Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Όταν η Tatra μήνυσε την VW για τον «κάλπικο Σκαραβαίο»…

Τελικά δεν υπάρχει παρθενογένεση. Το πιο επιτυχημένο μοντέλο στην ιστορία του αυτοκινήτου, ο Σκαραβαίος της Volkswagen, που παρέμεινε στην αγορά για μισό και πλέον αιώνα και με πωλήσεις που έφθασαν τα 25 εκατ. οχήματα, βασίστηκε στο σχέδιο ενός μοντέλου της τσεχοσλοβάκικης Tatra, του Tatra T97.

Ο Σκαραβαίος ήταν δημιούργημα του Φερδινάνδου Πόρσε, ο οποίος κατ’ εντολή του Χίτλερ σχεδίασε ένα αυτοκίνητο για τις ανάγκες της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Χίτλερ είχε τότε δηλώσει ευθαρσώς ότι το Tatra ήταν «το είδος του αυτοκινήτου που θα ήθελε στις γερμανικές λεωφόρους». Ακόμη και ο ίδιος ο Πόρσε δεν είχε κρύψει ότι «κάπου κάπου έκλεβε κάποιες ιδέες από την Tatra».


Όπως ήταν αναμενόμενο, η Tatra, η τρίτη –από το 1897- αρχαιότερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο, μήνυσε την VW, ωστόσο η μήνυση δεν τελεσφόρησε καθώς η Γερμανία εισέβαλε το 1938 στην Τσεχοσλοβακία και φυσικά την ακύρωσε. Μετά τον πόλεμο, το 1961, η Tatra μήνυσε εκ νέου την γερμανική εταιρεία για αντιγραφή του σχεδίου της και κατάφερε να λάβει, εξωδικαστικά, τρία εκατομμύρια γερμανικά μάρκα.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

13 πράγματα που δεν γνωρίζουμε για το(ν) Jack Daniel’s

1.Ο Τζακ Ντάνιελ, το µικρότερο από δέκα αδέρφια φτωχής οικογένειας, έχασε τη μητέρα του από νωρίς και ανατράφηκε από μια γειτονική οικογένεια. Ήταν επτά χρονών όταν εργάστηκε για έναν ιεροκήρυκα, ο οποίος παράλληλα παρασκεύαζε και πουλούσε ουίσκι από το µαγαζί του.
2.Εργάστηκε σκληρά και αποδείχτηκε ικανότατος µαθητής. Έδειξε µεγάλο ενδιαφέρον για την παρασκευή του ουίσκι και έµαθε τη διαδικασία τόσο καλά, που ο ιεροκήρυκας τον έκανε συνεταίρο. Όταν αργότερα αποσύρθηκε για να ασχοληθεί αποκλειστικά µε τα ιερατικά, πούλησε το µερίδιο στον 13χρονο Ντάνιελ.
3.Από τη στιγµή που έγινε 21 χρονών µέχρι το θάνατό του, ο μικροκαμωμένος, με ύψος μόλις 1.57, και φιλάσθενος νέος φορούσε πάντα µακρύ παλτό, καπέλο καλλιεργητή, µεταξωτό γιλέκο, άσπρο υφασµάτινο πουκάµισο και πλατύ παπιγιόν.
4.Παρασκεύαζε ουίσκι από καλαµπόκι, σίκαλη και βύνη, χρησιμοποιώντας το κατακάθι της προηγούµενης επεξεργασίας στην επόµενη φουρνιά. Εφάρμοσε µια ξεχωριστή διαδικασία καθαρισµού από το ξυλοκάρβουνο των βαρελιών, που διαρκούσε 10-12 μέρες επιπλέον, µε σκοπό να «εξευγενίσει» το ουίσκι.
5.Κατά τη διάρκεια του εµφυλίου πολέµου, φόρτωνε το καµουφλαρισµένο µε σανό ουίσκι σε µια άµαξα και μετέβαινε στην πόλη, ογδόντα χιλιόµετρα µακριά, για να το πουλήσει μυστικά, παρά την ρητή απαγόρευση του σερίφη, τα μεσάνυχτα.
6.Ο Ντάνιελ, που αναζητούσε µέρη µε απεριόριστη ποσότητα νερού µε ασβεστόλιθο. βρήκε στο κοίλωµα ενός σπηλαίου, στην είσοδο του οποίου σήμερα δεσπόζει ο ανδριάντας του (εκεί όπου 250.000 επισκέπτες συρρέουν κάθε χρόνο), τρεχούµενη πηγή όπου το νερό δεν είχε υπολείµµατα σιδήρου και µε θερµοκρασία 10 βαθμών Κελσίου ήταν ιδανικό για την παραγωγή µοναδικού ουίσκι.
7.Το 1866 η εταιρεία Jack Daniel Distillery ήταν η πρώτη καταγεγραµµένη οινοπνευµατοποιία στην Αµερική. Το 1890 ήταν ο µεγαλύτερος παραγωγός στο Τενεσί, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα η φήµη της εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα όταν κέρδισε έναν γευστικό διαγωνισµό.
8.Το ουίσκι εµφιαλωνόταν σε πήλινες στάµνες µε χαραγµένο το όνοµα του ιδρυτή, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 καθιερώθηκαν τα γυάλινα µπουκάλια. Αν και τα πρώτα μπουκάλια ήταν σχετικά στρογγυλά, ο Ντάνιελ εισήγαγε το 1895 το τετράγωνο µπουκάλι, διευκολύνοντας έτσι τη μεταφορά του, µε ραβδωτό λαιµό.
9.Δημιούργησε 10μελή μπάντα, την «Jack Daniel’s Silver Cornet Band», η οποία έκανε παραστάσεις σε διάφορα μέρη της Αμερικής, διαδίδοντας το ουίσκι ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Ένα άλλο διαφημιστικό τρικ που χρησιμοποίησε ήταν να τυπώσει το όνομα της εταιρείας σε αερόστατα.
10.Το 1876 παρουσιάστηκε το Jack Daniel’s Old No. 7. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το επτά ήταν ο αγαπημένος αριθμός του Ντάνιελ, άλλοι ότι τα εμπορεύματά του μεταφέρονταν από το έβδομο βαγόνι του τρένου ή ότι ο ίδιος είχε επτά φιλενάδες. Όπως και να έχει, σήμερα το Jack Daniels είναι το 2ο πιο δημοφιλές ουίσκι στα καταστήματα αφορολογήτων ειδών με πωλήσεις που φθάνουν ετησίως τις 890.000 φιάλες.
11.Ο Ντάνιελ παρέµεινε εργένης, μολονότι γνώρισε αρκετές όµορφες κοπέλες, ορισµένες αρκετά µικρές για να είναι κόρες του. Όταν ζήτησε το χέρι μίας απ’ τις αγαπημένες του, ο πατέρας της θέλησε να μάθει την ηλικία του. Αυτός αρνήθηκε και ο πατέρας της τον έδιωξε, λέγοντάς του ότι όποιος άντρας αποκρύπτει την ηλικία του, μάλλον είναι υπερβολικά μεγάλος για την κόρη του.
12.Μία μέρα, συγχυσµένος επειδή ξέχασε το συνδυασμό για να ανοίξει το χρηµατοκιβώτιο στο γραφείο του (το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα), το κλώτσησε με όλη του τη δύναμη. Έσπασε το δάχτυλο, το οποίο μολύνθηκε, με αποτέλεσμα να προκληθεί σηψαιμία και να ακρωτηριαστεί το πόδι του. Πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, το 1911, στα 61 ή 65 του χρόνια. Λέγεται ότι αν είχε βουτήξει το πόδι στο ίδιο του το ουίσκι, δεν θα είχε μολυνθεί…

13.Την ίδια χρονιά παρασκευάστηκε και το άλλο διάσημο προϊόν, το Black Label, το οποίο εικάζεται ότι έφερε μαύρη ετικέτα ως φόρο τιμής στον ιδρυτή. Αρκετές δεκαετίες αργότερα, ο Φρανκ Σινάτρα ετάφη μαζί με ένα μπουκάλι από το «νέκταρ των θεών», όπως αποκαλούσε το Jack Daniels


Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Το χαρτί υγείας της Nokia...

Όσοι πιστεύετε ότι η ιστορία της Nokia είναι σχετικά πρόσφατη και ότι πάντα είχε ως αντικείµενο τις τηλεπικοινωνίες, τότε προφανώς θα εκπλαγείτε όταν µάθετε ότι τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω στο 1865, όταν ένας µηχανικός, ο Φρέντρικ Ίντεσταµ, ίδρυσε στην περιοχή Νόκια της νότιας Φινλανδίας µια µονάδα όπου έλιωνε το ξύλο µετατρέποντάς το σε χαρτί.

Η όλο και αυξανόµενη ανάγκη για χαρτί και αρκετά αργότερα, τη δεκαετία του 1960, για χαρτί υγείας (σε μια εποχή που διαφημιζόταν ως ο μεγαλύτερος παραγωγός χαρτιού υγείας στην Σκανδιναβία) σύντοµα κατέστησε κερδοφόρα τη µικρή εταιρεία. Τα προϊόντα της άρχισαν να εξάγονται πρώτα στη Ρωσία και αργότερα σε Αγγλία και Γαλλία, ενώ το εργοστάσιο απασχολούσε όλο και περισσότερους εργάτες, σε σηµείο που δηµιουργήθηκε µία ολόκληρη κοινότητα γύρω από αυτό, η κοινότητα Νόκια, που υπάρχει ακόµη και στις µέρες µας.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Οταν η Carlsberg φιλοξενούσε μία... σβάστικα

Η μπίρα Carslberg διέθετε για χρόνια στο λογότυπό της μία σβάστικα, που ήταν σύμβολο της ευημερίας, της καθαρότητας και της αγνότητας. Συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1881 από τον ιδρυτή της Carlsberg, Καρλ Γιάκομπσεν, λάτρη του ελληνικού και ρωμαϊκού πολιτισμού.

Δυστυχώς η δανέζικη ζυθοποιία, αναγκάστηκε να αποχωριστεί το εν λόγω σύμβολο -που έλκει την καταγωγή του από τα αρχαία χρόνια και απαντάται σε διάφορες αρχαίες θρησκείες, όπως τον ινδουισμό, αλλά και πολιτισμούς όπως τον ρωμαϊκό και τον ελληνικό- το 1940, όταν υιοθετήθηκε από τους Ναζί.

Σήμερα η σβάστικα υπάρχει μόνο πάνω στους τέσσερις τεράστιους πέτρινους ελέφαντες (έναν για κάθε ένα από τα τέσσερα παιδιά του ιδρυτή) που από το 1902 δεσπόζουν στην είσοδο της εταιρείας.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Λουκάνικα φτιαγμένα από... κεφάλι αγελάδας

Η αλυσίδα «Papa John's», τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία διανομής πίτσας στην Αμερική, αποκάλυψε την πρώτη ύλη που η ίδια, αλλά και οι υπόλοιποι ανταγωνιστές, χρησιμοποιούσε για την παρασκευή του γευστικού της λουκάνικου.

Πρόσφατα ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της αλυσίδας, John Schnatter, σε συνέντευξή του στον Business Insider, εκμυστηρεύτηκε ότι τα πρώτα χρόνια η πίτσα του, που παράχθηκε για πρώτη φορά το 1984 (ο ιδρυτής αναγκάστηκε να πουλήσει το αυτοκίνητό του για να ξεκινήσει την παραγωγή και διανομή πίτσας), διέθετε λουκάνικο το οποίο προερχόταν από… το πρόσωπο και τα πόδια της αγελάδας.

Ως γνωστόν, τα λουκάνικα παρασκευάζονται συνήθως από κρέατα κεφαλιών γουρουνιών και αγελάδων, συνεπικουρούμενα από αυτιά, μύτη και μάγουλα, με αρκετούς να προσθέτουν και κοτόπουλο. Για χρόνια η βιομηχανία της εστίασης χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη οτιδήποτε περίσσευε και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αλλού.

Την τραυματική αυτή εμπειρία βίωσε, όπως δήλωσε, ο ίδιος ο ιδρυτής, πριν περίπου 20 χρόνια, όταν επισκέφθηκε τη φάρμα του προμηθευτή του και είδε με τα ίδια του τα μάτια πώς φτιάχνονταν τα λουκάνικά του.

Σήμερα, η Papa Johns, έχοντας ως μότο το «Better Ingredients. Better Pizza. Papa John's», με περισσότερα από 4.200 καταστήματα εντός και εκτός Αμερικής, ισχυρίζεται ότι τα λουκάνικά της φτιάχνονται πλέον από χοιρινό, νερό, αλάτι και καρυκεύματα.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Schnatter «θέλω να μπορώ να τρώω και εγώ και τα παιδιά μου» - πρόσφατα απέσυρε από το μενού 14 τεχνητά συστατικά, όπως καραμελόχρωμα και σιρόπι καλαμποκιού, για να βελτιώσει ακόμα περισσότερο την ποιότητα.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Γιατί οι low cost αεροπορικές εταιρείες είναι φθηνές;

Τη δεκαετία του 1950 τα αεροπορικά ταξίδια ήταν είδος πολυτελείας, κοινώς ήταν προνόμιο των ολίγων. Όλα αυτά μέχρι τη δεκαετία του ΄70, όταν η Laker εγκαινίασε τους φθηνούς ναύλους. Μπορεί, ελλείψει ξεκάθαρης στρατηγικής, η εν λόγω εταιρεία να μην ευημέρησε, ωστόσο σύντομα θα έβρισκε μιμητές, με πρώτη και καλύτερη την Southwest Airlines, η οποία εισήγαγε και τον όρο «no frills», που υποδηλώνει τη δυνατότητα να πετάξει κάποιος χωρίς περιττά «φρου φρου και αρώματα».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε αρκετά αργότερα και η easyJet, η οποία με την πολιτική της ηλεκτρονικής αγοράς εισιτηρίων «εκπαραθύρωσε» τα τουριστικά γραφεία, εξοικονομώντας κεφάλαια από τις προμήθειες που μέχρι τότε έπαιρναν οι πράκτορες.

Η αρχή είχε μόλις γίνει και σύντομα ένας νέος όρος, το low cost, θα ερχόταν να ταράξει τα νερά των αερομεταφορών. Όπως υποδηλώνει και ο όρος, πρόκειται για αεροπορικές εταιρείες που χρεώνουν ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, συμβάλλοντας κατά κάποιο τρόπο στον εκδημοκρατισμό των αερομεταφορών.

Προφανώς το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς οι low cost αεροπορικές εταιρείες καταφέρνουν να μειώσουν τα κόστη και ως εκ τούτου να τιμολογήσουν τόσο χαμηλά. Πολλοί θα συνηγορήσουν ότι ο στόλος που χρησιμοποιούν είναι παλαιός και κατ΄ επέκταση τα μέτρα ασφαλείας ελλιπή.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο φαίνεται να μην ισχύει στην πράξη. Οι εταιρείες χαμηλού κόστους,  χρησιμοποιούν νεότερα αεροπλάνα γιατί έχουν μικρότερη κατανάλωση καυσίμων και άρα χαμηλότερο κόστος. Τοποθετούν περισσότερα καθίσματα μέσα στο σκάφος (180 καθίσματα έναντι 128 της Air France ή της British Airways), ενώ -επιστρατεύοντας το μάρκετινγκ- προσπαθούν να πετούν όσο πιο γεμάτα γίνεται (στοχεύουν σε πληρότητες που ξεπερνούν το 90% - ενίοτε κάνουν και overbooking, δηλαδή κλείνουν περισσότερα εισιτήρια από όσα μπορούν να δώσουν, ευελπιστώντας σε ακυρώσεις).

Επίσης, συνήθως χρησιμοποιούν μόνο έναν τύπο αεροπλάνου (τουτέστιν, χαμηλότερα έξοδα συντήρησης και δαπάνες εκπαίδευσης), που κάνει συνεχώς κατευθείαν πτήσεις (χωρίς στάσεις, ώστε να περιορίσουν τα station costs) μέσα στην ημέρα σε πολλούς και διαφορετικούς προορισμούς, μία πρακτική ιδιαίτερα αποδοτική (ένα αεροπλάνο κάθεται ελάχιστα στο έδαφος, καθώς μόλις φτάνει στο αεροδρόμιο φροντίζουν άμεσα να αδειάσει, να φορτωθεί και να φύγει για άλλον προορισμό).

Επιπρόσθετα, σε αρκετές εταιρείες τα καθίσματα δεν μετακινούνται προς τα πίσω, γεγονός που επίσης μειώνει τα έξοδα συντήρησης-αντικατάστασης. Χρήματα εξοικονομούνται και από τη συρρίκνωση του εργατικού κόστους, καθώς οι αεροσυνοδοί, που είναι συνήθως στην αρχή της καριέρας τους (χαμηλόμισθες δηλαδή), αναλαμβάνουν και άλλα καθήκοντα όπως είναι η καθαριότητα του αεροσκάφους ή απασχολούνται ως προσωπικό εδάφους.
Οι περισσότερες εταιρείες χαμηλού κόστους αποφεύγουν να πετάνε από τα μεγάλα, και ακριβά, κεντρικά αεροδρόμια των πόλεων, προτιμώντας μικρότερα, περιφερειακά αεροδρόμια, που χρεώνουν χαμηλότερα τέλη αεροδρομίων.
Το κόστος μειώνεται επίσης με μια σειρά από πρακτικές όπως την επιστράτευση σκαλών αντί της πολυδάπανης φυσούνας κατά την επιβίβαση-αποβίβαση των επιβατών, τη χρησιμοποίηση λεωφορείων εξοικονομώντας κεφάλαια από το handling του αεροδρομίου, καθώς και το περιορισμένο, σε αριθμό, προσωπικό εδάφους (απόρροια της καθιέρωσης του e-check-in). Ο δείκτης υπαλλήλων-επιβατών καταδεικνύει τη χαοτική διαφορά: σε έναν υπάλληλο της Ryanair αντιστοιχούν 9.679 επιβάτες έναντι ένας προς 715 επιβάτες μιας συμβατικής, παραδοσιακής αεροπορικής εταιρείας.
Από την άλλη, στο σκέλος των εσόδων, οι εταιρείες αυτές, είναι ιδιαίτερα επινοητικές. καθώς δεν προσφέρουν ψυχαγωγία, νερό ή φαγητό κατά τη διάρκεια των πτήσεων (η έλλειψή τους συνεπάγεται φυσικά χαμηλότερο κόστος) - όλα αυτά τα υπερτιμολογούν (συχνά χρεώνεται ακόμη και το μαξιλάρι ή η κουβέρτα).
Το ίδιο κάνουν και για να «τιμωρήσουν» αυτούς που θα κλείσουν τελευταία στιγμή, αλλά και τους «απροετοίμαστους» ή μη υποψιασμένους πελάτες, δηλαδή αυτούς που θα παραλείψουν να κάνουν e-check-in, θα έχουν βαρύτερες αποσκευές, θα αλλάξουν τα εισιτήρια ή τη θέση κ.ά.

Αν συνυπολογιστούν όλα αυτά, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε πώς το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη μπορεί με μία low cost εταιρεία όχι μόνο να κοστίζει 10 ευρώ, αλλά και να έχει και αξιοσημείωτο περιθώριο κέρδους.


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Εστιατόριο της Νέας Υόρκης προσφέρει... χρυσή πίτσα 24 καρατίων...

Χρυσή πίτσα των 2000 δολαρίων…

Εχετε βαρεθεί να τρώτε τα ίδια και τα ίδια όταν βγαίνετε έξω; Θέλετε να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, κάτι που θα το θυμάστε για χρόνια;

Για εσάς λοιπόν που είστε ανήσυχα πνεύματα και αναζητείτε νέες εμπειρίες, το Industry Kitchen, εστιατόριο της Νέας Υόρκης, έχει τη λύση: πίτσα από φύλλα βρώσιμου χρυσού…

Το εν λόγω πιάτο ονομάζεται “24Κ” (24 καράτια), κοστίζει 2.000 δολάρια, και βρίσκεται στον κατάλογο κάτω από ένα πιάτο με σολομό των μόλις 20 δολαρίων και πάνω από ένα με λαζάνια των 19 δολαρίων.

Η πίτσα αυτή περιέχει βρώσιμες νιφάδες χρυσού 24 καρατίων, λευκό τυρί στίλτον, χαβιάρι Ossetra απ’ την Κασπία Θάλασσα καθώς και τρούφες και φουά γκρα απ’ τη Γαλλία.

Ιδανική επιλογή για μια παρέα, καθώς αν κοπεί σε οκτώ κομμάτια, το καθένα θα στοιχίζει μόλις 250 δολάρια – η δε μπουκιά κοστολογείται στα 50 δολάρια…

Παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, αν έχει πωληθεί έστω και μία πίτσα μέχρι σήμερα, την οποία παρεμπιπτόντως κάποιος πρέπει να την παραγγείλει 48 ώρες πιο πριν.

Η χρυσή πίτσα είναι από τις περιπτώσεις όπου οι σχεδιαστές του μενού σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Σε ένα μενού όπου η μέση τιμή του πιάτου κυμαίνεται μεταξύ 10 και 20 δολαρίων, εμφανίζεται ένα πιάτο που έχει 100πλάσια τουλάχιστον τιμή. Δεν έχει ούτε καν προβλεφθεί να μπει σε ξεχωριστό πλαίσιο ή με έντονη γραμματοσειρά, προκειμένου να ξεχωρίσει.



Όπως αντιλαμβάνεστε, η χρυσή πίτσα του Industry Kitchen δεν αποσκοπεί να κάνει πωλήσεις, αλλά να δημιουργήσει "ντόρο'' στο διαδίκτυο και μη. Εξάλλου, σε όλους αξίζουν πέντε λεπτά δημοσιότητας…

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Περιστρεφόμενη πόρτα. Πώς η έλλειψη καλών τρόπων οδήγησε σε μία ιδιοφυή εφεύρεση

Μία ιδιοφυής και άκρως επιτυχημένη εφεύρεση, η περιστρεφόμενη πόρτα, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, καθιερώθηκε και ως σύμβολο κύρους σε εισόδους κτιρίων -ιδιαίτερα σε ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα, μεγάλες εταιρείες- που παρουσιάζουν έντονη διέλευση ανθρώπων.
Στην περίπτωση της περιστρεφόμενης πόρτας, ο εφευρέτης ήταν ο Αμερικανός Θεόφιλος βαν Κένελ (1841-1919), που είχε ήδη εφεύρει μία ατραξιόν για το λούνα παρκ, που έμοιαζε πολύ με τα σημερινά συγκρουόμενα.
Ωστόσο, η πιο σημαντική του εφεύρεση ήταν η πόρτα που παρεμποδίζει τη σκόνη, τη βροχή, το χιόνι και τους έξω θορύβους να εισχωρήσουν στο κτίριο, ενώ ταυτόχρονα κρατά τη θερμότητα μέσα, εξοικονομώντας ενέργεια και κεφάλαια. Το οξύμωρο της υπόθεσης ήταν ότι ο εν λόγω εφευρέτης μάλλον δεν είχε διακρίνει όλες αυτές τις αρετές της εφεύρεσής του – στην κατοχύρωση της εφεύρεσής του υποστήριζε ότι «θα σώσει ζωές παρεμποδίζοντας θανατηφόρες ασθένειες να εισχωρήσουν στο κτήριο και να θέσουν σε κίνδυνο τις ζωές πωλητών, ταμείων και κάθε λογής υπαλλήλων που βρίσκονται κοντά σε μία διαρκώς ανοικτή πόρτα».
Ο βαν Κένελ, μετά από τρία χρόνια ερευνών και «ελαφρύτερος» κατά 9.837 δολάρια, κατοχύρωσε την «πόρτα θυέλλης» (storm door – αργότερα μετονομάστηκε revolving door) το 1888, ωστόσο εικάζεται ότι η εφεύρεσή του δεν ήταν απόρροια κάποιας ιδιοφυούς επιχειρηματικής ευκαιρίας που διέγνωσε, αλλά είχε να κάνει με την έλλειψη τρόπων καλής συμπεριφοράς.
Όντας αντικοινωνικός και μισογύνης, λέγεται πως ο πραγματικός λόγος που τον οδήγησε να επινοήσει ένα μηχανισμό όπου κανένας, πέρα από αυτόν που προηγείται, δεν θα χρειαζόταν να ανοίγει την πόρτα σε κάποιον άλλον ήταν η απέχθειά του στους καλούς τρόπους και ιδιαίτερα η υποχρέωση να σπρώχνει ή να κρατά την πόρτα ανοικτή στις γυναίκες, αφήνοντάς τις να περάσουν πρώτες.
Εικάζεται ότι αυτή του η στάση προέκυψε όταν ήταν μικρός και αφού η μητέρα του, που τον είχε προειδοποιήσει πολλές φορές, τον τιμώρησε για την αγένειά του μπροστά σε κόσμο. Σαν να μην έφθανε αυτό, για κακή του τύχη παντρεύτηκε γυναίκα που είχε μάθει να της ανοίγουν την πόρτα. Η απαίτησή της να της ανοίγει την πόρτα ο σύζυγός της, ακόμη και από το ένα δωμάτιο στο άλλο, ενίσχυσε την απέχθειά του απέναντι στον «ιπποτισμό». Τότε ήταν που σκέφτηκε να λυτρωθεί δημιουργώντας αυτό που εν τέλει ονομάστηκε περιστρεφόμενη πόρτα.
Για την ιστορία, η πρώτη περιστρεφόμενη πόρτα εγκαταστάθηκε σε εστιατόριο της Times Square το 1899 και σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, απαξιώνοντας τις πόρτες «επαναφοράς» (όπως αυτές στα σαλούν της Αγριας Δύσης) που χρησιμοποιούνταν έως τότε.

Σύμφωνα δε με μελέτη του ΜΙΤ το 2006, διαπιστώθηκε πως αν όλοι χρησιμοποιούσαν περιστρεφόμενες πόρτες σε ένα κτίριο του πανεπιστημίου, τότε αυτό θα είχε αποτέλεσμα την εξοικονόμηση του 1,5% της ενέργειας που χρειάζεται ετησίως για τη θέρμανση και τον κλιματισμό του. Η ίδια έρευνα αποκάλυψε ότι, ένεκα φόβου (φοβία ότι κάποιο άκρο του σώματος θα παγιδευόταν στην πόρτα), μόλις το 30% των φοιτητών την χρησιμοποιούσε.


Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Ξενοδοχεία που ξεχωρίζουν...

Το ξενοδοχείο Costa Verde στην Κόστα Ρίκα δεν είναι ένα συνηθισμένο ξενοδοχείο. Βασικά είναι ένα Boeing 727 του 1966, το οποίο ''μεταλλάχθηκε'' σε ξενοδοχείο, πνιγμένο στο πράσινο, 12 λεπτά με τα πόδια από την παραλία. Η διανυκτέρευση κοστολογείται μεταξύ 150 και 180 ευρώ.


Την ανάσα επίσης κόβει και ένα ξενοδοχείο-κρουζιερόπλοιο στη Νότια Κορέα, το Sun Cruise Resort, που είναι κτισμένο πάνω σε ένα λόφο και χαρίζει στους επισκέπτες του μοναδική θέα του ηλιοβασιλέματος. Η διανυκτέρευση ξεκινά από τα 70 ευρώ.




Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο Γρηγόρης επεκτάθηκε -με μεγάλη επιτυχία- στη Γερμανία

H Deutsche Welle έκανε ένα εκτενές αφιέρωμα στην πιο γνωστή ελληνική αλυσίδα καφέ.

Εκτενές δημοσίευμα σχετικά με την παρουσία της γνωστής ελληνικής αλυσίδας μικρογευμάτων «Γρηγόρης» στο Βερολίνο φέρει η Deutsche Welle, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι η εταιρεία διευρύνει τις δραστηριότητές της και σε άλλες γερμανικές πόλεις.

Ειδικότερα, όπως επισημαίνεται, δεκάδες χιλιάδες άτομα περνούν καθημερινά από την κεντρική πλατεία του Βερολίνου Αλεξάντερ Πλατς για να ψωνίσουν, να αλλάξουν τρένα, τραμ, μετρό, λεωφορεία. Η μεγάλη κινητικότητα έχει συνέπειες και για τα καταστήματα εστίασης: συνήθως πρόκειται για μαγαζιά φαστ φουντ. Ένα από αυτά είναι και το Gregory’s Coffee. Πίσω από αυτή την ονομασία κρύβεται το μεγαλύτερο ελληνικό δίκτυο μικρογευμάτων και καφέ «Γρηγόρης». Στα πάνω από 300 καταστήματα στην Ελλάδα, Κύπρο, Μπαχάμες και Ρουμανία προστέθηκε πριν από ένα χρόνο περίπου και το κατάστημα στο Βερολίνο. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του επιχειρηματία Νίκου Δραμιτινού ο οποίος είναι γενικός franchisee, δηλαδή δικαιοδόχος, των 30 καταστημάτων του «Γρηγόρη» στην Κρήτη.

Πριν κάνει το βήμα να ανοίξει το κατάστημα στο Βερολίνο έκανε μια πρώτη έρευνα αγοράς στην… Κρήτη: «Στην Κρήτη πολλοί πελάτες μας το καλοκαίρι είναι Γερμανοί», λέει ο Ν. Δραμιτινός. «Άρα, είχαμε τη δυνατότητα να δούμε αν μας προτιμούν οι Γερμανοί ή όχι. Έτσι πήραμε λοιπόν την απόφαση να έρθουμε και στη Γερμανία.» Βέβαια, στην Αλεξάντερ Πλατς τα ενοίκια είναι πανάκριβα. Δεν είναι υπέρογκο να πληρώνει κανείς για 80 τ.μ. 15.000 ευρώ το μήνα; Όχι, λέει ο Νίκος Δραμιτινός: «Το πρόβλημα δεν είναι το νοίκι αλλά να είσαι τυχερός και να βρεις το κατάλληλο σημείο.» Αυτό όμως δεν αρκεί, προσθέτει ο υπεύθυνος του καταστήματος στο Βερολίνο Στέλιος Στιβακτάκης: «Εμείς δεν έχουμε την αναγνωρισιμότητα που έχουμε στην Ελλάδα. Όμως το μεγαλύτερο όπλο μας είναι η ποιότητά μας.»

Η «ναυαρχίδα» των προϊόντων που διατίθενται στο κατάστημα είναι ο πράγματι καλός καφές που πουλιέται σε μια ανταγωνιστική τιμή για την περιοχή. Σχεδόν όλα τα υπόλοιπα προϊόντα έρχονται από Ελλάδα – ακόμη και τα πορτοκάλια για τους χυμούς είναι από τα Χανιά. Μια άλλη ιδιαιτερότητα του καταστήματος είναι ότι τα κλασικά ελληνικά φαγώσιμα διατηρούν την αρχική τους ονομασία – για παράδειγμα η τυρόπιτα, η κασερόπιτα ή η σπανακόπιτα. «Επιλέξαμε πολύ συνειδητά αυτή τη στρατηγική», εξηγεί η υπεύθυνη για το μάρκετινγκ Νένα Πολυχρονίδου. «Οι πελάτες μπορούν να δουν άλλωστε τα πάντα στις βιτρίνες. Επίσης, τονίζουμε την προέλευση των προϊόντων, κάτι που είναι πολύ βασικό – επειδή είναι πρώτες ύλες ελληνικές και είναι προϊόντα ΠΟΠ», δηλαδή προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Η «φιλοσοφία» της εταιρίας φαίνεται να έχει επιτυχία. Αν και διαθέτει μόλις 20 θέσεις εντός του καταστήματος, καθημερινά επισκέπτονται τον «Γρηγόρη» κατά μέσο όρο 500 άτομα, εκτιμά ο Στέλιος Στιβακτάκης. Βέβαια έρχονται και Έλληνες, αλλά στην πλειοψηφία τους οι πελάτες είναι Γερμανοί και πολλοί άλλοι από διάφορες άλλες εθνικότητες. Αυτός είναι ο λόγος που το προσωπικό δεν θα πρέπει να μιλά μόνο πολύ καλά γερμανικά αλλά και αγγλικά.
Οι εμπειρίες στο Βερολίνο έδωσαν στο Νίκο Δραμιτινό το θάρρος για το επόμενο βήμα: «Λειτουργήσαμε ένα χρόνο για να δούμε πώς συμπεριφέρεται η αγορά. Διαπιστώσαμε ότι τα νούμερά μας είναι πάρα πολύ καλά. Στόχος είναι να έχουμε ως το καλοκαίρι τέσσερα με πέντε μαγαζιά.» 


Πηγή: www.fortunegreece.com

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Ο Jamie Oliver κλείνει έξι εστιατόρια

Δύσκολοι καιροί για τον διάσημο τηλεοπτικό σεφ και επιχειρηματία Jamie Oliver, ο οποίος στο άμεσο μέλλον θα κλείσει έξι εστιατόρια.

Συγκεκριμένα, έξι συνολικά εστιατόρια της ιταλικής αλυσίδας Jamie’s Italian, από τα 42 που υπάρχουν σε Βρετανία και 36 στο εξωτερικό, θα κλείσει ο βρετανός σεφ, μέσα στους επόμενους μήνες σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία.

Ο κύριος λόγος που κατέστησε το εγχείρημα του Oliver μη βιώσιμο, το οποίο θα σπρώξει στην ανεργία 120 άτομα, είναι, τι άλλο, το Brexit, το οποίο άλλαξε την ισοτιμία λίρας-ευρώ - οι τιμές των υλικών που αγοράζει από την Ιταλία έχουν αυξηθεί εξαιτίας της πτώσης της αξίας της λίρας έναντι του ευρώ. Στα αυξημένα κόστη πρώτων υλών, ήρθε να προστεθεί, ως επακόλουθο, η μειωμένη επισκεψιμότητα σε πολλά από αυτά τα εστιατόρια, καθώς και τα αυξανόμενα κόστη εκπαίδευσης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε εστιατόριο Jamie's Italian θα πρέπει να έχει τουλάχιστον 3000 επισκέπτες την εβδομάδα για να μπορεί να καταστεί οικονομικά βιώσιμο.

Όπως ισχυρίστηκε το μάνατζμεντ της εταιρείας θα δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη της εν λόγω μάρκας στο εξωτερικό, καθώς και στην περαιτέρω διείσδυση στη Βρετανία μιας άλλης σειράς εστιατορίων με την ονομασία Barbecoa.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Jamie Oliver βιώνει την αποτυχία, καθώς κατά το παρελθόν είχε δημιουργήσει ορισμένες λιγότερο πετυχημένες επιχειρήσεις όπως η σειρά delicatessen Recipease, αλλά και η γαστρονομική pub Union Jack.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Τρίχες και αράχνες στο πιάτο...

Υπάρχουν κριτικές και κριτικές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ''καταγγέλουσα'' βρήκε τρίχες στο φαγητό της, ενώ στο πιάτο ενός άλλου συνδαιτυμόνα  μία αράχνη έκανε πασαρέλα.
Η εν λόγω κριτική ίσως να ταιριάζει και με το πρόσφατο άρθρο σχετικά με τους "πελάτες-εκβιαστές".
Η απάντηση του εστιάτορα, πάντως, αν και λίγο υπερβολική, είναι όλα τα λεφτά.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Καταναλωτές-Εκβιαστές. Η νέα τάση που ήρθε και στην Ελλάδα

Στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε Βρετανία και Αμερική, εδώ και λίγο καιρό είναι αρκετά δημοφιλές. Εμφανίζονται ως πελάτες και ζητούν από τον ιδιοκτήτη να μην τους χρεώσει το γεύμα ή τη διανυκτέρευση, προκειμένου να μη δημοσιεύσουν αρνητικά σχόλια στο TripAdvisor ή σε άλλες ιστοσελίδες που φιλοξενούν κριτικές. Υπάρχουν και αυτοί που, για να μην χάνουν το χρόνο τους, επικοινωνούν με το εστιατόριο ή το ξενοδοχείο και ζητούν εκβιαστικά δωρεάν γεύματα ή διανυκτερεύσεις.

Ηταν απλώς θέμα χρόνου αυτή η νέα «μόδα» να έρθει και στη χώρα μας. Φαίνεται ότι τον τελευταίο καιρό, έχει γαλουχηθεί και στα μέρη μας η φυλή των εκβιαστών-καταναλωτών, όσων δηλαδή εκβιάζουν εταιρείες, διατεινόμενοι ότι αν δεν πάρουν κάτι χωρίς να πληρώσουν, θα αναρτήσουν αρνητικές κριτικές.

Η εν λόγω φυλή βρίσκει διάφορους ευφάνταστους τρόπους για να δείξει ότι δεν επιθυμεί να πληρώσει. Παραπονιέται για οτιδήποτε. Ενίοτε το κάνει και τελείως απροκάλυπτα, όπως έγινε σε εστιατόριο στην Κηφισιά όταν ο ιδιοκτήτης άκουσε έκπληκτος να του λένε «νέο εστιατόριο είστε, καλό είναι να μην αρχίσετε με κακές κριτικές, έτσι δεν είναι;». «Ξέρετε, εγώ πάντα γράφω κριτικές για τα εστιατόρια που πάω, πιστέψτε με δεν θέλετε να φύγω δυσαρεστημένη», ήταν η αντίδραση άλλης πελάτισσας σε έτερο εστιατόριο. Μία άλλη παρέα, αν και ικανοποιήθηκαν τα παράλογα αιτήματά της, έγραψε, έτσι για να κάνει πλάκα, στην εταιρική σελίδα στο facebook ότι το σέρβις ήταν απαράδεκτο και το προσωπικό αγενέστατο.

Πολύ φοβάμαι ότι στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, όταν πλέον και ο κάθε αδαής αντιληφθεί τη βαρύτητα των κριτικών στη λήψη καταναλωτικών αποφάσεων, οι κακόβουλες κριτικές, ιδιαίτερα στο χώρο της εστίασης και της φιλοξενίας, από πελάτες-εκβιαστές θα λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Φαίνεται ότι, αν δεν ληφθούν μέτρα, το όπλο που είχε στη διάθεσή του ο σωστός επαγγελματίας, που πάντα προσπαθούσε να παρέχει καλό value for money στην πελατεία του, ευελπιστώντας σε μια καλή βαθμολογία και κατάταξη, μπορεί να εκπυρσοκροτήσει στα χέρια του.

Το ακανθώδες ερώτημα τώρα είναι «τι κάνουμε σε ένα τέτοιο περιστατικό». Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν πρέπει να υποχωρήσουμε στις ορέξεις του κάθε «αρπακτικού». Εξάλλου, με το να δώσουμε ότι εκβιαστικά μας ζητούν, δεν λύνεται το πρόβλημα. Αντιθέτως, διαιωνίζεται.
Όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο περιστατικό, θα πρέπει πρώτα από όλα να παραμείνουμε ψύχραιμοι, να δώσουμε κάποιες εναλλακτικές –μέσα σε λογικά πάντα πλαίσια- στον πελάτη, να καταγράψουμε στιχομυθίες και λεπτομέρειες (μπορεί να χρειαστούν για αργότερα) και να εκπαιδεύσουμε το προσωπικό ώστε να γνωρίζει πώς να χειριστεί τέτοιου είδους καταστάσεις.

Πρέπει άμεσα να επικοινωνήσουμε με το TripAdvisor, το οποίο έχει δημιουργήσει ειδική σελίδα όπου μπορούν να γίνουν καταγγελίες για κριτικές που είναι κακόβουλες και εκβιαστικές, και να ενημερώσουμε για τυχόν ανάρτηση τέτοιων κριτικών. Συμπληρωματικά, θα πρέπει να παρακολουθούμε τι γράφεται εκείνες τις μέρες στο διαδίκτυο (οι περισσότεροι ωστόσο δεν κάνουν την απειλή τους πράξη).

Επίσης, η επιχείρηση πρέπει να απαντήσει στην κριτική και να αντιμετωπίσει, με επιχειρήματα, τον τζαμπατζή πελάτη (πιστέψτε με, υπάρχουν απαντήσεις στο TripAdvisor που έγιναν viral, καταφέρνοντας εν τέλει να γυρίσουν τούμπα το παιχνίδι).

Πηγή: άρθρο του γράφοντα στο www.epixeiro.gr