drones αντιλαμβάνονται πλέον και τουριστικοί προορισμοί, όπως το υπουργείο Τουρισμού της Αυστραλίας, το οποίο το 2014 εγκαινίασε μία πολυδάπανη διαφημιστική καμπάνια βασιζόμενη σε βίντεο από drone (που ακολουθούσε πιστά τη διαδρομή ενός αποδημητικού πουλιού) που γυρίστηκε στις ακτές της.
Πρόσφατα γυρίστηκε ένα βίντεο στη Σκωτία, που συγχρηματοδοτήθηκε από μία ομάδα εταιρειών, που κάλυπτε τη διαδρομή ενός επαγγελματία mountain biker, που έκοβε την ανάσα καθώς κινείτο σε δύσβατο μονοπάτι στο νησί Σκάι. Το εν λόγω βίντεο έγινε viral καθώς είχε 42 εκατομμύρια θεάσεις στο YouTube.
Ωστόσο, τα drones δεν είναι απαραίτητα απρόσιτα για τους «κοινούς θνητούς», καθώς ακόμη και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις-οργανισμοί μπορούν να περιοριστούν στην αγορά μιας συσκευής μαζί με μία κάμερα και τον απαραίτητο εξοπλισμό..
Χάρη στα drones μπορούν επίσης να προσεγγισθούν απρόσιτοι ή επικίνδυνοι για τη δημόσια υγεία προορισμοί (π.χ. Τσερνομπίλ), αλλά και να γυριστούν λήψεις που μέχρι τώρα ήταν σχεδόν αδύνατο να υλοποιηθούν (π.χ. καταγράφοντας τη διαδρομή των δελφινιών ή των φαλαινών ή ακολουθώντας κατά πόδας έναν σέρφερ).
Στο κοντινό μάλιστα μέλλον θα αξιοποιηθούν από τους τουριστικούς φορείς και βίντεο που θα έχουν τραβηχτεί από ιδιώτες, ως μία μορφή περιεχομένου προερχόμενη από τους ίδιους τους χρήστες (user generated content). Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι η ιστοσελίδα Travel By Drone, που επιτρέπει στους χρήστες να ανεβάσουν βίντεο που έχουν γυρίσει σε διάφορους προορισμούς ανά τον κόσμο, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής.
Τα drones όμως έχουν και άλλες εφαρμογές. Αν όντως τελειοποιηθεί ένα σύστημα που επιτρέπει τον έλεγχο ενός drone ενώ αυτό επισκέπτεται δημοφιλείς προορισμούς, όπως αρχαιολογικά μνημεία, τότε θα δίνεται η δυνατότητα στον «τουρίστα», ενώ βρίσκεται καθισμένος στον καναπέ του, να φοράει ένα ζευγάρι γυαλιών εικονικής πραγματικότητας και να «ταξιδεύει». Με ένα απλό κούνημα της
κεφαλής του, θα μπορεί να κατευθύνει το drone, το οποίο, εξοπλισμένο με κάμερες που «κοιτούν» σε όλες τις κατευθύνσεις, του στέλνει πίσω βίντεο.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια φθηνή, χαμηλού στρες και φιλική προς το περιβάλλον μορφή τουρισμού, που, αν υλοποιηθεί, θα απευθύνεται κυρίως σε άτομα που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή το χρόνο να ταξιδέψουν, καθώς και σε άτομα με κινητικά προβλήματα.

Πηγή: άρθρο του γράφοντα στο epixeiro.gr

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Χαρτί υγείας για... smartphones

Φαίνεται ότι στην Ιαπωνία δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα της καθαριότητας και της υγιεινής.

Γι΄ αυτό το λόγο στις τουαλέτες  του διεθνούς αεροδρομίου Narita στο Τόκiο εκτός από το συμβατικό χαρτί υγείας υπάρχει και ένα ακόμη: ένα μίνι ρολό γραμμένο στα αγγλικά με την ένδειξη «welcome to Japan», τον κωδικό Wi-Fi, μια εφαρμογή με ταξιδιωτικές συμβουλές, καθώς και με οδηγίες για το πώς να καθαρίσει ο χρήστης την επιφάνεια του κινητού του – σύμφωνα με έρευνες οι οθόνες των κινητών έχουν περισσότερα μικρόβια ακόμα και από το κάθισμα της τουαλέτας.


Η εν λόγω πρωτοβουλία θα λειτουργήσει πιλοτικά μέχρι τον Μάρτιο του 2017.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία του Μινιόν

Με αφορμή την εικαστική παρέμβαση σε ένα από τα πιο ιστορικά κτίρια της Αθήνας, το Μινιόν, το άλλοτε "μεγαλύτερο μεγάλο κατάστημα", για το οποίο οι Αθηναίοι ηλικίας 40+ και όχι μόνο, διατηρούν μνήμες καθώς αποτελούσε σημείο αναφοράς, ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα, ας ανατρέξουμε για να μάθουμε τη συναρπαστική ιστορία του )από το βιβλίο Επιχειρείν αλά ΕλληΝΙΚΑ)...

 Υπήρξε για δεκαετίες το «μεγαλύτερο, μεγάλο κατάστημα» της πρωτεύουσας και ίσως ο πιο αγαπημένος προορισμός των Αθηναίων. Για το Μινιόν ο λόγος, του οποίου η ιστορία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το ελληνικό εμπόριο. Δυστυχώς, αν και αναμφισβήτητα υπήρξε εκ των κορυφαίων της αγοράς, δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις εξελίξεις και τελικά έβαλε λουκέτο το 1998.
   Το Μινιόν υπήρξε δημιούργημα ενός φτωχού χωριατόπαιδου, του Ιωάννη Γεωργακά, ο οποίος έμελλε να εξελιχθεί σε μια από τις πλέον εμβληματικές επιχειρηματικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης Ελλάδας. Γεννημένος το 1913 σε χωριό της Ολυμπίας, από πάμφτωχη οικογένεια, ο Γεωργακάς στα 13 του καταφθάνει μόνος στην Αθήνα για να αναζητήσει καλύτερη τύχη. Τα επόμενα χρόνια θα εργαστεί στο μπακάλικο ενός θείου του, ως σερβιτόρος στην πλατεία Βάθης, σε πρατήριο τσιγάρων και ως τσιλιαδόρος ενός παπατζή.
   Διψώντας, πάντως, για γνώση, γράφεται σε νυχτερινό σχολείο για εμποροϋπαλλήλους – στη διάρκεια της ζωής του θα αποκτήσει δύο πανεπιστημιακά διπλώματα, ένα στα 45 και το άλλο στα 83 του χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας αρχίζει να δουλεύει πλασιέ με το ποδήλατό του, προμηθεύοντας με μικροπράγματα τα περίπτερα.
   Ο νεαρός θα γοητευτεί από ένα περίπτερο στα Χαυτεία, το Μινιόν (από το ομηρικό ‘’μινύος’’ που σημαίνει πολύ μικρός), το οποίο διέφερε από τα υπόλοιπα, αφού διέθετε μια ευρεία γκάμα προϊόντων, όπως τσιγάρα, εφημερίδες, στυλό, γυαλιά, είδη καπνού και μια σειρά από χρηστικά μικροαντικείμενα. Κάπου εδώ ξεκινάει η επιχειρηματική δράση του Γεωργακά, ο οποίος πείθει τον ιδιοκτήτη του Μινιόν, Άγγελο Σεραφειμίδη, άρτι αφιχθέντα από την Αμερική, να συνεταιριστούν.
   Οι δύο συνεταίροι υιοθετούν πρωτοποριακές πρακτικές για να προσελκύσουν πελατεία. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε αρκετά αργότερα ο Γεωργακάς στην αυτοβιογραφία του: «Πουλούσαμε πακετάκια με δέκα λάμες, αντί να πουλάμε ένα ένα τα ξυραφάκια, σε καλές τιμές. Για τον κοσμάκη, αυτό ήταν μεγάλη οικονομία. Φθάσαμε να πουλάμε χίλια πακετάκια τη μέρα!». Σύντομα θα ανοίξουν ένα ακόμη περίπτερο και λίγο αργότερα το πρώτο τους κατάστημα, στα Χαυτεία.
   Μετά τον πόλεμο, οι δύο συνεταίροι είναι πια έτοιμοι για το μεγάλο άλμα, ανοίγοντας το 1944 το Μινιόν στην Πατησίων. Όμως ο Γεωργακάς θα μείνει μόνος, αφού ο Σεραφειμίδης αποχωρεί από την εταιρεία και αναχωρεί στην Αμερική. Αυτό, βέβαια, δεν θα πτοήσει τον φιλόδοξο επιχειρηματία, ο οποίος σύντομα θα ξεδιπλώσει το επιχειρηματικό του ταλέντο.
   Παρά τη λεηλασία του καταστήματός του από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, την εμφάνιση, ακριβώς απέναντι, του πρώτου ανταγωνιστή, του Μπιζού, το οποίο αντιγράφει τις μεθόδους του Μινιόν, αλλά και την προσπάθεια σπίλωσης του προσώπου του με την κατηγορία της προδοσίας, ο Γεωργακάς θα συνεχίσει απρόσκοπτα το έργο του. Ζητάει και παίρνει άδεια εξαγωγής ελληνικών και εισαγωγής ξένων προϊόντων, ενώ μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’50 θα αγοράσει ένα δεκαώροφο κτίριο, πάντα κοντά στην Ομόνοια, και λίγο μετά αγοράζει και το διπλανό του.
   Η δικτατορία βρίσκει το Μινιόν να είναι το μεγαλύτερο κατάστημα της Αθήνας και με σημαντική κερδοφορία. Όντας δημοκράτης, ο ιδρυτής του, τις ημέρες του Πολυτεχνείου, προσφέρει καταφύγιο σε δεκάδες φοιτητές που προσπαθούν να ξεφύγουν τη σύλληψη, δίνοντάς τους να φορέσουν ρούχα υπαλλήλων του καταστήματος.
   Τη δεκαετία του ’70, το Μινιόν έχει πια μετατραπεί σε ένα τεράστιο σύγχρονο πολυκατάστημα, το ενδέκατο μεγαλύτερο σε μέγεθος σε όλη την Ευρώπη, με ετήσιες πωλήσεις που προσεγγίζουν το ένα δισεκατομμύριο. Αναδεικνύεται σε σήμα κατατεθέν της πρωτεύουσας, όπου κάποιος θα μπορούσε να βρει –σε προσιτές τιμές- από καρφίτσες και τρόφιμα μέχρι ηλεκτρονικά και αυτοκίνητα, ενώ αναμφίβολα καταφέρνει να συνδεθεί με τις ομορφότερες στιγμές στη ζωή των Αθηναίων Είναι δε χαρακτηριστικό ότι τις γιορτές πλήθη κόσμου συρρέουν για να φωτογραφηθούν με τον Άγιο Βασίλη, αλλά και να γνωρίσουν τον ευγενέστατο κύριο, τον ίδιο τον ιδρυτή, που ήταν πάντα εκεί μοιράζοντας σοκολάτες στα παιδιά. 
   Βέβαια, για να τα καταφέρει όλα αυτά, ο Γεωργακάς είχε αποδείξει ότι ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Δεν ήταν τυχαίο ότι το Μινιόν ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις, κατήργησε τα παζάρια θέτοντας καθορισμένες τιμές, καθιέρωσε τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, εγκατέστησε κυλιόμενες σκάλες, χρησιμοποίησε Η/Υ, εισήγαγε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου, εγκατέστησε κλιματιστικό και λειτούργησε στις εγκαταστάσεις του κομμωτήριο, καφετέρια, εστιατόριο, μπαρ, ακόμα και ταξιδιωτικό γραφείο.
   Όμως, η επιτυχία του Μινιόν και του ιδρυτή του κάποια στιγμή θα έφθανε στα όριά της. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1980, όταν ένας εμπρησμός θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την πτώση του ιστορικού ονόματος. Η καταστροφή είναι ολοσχερής, πάνω από δύο δισεκατομμύρια υπολογίστηκαν οι ζημιές, όμως ο Γεωργακάς αρνείται να κηρύξει πτώχευση και ξαναφτιάχνει το «παιδί του» με τη βοήθεια των υπαλλήλων του και την αμέριστη αγάπη του κόσμου.
   Το νέο Μινιόν σε χρόνο ρεκόρ θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του, όμως τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Το 1983 περνάει στα χέρια τού κράτους, αφού εντάχθηκε στις λεγόμενες ‘’προβληματικές επιχειρήσεις’’, όμως εξακολουθεί να παραμένει στάσιμο σε μια εποχή όπου οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα shop in shop καταστήματα, που σύντομα θα άλλαζαν την εικόνα του λιανεμπορίου.
   Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ο Γεωργακάς, μαζί με μια ομάδα επιχειρηματιών, αποκτά ξανά, το 1991, τον έλεγχο του «παιδιού» του. Ένα χρόνο μετά, όμως, καταπονημένος σωματικά και ψυχικά και σε προχωρημένη ηλικία, στα 79 του, αποφασίζει να αποχωρήσει πουλώντας το μερίδιό του. Το Μινιόν, που πλέον αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, αρχίζει να απευθύνεται σε ένα διαφοροποιημένο κοινό, με ελαφρώς αυξημένες τιμές.
   Αδυνατώντας να ανταγωνιστεί τα πιο φθηνά καταστήματα, κυρίως τον Λαμπρόπουλο, και έχοντας να αντιμετωπίσει μια σειρά από δυσμενείς καταστάσεις, όπως τα προβλήματα ρευστότητας, τις κακές σχέσεις με τους προμηθευτές, αλλά και την αποκάλυψη κυκλώματος εκβιασμών, που λειτουργούσε στον ημιώροφο του κτιρίου, το «μεγαλύτερο, μεγάλο κατάστημα», που στην εποχή της ακμής του θα απασχολούσε 1.000 υπαλλήλους και θα διέθετε 120.000 διαφορετικά είδη, θα έβαζε λουκέτο το 1998.
   Αν και κάποια στιγμή στο μέλλον το Μινιόν -το κτίριο πλέον ανήκει στον όμιλο Folie Folie- θα ανοίξει ξανά τις πόρτες του, ο ιδρυτής του, ο Ιωάννης Γεωργακάς, δεν θα είναι εκεί για να το δει. Ο σκαπανέας του ελληνικού εμπορίου, ο επιχειρηματίας που μόχθησε ως το τέλος της ζωής του και επέδειξε κοινωνική ευαισθησία και ήθος, σπάνια χαρίσματα στην εποχή μας, απεβίωσε το 2002 σε ηλικία 90 ετών.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Του έκλεψαν τη σοκολάτα, η Kit Kat τον "αποζημίωσε" με 6.500 γκοφρέτες...

Ο Χάντερ Τζόμπινς, φοιτητής του Πανεπιστημίου του Κάνσας, άφησε ξεκλείδωτο τον περασμένο μήνα το αυτοκίνητο του «μόλις για 15 λεπτά» με μια γκοφρέτα Kit Kat στο μπροστινό μέρος, καθώς βιαζόταν να φτάσει στο κτίριο της φοιτητικής εστίας.

Όταν επέστρεψε, η γκοφρέτα είχε κάνει φτερά. Στη θέση της υπήρχε ένα σημείωμα που έγραφε: «Αγαπώ τις Kit Kat, γι’ αυτό έλεγξα τ

ην πόρτα του αυτοκινήτου σου και ήταν ξεκλείδωτη», έγραψε ο κλέφτης, συντάκτης του σημειώματος. «Δεν πήρα τίποτε άλλο εκτός από τις σοκολάτες. Είμαι μετανιωμένος και πεινασμένος», πρόσθεσε.

Ο Τζόμπινς ανήρτησε το σημείωμα στο twitter. Για καλή του τύχη, η Hersey, εταιρεία παραγωγής της Kit Kat, διάβασε το μήνυμά και απάντησε άμεσα «μα καλά, ποιος κλέβει σήμερα μία Kit Kat, εμείς θα σε αποζημιώσουμε»

Πράγματι η εταιρεία έστειλε έναν εκπρόσωπο της χαρίζοντας στον τυχερό στην ατυχία του φοιτητή 6.500 γκοφρέτες Kit Kat. Την ίδια στιγμή γράφει στο Twitter: «Κλέφτη, κράτα την Kit Kat, o Τζόμπινς έχει πλέον όσες μπάρες χρειάζεται».

Περιχαρής, ο Τζόμπινς φόρτωσε τις μπάρες στο αυτοκίνητο του και τις μοίρασε σε φίλους και συμφοιτητές έξω από την πανεπιστημιούπολη

Η "συρρίκνωση" της Toblerone προκαλεί κύμα αντιδράσεων στην Βρετανία

Μια συνηθισμένη πρακτική, αυτή της συρρίκνωσης του προϊόντος, επιστράτευσε πρόσφατα στη Μεγάλη Βρετανία η Mondelez International, παρασκευάστρια της διάσημης σοκολάτας Toblerone, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει, λόγω της αύξησης στις τιμές των πρώτων υλών, την ελκυστικότητα του προϊόντος της.

Σήμερα, η «τριγωνική» σοκολάτα της Toblerone –η οποία ανήκει στη Mondelez International (πρώην Kraft) και είναι η μοναδική ελβετική μάρκα σοκολάτας που εξακολουθεί να παρασκευάζεται στην Ελβετία– έχει προκαλέσει θύελλα συζητήσεων (τον προηγούμενο μήνα ήταν τρίτη είδηση στο BBC μετά τις αμερικανικές εκλογές και την Αμερικανίδα ηθοποιό-σύντροφο του πρίγκιπα Χάρι). και αντιδράσεων στη Βρετανία, που έχουν πάρει τη μορφή παραπόνων και ειρωνικών σχολίων στα social media – ενδεικτικό είναι το hashtag #MindTheGap (προσοχή στο κενό).

Αφορμή στάθηκε η απόφαση της εταιρείας, στην προσπάθειά της να μην αυξήσει την τιμή του προϊόντος της λόγω των ανατιμήσεων στις τιμές του γάλακτος και της ζάχαρης, να τροποποιήσει το παραδοσιακό σχέδιο, διευρύνοντας τα κενά, τις κοιλάδες, μεταξύ των κορυφών. Με αυτόν τον τρόπο μειώνει το βάρος της σοκολάτας κατά 10% (από 400 γρ. σε 360 ή από 170 γρ. σε 150) διατηρώντας ανέπαφη τη συσκευασία (και φυσικά την τιμή).

Η εταιρεία Mondelez International εξήγησε ότι η απόφαση να προωθήσει σοκολάτα σε σμίκρυνση ελήφθη προκειμένου να διατηρηθεί στα ίδια επίπεδα η τιμή της και δεν έχει καμία σχέση με την πτώση της στερλίνας λόγω του Brexit. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή θα ισχύσει μόνο για τη Βρετανία και όχι για τις υπόλοιπες 120 χώρες όπου εξάγεται…

Η ιστορία της Toblerone

H διάσημη σοκολάτα επινοήθηκε το 1908 όταν ο Θίοντορ Τόμπλερ και ο ξάδερφός του Εμίλ Μπάουμαν παρασκευάζουν για πρώτη φορά μια σοκολάτα γάλακτος με νουγκάτ (μείγμα με αμύγδαλα, μέλι και ασπράδι αυγού) που θα έχει μακρόστενο σχήμα και θα διαθέτει «κοιλάδες» και ψηλές «κορφές». Η συνταγή δεν άλλαξε ποτέ και εξακολουθεί να παραμένει μέχρι σήμερα μυστική.


Σύμφωνα με το μύθο, ο διάσημος Ελβετός σοκολατοποιός, του οποίου το επίθετο συνδυάστηκε με τον όρο torrone (νουγκάτ στα ιταλικά) για να προκύψει το γνωστό brand name, εμπνεύστηκε το τριγωνικό σχήμα από το βουνό Μάτερχορν, μία από τις ψηλότερες κορυφές των Άλπεων στα σύνορα Ιταλίας και Ελβετίας – που απεικονίζεται και στο σήμα (όπου υπάρχει και ένα κρυφό μήνυμα, μία αρκούδα, το σήμα της ελβετικής πόλης της Βέρνης, γνωστής και ως «η πόλη της αρκούδας», όπου βρίσκεται το εργοστάσιο της εταιρείας). 

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, πιο πιθανή, το «τρίγωνο» προέκυψε από ένα… παριζιάνικο καμπαρέ, στο οποίο σύχναζε ο Τόμπλερ, και συμβόλιζε το κλείσιμο της παράστασης με τους χορευτές να σχηματίζουν ένα τρίγωνο. 

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Mezoura. Πουκάμισα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του άντρα

Άρωμα παλιάς Αθήνας θέλουν να φέρουν δύο νέοι επιχειρηματίες, ο Γιάννης Στεφανίδης και ο Νίκος Πουλόπουλος προσπαθώντας να αναβιώσουν τηn τέχνη της ραπτικής. Στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, εκεί που κάποτε στεγάζονταν τα καλύτερα ραφτάδικα της χώρας, οι δύο τους έχουν δημιουργήσει το δικό τους ατελιέ.

Η Μezoura δημιουργήθηκε από τους δύο νέους σε μια προσπάθεια να «χαρτογραφήσουν» τι γίνεται στο κομμάτι των custom ενδυμάτων στο εξωτερικό και να προσφέρουν στον σύγχρονο άντρα μοναδικά κομμάτια, προσφέροντας συνολικά μια καλύτερη εμπειρία ένδυσης, αλλά κρατώντας παράλληλα όλη τη ζεστασιά και την υψηλή ποιότητα των παλιών ραφείων, την οποία «κληρονόμησαν» απ’ τον παππού του Νίκου, με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

Οι δύο τους είπαν όχι στην μαζική μόδα που θέλει τα εργοστάσια να παράγουν χιλιάδες ίδια κομμάτια, και με αρωγό την εμπειρία του Νίκου στο κομμάτι της ένδυσης, όντας ιδιοκτήτης ενός από τα πρώτα μαγαζιά-ραφεία μόδας στην Αθήνα, και τις γνώσεις του Γιάννη πάνω στο ηλεκτρονικό εμπόριο, δημιούργησαν τη Μezoura, μια εταιρεία που σου δίνει τη δυνατότητα να ράψεις το δικό σου πουκάμισο όπως εσύ το επιθυμείς εύκολα και γρήγορα!

«Θέλαμε να βρούμε έναν τρόπο να έχει κάθε άντρας μια ντουλάπα γεμάτη με πουκάμισα που πραγματικά αγαπά, πουκάμισα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του, με χαμηλό κόστος και πρωτίστως εύκολα» εξηγούν οι δύο τους, αν και όπως τονίζει στο Fortunegreece o Γιάννης, οι δυσκολίες στην αρχή ήταν πολλές και κυρίως αφορούσαν στα τεχνικά κομμάτια της κατασκευής των ρούχων. Χρειάστηκε χρόνος, αρκετό διάβασμα και έρευνα, ώστε να μπουν τα «πρώτα» λιθαράκια και να ξεπεραστούν τα όποια εμπόδια.

Τη στιγμή που οι περισσότερες βιοτεχνίες και τα καταστήματα κλείνουν εξαιτίας της κρίσης, οι δύο τους αντιστάθηκαν και πήραν ένα μεγάλο ρίσκο εν μέσω capital controls, το οποίο όλα δείχνουν πώς μπορεί να τους δικαιώσει, αφού ήδη έχουν καταφέρει να αποκτήσουν σταθερή πελατεία.
«Τα περισσότερα ραφτάδικα στην Ελλάδα κλείνουν επειδή αποβιώνει ο ράφτης. Το νέο ρεύμα tailored ρούχων (που κατασκευάζονται με τη χρήση της τεχνολογίας) έχει μια ανοδική πορεία παγκοσμίως. Στην Ελλάδα είμαστε οι πρώτοι που το τολμήσαμε. Δεν μας φοβίζει που τα μαγαζιά ρούχων κλείνουν, γιατί εμείς δεν πουλάμε απλώς ένα ρούχο, αλλά πουλάμε την προσωπική εμπειρία του να φοράς ένα ρούχο το οποίο είναι από το Α μέχρι το Ω φτιαγμένο για εσένα» προσθέτουν.

Πώς ακριβώς λειτουργεί
Οι πελάτες της Mezoura μπορούν να αποκτήσουν το δικό τους πουκάμισο στα μέτρα τους από μόλις 64€. Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να διαλέξουν ένα από τα υφάσματα των εταιρειών Accorn, Liberty και Brisbane Moss, σχήμα γιακά, μανσέτα, κουμπιά και μονόγραμμα και να δουν σιγά σιγά το πουκάμισο τους να «ράβεται», αφού οι επιλογές τους απεικονίζονται live σε 3D μοντέλο. Το πουκάμισο Mezoura είναι μοναδικό, προσαρμοσμένο στο μέγεθος κάθε πελάτη, όπως εξηγούν οι ιδρυτές της εταιρείας. Οι πελάτες βρίσκουν το μέγεθος τους, είτε ακολουθώντας βήμα-βήμα τον οδηγό μέτρησης ενός πουκαμίσου που ήδη έχουν, είτε κλείνοντας ένα προσωπικό fitting session στο showroom της εταιρείας για τους πιο «διστακτικούς».

Για όσους ανησυχούν πώς δε θα μπορούν να «επιστρέψουν» ένα κομμάτι που ράφτηκε για εκείνους σε περίπτωση που δε τους κάνει, ο Γιάννης εξηγεί πώς η ομάδα τους δημιουργεί ένα ηλεκτρονικό πατρόν σε σύστημα cad για κάθε πελάτη ξεχωριστά έτσι ώστε να πετυχαίνουν κάθε φορά την τέλειο εφαρμογή, ενώ προσφέρουν απεριόριστες δωρεάν επιδιορθώσεις για να επιτευχθεί ένα τέλειο αποτέλεσμα. Και για να μην υπάρξουν και στο μέλλον τα ίδια προβλήματα, οι μετρήσεις (πατρόν) αποθηκεύονται στο λογαριασμό των πελατών για εύκολες μελλοντικές αγορές.

Σήμερα, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δημιουργήσουν tailored πουκάμισα, pochette και παπιγιόν και σύντομα η εταιρεία ετοιμάζεται να μπει και στην αγορά κοστουμιού – ξανά στα μέτρα του καθενός.

Από τον υπολογιστή στη ντουλάπα σας
Η διαδικασία της δημιουργίας του πουκάμισου θυμίζει τις παλιές εποχές, όπου οι άντρες έψαχναν τους καλύτερους για να ράψουν ένα κομμάτι, όμοιο του οποίου δεν θα υπάρχει. Η ομάδα προμηθεύεται τα υφάσματά από τους μεγαλύτερους βρετανικούς παραγωγούς υφασμάτων και η παραγωγή τους γίνεται εξ’ ολοκλήρου στην Ελλάδα.
Πιο συγκεκριμένα, τα κομμάτια ράβονται σε μικρές αθηναϊκές βιοτεχνίες, στις οποίες το προσωπικό εργάζεται πυρετωδώς για να παρέχει το καλύτερο αποτέλεσμα, ώστε ο πελάτης να επιστρέψει ξανά. Όπως εξηγεί ο Γιάννης, ο σύγχρονος άντρας θέλει να έχει μοναδικά κομμάτια στη γκαρνταρόμπα του και έτσι εξηγείται η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες.


Πηγή: απόσπασμα από www.fortunegreece.com

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ιδιοκτήτης πιτσαρίας ''ισοπεδώνει'' αρνητική κριτική...

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η «αυστηρή» απάντηση ενός ιδιοκτήτη μιας μικρής πιτσαρίας του Rudy's Neapolitan Pizza, σε έναν δυσαρεστημένο και απαιτητικό πελάτη.

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας πελάτης προσπάθησε να βρει τραπέζι Σάββατο βράδυ σε μια trendy μικρή πιτσαρία στο Μάντσεστερ, χωρίς ωστόσο να έχει προνοήσει να κάνει κράτηση. Το προσωπικό της πιτσαρίας, ελέω της μεγάλης αναμονής, τον ενημερώνει ευγενικά πως θα χρειαστεί να περιμένει τουλάχιστον δύο ώρες και ότι δεν είναι σε θέση να του εξασφαλίσει πως θα καθίσει μέχρι την ώρα που θα κλείσει η κουζίνα.

Ο πελάτης δυσαρεστείται σφόδρα και αποφασίζει να «τιμωρήσει» τη μικρή επιχείρηση, που δεν τον εξυπηρέτησε. Το «πώς», μπορείτε να το φανταστείτε. Έγραψε μία χείριστη κριτική, βαθμολογώντας μόλις με ένα αστέρι, στο TripAdvisor – η μέση βαθμολογία της εν λόγω εταιρείας είναι 4,5 αστέρια και κατατάσσεται στην 15η θέση ανάμεσα σε 1736 εστιατόρια!!!.

Συγκεκριμένα, έγραψε:
«Έφτασα στις 7:45 αφού ταλαιπωρήθηκα να βρω θέση να παρκάρω, έφυγα στις 7:48, αφού μου είπαν ευγενικά πως δεν μπορούσαν να εγγυηθούν ότι θα με σερβίρουν καθώς θα έκλειναν τους φούρνους τους στις 9:30. Ήταν γεμάτο κόσμο, για να είμαι ειλικρινής ταξίδεψα από το Bollington στο Manchester, αλλά δεν θα έρθω ξανά σε αυτό το μέρος».

Η απάντηση ήρθε άμεσα, μόλις μία μέρα μετά, από τον ιδιοκτήτη του Rudy's Neapolitan Pizza, ο οποίος δεν «μάσησε τα λόγια του»:
«Peter. Είσαι στα αλήθεια σοβαρός;»
«Καταλαβαίνεις πως είμαστε ένα μικροσκοπικό ανεξάρτητο εστιατόριο, σωστά... και ότι μόλις μας σταύρωσες γιατί είχαμε πολύ κόσμο; Δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα για το ότι οι άνθρωποι επιλέγουν να περιμένουν για ένα τραπέζι εδώ. Το Σάββατο (την πιο «δύσκολη» μέρα της εβδομάδας για κάθε εστιατόριο), υπάρχουν πελάτες που περιμένουν μέχρι και δυόμισι ώρες για ένα τραπέζι. Οι περισσότεροι περιμένουν χωρίς να παραπονούνται και επειδή δημιουργείται αναμονή, αναγκαζόμαστε να σταματήσουμε να δεχόμαστε πελάτες, διαφορετικά θα είμαστε εδώ μέχρι τα ξημερώματα να μαγειρεύουμε».
«Για να είμαι ξεκάθαρος. Δεν κλείνουμε τους φούρνους στις 9:30. Κλείνουμε την κουζίνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάμε να μαγειρεύουμε. Το Σάββατο μαγειρεύαμε μέχρι τις 10:30. και αυτό για πελάτες που ήταν στην σειρά πριν από εσένα».
«Αλήθεια, φθάνει αυτό για να χαρακτηρίσεις το εστιατόριο μας «απαίσιο»; Μολονότι η μοναδική σου επαφή μαζί μας χαρακτηρίστηκε «ευγενική», τη χρησιμοποίησες για να εκτονώσεις την οργή σου που δεν βρήκες πάρκινγκ, που ερχόσουν από αλλού, και επειδή είχαμε πολύ κόσμο για να σε εξυπηρετήσουμε».
«Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κάποιο εστιατόριο στην πόλη που θα φτάσεις σχεδόν στις 8 Σάββατο βράδυ και θα κάτσεις αμέσως αν δεν έχεις κάνει κράτηση».
«Το σενάριο που θα σου άρεσε είναι: ‘’Γεια σου Peter, απλώς ξέχνα τους 200 ανθρώπους που ήταν στην σειρά πριν από ‘σένα... Αν είναι να μας βάλεις ένα αστέρι, τότε έλα από εδώ, θα καθίσεις αμέσως».
«Λυπούμαστε που δεν είχαμε χώρο για να σε εξυπηρετήσουμε… αλλά έλα τώρα... προσπάθησε να μας υποστηρίξεις με το να αποδεχθείς την κατάσταση ή ακόμα και να μας συγχαρείς για το ότι έχουμε τόσο κόσμο (όπως έχουν κάνει και άλλοι πελάτες παρά το γεγονός πως δεν μπορούσαμε να τους εξυπηρετήσουμε), αντί να προσπαθείς να μας κάνεις κακό».

Τελικά, «έχει ο πελάτης πάντα δίκιο;». Φυσικά και όχι. Αν και συχνά, του το δίνουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν το δικαιούται.
Το δεύτερο ερώτημα που προκύπτει είναι «αν μπορεί η απάντηση σε ένα αρνητικό σχόλιο να είναι καυστική ή και ειρωνική;». Φυσικά και όχι, ιδιαίτερα όταν τα reviews αυτά είναι ορατά στους χρήστες του TripAdvisor και των άλλων σελίδων αξιολόγησης.
Παρ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη απάντηση, που έγινε viral, εκθειάστηκε από τους χρήστες του διαδικτύου. Mία ιστοσελίδα, μάλιστα, έγραψε «Restaurant owner rips apart customers negative TripAdvisor review» (ιδιοκτήτης εστιατορίου ‘’ισοπεδώνει’’ αρνητική κριτική στο TripAdvisor).

Το γιατί είναι μάλλον προφανές. Όχι μόνο το παράπονο ήταν «υπερβολικό», αλλά και η απάντηση που ήρθε, από έναν άνθρωπο που γνωρίζει πώς λειτουργούν τα social media (χαρακτηριστική η ατάκα: «μας σταύρωσες»), ήταν εκτενής, «ζυγισμένη» και τεκμηριωμένη. Θα μπορούσε να είχε αγνοήσει το «υπερβολικό» παράπονο, αφήνοντάς το στην κρίση των χρηστών, όμως «σήκωσε το γάντι» και απάντησε. Δικαίως λοιπόν κέρδισε τη συμπάθεια των χρηστών του διαδικτύου.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Ξεχωριστές διακοπές για ξεχωριστούς ανθρώπους

Μια επιχειρηματική ιδέα, για να πετύχει, χρειάζεται να καλύπτει μια ανικανοποίητη ανάγκη, ακόμη και αν αυτή η ανάγκη καλύπτει ένα σχετικά μικρό μέρος του πληθυσμού (μάρκετινγκ νησίδας), το οποίο ωστόσο είναι "παρθένο", δηλαδή δεν ικανοποιείται από κάποια άλλη επιχείρηση.

Οι τρεις συνεργάτες της κοινωνικής επιχείρησης «A Μillion Senses», μιας ιδιαίτερα καινοτόμας ιδέας τόσο για τα ελληνικά όσο και για τα διεθνή δεδομένα, που σχεδιάζει πακέτα διακοπών για οικογένειες με παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, έχουν «διαγνώσει» την ανάγκη εδώ και χρόνια. Δουλεύοντας στο χώρο της ειδικής αγωγής, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις δυσκολίες των οικογενειών στο να απολαύσουν όλοι μαζί τις καλοκαιρινές διακοπές.

«Κάθε χρόνο ερχόμασταν αντιμέτωποι με την αγωνία των γονιών παιδιών με χαμηλής λειτουργικότητας αυτισμό (σ.σ.: το φάσμα του αυτισμού περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό διάχυτων αναπτυξιακών διαταραχών, τα χαρακτηριστικά των οποίων δεν ταυτίζονται απαραίτητα) για το τι θα κάνουν το διάστημα που τα θεραπευτικά πλαίσια και τα σχολεία κλείνουν», δήλωσε στην «Καθημερινή» η Αγγέλα Μεννή, ιδρυτικό μέλος της AMS. «Για πολλούς, οι οικογενειακές διακοπές είναι άπιαστο όνειρο, όχι μόνο εξαιτίας των δυσκολιών αλλά και μιας ενδόμυχης σκέψης ότι δεν τις “δικαιούνται”». Οι περισσότεροι είτε δεν πάνε καθόλου είτε περιορίζονται στις διακοπές «στο χωριό», κάπου δηλαδή όπου υπάρχει υποστηρικτικό πλαίσιο.

Η «A Million Senses» έρχεται να διευκολύνει τις οικογένειες να απολαύσουν ξέγνοιαστες και ξεκούραστες διακοπές. Στην πιλοτική της φάση, αυτό το καλοκαίρι, προσέφερε δύο πακέτα διακοπών έξι διανυκτερεύσεων σε ξενοδοχείο, σε Κέρκυρα και Μονεμβασιά. «Ο στόχος μας δεν είναι να απομονώσουμε τις οικογένειες, το αντίθετο, να είναι ενταγμένες στην κοινότητα, αλλά υπό συνθήκες που θα εξασφαλίζουν τη διασκέδαση και τη χαλάρωσή τους», εξηγεί η κ. Μεννή. «Προϋπόθεση είναι η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση των ξενοδόχων και του προσωπικού, την οποία αναλαμβάνουμε». Οι οδηγίες που τους δίνουν είναι απλές, αλλά κρίσιμες. «Για παράδειγμα, οι άνθρωποι του ξενοδοχείου πρέπει να φροντίζουν ώστε τα δωμάτια των οικογενειών να μην είναι στο πιο θορυβώδες σημείο της εγκατάστασης ή όταν ζητούν τον λογαριασμό στο εστιατόριο, αυτός να έρχεται κατευθείαν, να μην περιμένουν».
Εκτός από τη διαμονή, το πρόγραμμα περιλαμβάνει τρίωρη απασχόληση δύο φορές την ημέρα για τα παιδιά, από ειδική ομάδα εργοθεραπευτών, λογοθεραπευτών, κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων με ειδίκευση στο φάσμα του αυτισμού. Η ομάδα των «υποστηρικτών», όπως ονομάζεται, είναι διαθέσιμη στις οικογένειες καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου καλύπτοντας κάθε ανάγκη. «Φυσικ
ά το πρόγραμμα εξατομικεύεται ανάλογα με τις ειδικές ανάγκες κάθε οικογένειας. Αν σε ένα παιδί δεν αρέσει η θάλασσα, για παράδειγμα, δεν θα κάνει δραστηριότητα εκεί».

Στόχος της ιδρυτικής ομάδας -που διευρύνει συνεχώς το δίκτυο των «autism-friendly» καταλυμάτων, εναλλακτικών δραστηριοτήτων και ενισχύεται με ειδικούς θεραπευτές σε όλη την Ελλάδα- είναι η διαμόρφωση ενός χάρτη προορισμών με μεγάλη γκάμα επιλογής διακοπών για τις οικογένειες, από Ελλάδα και Εξωτερικό, με συνθήκες που να εξασφαλίζουν τη διασκέδαση και τη χαλάρωση όλων. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια να μετατραπεί η χώρα μας σε έναν «Autism Friendly» προορισμό.  


Πηγή: προσαρμογή σε άρθρο του www.kathimerini.gr

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Το σκοτεινό μυστικό του Mickey Mouse

Ο Mickey Mouse είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους φανταστικούς χαρακτήρες παγκοσμίως, πάνω ακόμη και από τον Άγιο Βασίλη, με 97% αναγνωρισιμότητα. Πρόκειται για ένα σύμβολο που έχει ταυτιστεί όσο κανένα άλλο με την Walt Disney, εξακολουθώντας να αποτελεί, σχεδόν έναν αιώνα μετά την παρθενική του εμφάνιση, ένα απόλυτο «χρυσορυχείο» για την αμερικάνικη εταιρεία. Την ίδια όμως στιγμή αποτελεί και ένα πρότυπο σχετικά με το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων, πόσο χρόνο δηλαδή διαρκεί ένα copyright (πνευματικά δικαιώματα).

Ο Mickey –το όνομα πιστώνεται στην σύζυγο του Ντίσνεϊ (ο ίδιος προτιμούσε το άστοχο Μόρτιμερ)- επρόκειτο να καταστεί public domain (κοινό κτήμα - έργα των οποίων η ελεύθερη χρήση δεν περιορίζεται από το νόμο ή της οποίας οι νομικοί περιορισμοί έχουν λήξει) το 1984. Με πολύ απλά λόγια, οποιοσδήποτε μετά από αυτή τη χρονολογία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί εμπορικά τον Mickey Mouse, π.χ. παρασκευάζοντας παιχνίδια, βγάζοντας κινηματογραφικές ταινίες, παράγοντας ρολόγια και εμπορεύματα διανθισμένα με τον διάσημο ποντικό, ή ενσωματώνοντάς τον σε θεματικά πάρκα. Αυτό δεν έγινε ποτέ, καθώς η Disney εργάζεται σκληρά προκειμένου αυτό να μην συμβεί ποτέ, ακόμη και αν χρειαστεί να αλλάξει η νομοθεσία.

Ο Mickey Mouse δεν είχε την τύχη μιας σειράς χαρακτήρων που χρονικά προηγήθηκαν, όπως οι ταινίες με τον Δράκουλα, τον Σέρλοκ Χολμς, τον Μαρκ Τουέην, τον Τσάρλι Τσάπλιν, τον Φρανκεστάιν, τον Ηρακλή και αμέτρητους άλλους, που κάποια στιγμή κατέστησαν «κοινό κτήμα». Μαζί με τον Mickey μεταγενέστεροι χαρακτήρες όπως ο Γκούφι, ο Μπαγκς Μπάνι και τα Χελωνονιτζάκια απολαμβάνουν ένα ιδιότυπο είδος ασυλίας καθώς οι δημιουργοί τους και οι απόγονοί τους εξακολουθούν να έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσής τους.
Σύμφωνα με το νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας του 1909, ο δημιουργός απολαμβάνει «ασυλία» 28 χρόνια και μπορεί να ενεργοποιήσει option εξαργύρωσης για άλλα 28 χρόνια. Τουτέστιν, ο Mickey Mouse θα παρέμενε στην Disney μέχρι το 1984, όπως και έγινε. Καθώς όμως πλησίαζε αυτή η ημερομηνία, ο αμερικάνικος κολοσσός γνώριζε ότι αν έχανε τον «ποντικό», θα είχε υποστεί μία άνευ προηγουμένου ήττα που θα ισοδυναμούσε με απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων – σήμερα η αξία του Mickey υπολογίζεται στα τρία δισ. δολάρια.

Τι έκανε λοιπόν; Οι δημοσιοσχεσίτες το αποκαλούν lobbying, το οποίο δεν είναι άλλο από την προσπάθεια επηρεασμού της γερουσίας ή της εκάστοτε κυβέρνησης, μέσω κυρίως της χρηματοδότησης της προεκλογικής της καμπάνιας- και εν γένει των ανθρώπων που ασκούν επιρροή.
Ήδη από το 1976, οκτώ χρόνια πριν την αποφράδα χρονολογία, οι λομπίστες της Disney «πρέσαραν» στενά γερουσιαστές και υπουργούς και κατάφεραν να αλλάξουν την νομοθεσία, καθώς πέτυχαν παράταση κατά 17 ολόκληρα χρόνια – συνολικά 75 χρόνια «προστασίας», από 58 που ήταν έως τότε. Ως εκ τούτου, το copyright της Disney θα έληγε το 2003.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Disney «χόντρυνε» το παιχνίδι ανεβάζοντας το κασέ προς το κογκρέσο από τα περίπου 500.000 δολάρια ετησίως, στα 1,8 εκατ. το 1996, επί προεδρίας Κλίντον. Το σχέδιο της πέτυχε καθώς το 1998 ο σχετικός νόμος τροποποιήθηκε για άλλη μία φορά, προς όφελος πάντα της Walt Disney. Συγκεκριμένα οποιαδήποτε ευρεσιτεχνία καταχωρίστηκε μετά το 1923 θα μπορεί να έχει «ασυλία» μέχρι το 2023.
Σήμερα, καθώς το 2023 πλησιάζει, είναι σίγουρο ότι η Walt Disney κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και ότι θα κάνει ότι μπορεί για να επιτύχει νέα παράταση. Και μαζί με αυτή παίρνουν παράταση και όλοι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Γιατί, αν πέσει ο Mickey, πέφτουν όλοι.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ενώ η Disney υπερασπίζεται με όλα τα «σκοτεινά» μέσα το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται μόνο αυτή τον Mickey Mouse, την ίδια στιγμή έχει δημιουργήσει μία ολόκληρη περιουσία από 50 τουλάχιστον ταινίες που κάποια στιγμή έγιναν public domain. H «Aλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», έργο του 1865, της απέφερε ένα δισ. δολάρια, ο «Αλαντίν», του 1702, 504 εκατ., «Η Πεντάμορφη και το Τέρας, του 1775, 425 εκατ. κ.λπ.

Πηγή: άρθρο του γράφοντα στο www.epixeiro.gr

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Πέθανε πλήρης ημερών, σε ηλικία 98 ετών, ο «πατέρας του Big Mac»

Ο Μάικλ Τζέιμς Ντελιγκάτι, που επινόησε το 1967 το Big Mac, σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσει το μενού των McDonalds με ένα μεγάλο μπέργκερ, έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, η αμερικάνικη εταιρεία αρχικά δεν θεώρησε το Big Mac καλή ιδέα, θεωρώντας ότι το παραδοσιακό μπέργκερ της (μπέργκερ, πατάτες και milkshake) ήταν άκρως επιτυχημένο, γι’ αυτό και πέρασαν δύο ολόκληρα χρόνια μέχρι να το εντάξει στο μενού της.
Ως εκ τούτου, το Big Mac, που αποτελείτο από δύο μπιφτέκια μέσα σε ένα στρογγυλό ψωμάκι (το περιεχόμενο είναι το ίδιο σε όλο τον κόσμο, παρότι διαφέρει η τιμή πώλησης και η θερμιδική του αξία - στην αμερικανική εκδοχή, το Big Mac έχει 540 θερμίδες, 28 γραμμάρια λίπους και 25 πρωτεΐνης), έκανε την παρθενική του εμφάνιση σε εστιατόριο, που ο ίδιος ήταν δικαιοπάροχος, της αμερικάνικης αλυσίδας, στην Πενσυλβάνια, το 1967.

Λίγα χρόνια αργότερα, ενδεικτικό της επιτυχίας του, το «δίπατο burger» μπήκε σε όλα τα καταστήματα της εταιρείας. Σε μια συνέντευξή του, αρκετά χρόνια μετά παραδέχθηκε ότι δεν πίστευε ποτέ ότι το δημιούργημά του θα άλλαζε τις διατροφικές συνήθειες των Αμερικάνων, και όχι μόνο – οι πωλήσεις του έφθασαν αισίως τα 550 εκατ. τεμάχια ετησίως.
Πριν λίγες μέρες, τα McDonald's με μήνυμά τους στο Twitter εξήραν τη συμβολή του Ντελιγκάτι στη διάσημη εταιρεία fast-food, όπου ήταν δικαιοπάροχος (franchisee). "...Μάικλ "Τζιμ" Ντελιγκάτι σε ευχαριστούμε και θα σε θυμόμαστε για πάντα", ανέφερε χαρακτηριστικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εμπνευστής του Big Mac δεν πήρε ούτε ένα σεντ με τη μορφή δικαιωμάτων για την ανακάλυψή του…

Ο Μάικλ Τζέιμς Ντελιγκάτι, που επινόησε το 1967 το Big Mac, σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσει το μενού των McDonalds με ένα μεγάλο μπέργκερ, έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, η αμερικάνικη εταιρεία αρχικά δεν θεώρησε το Big Mac καλή ιδέα, θεωρώντας ότι το παραδοσιακό μπέργκερ της (μπέργκερ, πατάτες και milkshake) ήταν άκρως επιτυχημένο, γι’ αυτό και πέρασαν δύο ολόκληρα χρόνια μέχρι να το εντάξει στο μενού της.

Ως εκ τούτου, το Big Mac, που αποτελείτο από δύο μπιφτέκια μέσα σε ένα στρογγυλό ψωμάκι (το περιεχόμενο είναι το ίδιο σε όλο τον κόσμο, παρότι διαφέρει η τιμή πώλησης και η θερμιδική του αξία - στην αμερικανική εκδοχή, το Big Mac έχει 540 θερμίδες, 28 γραμμάρια λίπους και 25 πρωτεΐνης), έκανε την παρθενική του εμφάνιση σε εστιατόριο, που ο ίδιος ήταν δικαιοπάροχος, της αμερικάνικης αλυσίδας, στην Πενσυλβάνια, το 1967.
.
Λίγα χρόνια αργότερα, ενδεικτικό της επιτυχίας του, το «δίπατο burger» μπήκε σε όλα τα καταστήματα της εταιρείας. Σε μια συνέντευξή του, αρκετά χρόνια μετά παραδέχθηκε ότι δεν πίστευε ποτέ ότι το δημιούργημά του θα άλλαζε τις διατροφικές συνήθειες των Αμερικάνων, και όχι μόνο – οι πωλήσεις του έφθασαν αισίως τα 550 εκατ. τεμάχια ετησίως.

Πριν λίγες μέρες, τα McDonald's με μήνυμά τους στο Twitter εξήραν τη συμβολή του Ντελιγκάτι στη διάσημη εταιρεία fast-food, όπου ήταν δικαιοπάροχος (franchisee). "...Μάικλ "Τζιμ" Ντελιγκάτι σε ευχαριστούμε και θα σε θυμόμαστε για πάντα", ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εμπνευστής του Big Mac δεν πήρε ούτε ένα σεντ με τη μορφή δικαιωμάτων για την ανακάλυψή του…