Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Ελαστικά και Αστέρια Michelin. Υπάρχει σχέση;

Αναρωτηθήκατε ποτέ αν υπάρχει σχέση ανάμεσα στα αστέρια Michelin και στην ομώνυμη εταιρεία ελαστικών; Και, αν πράγματι υπάρχει σχέση, σε τι θα εξυπηρετούσε μια εταιρεία ελαστικών να εκδώσει αρχικά τους ταξιδιωτικούς οδηγούς και να καθιερώσει αργότερα τα αστέρια Michelin;

Ας ανατρέξουμε πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο 1900, όταν στους κακοτράχαλους δρόμους της Γαλλίας κυκλοφορούσαν μόλις 3000 αυτοκίνητα. Μολονότι τα χρόνια εκείνα το ταξίδι με το αυτοκίνητο ήταν μια πραγματική περιπέτεια, υπήρχαν δύο αδέρφια, ο ζωγράφος Αντρέ και ο αρχιτέκτονας Εντουάρ Μισελέν, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους περισσοτέρους, πίστεψαν στο μέλλον του αυτοκινήτου. Είχαν μάλιστα ανακαλύψει έναν εύκολο τρόπο για την αντικατάσταση του ελαστικού.
Για να ενθαρρύνουν λοιπόν την ανάπτυξη της βιομηχανίας του αυτοκινήτου και κατ’ επέκταση τη ζήτηση για ελαστικά αλλά και για άλλα προϊόντα της Michelin, την οποία είχαν κληρονομήσει το 1886 από τον παππού τους, επινόησαν τον ομώνυμο οδηγό, ο οποίος θα διευκόλυνε-ενθάρρυνε τους οδηγούς στις εκδρομές τους.
Ο πρώτος οδηγός, που περιείχε χρήσιμες πληροφορίες για τη χρήση και αντικατάσταση ελαστικών, την ανεύρεση ξενοδοχείων, βενζινάδικων και ειδικευμένων μηχανικών (υπήρχαν μόλις 600 σε όλη τη Γαλλία), βγήκε σε 35.000 αντίτυπα και μοιράστηκε στους οδηγούς δωρεάν. 
Δεν ήταν τυχαίο ότι πολλά από τα ξενοδοχεία που παρουσιάζονταν στο χάρτη ήταν απομακρυσμένα, διάσπαρτα σε όλα τα σημεία του γαλλικού ορίζοντα, ώστε οι οδηγοί να χρειαστεί να καλύψουν μεγάλες αποστάσεις, κάτι που θα οδηγούσε στην «καταπόνηση» των ελαστικών και ως εκ τούτου την πιο συχνή αντικατάστασή τους. Η επιτυχία των οδηγών ήταν τόσο μεγάλη, που, το 1926, οδήγησε στη σύσταση ομάδας μυστικών επιθεωρητών που θα επισκέπτονταν incognito εστιατόρια και θα τα βαθμολογούσε με αστέρια (από ένα έως τρία). Μάλιστα, για όσα εστιατόρια διέθεταν τρία αστέρια υπήρχε ο χαρακτηρισμός "εκπληκτικό, αξίζει τον κόπο να βγείτε από το δρόμο σας και να το επισκεφτείτε".
Ενδεικτικό της οξυδέρκειας των δύο αδερφών, ήταν η δημιουργία, το 1908, ειδικού γραφείου «δρομολογίων», το οποίο παρείχε αφιλοκερδώς στους ενδιαφερόμενους οδηγούς ένα πλάνο ταξιδιού (travel plan). Οι οδηγοί Michelin  μοιράζονταν δωρεάν μέχρι το 1920, όταν ο Αντρέ Μισελέν, σε μια επίσκεψή του σε έναν έμπορο ελαστικών, είδε, προς μεγάλη του απογοήτευση, στοιβαγμένους τους οδηγούς του, ως υποστήριγμα σε ένα πάγκο εργασίας. Διατεινόμενοι ότι «ο άνδρας σέβεται μόνο αυτό που πληρώνει», από τη χρονιά εκείνη –όταν συμπεριλήφθηκαν στον οδηγό για πρώτη φορά και εστιατόρια (τα αστέρια προστέθηκαν το 1926)- καθιέρωσαν τη χρέωσή του.

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Το άρθρο "Καταναλωτές-Εκβιαστές" στην κορυφή του epixeiro.gr

Η μεγαλύτερη ίσως ικανοποίηση για έναν blogger - συγγραφέα, ένα επάγγελμα εξαιρετικά μοναχικό, είναι η αναγνώριση, από όπου και αν προέρχεται αυτή.
 Η πιο πρόσφατη λοιπόν διάκριση έρχεται από το κορυφαίο, για θέματα business, site, το epixeiro.gr, το οποίο μόλις σήμερα ανακοίνωσε τα 10 πιο δημοφιλή άρθρα που αναρτήθηκαν στον εν λόγω ιστότοπο το 2017.
Στην κορυφή λοιπόν της ετήσιας αυτής λίστας βρίσκεται το άρθρο μου "Καταναλωτές-Εκβιαστές, η νέα μόδα που ήρθε και στην Ελλάδα", το οποίο διαβάστηκε από 57.000 μοναδικούς αναγνώστες και είχε 5.700 κοινοποιήσεις!!!

Σας ευχαριστώ όλους για την εμπιστοσύνη που δείχνετε στο πρόσωπό μου, δίνοντάς μου έτσι τα απαραίτητα εφόδια για να συνεχίσω.

Δείτε την λίστα με τις 10 πιο δημοφιλείς αναρτήσεις



Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία των McDonald's

Η µόδα του γρήγορου και έτοιµου φαγητού έκανε την εµφάνισή της στην Αµερική, λίγο πριν τον Β´ Παγκόσµιο Πόλεµο, όταν δύο αδέρφια, που είχαν αποτύχει σε οτιδήποτε είχαν επιχειρήσει µέχρι τότε, άνοιξαν ένα εστιατόριο διαφορετικό από όλα τα άλλα. Ήταν ουσιαστικά το πρώτο φαστ φουντ, το οποίο σηµατοδοτούσε ένα νέο τρόπο ζωής, που υπάρχει ως τις µέρες µας.

Το 1928, οι Μόρις και Ρίτσαρντ ΜακΝτόναλντ µετακόµισαν στο Χόλιγουντ για να γίνουν ηθοποιοί. Το όνειρό τους όµως δεν πραγµατοποιήθηκε ποτέ και έτσι αναζήτησαν την τύχη τους αλλού. Για λίγα χρόνια διεύθυναν ένα κινηµατογράφο, όµως και αυτό το εγχείρηµα δεν τελεσφόρησε. Αργότερα όµως θα χτυπούσαν φλέβα χρυσού και το όνοµά τους θα ταυτίζονταν µ’ αυτό που σήµερα γνωρίζουµε ως φαστ φουντ.

Το 1940 τα δύο αδέρφια ανοίγουν ένα µικρό εστιατόριο-μπάρμπεκιου, το McDonalds Bar-B-Q. Αργότερα, το 1948, αποφασίζουν να προχωρήσουν σε αναδιοργάνωση των προϊόντων και των υπηρεσιών. Απλοποιούν το µενού κατά τέτοιο τρόπο ώστε να µην υπάρχει τίποτα που να απαιτεί µαχαίρι, κουτάλι ή πιρούνι (περιορίζοντας ταυτόχρονα και τις κλοπές). Αντικατέστησαν όλα τα σερβίτσια µε πλαστικά πιάτα, ποτήρια και σακούλες µιας χρήσης, εξάλειψαν τους σερβιτόρους, τους βοηθούς σερβιτόρων και τα άτοµα που έπαιρναν παραγγελία στα drive-in, αφήνοντας τους πελάτες να έρθουν στον πάγκο για να παραγγείλουν και να μεταφέρουν οι ίδιοι το φαγητό τους στο τραπέζι. Τα χρόνια εκείνα τα εστιατόρια των ΜακΝτόναλντ είχαν περιορίσει το μενού διαθέτοντας µόλις εννέα προϊόντα, με πιο περιζήτητο το χάμπουργκερ των 15 σεντς.

Η αρχική μασκώτ των αδερφών ΜακΝτόναλντ ήταν ο Speedee, ένα ανθρωπάκι με ένα κεφάλι που παρέπεμπε σε χάμπουργκερ, που φορούσε ένα καπέλο του σεφ. Το 1967 ο Speedee έμελλε να δώσει τη θέση του στον Ρόλαντ ΜακΝτόναλντ, τον διάσημο κλόουν.

Το 1954 εµφανίζεται στο προσκήνιο ο Ρέι Κροκ, πωλητής ενός πολυµίξερ που µπορούσε να ανακατέψει µέχρι πέντε µιλκ-σέικ ταυτόχρονα. Είχε γίνει αποδέκτης μιας ασυνήθιστα μεγάλης παραγγελίας για οκτώ πολυμίξερ από ένα μικρό εστιατόριο στην Καλιφόρνια, γεγονός που του κίνησε την περιέργεια. Η απορία του επιλύθηκε όταν επισκέφτηκε τις εγκαταστάσεις καθώς εντυπωσιάστηκε από τον κόσµο που περίµενε και τον τρόπο λειτουργίας του, το περίφημο Speedee Service System. Εντυπωσιασμένος, συµφώνησε µε τα δύο αδέρφια προκειµένου να ανοίξει νέα καταστήµατα μέσω franchise, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω θα δηµιουργούσαν µεγάλη ζήτηση για τα µίξερ του.

Ο Κροκ ανέπτυξε µια φιλοσοφία εστιατορίων που απευθύνονταν στις οικογένειες με μικρά παιδιά, όπου παρείχε γρήγορο σέρβις, καθαρό περιβάλλον και φθηνές τιµές. Διατήρησε οµοιόµορφη εικόνα σε όλα τα εστιατόρια, όπου έθεσε αυστηρές προδιαγραφές για τα προϊόντα -όσον αφορά τις προµήθειες, την παραγωγή, την τυποποίηση, τις πρότυπες μερίδες και συνταγές, τη διάθεση- καθώς και την καθαριότητα των χώρων – μία φιλοσοφία που ονομάστηκε QSC (Quality, Service, Cleanliness – Ποιότητα, Εξυπηρέτηση, Καθαριότητα). Οσον αφορά την εξυπηρέτηση πελατών είχε καθιερώσει την επιστροφή χρημάτων αν η παραγγελία δεν ήταν σωστή ή όταν οι πελάτες έπρεπε να περιμένουν περισσότερα από πέντε λεπτά για να φάνε.

Γνώστης των επικοινωνιακών πρακτικών, αντιλαμβανόμενος ότι οι συµπατριώτες του αρέσκονταν σε οτιδήποτε επιτυχηµένο, είχε αναρτήσει έξω από κάθε φαστ φούντ πινακίδες που ανέγραφαν τον αριθμό των χάµπουργκερ που είχαν πωληθεί µέχρι τότε (100 εκατοµµύρια µέχρι το 1959).

Όντας διορατικός, ο Κροκ δεν θα αργήσει να αντιληφθεί ότι η Αµερική ήταν µια χώρα όπου οι πολίτες έτρωγαν συχνά έξω και είχαν βαρεθεί από τα παραδοσιακά εστιατόρια. Το 1961, χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα έπεισε τους ΜακΝτόναλντ, οι οποίοι πίστευαν ότι η βιομηχανία του γρήγορου φαγητού ήταν µια µόδα που θα «ξεφούσκωνε», να του πουλήσουν την επιχείρηση, που έως τότε αριθμούσε 228 εστιατόρια, έναντι μόλις 2,7 εκατοµµυρίων δολαρίων. Την ίδια χρονιά κατοχυρώνεται η επωνυμία McDonalds ως ένα drive-in εστιατόριο, καθώς και οι χρυσές αψίδες σε σχήμα Μ.

Η µόνη απαίτηση των δύο αδερφών ήταν να διατηρήσουν την κυριότητα σε ένα µόνο κατάστηµα, αυτό µε το οποίο κάποτε ξεκίνησαν. Το κατάστηµα αυτό ήταν η ναυαρχίδα των McDonald’s, όµως ο Κροκ, που ήθελε να κλείσει τη συµφωνία, δεν θα έµενε µε σταυρωµένα χέρια. Ανοιξε ένα πανοµοιότυπο κατάστηµα στην απέναντι πλευρά του δρόµου, εξωθώντας το Big M, όπως είχε µετονοµαστεί, των αδερφών ΜακΝτόναλντ σε πτώχευση. Οι Μόρις και Ρίτσαρντ ΜακΝτόναλντ, ιδρυτές ενός εκ των πλέων αναγνωρίσιµων εµπορικών σηµάτων, θα περνούσαν πλέον στην αφάνεια…

Στα χέρια του Κροκ τα McDonalds θα γνωρίσουν στιγμές δόξας. Το 1961 τα 228 καταστήματα που μόλις είχε αγοράσει του απέφεραν πωλήσεις ύψους 6 εκατ. δολαρίων. Τη δε χρονιά του θανάτου του Κροκ, το 1984, η πολυεθνική πλέον επιχείρηση ταχυφαγείων, το απόλυτο σύμβολο της παγκοσμιοποίησης, έφθανε τα 8 δισ. σε πωλήσεις ετησίως. Σύμφωνα με μία έρευνα, σήμερα, περίπου 68 εκατομμύρια καταναλωτές επισκέπτονται σε ημερήσια βάση κάποιο από τα 30.000 McDonalds, περίπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 1 (εκδ. Σταμούλης)

P.S Αν δεν έχετε δει την ταινία The Founder, που πραγματεύεται την ιστορία των McDonald's και το "στυγνό" επιχειρηματικό δαιμόνιο του Κροκ, σας συνιστώ να το κάνετε...

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Υπάλληλος της Pizza Hut απολύθηκε για ανέκδοτο που έγραψε στο κουτί της πίτσας...

Υπάλληλος της Pizza Hut στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ απολύθηκε εξαιτίας ενός ανεκδότου, που ζήτησε ένας πελάτης.
Η πελάτισσα ισχυρίστηκε ότι τα δύο αγοράκια της, ηλικίας 12 και 15 ετών, ζήτησαν, δίνοντας online παραγγελία, να αναγραφεί πάνω στο κουτί της πίτσας ένα ανέκδοτο – στην Αμερική συνηθίζεται οι πιτσαρίες να ικανοποιούν τέτοιου είδους επιθυμίες του πελάτη.
Η διανομέας, χωρίς να γνωρίζει την ηλικία του πελάτη που ζήτησε το ανέκδοτο, έγραψε: «Τι κοινό έχουν ένας διανομέας πίτσας και ένας γυναικολόγος; Και οι δύο πρέπει να το μυρίσουν, αλλά κανένας δεν θα το φάει».
Μόλις η μητέρα των δύο αγοριών αντίκρισε το ανέκδοτο, σοκαρίστηκε. Έξαλλη, επικοινώνησε με την εταιρεία, παραπονούμενη για το κακόγουστο αστείο, ενώ ανάρτησε και στο λογαριασμό της την επίμαχη φωτογραφία με το κουτί της πίτσας.
Η υπάλληλος επικοινώνησε με την πελάτισσα και της ζήτησε συγγνώμη, με την τελευταία να δηλώνει ότι εύχεται να μην χάσει η υπάλληλος τη δουλειά της.
Δυστυχώς η ευχή της δεν εισακούστηκε. Η διανομέας απολύθηκε παραμονές Χριστουγέννων, ενώ και η ίδια υπέστη διαδικτυακό bulling.
Η απόφαση αυτή της Pizza Hut προκάλεσε κύμα αντιδράσεων με πολλούς χρήστες να την κατακεραυνώνουν στο λογαριασμό της στο Facebook. Μάλιστα, ένας χρήστης έγραψε: «Ντροπή σου Pizza Hut, που απέλυσες μία υπάλληλο επειδή έκανε αυτό που ζήτησε ο πελάτης».
Μολονότι το ανέκδοτο ήταν χοντροκομμένο, η κίνηση της Pizza Hut να απολύσει την υπάλληλο είχε αρνητικές επιπτώσεις για όλους (lose-lose situation – μία κατάσταση όπου όλοι χάνουν). Κοινώς, κατάφερε το ακατόρθωτο. Η πελάτισσα υπέστη bulling, η υπάλληλος έχασε τη δουλειά της και η ίδια η εταιρεία έγινε αποδέκτης αρνητικών σχολίων...

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Η Microsoft δωρίζει κονσόλα Xbox σε έναν 9χρονο...

Στο πνεύμα των ημερών μπήκε η Microsoft δωρίζοντας μια κονσόλα Xbox One S σε ένα 9χρονο αγόρι που επέδειξε μεγαλείο ψυχής.

Πριν λίγες ημέρες, ο μικρός Μίκα Φράι είπε στην γιαγιά του ότι δεν θέλει να του πάρει φέτος τις γιορτές το Xbox των 300 δολαρίων. Αντ’ αυτού, θα έδινε αυτά τα χρήματα για να αγοράσει 30 κουβέρτες των 10 δολαρίων η καθεμία και να τις δωρίσει σε ένα ίδρυμα για άστεγους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η οικογένειά του είχε μείνει άστεγη πριν λίγα χρόνια, όταν έχασε το σπίτι της, οπότε και απευθύνθηκε στο συγκεκριμένο άσυλο.

Ο μικρός δήλωσε μάλιστα ότι δεν μετάνιωσε για την πράξη του και ότι αισθάνθηκε «παρά πολύ ωραία» επειδή βοήθησε εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη.

Η εν λόγω ιστορία αναπαράχθηκε από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.  Ένα τοπικό κατάστημα της Microsoft ενημερώθηκε για την πράξη αλληλεγγύης του μικρού και ανέλαβε δράση. Αφού προσκάλεσε τον μικρό Μίκα στο κατάστημα, οι υπάλληλοι του δώρισαν ένα Xbox One S, ένα δεύτερο χειριστήριο και μια συλλογή από παιχνίδια.

Η εικόνα του αμήχανου 9χρονου να μπαίνει στο κατάστημα και να χειροκροτείται από όλο το προσωπικό καταγράφηκε από τα περισσότερα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

"Πρακτικές Μάρκετινγκ στην Εστίαση". Το ταξίδι στην συγγραφή συνεχίζεται...

Παραδοσιακά ο χώρος της εστίασης προσέλκυε φιλόδοξους επιχειρηματίες, που πίστευαν ότι θα βγάλουν εύκολο χρήμα, πολλοί από τους οποίους όμως σύντομα θα διαπίστωναν την σκληρή πραγματικότητα και θα αποχωρούσαν.

Ο σοφός μας ο λαός συνηθίζει να λέει ότι «όλα είναι θέμα μάρκετινγκ» και δυστυχώς ή ευτυχώς η εστίαση δεν αποτελεί εξαίρεση. Σήμερα, στο έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον που ζούμε, η παροχή ενός καλού προϊόντος από μία ευγενική υπάλληλο ίσως να μην αρκεί. Αυτό που θα κάνει τη διαφορά είναι η απόκτηση γνώσεων μάρκετινγκ, όπως:
Ø  Σε ποιο κοινό απευθυνόμαστε και τι ανάγκες έχει αυτό.
Ø  Πώς να δημιουργήσουμε και να αξιοποιήσουμε βάσεις δεδομένων.
Ø  Με ποιο τρόπο να διαχειριστούμε τα παράπονα.
Ø  Πώς να τιμολογήσουμε και να προβάλλουμε έξυπνα το προϊόν μας.
Ø  Πώς να κάνουμε έρευνα.
Ø  Ποια είναι η αξία των ευμενών και όχι μόνο, κριτικών στο διαδίκτυο.
Ø  Με ποιο τρόπο θα κεφαλαιοποιήσουμε στο e-mail marketing.
Ø  Πώς να εμφανιζόμαστε ψηλά στη μηχανή αναζήτησης.
Ø  Ποια μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας ταιριάζουν και πώς θα τα αξιοποιήσουμε.

Ολες αυτές οι online και offline πρακτικές μάρκετινγκ παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, με απλό, κατανοητό και πρακτικό τρόπο, στο βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο "Πρακτικές Μάρκετινγκ στην Εστίαση" (εκδ. ΙΩΝ) προκειμένου ο φοιτητής μιας επισιτιστικής σχολής ή ο ιδιοκτήτης ενός εστιατορίου, φούρνου, ζαχαροπλαστείου, μπαρ κ.λπ. να αποκτήσει τα κατάλληλα εφόδια και να σταθεί με αξιώσεις σε έναν ιδιαίτερα ανταγωνιστικό χώρο.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία της ρετσίνας Μαλαματίνα

Στα μέσα του 19ου αιώνα, σε μια εποχή όπου η οικονομία της χώρας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, ο πληθυσμός ανέρχεται, περίπου, στους 1.250.000 κατοίκους. Συγκοινωνιακό δίκτυο δεν υπάρχει, ενώ το μόνο εξαγώγιμο προϊόν είναι η σταφίδα, σε μια αγροτική χώρα όπου η βιομηχανική ανάπτυξη είναι υποτυπώδης. Ωστόσο, κάπου εκεί, ιδιαίτερα μετά τη λήξη του Κριμαϊκού Πολέμου το 1856, αρχίζουν να εντοπίζονται τα πρώτα ψήγματα βιομηχανικής δραστηριότητας, τα οποία γίνονται πιο έντονα όταν η σταφίδα αρχίζει να αντιμετωπίζει χρόνια κρίση. Ως εκ τούτου, το απούλητο πλεόνασμα της σταφίδας ουσιαστικά ωθεί πολλούς αγρότες στη δημιουργία οινοποιείων.
  Την εποχή εκείνη στην απομακρυσμένη Τένεδο ο Ευστράτιος Μαλαματίνας –τα περισσότερα ονόματα στο νησί χαρακτήριζαν την προσωπικότητα του ανθρώπου, εξ ου και το εν λόγω όνομα μάλλον προερχόταν από τον όρο «μάλαμα»- αποφάσισε να ασχοληθεί με την οινοποίηση λευκών σταφυλιών από τα ιδιόκτητα αμπέλια του. Ήταν όμως ο γιος του «πατριάρχη» της οικογενειακής ενασχόλησης με το κρασί, ο Κωνσταντίνος, αυτός που θα εντατικοποιούσε την παραγωγή και, όντας εξωστρεφής, θα έστελνε λευκό κρασί με καΐκια στα βορειότερα λιμάνια.
   Το 1895 ο Κωνσταντίνος Μαλαματίνας ιδρύει στην Αλεξανδρούπολη, όπου λόγω των τεταμένων σχέσεων με την Τουρκία φυγαδεύτηκε μαζί με την οικογένειά του, το πρώτο οινοποιείο της οικογένειας, με την επωνυμία «Τένεδος», όπου εγκαινιάζει, υιοθετώντας το πατρικό μυστικό της «μεθυστικής αυθεντικής συνταγής», την παραγωγή του οίνου «ρετσίνα». Η αποδοχή του παραδοσιακού αυτού προϊόντος, οι ρίζες του οποίου χάνονται στην αρχαία Ελλάδα, είναι εντυπωσιακή, με τους ντόπιους και τους πελάτες που αγνοούσαν το όνομά του να λένε «αυτός που μας έφερε τη ρετσίνα».
 Η Μικρασιατική Καταστροφή και η προσάρτηση της Ίμβρου και της Τενέδου στην Τουρκία, εξαναγκάζει την οικογένεια να αποχωριστεί τα ιδιόκτητα αμπέλια της και να στραφεί στα μεγάλα οινοπαραγωγικά κέντρα της χώρας. Ο Κωνσταντίνος ταξιδεύει σε όλα τα αμπελοχώρια της Ελλάδας και αποκτά στέκι στο Πόρτο Λάγος και στην Αυλίδα Βοιωτίας, όπου αξιοποιεί την τοπική παραγωγή σταφυλιών, την ποικιλία «Σαββατιανό».
  Τη δεκαετία του ’40 αναλαμβάνει ο γιος του Ευάγγελος, με σπουδές χημικού και οινολόγου αλλά και διακατεχόμενος από τον ίδιο ζήλο και πάθος για την επιχείρηση. Είναι αυτός που θα τελειοποιήσει και θα σταθεροποιήσει τη γεύση και το άρωμα της ρετσίνας καθώς θα εισάγει την επιστημονική γνώση στην παραγωγή κρασιού, εκσυγχρονίζοντας και αναβαθμίζοντας την παραγωγική διαδικασία.
   Ωστόσο η μεγαλύτερή του συμβολή είχε να κάνει με την καθιέρωση, το 1957, της «εμφιάλωσης ευρείας κατανάλωσης», όντας ο πρώτος που εμφιαλώνει τη ρετσίνα στη γνωστή φιάλη. Η καινοτομία αυτή, πέρα από τα φανερά οικονομικά οφέλη είχε και κοινωνικά, καθώς πλέον είναι δυνατή η απορρόφηση όλης της παραγωγής των αμπελουργών. Πλέον το ελληνικό παραδοσιακό κρασί έχει ταυτότητα και σήμα, με τον ίδιο να δέχεται τα συγχαρητήρια από το Γενικό Χημείο του Κράτους καθώς και τιμητικό έπαινο από τους συναδέλφους του, της Ενώσεως Ελλήνων Χημικών.
   Είναι η εποχή που η «ρετσίνα» και η οινοποιεία Μαλαματίνα αρχίζουν ήδη να καταγράφονται στη συνείδηση των καταναλωτών ως ταυτόσημες έννοιες, ανοίγοντας διάπλατα τους επιχειρηματικούς ορίζοντες της οικογένειας. Εντωμεταξύ, τη δεκαετία του ’80 έχει έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου για την ανάμειξη της τέταρτης γενιάς, του Κωνσταντίνου Μαλαματίνα, ο οποίος εργάστηκε πολλά χρόνια δίπλα στον πατέρα του, και της συζύγου του Κατερίνας, στη διοίκηση της επιχείρησης.
   Με τις παρεμβάσεις της, η τέταρτη γενιά θα θέσει τα αναπτυξιακά θεμέλια για την εταιρεία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Γίνονται νέες επενδύσεις στον τομέα της οινοποίησης αλλά και στον τομέα της εμφιάλωσης με την ανέγερση στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης του μεγαλύτερου εμφιαλωτηρίου οίνου στην Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, δυναμικότητας 40.000 φιαλών την ώρα.

  Σήμερα, με την πέμπτη γενιά –της Καρολίνας και της Στεφανίας Μαλαματίνα, αμφότερες με σπουδές στο εξωτερικό- προ των πυλών, η Οινοποιία Μαλαματίνα, έχοντας διευρύνει την προϊοντική της γκάμα  με την παραγωγή οίνου σε συσκευασία bag in box καθώς και την εκμετάλλευση των πηγών «Δουμπιά» και «Ξινό νερό», έχει τη δυνατότητα να παράγει και να αποθηκεύει σε όλα τα οινοποιία που διαθέτει 40.000 τόνους κρασιών, όντας μια από τις μεγαλύτερες και δυναμικότερες ελληνικές εταιρείες, με παρουσία εσχάτως και στο εξωτερικό, στο χώρο του κρασιού.

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία των παγωτών Δωδώνη

Κυψέλη, αρχές δεκαετίας του 1960. Σε μια εποχή όπου το κατά κεφαλή εισόδημα της χώρας μας αντιστοιχούσε μόλις στο 29% των χωρών της δυτικής Ευρώπης, διαδραματίζεται ένα ακόμη κύμα μετανάστευσης, αυτή τη φορά με προορισμό όχι μόνο το εξωτερικό, αλλά και τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Είναι η εποχή όπου η Κυψέλη αναδεικνύεται ως ο αγαπημένος προορισμός της ολιγάριθμης ακόμη μεσαίας τάξης, όπου συρρέουν δόξες του ελληνικού κινηματογράφου, συνθέτες, πολιτικοί και αθλητές. Είναι, όμως, και ο προορισμός δύο 19χρονων φτωχών συγχωριανών από την Ήπειρο, οι οποίοι, παρά τις αντιξοότητες, θα κατάφερναν με τις «θεϊκές» γεύσεις των παγωτών Δωδώνη να κατακτήσουν περίοπτη θέση στη συνείδηση των καταναλωτών.

  Κάπως έτσι λοιπόν, ο Βασίλης Μπλέτσος και η Σοφία Ξήτα, από το ανατολικό Ζαγόρι, επαρχία της Δωδώνης, βρέθηκαν τα δύσκολα εκείνα χρόνια στην Αθήνα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν τα προς τω ζην, η κα Ξήτα εργάζεται ως θυρωρός σε πολυκατοικία και οραματίζεται, έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα κομμωτικής, να ανοίξει το δικό της κομμωτήριο, ενώ ο κος Μπλέτσος απασχολείται σε μανάβικο και αργότερα σε γαλακτοπωλείο στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη, πριν μεταναστεύσει -έστω και προσωρινά- στην Γερμανία.

  Οι επαγγελματικοί δρόμοι των δύο συγχωριανών έμελλε να διασταυρωθούν το 1966, όταν ο κύριος Μπλέτσος αποδέχθηκε την πρόταση του ιδιοκτήτη του γαλακτοπωλείου, όπου κάποτε ο ίδιος εργαζόταν, να αγοράσει την επιχείρηση. Αυτός, με τη σειρά του, ζητάει από την κα Ξήτα να συνεταιριστούν και να αγοράσουν από κοινού το γαλακτοπωλείο, όπως και έγινε. Ένα χρόνο μετά, το 1967, η μικρή οικοτεχνία μετονομάζεται σε «Δωδώνη», μια ιδέα του δικηγόρου των δύο συνεργατών, που έκρινε ότι τα ονόματα των δύο συγχωριανών δεν ήταν ιδιαίτερα εύηχα για να συμπεριληφθούν στην επωνυμία της επιχείρησης.

  Στην αρχική του μορφή το μικρό γαλακτοπωλείο, με τρία μόλις τραπεζάκια στο εσωτερικό του, πωλούσε γάλα, κρέμες, γιαούρτι, ρυζόγαλο, αυγά, γαλακτομπούρεκο, κανταΐφι, μπακλαβά, σαγανάκι, αλλά και ποικιλίες για ούζο. Έχοντας, ωστόσο, προνομιακή θέση και με τη δυνατότητα επέκτασης των τραπεζιών –τους καλοκαιρινούς μήνες- στην πλατεία, η μικρή επιχείρηση θα αρχίσει να γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό, που τα χρόνια εκείνα διψούσε για παραδοσιακές, χωριάτικες γεύσεις. Σύντομα, όμως, θα συνέβαινε κάτι που θα άλλαζε άρδην τον προσανατολισμό και τη μοίρα των δύο συνεργατών.

  Μια απλή παρατήρηση από τον σύζυγο της Σοφίας Ξήτα, ο οποίος πρόσεξε την εντυπωσιακή ανταπόκριση του κόσμου σε ένα κατάστημα που εμπορευόταν παγωτό –στην περιοχή της Νέας Φιλαδέλφειας, όπου εργαζόταν-, ήταν αρκετή για να πείσει τους δύο συνεταίρους ότι το εν λόγω προϊόν, που ταίριαζε στη γκάμα των προϊόντων που ήδη διέθεταν, ήταν πολλά υποσχόμενο.
   
  Πράγματι, συνδυάζοντας τις παραδοσιακές συνταγές από τον τόπο καταγωγής τους, με φρέσκα υλικά από όλη την Ελλάδα, που προμηθευόταν από τη Δημοτική Αγορά της Φωκίωνος Νέγρη, καθώς και με την πρόσληψη ενός συγχωριανού που γνώριζε τα μυστικά του παγωτού, οι δύο Ηπειρώτες δεν θα αργούσαν να παρουσιάσουν εκλεκτές και πρωτότυπες γεύσεις παγωτού.
  
  Ανάμεσα στις πρώτες γεύσεις που επιλέχθηκαν ήταν και το παρφέ κρέμα, το οποίο δεν θα αργούσε να αναδειχθεί σε προϊόν-κράχτη για την εταιρεία, που θα έβλεπε τους λάτρεις του να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά, που συχνά έφθανε μέχρι έξω από το μαγαζί, για να το αγοράσουν. Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι, που όντας ανυπόμονοι, το αγόραζαν ζεστό για να το παγώσουν σπίτι…
  
  Σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα νέα για το παγωτό με την «θεϊκή γεύση», όπως αποκαλούσαν το παρφέ κρέμα και το καϊμάκι πασπαλισμένο με στιγμιαίο καφέ, θα διαδοθεί από στόμα σε στόμα προσελκύοντας όλη την αφρόκρεμα της Αθήνας. Από τα τραπεζάκια του παγωτοπωλείου της Κυψέλης θα περνούσαν οι Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Σταυρίδης, Γιώργος Κωνσταντίνου, Ιάκωβος Καμπανέλλης, καθώς και η Τζένη Καρέζη, με την οποία υπήρχε και επαγγελματική συνεργασία, με τη μορφή της τροφοδοσίας του κυλικείου του θεάτρου της.
   
  Το αρχικό λογότυπο, που σχεδιάστηκε από άνθρωπο της οικογένειας, ήταν σε κόκκινο χρώμα, με το δεύτερο «ω» της επωνυμίας να σχηματίζει ένα χωνάκι παγωτού (λίγα χρόνια αργότερα το λογότυπο θα αποκτούσε τη σημερινή του μορφή). Το δε παγωτό φυλασσόταν σε ογκώδη 15κιλα μεταλλικά δοχεία, πριν αντικατασταθεί, τα επόμενα χρόνια, με τα πιο πρακτικά πλαστικά δοχεία των οκτώ κιλών.

 Τα χρόνια που ακολουθούν η ανάπτυξη της εταιρείας Δωδώνη, που πλέον έχει μεταφέρει τις εγκαταστάσεις της στην Παλλήνη, είναι καταιγιστική. Διαθέτοντας 400 και πλέον σημεία χονδρικής πώλησης και χωρίς την παραμικρή διαφημιστική προσπάθεια, έχει καταφέρει να εδραιωθεί στο χώρο του παγωτού και να διαθέτει μέσω franchise 17 καταστήματα. Ενδεικτικό της επιτυχίας των ποιοτικών προϊόντων της ήταν το γεγονός ότι η πρώτη διαφημιστική καταχώριση έγινε μόλις το 1993, με μια κοπέλα να απολαμβάνει το παγωτό.

   Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Δωδώνη παύει να είναι οικογενειακή επιχείρηση, όταν ο γιος της κας Ξήτα, Κώστας Μπέλλος, που ανδρώθηκε μέσα στην εταιρεία, θα αναγκαστεί –λόγω των σοβαρών οικογενειακών προβλημάτων και της αρνητικής οικονομικής συγκυρίας- να την πουλήσει σε επενδυτικό γκρουπ (το 2007 μεταπωλήθηκε σε άλλο γκρουπ, αυτό της NBGI, συμφερόντων της Εθνικής Τράπεζας).

   Σήμερα, τα «θεϊκά» παγωτά Δωδώνη (με την εταιρεία πλέον να δραστηριοποιείται και στην παρασκευή κατεψυγμένων και παραδοσιακών γλυκών, καθώς και ειδών αρτοποιίας) διατίθενται μέσω ενός δικτύου 165 καταστημάτων της εταιρείας και θεωρούνται τα καλύτερα παγωτά σε γεύση και ποιότητα στην Ελλάδα, με την αναγνωρισιμότητά τους να φθάνει το 98%. 

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία της Citroen

Ο Αντρέ Σιτροέν, γνωστός και ως «Χένρι Φορντ της Γαλλίας», δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο πάθος για τα αυτοκίνητα. Σε αντίθεση µε άλλους συναδέλφους του µηχανικούς, ο Σιτροέν µπήκε στον χώρο των αυτοκινήτων καθυστερηµένα και µάλλον από ανάγκη. Όµως αυτό δεν µείωσε σε καµιά περίπτωση την επιτυχία του, αφού οι πρωτοποριακές –για τα ευρωπαϊκά δεδοµένα– µέθοδοι παραγωγής που εφάρµοσε και το έντονο φλερτ µε τη διαφήµιση και τη δηµοσιότητα στάθηκαν αρκετά για να κάνουν την εταιρεία του να ξεχωρίσει.

Γεννηµένος το 1878 στο Παρίσι ως Αντρέ Σιτρούν από Ολλανδοεβραίο πατέρα, έµπορο διαµαντιών, και Πολωνοεβραία µητέρα, ο Αντρέ, που ξεχώρισε στο σχολείο όπου είχε τους υψηλότερους βαθµούς, φοίτησε στο πιο διάσηµο γαλλικό πανεπιστήµιο για µηχανικούς. Μετά την αποφοίτηση, ο νεαρός, που πρόσθεσε σε ένα φωνήεν του επωνύµου του διαλυτικά οπότε και προέκυψε το Σιτροέν, προτίµησε να καταταγεί στον στρατό, όπου και καθορίστηκε το µέλλον του. Τότε, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην γενέτειρα της µητέρας του, την Πολωνία, πρόσεξε έξω από ένα εργαστήριο σωρούς από ξύλινα διπλά ελικοειδή γρανάζια. Ο νεαρός δεν έχασε καιρό και άρχισε αµέσως να κάνει σχέδια για τη δυνατότητα χρησιµοποίησης των γραναζιών στη βιοµηχανία.

Λίγο αργότερα, το 1905, ο 27χρονος Σιτροέν µαζί µε δύο φίλους ανοίγει µια εταιρεία κατασκευής µεταλλικών γραναζιών. Το σήµα που υιοθετήθηκε και το οποίο θα «στόλιζε» αργότερα και τα αυτοκίνητα ήταν τα δύο βέλη, τα δόντια από ένα ελικοειδές γρανάζι. Χάρη σ’ αυτά τα γρανάζια –τα οποία χρησιµοποιήθηκαν µέχρι και στο πηδάλιο του πλοίου Τιτανικός– ο Σιτροέν δηµιούργησε µια µικρή περιουσία και απέκτησε τη φήµη εξαίρετου µηχανικού.

Η πρώτη επαφή µε τα αυτοκίνητα έγινε το 1908, όταν του ζητήθηκε από µια προβληµατική αυτοκινητοβιοµηχανία να αναδιαρθρώσει την παραγωγική της δραστηριότητα. Ο έµπειρος µηχανικός δέχτηκε και, αφού προχώρησε στις απαραίτητες αλλαγές, κατάφερε να µειώσει το χρόνο παραγωγής και να περιορίσει σηµαντικά το κόστος. Όµως, παρά το γεγονός ότι η αποστολή του στέφθηκε µε απόλυτη επιτυχία, ο Σιτροέν δεν «συγκινήθηκε» από το αυτοκίνητο και επέστρεψε στην επιτυχηµένη ενασχόλησή του µε τα γρανάζια.
Λίγα χρόνια αργότερα, η επίσκεψή του στην Αµερική και συγκεκριµένα στο εργοστάσιο του Φορντ, όπου ο Γάλλος µηχανικός είδε πως το περίφηµο Model T κατασκευάζονταν πάνω σε αλυσίδα παραγωγής, ήταν αρκετή για να τον βοηθήσει να τελειοποιήσει αυτό που ήταν πρωτόγνωρο για τα ευρωπαϊκά δεδοµένα, τη µαζική παραγωγή. Οι ιδέες του υλοποιήθηκαν σύντοµα, καθώς τα σύννεφα του πολέµου άρχισαν να πυκνώνουν πάνω από την Ευρώπη.

Το 1914 βρίσκει, λοιπόν, τον Σιτροέν να κατασκευάζει οβίδες και ερπυστριοφόρα αυτοκίνητα, τα οποία συνεισέφεραν τα µέγιστα στις εκστρατείες στην Αλγερία. Οι 35.000 οβίδες που παράγονταν κάθε µέρα ενθουσίασαν τους Γάλλους στρατιωτικούς που του είχαν παραχωρήσει µια τεράστια έκταση για την ανέγερση του εργοστασίου. Όµως, η λήξη του πολέµου σήµανε και το τέλος της παραγωγής στρατιωτικού εξοπλισµού, αναγκάζοντας τον Σιτροέν να σκεφτεί πώς θα µπορούσε να χρησιµοποιήσει το εργοστάσιο και τους εργάτες του. Ενθυµούµενος την επιτυχηµένη εµπειρία του µε τα αυτοκίνητα, σκέφθηκε να εφαρµόσει τις ιδέες περί µαζικής παραγωγής για την κατασκευή αυτοκινήτων.
Την εποχή εκείνη τα αυτοκίνητα ήταν πολύ ακριβά, κατασκευασµένα στο χέρι και σχετικά αναξιόπιστα, κάτι όµως που θα µπορούσε να αλλάξει ο πολυµήχανος Γάλλος µηχανικός, ο οποίος πίστευε ότι θα έπρεπε να κατασκευαστούν πιο φθηνά και γερά αυτοκίνητα για την ανερχόµενη µεσαία τάξη.

Έτσι, λοιπόν, το 1919 ο Σιτροέν κατασκεύασε το πρώτο του αυτοκίνητο, το Type A, το πρώτο ευρωπαϊκό αυτοκίνητο µαζικής παραγωγής. Ένα µόλις χρόνο αργότερα κατασκεύασε 20.000 αυτοκίνητα, περισσότερα από όσα η Renault και η Peugeot µαζί. Σύντοµα η Citroe¨n έγινε γνωστή σε όλη τη χώρα όχι µόνο χάρη στα οικονοµικά της αυτοκίνητα, αλλά και στα διαφηµιστικά τεχνάσµατα και τη διορατικότητα του ιδρυτή, που αποδείχθηκε ιδιοφυία στο µάρκετινγκ.

Γνωρίζατε ότι...
Η επιχείρηση του Σιτροέν δεν περιορίστηκε στην παραγωγή αυτοκινήτων. Το 1920 κατασκευάστηκαν 150.000 πινακίδες για τη σηµατοδότηση των γαλλικών δρόµων, όλες µε το λογότυπο της εταιρείας. Ακολούθησαν, µία ασφαλιστική εταιρεία µε ειδικές τιµές για τους κατόχους Citroe¨n, µία εταιρεία µε ταξί και λεωφορεία και τέλος, µία εταιρεία κατασκευής παιδικών αυτοκινήτων, αφού, όπως τόνιζε και ο ίδιος, «τα σηµερινά παιδιά θα γίνουν κάποια στιγµή οι αυριανοί οδηγοί».
Γνωρίζοντας πολύ καλά την αξία της διαφήµισης και της δηµοσιότητας, ο Σιτροέν προώθησε το υπερσύγχρονο εργοστάσιό του στους τουρίστες ως «το πιο όµορφο στην Ευρώπη», πετούσε τα αµάξια του από λόφους για να αποδείξει την αντοχή τους, ενώ το όνοµά του φωτιζόταν από 125.000 λαµπάκια πάνω στον Πύργο του Άιφελ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1922, µε την ευκαιρία του 7ου Σαλονιού Αυτοκινήτου, ενοικίασε ένα αεροπλάνο για να «γράψει» πάνω από το Παρίσι τη λέξη Citroen.

Ως λάτρης της περιπέτειας δεν παρέλειψε να χρηµατοδοτήσει αµέτρητα ράλι σε Ασία και Αφρική, τα οποία φυσικά τραβούσαν την προσοχή του Τύπου, µε πιο εµβληµατική την «κίτρινη κρουαζιέρα», όπου ηµι-ερπυστριοφόρα κάλυψαν τη διαδροµή Βηρυτού-Σαϊγκόν. Σε µία άλλη περίπτωση, τo 1927, όταν το αεροπλάνο του Τσαρλς Λίντµπεργκ προσγειώθηκε στο Παρίσι κατά την πρώτη υπερατλαντική πτήση, ο Γάλλος βιοµήχανος τον προσκάλεσε στο εργοστάσιό του για ξενάγηση, όπου είχε οργανώσει πάρτι.

Όµως η προσωπική επιτυχία του Σιτροέν αποδείχθηκε ότι είχε φθάσει στα όριά της και το άστρο του σύντοµα θα έδυε. Το 1934, δαπανήθηκαν τεράστια κεφάλαια σε ένα πρωτοποριακό µοντέλο, το εµπροσθοκίνητο Traction Avant, το οποίο σε συνδυασµό µε τη γενναιοδωρία που επιδείκνυε ο Σιτροέν στους υπαλλήλους του, αλλά και τον εθισµό του στον τζόγο, θα έφερναν την επιχείρησή του σε δεινή οικονοµική θέση.

Η καταχρεωµένη επιχείρηση πέρασε στα χέρια του βασικού πιστωτή της, της Michelin, η οποία προέβη σε περικοπές και φυσικά «έσβησε» τα φωτάκια στο Πύργο του Άιφελ. Όσον αφορά τον Αντρέ Σιτροέν, πέθανε απογοητευµένος και καταβεβληµένος από καρκίνο του στοµάχου την επόµενη χρονιά, σε ηλικία 57 ετών, χωρίς, δυστυχώς, να προλάβει να δει τα καλύτερα: το 2CV αλλά και τον DS 19, τον γνωστό «βάτραχο», που σύµφωνα µε τον Τύπο ήταν «είκοσι χρόνια µπροστά από την εποχή του»…

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Γιατί η Renault μπαίνει στην αγορά των περιοδικών

Την εβδομάδα που μας πέρασε ανακοινώθηκε ότι η Renault αγόρασε μερίδιο σε εκδοτικό όμιλο περιοδικών.

Η ιδιότυπη κίνηση αυτή της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, που είναι η πρώτη που γίνεται από αυτοκινητοβιομηχανία, έχει μία λογική εξήγηση, καθώς λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο που ολοένα και περισσότεροι κατασκευαστές αυτοκινήτων πραγματοποιούν προχωρημένες δοκιμές οχημάτων χωρίς οδηγό.

Στόχος της εταιρείας, που σχεδιάζει να βγάλει το 2021 στην αγορά τα πρώτα αυτοκινούμενα αυτοκίνητα, είναι να βελτιώσει την εμπειρία του πελάτη μέσα από την παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών.
Η εταιρεία διατείνεται ότι η ψυχαγωγία θα αποτελέσει νευραλγικό κομμάτι των επιχειρήσεών της, καθώς οι οδηγοί, που θα αφήνουν το τιμόνι, θα έχουν την ανάγκη να ψυχαγωγούνται ή να δειπνούν καθ’ όδον προς τον προορισμό τους.

Ως εκ τούτου, μέσα από την αγορά του 40% των μετοχών του γαλλικού εκδοτικού οίκου, που εκδίδει πέντε περιοδικά υψηλής αναγνωρισιμότητας, θα επιτραπεί σε εκατομμύρια οδηγούς και επιβάτες να αποκτήσουν ελεύθερη πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας επιλογές πληροφόρησης και περιεχομένου.

Μένει, βέβαια, να δούμε αν όντως τα αυτόνομα αυτοκίνητα θα ξεπεράσουν τις όποιες δυσκολίες και θα καταφέρουν κάποια στιγμή να μπουν στη ζωή μας, αλλά και, αν αυτό συμβεί, αν τα περιοδικά θα μπορέσουν να σταθούν επάξια απέναντι στα smartphones και τα tablets

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Moptil. Ενας τρόπος να αγαπήσει η νέα γενιά την Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά


Σε μια χώρα με πλούσια ιστορία, πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να κάνουν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο για να δουν πώς ήταν τότε όλα αυτά τα παγκόσμια μνημεία. Το «πάντρεμα» της αρχαίας ελληνικής ιστορίας με τα σύγχρονα εργαλεία που προσφέρει η τεχνολογία, ήταν ο στόχος του Μιχάλη Κόκκινου, ο οποίος με την Moptil μας ταξιδεύει στην ψηφιακή αναπαράσταση μνημείων του αρχαίου κόσμου.

Πώς ξεκίνησε το ταξίδι στην ψηφιακή αναπαράσταση της αρχαιότητας;
Ήμουν στέλεχος στην Πληροφορική από το 2001. Το 2014 αποφάσισα να  ιδρύσω τη δική μου εταιρεία έχοντας δει που πάει η τεχνολογία. Τον  ίδιο χρόνο διάβασα ένα άρθρο και  δοκίμασα ένα App που  χρησιμοποιούσε την τεχνολογία του Augmented Reality. Έχοντας  διαβάσει και αγαπήσει την Αρχαία Ελλάδα, μου ήρθε η ιδέα. Πώς θα ήταν, εάν έχοντας ένα τάμπλετ και στρέφοντας το προς τον Παρθενώνα, μπορούσα  να δω τρισδιάστατα πώς ήταν πριν από 2500 χρόνια;
Η ιδέα ήταν απλή. Κάθε επισκέπτης στην Ακρόπολη θα  μπορούσε να πάρει ένα τάμπλετ με την εφαρμογή που θα παρουσίαζε τα  κτίρια όπως πιθανώς αυτά ήταν στην αρχαιότητα.

Υπάρχει κάτι ανάλογο στην Ελλάδα ή το εξωτερικό;
Αναζήτησα εάν υπήρχε κάτι  αντίστοιχο στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό για μνημεία Παγκόσμιας  Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Όταν κατάλαβα ότι ελάχιστες πιλοτικές  προσπάθειες είχαν γίνει, αισθάνθηκα πως ήταν η ευκαιρία. Αντιλήφθηκα γρήγορα ότι η αγορά-στόχος  θα ήταν τα τουριστικά γραφεία και τα σχολεία, ακολουθώντας ένα business to business μοντέλο.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;
Η υλοποίηση έκρυβε πολλές και μεγάλες τεχνικές και εμπορικές δυσκολίες. Χρειάστηκαν  μήνες για να αναπτυχθεί η πρώτη Εφαρμογή που είχε στόχο την  Εικονική Αναπαράσταση της Ακρόπολης. Οι δοκιμές εκατοντάδες μέχρι να  λυθούν όλα τα προσκόμματα και να γίνει εμπορικό προϊόν. Την άνοιξη του 2014 παρουσιάσαμε μια πρώτη έκδοση της εφαρμογής σε  σχολεία και στα μέσα του ίδιου καλοκαιριού στο πρώτο τουριστικό γραφείο.
Ηταν πολύ δύσκολο να αποφασίσει κάποιος να  χρησιμοποιήσει για τις ξεναγήσεις του τάμπλετ Επαυξημένης  Πραγματικότητας. Είναι αστείο πόσα προσκόμματα  έβρισκαν στην αρχή οι άνθρωποι μπροστά σε κάτι που ήταν καινοτόμο, ωραίο αλλά πρωτόγνωρο.

Πώς ξεκίνησε η Moptil;
Το 2014 εξυπηρετήσαμε δύο τουριστικά γραφεία με σχεδόν δωρεάν  τουρ στην Ακρόπολη με 50 τάμπλετ. Το feedback ήταν θεαματικά καλό παρά τα προβλήματα. Με την αγαστή συνεργασία με διακεκριμένους καθηγητές Αρχαιολογίας, η Αναπαράσταση το 2015 ήταν 10 φορές καλύτερη και πλέον άρτια επιστημονικά τεκμηριωμένη.
Το 2015 ήμασταν δύο υπάλληλοι και  ξεκινήσαμε την τουριστική σεζόν με δύο πελάτες και πολύ άγχος. Το 2017 έχοντας σε δύο χρόνια αναπτύξει την ίδια υπηρεσία για έξι αρχαιολογικούς  χώρους (Ακρόπολη, Ολυμπία, Δήλος, Ασκληπιείο Κω, Κνωσός) έχουμε πάνω  από εκατό πελάτες και απασχολούμε εποχιακά πάνω από οκτώ εργαζομένους σε  όλη την Ελλάδα.
Εφέτος 60 χιλιάδες περίπου τουρίστες χρησιμοποίησαν τα τάμπλετ μας με εξαιρετικά σχόλια – μάλιστα, πολλοί από αυτούς εξεπλάγησαν όταν είδαν ότι τα αρχαία μας ήταν διανθισμένα με χρώματα. Το 2016 λάβαμε το 1ο βραβείο Start-Up εταιρείας στον τομέα του Τουρισμού, στα βραβεία Παπαστράτος και το  2017 μας βράβευσε η TUI ως έναν από τους τέσσερις καλύτερους  προμηθευτές της.

Πώς λειτουργεί η εφαρμογή;
Υπάρχουν δύο λειτουργίες. Η μία είναι Virtual  Reality και έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα, καθώς σε σχολεία μας καλούν να μοιράσουμε ένα τάμπλετ σε  κάθε παιδί και να κάνουμε ένα εικονικό ταξίδι στην αρχαιότητα με τη βοήθεια κάποιας ξεναγού.
Όμως ο βασικός τρόπος λειτουργίας είναι μέσα  στους αρχαιολογικούς χώρους όπου ο χρήστης (τουρίστας ή μαθητής)  κρατώντας το τάμπλετ μας μπροστά σε ένα κτίριο, ανοίγει με έναν μαγικό  τρόπο (Augmented Reality) ένα παράθυρο στην Ιστορία και βλέπει  τρισδιάστατα και σε 360 μοίρες μια εικονική αναπαράσταση του μνημείου  με χρώματα, αγάλματα, αντικείμενα και αρχαίους Έλληνες.
Σημαντική βοήθεια είχαμε και από τους επίσημους ξεναγούς, που  συνεργάζονται με επαγγελματισμό μαζί μας ώστε η αφήγησή τους να «ντυθεί» με τις δικές μας Αναπαραστάσεις

Πώς επικοινωνείτε το Moptil;
Τον τελευταίο χρόνο υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από  τουριστικά γραφεία για το προϊόν μας. Η αλήθεια πίσω από αυτό είναι  ότι ένα ευρύ κοινό έχει αγκαλιάσει το project μας γιατί το βρίσκει  αρκετά καινοτόμο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μας καλούν σε events, συνεντεύξεις και διεθνείς εκθέσεις συνεισφέροντας στην  αναγνωρισιμότητα του προϊόντος.
Δεν είναι λίγες οι φορές όπου  τουρίστες ζητούν από ελληνικά τουριστικά γραφεία την  υπηρεσία μας, την οποία βρήκαν μέσα από το Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να  αποκτήσουμε αναγνωρισιμότητα στο χώρο των γραφείων.

Πού βρίσκεστε σήμερα και ποιοι οι άμεσοι στόχοι σας;
Οι άμεσοι στόχοι είναι να διευρύνουμε την πελατεία μας στην Ελλάδα αλλά και να επεκτείνουμε την παρουσία μας στο εξωτερικό, όπως για  παράδειγμα στην Ιταλία (Πομπηία, Φόρουμ κ.ά) και αλλού. Επίσης έχουμε  πλέον την τεχνογνωσία να δημιουργήσουμε μια αντίστοιχη υπηρεσία για  μουσεία ή κάστρα, δίνοντας ζωή σε στατικά αντικείμενα και  αναπαριστώντας δρώμενα με Animation. Ιδιαίτερα για το τελευταίο, έχουμε  αγοράσει μια νέα πλατφόρμα Motion Capture που θα μας βοηθήσει να  δημιουργήσουμε ρεαλιστικά κινούμενους χαρακτήρες.
Βέβαια, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχαν γίνει χωρίς τους συνεργάτες μας, το προσωπικό της εταιρείας δηλαδή, που με πραγματικό ζήλο και επαγγελματισμό δουλεύουν μέσα στην ανυπόφορη ζέστη προκειμένου να χτιστεί ένα αξιόπιστο όνομα πίσω από το Moptil.

Πηγή: συνέντευξη με τον κ. Μιχάλη Κόκκινο, ιδρυτή της Moptil


Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Heart Attack. Το πιο ανθυγιεινό μπεργκεράδικο

Το Heart Attack στο Λας Βέγκας δεν υπήρξε ποτέ ένα συνηθισμένο μπεργκεράδικο, καθώς φημίζεται για την παροχή όσο πιο ανθυγιεινού φαγητού γίνεται, το οποίο μάλιστα μπορεί, όπως γλαφυρά υποδηλώνει και η επωνυμία του, να προκαλέσει έμφραγμα.

Πρόκειται για ένα θεματικό κατάστημα εστίασης όπου οι σερβιτόρες είναι ντυμένες νοσοκόμες ενώ οι πελάτες φορούν τη ρόμπα του ασθενή. Το δε μενού περιλαμβάνει πιάτα όπως τα "Single", "Double", "Triple" και "Quadruple" (τετραπλό) χάμπουργκερ, το οποίο αποτελεί μια θερμιδική βόμβα καθώς περιέχει ένα κιλό μοσχάρι, 20 λωρίδες μπέικον και οκτώ φέτες τυρί, και «προσφέρει» 8.000 θερμίδες. Δικαίως έχει χαρακτηρισθεί ως «το πιο ανθυγιεινό junk food παγκοσμίως». Υπάρχει όμως στο μενού και μία επιλογή για vegans: τσιγάρα.

Υπάρχει μάλιστα και πρόγραμμα επιβράβευσης, καθώς οι πελάτες άνω των 160 κιλών, εφόσον ζυγιστούν κατά την είσοδό τους παρουσία της «νοσοκόμας», δικαιούνται να φάνε δωρεάν. Αλλά και όσοι καταφέρουν να φάνε όλο το «τετραπλό μπέργκερ» τοποθετούνται σε ένα αναπηρικό καροτσάκι και οδηγούνται από την προσωπική τους «νοσοκόμα» μέχρι το αυτοκίνητό τους.

Το εν λόγω εστιατόριο άνοιξε το 2005 με μότο το "a burger to die for" και με μια προειδοποιητική πινακίδα που αναγράφει "Caution: This establishment is bad for your health" (Προσοχή!!! Αυτός ο χώρος είναι κακός για την υγεία σου), όταν ο Τζον Μπάσο, γράφοντας μια εργασία στο μάρκετινγκ, εμπνεύστηκε από τις ιστορίες πελατών που δεν ήταν συνεπείς ως προς τις δίαιτες που ακολουθούσαν.
Επειδή όμως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, δύο από τους πιο τακτικούς πελάτες του Heart Attack, αμφότεροι υπέρβαροι, πέθαναν από ανακοπή.
Σε ένα άλλο περιστατικό, έτερος πελάτης υπέστη ανακοπή τρώγοντας το «Triple Bypass Burger», με τους υπόλοιπους πελάτες να ζητωκραυγάζουν και να τραβούν φωτογραφίες νομίζοντας ότι ήταν απλώς ένα ακόμη επικοινωνιακό τέχνασμα.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ανύπαρκτο εστιατόριο... στην κορυφή του TripAdvisor

Ένα περιστατικό το οποίο εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία των κριτικών και της κατάταξης, που παρουσιάζονται από το TripAdvisor, τράβηξε πριν λίγες ημέρες τα φώτα της δημοσιότητας.

O Οουμπαθ Μπάτλερ, ένας νεαρός άγγλος «δημοσιογράφος» του VICE, εξασφάλιζε τα προς το ζην γράφοντας στο Trip Advisor ψεύτικες "κριτικές εστιατορίων," αμειβόμενος με 10 λίρες για την κάθε μία.

Κάποια στιγμή αποφάσισε  να πάει ένα βήμα παραπέρα και να αποπειραθεί να ξεγελάσει την εν λόγω πλατφόρμα. Δημιούργησε λοιπόν ένα ανύπαρκτο εστιατόριο (όπου κάποιος μπορούσε να επισκεφθεί μόνο με ραντεβού – για το λόγο αυτό δεν δημοσιοποίησε τη διεύθυνση, παρά μόνο τηλέφωνο επικοινωνίας), στο υπόστεγο του κήπου του, το οποίο έφθασε να ανακηρυχτεί ως «πρώτο ανάμεσα στα 18.092 καλύτερα εστιατόρια του Λονδίνου», ξεπερνώντας σε δημοτικότητα κορυφαία εστιατόρια της περιοχής.

Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, το The Shed At Dulwich, το ανύπαρκτο εστιατόριο του Μπάτλερ, που εντωμεταξύ δημιούργησε ιστοσελίδα (διανθισμένη με φωτογραφίες από τα δήθεν πιάτα του – για την παρασκευή τους επιστρατεύτηκε… αφρός ξυρίσματος) και λογαριασμό στο Facebook (όπου πολλοί εκλιπαρούσαν για να κάνουν κράτηση στο κατ’ ευφημισμόν «κορυφαίο», σύμφωνα με το TripAdvisor,  εστιατόριο), αποσπούσε θετικές κριτικές από φίλους και γνωστούς,  που το εξυμνούσαν  χωρίς, φυσικά, να το έχουν επισκεφθεί.

Ποια ήταν η απάντηση του Trip Advisor;  Αφού κατέβασε από την πλατφόρμα του το The Shed At Dulwich, δήλωσε: «Γενικώς οι μόνοι που δημιουργούν ψεύτικες κατατάξεις για εστιατόρια είναι οι δημοσιογράφοι, στην παραπλανητική τους προσπάθεια να τεστάρουν την αξιοπιστία μας».

Φυσικά δεν ήταν μόνο το TripAdvisor που έπεσε στην παγίδα του Μπάτλερ, ο οποίος για να γιορτάσει την επιτυχία του διοργάνωσε ένα πάρτι στο υπόστεγο του κήπου του (συγγνώμη, στο εστιατόριό του) όπου σέρβιρε στους καλεσμένους δήθεν γκουρμέ γεύματα, όλα αγορασμένα από το discount store της περιοχής και ζεσταμένα στο φούρνο μικροκυμάτων. Οντας ενθουσιασμένοι αυτοί, τον ρωτούσαν πότε θα μπορούσαν ξανά να έχουν το προνόμιο να φάνε στο κορυφαίο εστιατόριο του Λονδίνου…