Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Η συναρπαστική ιστορία των υποδημάτων Καλογήρου

Η δεκαετία του 1880 υπήρξε μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδος για την ελληνική οικονομία, καθώς ο αλόγιστος εθνικός δανεισμός τη φέρνει στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής. Συν τοις άλλοις, η διάθεση του 40-50% των εσόδων για την πληρωμή προηγούμενων χρεών, η κατάρτιση διαδοχικών ελλειμματικών προϋπολογισμών, καθώς και η κατακόρυφη πτώση στις εξαγωγές του βασικού ελληνικού εξαγωγικού προϊόντος, της σταφίδας, λόγω της ανάκαμψης των γαλλικών εξαγωγών, θα επιφέρουν το μοιραίο. Η χώρα μας, για μια ακόμη φορά, θα κηρύξει πτώχευση, με τον Χαρίλαο Τρικούπη να αναφωνεί στην Βουλή το ιστορικό «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν», μια φράση που ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται από τα πρακτικά της Βουλής, και θα προχωρήσει μονομερώς στη διακοπή αποπληρωμής δανείων που είχε λάβει από το εξωτερικό.
   Τα δύσκολα εκείνα χρόνια και συγκεκριμένα το 1890, ο Στέλιος Τριανταφύλλου ανοίγει ένα μαγαζί-εργαστήρι γυναικείων υποδημάτων στην πλατεία Συντάγματος, μεταξύ των οδών Ερμού και Καραγιώργη Σερβίας. Το 1910 το μαγαζί μετακομίζει στη σημερινή του θέση, στην πλατεία Κολοκοτρώνη, σε ένα κτίριο που ήταν το πρώτο στην Αθήνα που είχε κατασκευαστεί με σκυρόδερμα από Ιταλούς τεχνίτες. Με τη συμβολή του ανιψιού του, Κομνηνού Καλογήρου, ο οποίος αργότερα θα αναλάβει τα ηνία του καταστήματος, οι δύο τεχνίτες θα ξεχωρίσουν και θα καταστούν οι υποδηματοποιοί της βασιλικής οικογένειας.
   Ο Κομνηνός Καλογήρου, το έβδομο παιδί ξυλουργού από τη Σίφνο, είχε καταφθάσει στον Πειραιά σε ηλικία 13 ετών, μόνος με ένα πουγκί κρεμασμένο από το λαιμό με 25 δραχμές μέσα. Περνώντας από το Σύνταγμα, είδε στην πόρτα του υποδηματοποιείου Τριανταφύλλου αγγελία ότι «ζητείται μικρός». Η μοίρα του είχε μόλις σφραγιστεί.
   Καταρχήν, αγάπησε και παντρεύτηκε την ανιψιά του Τριανταφύλλου και όταν πια ήρθε η ώρα του Τριανταφύλλου να αποχωρήσει, ανέλαβε το κατάστημα, το οποίο μετονόμασε σε «Καλογήρου» σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τη χώρα, η οποία σημαδεύτηκε από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και κατατάχθηκε στο πολεμικό ναυτικό, τη Μικρασιατική καταστροφή και το Κραχ του 1929, όταν αναγκάστηκε να επινοικιάσει ένα τμήμα του μαγαζιού, μια απώλεια που ποτέ δεν ξεπέρασε – μόλις το 2005, οι απόγονοί του θα κατάφερναν να το επανακτήσουν και να επαναφέρουν το κατάστημα στην αρχική του μορφή.
   Ακολούθησε ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος και ο εμφύλιος σπαραγμός, περίοδος κατά την οποία το εργαστήριο λειτουργούσε στο υπόγειο του σπιτιού του. Όλα αυτά όμως δεν κατάφεραν να κάμψουν την εργατικότητα και την ευρηματικότητά του, καταφέρνοντας μάλιστα να επεκτείνει τη δραστηριότητά του, πέρα από τις παραγγελίες, στο έτοιμο υπόδημα, με αιχμή του δόρατος τα καλοκαιρινά πέδιλα, που παρασκεύαζε σε καλαπόδια δικής του παραγωγής.   
   Ωστόσο, οι κακουχίες, οι στερήσεις και ο ατέρμονος αγώνας για την επιβίωση εξασθένησαν την καρδιά του Κομνηνού Καλογήρου, με αποτέλεσμα να αφήσει την τελευταία του πνοή το 1948 σε ηλικία μόλις 58 ετών. Αναλαμβάνει η κόρη του, Άννα, που μπαινόβγαινε στο εργαστήριο από μικρή ηλικία, όντας από τις πρώτες γυναίκες επιχειρηματίες στην Ελλάδα, η οποία θα αφιέρωνε όλη της τη ζωή, μέχρι το θάνατό της το 2006, για να συνεχίσει την ένδοξη πορεία του προκατόχου της.
   «Η κυρία Άννα», όπως την αποκαλούσαν οι Αθηναίες πελάτισσές της, ήταν η ψυχή της Καλογήρου χάρη στο απαράμιλλο γούστο, τη φινέτσα και το κοφτερό της πνεύμα. Συνοδοιπόρο στο δύσκολο έργο είχε το σύζυγό της, Φραγκίσκο Λεμονή, ασυρματιστή στο επάγγελμα, που αποφάσισε να αφήσει τη θάλασσα, για να ασχοληθεί, τo 1950, με το υπόδημα και την οικογενειακή επιχείρηση, η οποία ψυχορραγούσε – με πωλήσεις που μετά βίας ξεπερνούσαν τα δύο τεμάχια σε ημερήσια βάση.
   Όντας φύση περίεργη και φιλομαθής, ταξιδεύει στις εκθέσεις του εξωτερικού και δημιουργεί προσωπικές επαφές με τους μαέστρους του είδους σε Ιταλία και Γαλλία. Μυημένος στα μυστικά της υψηλής υποδηματοποιίας, θα εισαγάγει μια σειρά καινοτομιών για την ελληνική πραγματικότητα, αφού εκείνη την εποχή τα παπούτσια φτιάχνονταν αποκλειστικά στο χέρι από τον τσαγκάρη, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι, από αισθητικής τουλάχιστον απόψεως, κάτω του μετρίου.
   Έτσι λοιπόν δημιουργεί το 1957, στο Περιστέρι, το πρώτο εργοστάσιο μηχανικής παραγωγής υποδημάτων στην Ελλάδα, στα πρότυπα του προσωπικού μέντορά του και κορυφαίου τότε ιταλού κατασκευαστή, Bruno Magli, καθιστώντας σύντομα το όνομα «Καλογήρου» συνώνυμο της κομψότητας και του στυλ. Πρωτοπορεί όμως και στον τομέα των εργασιακών σχέσεων, καθιερώνοντας την πληρωμή των εργατών του με ημερομίσθιο, αντί με το κομμάτι παραγωγής, κίνηση που θα εκτοξεύσει την παραγωγικότητά τους. Η αναγνώριση, ωστόσο, θα έρθει, το 1963, και από το εξωτερικό, με την Αγγλία να απορροφάει το 30% της ημερήσιας παραγωγής του εργοστασίου.
   Τη δεκαετία του '60 η μία καινοτομία διαδέχεται την άλλη, με τα υποδήματα Καλογήρου να συστήνουν στις Ελληνίδες το πλαστικό τακούνι, τις αγκράφες, τις χρωματιστές φόδρες στο εσωτερικό, τους φιόγκους, αλλά και νέα υλικά όπως η ψάθα, το νάιλον και το φίδι. Από το κατάστημα στην οδό Κολοκοτρώνη, που είχε την τύχη να γειτνιάζει με το θέατρο «Κεντρικόν» στο οποίο πρωταγωνιστούσαν τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, θα περνούσαν οι ομορφότερες και κομψότερες γυναίκες της αθηναϊκής ελίτ, όπως η Ειρήνη Παπά, η Ιλία Λυβικού, η Βέρα Κρούσκα και πολλές άλλες.
   Μέχρι το 1968, όταν τη σκυτάλη θα αναλάβει ο Κομνηνός Λεμονής, γιος του Φραγκίσκου και της Άννας, η επωνυμία «Καλογήρου» μετρούσε ήδη τέσσερα καταστήματα. Στα χρόνια του, το δίκτυο καταστημάτων θα διευρυνθεί και οι εξαγωγές θα επεκταθούν, με τα υποδήματα Καλογήρου να τοποθετούνται στις προθήκες των διασημότερων πολυκαταστημάτων του κόσμου, όπως το Bloomingdales στη Νέα Υόρκη.
   Τη δεκαετία του ’80, ο Κομνηνός Λεμονής με τη σύζυγό του Mαρίνα, θα ανοίξουν το πρώτο ελληνικό salon store, όπως το αποκάλεσε η γαλλική Vogue, όπου κυριαρχούσαν οι αναπαυτικοί καναπέδες, τα πολυτελή χαλιά και οι αντίκες, ενώ, με το άνοιγμα των συνόρων, θα φέρουν στην Ελλάδα επώνυμα brands, όπως Prada, Casadei και Sergio Rossi.

   Στις αρχές του 21ου αιώνα, το μικρό κατάστημα Καλογήρου είχε πια εξελιχθεί σε όμιλο επιχειρήσεων -τα ηνία του οποίου κατέχει πλέον η τέταρτη γενιά Καλογήρου, οι τρεις γιοι του Κομνηνού Λεμονή-  με πολλά ακόμα επώνυμα καταστήματα σε Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία και Μάλτα. 
   Δυστυχώς στα χρόνια της κρίσης, η επιτυχημένη πορεία της ιστορικής επιχείρησης θα ανακοπεί, οι πωλήσεις θα συρρικνωθούν (μείωση 50% από το 2008 έως το 2016), τα χρέη θα διογκωθούν, ενώ η αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή δεν θα ευδοκιμήσει, με αποτέλεσμα σήμερα το μέλλον της Καλογήρου να φαντάζει αβέβαιο - ήδη ορισμένα σημεία πώλησης έχουν κατεβάσει ρολά.

Πηγή: παλαιότερη συνέντευξη που μου παραχώρησε η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Ομίλου Καλογήρου, Γρηγορίου Χρύσα.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Πώς προέκυψε η ετικέτα ''Made in...(ονομασία χώρας)"

Η ετικέτα «Made in… (όνομα χώρας)» εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1887 για να περιγράψει τα προϊόντα που κατασκευάζονταν στη Γερμανία. Ωστόσο το «Made in Germany» δεν υπήρξε γερμανική επινόηση, αλλά… βρετανική.

Στις 23 Αυγούστου 1887 ψηφίστηκε νόμος στη Μεγάλη Βρετανία που είχε ως στόχο να προστατέψει τους ντόπιους παραγωγούς από τα ξένα προϊόντα. Ως εκ τούτου, σε μια προσπάθεια να ενθαρρυνθούν οι Βρετανοί να αγοράζουν βρετανικά αγαθά, όλα τα εισαγόμενα προϊόντα θα είχαν μία ένδειξη προέλευσης. Κάπως έτσι, όποια χώρα ήθελε να εξάγει τα προϊόντα της στη Βρετανία θα έπρεπε να έχει την ειδική σήμανση «Made in…»

Όλο αυτό είχε ως στόχο να στιγματίσει τα γερμανικά προϊόντα, καθώς υπήρχε διάχυτη η αντίληψη ότι οι Γερμανοί αντέγραφαν τα βρετανικά αγαθά. Στην πράξη ωστόσο, ήδη από τότε, τα γερμανικά προϊόντα ήταν ανώτερα ποιοτικά από τα αντίστοιχα βρετανικά.

Δυστυχώς για τους Βρετανούς, το εγχείρημα αυτό είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Η ετικέτα «Made in Germany» δεν άργησε να μετατραπεί σε σύμβολο υψηλής ποιότητας, με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι Βρετανοί καταναλωτές να προτιμούν τα γερμανικά αγαθά καθώς ήταν πιο αξιόπιστα και πιο φθηνά.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1891, τα περισσότερα εμπορικά έθνη της εποχής εκείνης καθιέρωσαν, δια νόμου, την ονομασία προέλευσης πάνω στα εξαγώγιμα αγαθά – το εν λόγω μοντέλο δεν θα αργήσει να αντιγραφεί από τους Γιαπωνέζους, που ζητούσαν ειδική σήμανση για προϊόντα που εισάγονταν από την Κίνα.

Η αποθέωση για το «Made in Germany» θα έρθει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα ταυτιστεί με το οικονομικό θαύμα που συντελέστηκε στη Γερμανία. Τότε οι γερμανικές εταιρείες αντιλήφθηκαν ότι αυτή η φράση ήταν θαυματουργή, εντάσσοντάς την στην επικοινωνιακή τους πολιτική. 

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Google Reviews. Πόσο σημαντικά είναι για την επιχείρησή σας

Η Google συνήθως συνιστά την αφετηρία για κάθε αναζήτηση που κάνει ο χρήστης στο διαδίκτυο. Οταν αναζητούμε πληροφορίες για τοπικές επιχειρήσεις όπως κομμωτήρια, ζαχαροπλαστεία, συνεργεία αυτοκινήτων, φαγάδικα, ξενοδοχεία κ.ά., το σημείο εκκίνησης είναι συχνά το ίδιο: Google. Αυτό είναι κάτι που η δημοφιλής μηχανή αναζήτησης το γνωρίζει πάρα πολύ καλά και φροντίζει ώστε να ενδυναμώσει περαιτέρω τη θέση της.
 Η σημασία των Google Reviews για μία επιχείρηση
Πριν λίγο καιρό λοιπόν η Google προέβη σε μία ανακοίνωση, με την οποία πιστοποιεί πως ο απόλυτος αριθμός των «Google reviews» συνυπολογίζεται σημαντικά στα αποτελέσματα αναζήτησης, ανά περιοχή – να σημειωθεί ότι ο αλγόριθμος της Google χρησιμοποιεί τουλάχιστον 200 μεταβλητές.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά: «Οι μετρήσεις και το σκορ των Google reviews συνυπολογίζονται στην κατάταξη της επιχείρησης, στα τοπικά αποτελέσματα αναζήτησης: περισσότερα reviews και θετικές αξιολογήσεις δύναται να βελτιώσουν την κατάταξη μιας επιχείρησης στα αποτελέσματα αναζήτησης στην περιοχή της».
Τι ακριβώς μας λέει η Google; Οι επιχειρήσεις που θα έχουν περισσότερα reviews, κατά προτίμηση πρόσφατα και θετικά, θα επιβραβεύονται με μία καλύτερη θέση στην κατάταξη, στα αποτελέσματα αναζήτησης. Όλα αυτά επειδή, στα μάτια των χρηστών, οι επιχειρήσεις αυτές θεωρούνται πιο αξιόπιστες – δεν είναι τυχαίο ότι το 88% των χρηστών εμπιστεύεται τις διαδικτυακές κριτικές όσο και την από στόμα σε στόμα επικοινωνία (word of mouth).
 Τι είναι όμως τα Google Reviews;
Για όσους δεν γνωρίζουν, τα Google Reviews είναι οι επώνυμες κριτικές που εμφανίζονται για τοπικές επιχειρήσεις όταν ο χρήστης κάνει μία αναζήτηση μέσα από την Google ή χρησιμοποιεί τους χάρτες (Google Maps). Αν κάνει κλικ σε μία επιχείρηση, τότε θα εμφανιστούν μπροστά του όλες οι κριτικές που έχουν γίνει για το εν λόγω κατάστημα-επιχείρηση. Σύμφωνα με έρευνες, οι κριτικές αυτές είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάζει η πλειοψηφία των χρηστών καθώς τους παρέχει άμεσα πολύτιμες πληροφορίες.
Οι κριτικές δύναται να προέλθουν και από συνεργαζόμενες με την Google online επιχειρήσεις, κυρίως αυτές που δραστηριοποιούνται στο online reputation management (π.χ. εταιρεία συλλέγει τα σχόλια των πελατών ενόσω βρίσκονται ακόμη στο ξενοδοχείο και τα δημοσιεύει ως Google Reviews).
 Πώς να ενθαρρύνετε τους χρήστες να αφήσουν κριτική
Όπως είδαμε, οι κριτικές στην Google δεν συνεπάγονται μόνο καλύτερη θέση μιας εταιρείας στη μηχανή αναζήτησης, αλλά και αποτελούν, αν είναι θετικές, μία ψήφο εμπιστοσύνης με ιδιαίτερη βαρύτητα. Πώς μπορεί όμως μία τοπική επιχείρηση να προσελκύσει περισσότερα Google Reviews;
Πρώτα από όλα, θα πρέπει να υπάρχει πιστοποίηση της εταιρείας. Αυτό μπορεί να γίνει χωρίς καμία χρέωση μέσω της Google+ ή του Google My Business, κατοχυρώνοντας ουσιαστικά την επιχείρηση στη μεγαλύτερη μηχανή αναζήτησης. Mόνο τότε οι πληροφορίες θα μπορούν να είναι έγκυρες για εμφάνιση στους Χάρτες, στην Αναζήτηση και σε άλλες υπηρεσίες της Google.
Κατόπιν, θα πρέπει να μην ξεχνάμε να ζητάμε από τους πελάτες να γράψουν σχόλια. Από μόνοι τους οι πελάτες είναι πιο πιθανό να γράψουν μία αρνητική παρά μία θετική κριτική. Ως εκ τούτου, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη, αν είναι ικανοποιημένοι, να ενθυμηθούν να γράψουν κριτική.
Πολλές εταιρείες, επίσης, προωθούν το λογαριασμό τους στο Google+, μέσα από τα εταιρικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή τα παραδοσιακά μέσα (π.χ. ταμπέλες ή αυτοκόλλητα μέσα στα καταστήματα), ζητώντας από τους χρήστες να το επισκεφθούν για να αναζητήσουν προσφορές και φυσικά να αφήσουν σχόλια (ενίοτε παρέχονται και εκπτώσεις σε πελάτες που αποδεδειγμένα άφησαν κάποια κριτική).
Τέλος, η απάντηση στις κριτικές, θετικές ή αρνητικές, δείχνει στους χρήστες μία επιχείρηση που ακούει τη γνώμη των πελατών της. Ιδιαίτερα στις αρνητικές κριτικές, η εταιρεία θα πρέπει να απαντήσει προκειμένου οι υπόλοιποι χρήστες να ακούσουν και τη δική της άποψη. Αρκετεw ταιρείες πάνε ένα βήμα παραπέρα, ενσωματώνοντας, για λόγους SEO, στις απαντήσεις τους λέξεις-κλειδιά, λέξεις δηλαδή που χρησιμοποιούν οι χρήστες όταν κάνουν μια σχετική αναζήτηση (π.χ. ξενοδοχείο Ναυσικά Λευκάδα).


Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ενας ποντικός που, αν υπήρχε, θα διαλυόταν...

Πριν από λίγα χρόνια ένας Αμερικάνος καταναλωτής επιχείρησε να μηνύσει την Pepsi, διεκδικώντας 50.000 δολάρια, ισχυριζόμενος ότι μέσα σε ένα αναψυκτικό Mountain Dew, βρήκε ένα ποντίκι.

Σύμφωνα με τη μηνυτήρια αναφορά, ο εν λόγω κύριος, αφού ήπιε λίγο αναψυκτικό, οπότε και διαπίστωσε την δυσάρεστη γεύση του που του προκάλεσε στομαχικές διαταραχές, άδειασε το υπόλοιπο του περιεχομένου σε ένα μπολ, όπου διαπίστωσε έκπληκτος ότι ξεπρόβαλε ένας ποντικός.

Η υπερασπιστική γραμμή που ακολούθησε η παραγωγός του Mountain Dew υπήρξε αμφιλεγόμενη καθώς στηρίχθηκε στα αποτελέσματα έρευνας ότι ένα ποντίκι αν όντως υπήρχε μέσα στο κουτάκι. θα διαλυόταν σε ζελέ, λόγω της όξινης φύσης του περιεχομένου του, μέσα σε λίγους μόλις μήνες.

Σύμφωνα με την εταιρεία, το επίμαχο αναψυκτικό εμφιαλώθηκε το 2008 και καταναλώθηκε ένα χρόνο μετά, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι οτιδήποτε και αν υπήρχε μέσα θα είχε μετατραπεί σε... ζελέ.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Καμπάνια της Heinz βγαλμένη από τη σειρά Mad Men...

Πριν από 50 χρόνια, ένας διαφημιστής στην Νέα Υόρκη ονόματι Donald Draper παρουσίασε σε έναν από τους μεγαλύτερους πελάτες της εταιρείας του, την Heinz, μια πρόταση για μια διαφημιστική καμπάνια που ήταν αρκετά μπροστά από την εποχή της: το προϊόν δεν θα φαινόταν καθόλου στη διαφήμιση (abstract advertising), παρά μονάχα θα άφηνε τον κόσμο να το φαντάζεται, βλέποντας θελκτικές φωτογραφίες και μια χαρακτηριστική ατάκα (σλόγκαν) που θα ανέφερε το όνομά του. Ο πελάτης δεν ενθουσιάστηκε από την τολμηρή προσέγγιση και προτίμησε να διαλέξει έναν πιο συμβατικό τρόπο προώθησης του προϊόντος του, απορρίπτοντας τη ριζοσπαστική πρόταση του διαφημιστή.

H διαφήμιση θα έδειχνε λαχταριστά πορτρέτα φαγητών -όπως τραγανές τηγανητές πατάτες, ζουμερά cheeseburger και τρυφερές μπριζόλες- αλλά η κέτσαπ δεν θα υπήρχε πουθενά. Η μόνη αναφορά στο προϊόν θα ήταν το σλόγκαν που θα αναγραφόταν πάνω από τα φαγητά «Pass the Heinz» (Πέρασέ μου τη Heinz).

H εν λόγω ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας από ένα επεισόδιο της εξαιρετικής αμερικανικής σειράς «Mad Men», η οποία αφηγείται τις ζωές των διαφημιστών μιας μεγάλης εταιρείας, της Madison Avenue, κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60. Η εν λόγω καμπάνια που είχε, δήθεν, προτείνει ο Draper στη Heinz ήταν όντως πολύ καινοτόμα για την εποχή της, η κεντρική ιδέα όμως ήταν ιδιοφυής. Η διαφήμιση άφηνε τον εν δυνάμει πελάτη να φαντάζεται το προϊόν, να το σκέφτεται για ώρες μετά τη θέαση της διαφήμισης και, εν τέλει, να το λαχταρά. Και όλα αυτά χωρίς καν να δείχνει το μπουκάλι της κέτσαπ.


Πενήντα χρόνια μετά, σε μια εξίσου ιδιοφυή κίνηση της Heinz (της πραγματικής, αυτή τη φορά), η καμπάνια «Pass the Heinz» παίρνει σάρκα και οστά. Σε μια σύζευξη του πραγματικού και του φανταστικού κόσμου, η Heinz αποφάσισε να υλοποιήσει την καμπάνια του Draper, σχεδόν ακριβώς όπως την είχε παρουσιάσει στη σειρά, και να την κυκλοφορήσει στην Νέα Υόρκη τόσο σε έντυπη μορφή όσο και σε άλλες μορφές (διαφημιστικές πινακίδες κ.λπ).


Πηγή: απόσπασμα από άρθρο του www.huffingtonpost.gr

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η τραγική ιστορία του πραγματικού εφευρέτη του τηλεφώνου

Το 2002, με μια απόφαση που άλλαξε τα βιβλία της ιστορίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν ως εφευρέτη του τηλεφώνου τον Φλωρεντίνο Αντόνιο Μεούτσι, 113 χρόνια μετά τον θάνατό του. Πρόκειται για μια μεγάλη νίκη της ιταλοαμερικανικής κοινότητας που ζητούσε για χρόνια δικαίωση για τον άγνωστο εφευρέτη, που είδε τον Σκωτσέζο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ να παίρνει τα εύσημα για την δική του πατέντα.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων αναγνώρισε για πρώτη φορά την αδικία που είχε υποστεί ο Ιταλός μετανάστης, ο οποίος είχε παρουσιάσει το πρώτο τηλέφωνο το 1860 στην Νέα Υόρκη, 16 χρόνια πριν ο Μπελ κατοχυρώσει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Όλα άρχισαν όταν ο ίδιος μελετούσε την δυνατότητα θεραπείας με ηλεκτρικό σοκ στην Κούβα, την δεκαετία του 1830. Σε ένα από τα πειράματά του διαπίστωσε ότι ο ήχος μπορεί να «ταξιδέψει» σε ένα χάλκινο καλώδιο με την βοήθεια ηλεκτρικών παλμών.

Το 1850 ο ίδιος μετακόμισε με την σύζυγό του, Εστέρ, στην Νέα Υόρκη για να μελετήσει περισσότερο την πιθανή εφαρμογή αυτής της ανακάλυψης. Εκεί, κατάφερε να συνδέσει τηλεφωνικώς το δωμάτιο της παράλυτης γυναίκας του με το γειτονικό του εργαστήριο και μια δεκαετία αργότερα είχε δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα τηλεπικοινωνιών, το οποίο και παρουσίασε δημοσίως. Ο ιταλικο-αμερικανικός Τύπος είχε μάλιστα εκθειάσει την συγκεκριμένη εφεύρεση, όμως η είδηση δεν έφτασε ποτέ στον αγγλόφωνο Τύπο και ελάχιστοι γνώριζαν για το «τηλετρόφωνο», όπως είχε αρχικά ονομαστεί.

Στην συνέχεια, ο Μεούτσι ήρθε αντιμέτωπος από μια σειρά από ατυχίες. Αδυνατούσε να μάθει την αγγλική γλώσσα, δεν τον στήριξε οικονομικά καμία τράπεζα, ενώ έφερε σοβαρά εγκαύματα μετά από ένα ατύχημα σε ένα ατμόπλοιο. Σαν να μην έφτανε αυτό, η γυναίκα του, Εστέρ, πούλησε τις πρώτες συσκευές του σε ένα κατάστημα μεταχειρισμένων για μόλις έξι δολάρια και ο ίδιος κλήθηκε να φτιάξει άλλα από την αρχή, τα οποία αυτή την φορά ήταν μάλιστα περισσότερο εξελιγμένα.

Ωστόσο, ο ίδιος αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούσε να πληρώσει 250 δολάρια για να αποκτήσει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Στην συνέχεια απέστειλε τα μοντέλα του στην εταιρεία τηλεγράφων Western Union, όμως κανένα από τα στελέχη δεν δέχτηκε να τον συναντήσει από κοντά. Όταν μάλιστα ζήτησε να πάρει πίσω τα μοντέλα του, η εταιρεία είπε ότι χάθηκαν. Δύο χρόνια αργότερα, ο Γκράχαμ Μπελ, που μοιραζόταν το ίδιο εργαστήριο με τον Μεούτσι, κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το τηλέφωνο, υπέγραψε μια επικερδή συμφωνία με την Western Union και απέκτησε παγκόσμια φήμη.
Ο Μεούτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, κινήθηκε νομικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο δέχτηκε να εξετάσει την υπόθεση και ο ίδιος βρισκόταν πολύ κοντά στην νίκη, όμως τον διέκοψε ο θάνατος. Το 1889, ο Φλωρεντίνος αφήνει την τελευταία του πνοή και η υπόθεση «θάφτηκε» σε κάποιο συρτάρι. Η δικαίωση ήρθε τελικά 113 χρόνια αργότερα, χάρη στην επιμονή της ιταλοαμερικανικής κυβέρνησης που ζητούσε να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Πηγή: www.huffingtonpost.gr

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Η γνήσια ελληνική κουζίνα που κρύβαμε επιμελώς κάτω από το χαλάκι…

Πώς από το τζατζίκι, το σουβλάκι και τον μουσακά περάσαμε, επιτέλους, στην παραδοσιακή ελληνική διατροφή…

Ένα case study άθλιου μάρκετινγκ…
Ο Ελληνας κατάφερε το ακατόρθωτο. Για δεκαετίες ολόκληρες κατάφερε να ακυρώσει την γνήσια ελληνική κουζίνα, που αποτελεί θεμέλιο λίθο της μεσογειακής διατροφής. Η ατέρμονη προσπάθειά του, που βασίστηκε στην αναζήτηση του εύκολου κέρδους, στην έλλειψη εξειδικευμένων γνώσεων και στην εκμετάλλευση των αδαών τουριστών, τελικά απέφερε καρπούς. Καταφέραμε να συρρικνώσουμε την ελληνική διατροφή και να την ταυτίσουμε, στα μάτια των ξένων, με συγκεκριμένα προϊόντα (ορισμένα αμφιβόλου ελληνικότητας), όπως μουσακά, γύρο, τζατζίκι, χωριάτικη σαλάτα κ.ά.

Οι παράπλευρες απώλειες…
Ένα σημαντικό όπλο που είχαμε στη διάθεσή μας, καταφέραμε, με την ανοχή της πολιτείας, να το κάνουμε να εκπυρσοκροτήσει στα ίδια μας τα χέρια. Αντί να αναδείξουμε τα οφέλη της ελληνικής κουζίνας και να τη συνδέσουμε με το τουριστικό μας προϊόν, εμείς ακολουθήσαμε τον εύκολο δρόμο. Φθάσαμε μάλιστα σε σημείο να αναζητήσουμε φθηνά υποκατάστατα για να κατεβάσουμε ακόμη περισσότερο το κόστος. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα: λευκό τυρί αντί για την ελληνική φέτα, ακόμη και παρασκευή μουσακά στην Κίνα για τις ανάγκες που γεννά το all inclusive στη Ρόδο.
Ως εκ τούτου, βάλαμε τρικλοποδιά στον ίδιο μας τον εαυτό. Καταδικάσαμε τις εξαγωγές γνήσιων ελληνικών προϊόντων σε μαρασμό με ότι αυτό συνεπάγεται για την εθνική οικονομία - το ένα τρίτο των εξαγωγών προς Γερμανία είναι τρόφιμα και ποτά και κύριοι «πρέσβεις» αυτών των προϊόντων είναι τα ελληνικά εστιατόρια. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εξαγωγείς φέτας στην Ευρώπη αντιμετώπισαν προβλήματα καθώς οι Ευρωπαίοι, που κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στη χώρα μας είχαν γευτεί το λευκό τυρί, αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι αυτή ήταν η πραγματική φέτα.

Κάτι όμως φαίνεται να αλλάζει…
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται, επιτέλους, μία στροφή. Η αρχή έγινε με την καθιέρωση του ελληνικού πρωινού στα ξενοδοχεία, που μύησε τους τουρίστες στους θησαυρούς της τοπικής κουζίνας. Συν τοις άλλοις, μια νέα γενιά επιχειρηματιών στο χώρο της εστίασης και της φιλοξενίας αποφάσισε να «ξεθάψει» παραδοσιακές συνταγές, συστατικά και πιάτα (βλέπε σταμναγκάθι, φάβα, σαλάτα με φακές, σερβιρισμένες σε καλαίσθητο περιβάλλον) και να τα προσφέρει στο κοινό, που διψούσε για νέες εμπειρίες.
Τα Navarino Icons, για παράδειγμα, που παράγονται από ντόπιους παραγωγούς της Μεσσηνίας και καταναλώνονται από τους επισκέπτες του Costa Navarino, πρόσφατα κέρδισαν μία ακόμη διάκριση, καθώς το Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο Navarino Icons ανακηρύχθηκε ως Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο για το 2016.

Αλλάζουν και τα ελληνικά εστιατόρια στη Γερμανία…
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle, στη Γερμανία τα ελληνικά εστιατόρια με την γαλανόλευκη και τα αγάλματα με το Δία και την Αφροδίτη να φιγουράρουν στις γωνιές και στα οποία κάποιος μπορεί να απολαύσει σουβλάκι, γύρο, μπιφτέκι και τζατζίκι, αρχίζουν σιγά σιγά να παραχωρούν τη θέση τους σε άλλα πιο εκλεπτυσμένα, τόσο ως προς το design όσο και ως προς το προσφερόμενο προϊόν.
Κάπως έτσι οι Γερμανοί καταναλωτές μυούνται σε εκλεκτά ελληνικά προϊόντα όπως μοναστηριακή σούπα, βιολογικά κρασιά, αλλαντικά χωρίς συντηρητικά, καλαμαράκια με σπανάκι, φάβα, γλυκό του κουταλιού από τζίντζερ και λεβάντα που παρασκευάζει οικοτεχνία στη Θεσσαλία, μαρμελάδα από ντοματίνια, καθώς και σαλάτα με φακές.

Σύμφωνα με το γερμανικό δημοσίευμα, αυτή η νέα εικόνα της Ελλάδας, αν και στην αρχή ξένισε («στην αρχή έμπαιναν πελάτες μέσα, όταν το μαγαζί δεν ήταν γνωστό, άνοιγαν τον κατάλογο, διάβαζαν, δεν έβρισκαν το γύρο, το σουβλάκι, το μπιφτέκι, τον έκλειναν ευγενικά και έφευγαν» δήλωσε γλαφυρά ένας Ελληνας εστιάτορας). αρέσει τόσο στους Γερμανούς όσο και στον ξένο πληθυσμό της κάθε περιοχής, ιδίως Ιάπωνες και Γάλλους. Οι Ελληνες μετανάστες, από την άλλη, δυστυχώς δεν αποτελούν μία από τις αγορές-στόχους αυτών των πρωτοποριακών μαγαζιών – εξάλλου, σε αντίθεση με άλλους λαούς, όπως οι Εβραίοι, δεν φημιζόμαστε για την αλληλεγγύη μας. 

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Πωλήθηκε (και) η Apivita

Μετά από πολύμηνη «μάχη» γνωστών πολυεθνικών ομίλων, το πλειοψηφικό πακέτο της ελληνικής εταιρείας Apivita, της 13ης μεγαλύτερης εταιρείας φυσικών καλλυντικών στον κόσμο, πουλήθηκε στην ισπανική Puig, έναντι 40 εκατ. ευρώ, που δραστηριοποιείται στον τομέα των καλλυντικών και διανέμει τα προϊόντα της σε 150 χώρες.

Την ελληνική εταιρεία παραγωγής φυσικών καλλυντικών φλέρταρε τους προηγούμενους μήνες και η L'Oreal. Όπως είχαν αναμεταδώσει διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο γαλλικός όμιλος είχε ορίσει το τίμημα στα 20 εκατ. ευρώ ενώ έχει δεσμευθεί και για την κάλυψη των χρεών της Apivita, ύψους 30 εκατ. ευρώ, χωρίς όμως να διασφαλίζεται το μέλλον των 300 εργαζομένων της καθώς και η διατήρηση της ηγεσίας από την οικογένεια Κουτσιανά.

Από το κασελάκι με τα μαύρα σαπούνια ...στην εξαγορά
Η επιτυχημένη εξαγορά ήρθε να επισφραγίσει την πραγματοποίηση του ονείρου δύο νεαρών φαρμακοποιών, της Νίκης και του Νίκου Κουτσιανά, οι οποίοι γνωρίστηκαν το 1972, όταν η Νίκη πήγε να κάνει την πρακτική της σε συνοικιακό φαρμακείο των Αθηνών. Παντρεύτηκαν στο ναό που υπήρχε ακριβώς δίπλα στο φαρμακείο (παρότι το προσκλητήριο γάμου, που είχε σχεδιάσει ο φίλος τους, σκιτσογράφος Σπύρος Ορνεράκης, τους απεικονίζει μέσα σε αυτό) και συνειδητοποιώντας το κοινό τους πάθος για τη φύση, άρχισαν να παράγουν τα πρώτα φυσικά καλλυντικά στην Ελλάδα.

Στην αρχή η διάθεση των προϊόντων γινόταν σε φίλους και συγγενείς, ώσπου το 1977 η Νίκη έκλεισε 48 χειροποίητα σαπούνια σε ένα κουτί κι άρχισε να περπατάει στους δρόμους της Αθήνας, προσπαθώντας να πουλήσει στα φαρμακεία αυτό που αρχικά ουδείς αγόραζε: «μαύρα» ελληνικά σαπούνια, που δεν μύριζαν και πολύ ωραία, σε τιμή δεκαπλάσια από εκείνη ενός κοινού σαπουνιού, αφού οι βασικές πρώτες ύλες -πρόπολη και θυμάρι- ήταν φυσικές άρα και ακριβές.

Σε μια εποχή που το εισαγόμενο κέρδιζε τις εντυπώσεις σε σχέση με το ελληνικό οι πρώτες προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία. Εκείνη όμως συνέχισε μέχρι που τα σαπούνια άρχισαν να αποκτούν πελάτες. «Τελικά, πουλήσαμε αυτό που δεν μπορούσε να πουληθεί» είχε αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή της η ιδρυτής της εταιρείας. Το όραμα του ζεύγους Κουτσιανά, με αφετηρία του την φύση και την χλωρίδα της χώρας μας, απέκτησε επισήμως το όνομα Apivita (από τα λατινικά apis-μέλισσα και vita-ζωή) το 1979. H βάση για τα πρώτα τους φυσικά καλλυντικά ήταν κυρίως μελισσοκομικά προϊόντα και ελληνικά βότανα. Eν συνεχεία, βέβαια τα προϊόντα πολλαπλασιάστηκαν το ίδιο και τα φυσικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τους.

Το 1991 αξιοποιώντας και αναδεικνύοντας τις ιδιότητες των αιθερίων ελαίων, κυκλοφορούν τη σειρά ΑROMATHERAPY και τη σειρά εξατομικευμένων καλλυντικών PERSONAL.. Το 2001 προχωρούν σε μια ακόμα καινοτομία. Αφουγκραζόμενοι τις επιθυμίες των πελατών κυκλοφορούν τις μάσκες προσώπου, express beauty masks, σε συσκευασία μονοδόσεων σε φακελάκια. Η επιτυχία τους είναι εντυπωσιακή, σε σημείο που ο γκουρού του marketing Philip Kotler να την χαρακτηρίζει «case study»

Σήμερα πλέον, που η Apivita συμπληρώνει 38 χρόνια ζωής, δραστηριοποιείται σε 15 χώρες, σε συνεργασία με αλυσίδες φαρμακείων αλλά και στον χώρο της λιανικής με δικά της καταστήματα, στα πρότυπα του εμβληματικού καταστήματός της «The APIVITA Experience Store» στο κέντρο της Αθήνας.
Σημαντικό μερίδιο στη διαχρονική επιτυχία της Apivita έχει η προσήλωσή της στην έρευνα και την ανάπτυξη. Συγκεκριμένα η εταιρεία συμμετέχει σε δέκα ερευνητικά προγράμματα σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και συνεργάζεται με 71 ιδρύματα σε 22 διαφορετικές χώρες. Η έρευνα εστιάζεται κυρίως στα βότανα της ελληνικής φύσης, τα μελισσοκομικά προϊόντα, αλλά και τον υποθαλάσσιο χώρο της Μεσογείου.


Πηγή: προσαρμογή σε άρθρο του www.insider.gr

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

City Guides. Η νέα, τουριστική, λειτουργία του Facebook

Το Facebook, σε μια προσπάθεια να «χτυπήσει» το Foursquare, αποφάσισε να επενδύσει στον τουρισμό εγκαινιάζοντας τη λειτουργία City Guides (οδηγός πόλεων). Οι ενδιαφερόμενοι, μεταβαίνοντας στην επιλογή «more» (περισσότερα) στο menu θα μπορούν να βλέπουν πλέον μία λίστα με πόλεις που έχουν επισκεφτεί οι φίλοι τους, με προτάσεις και δραστηριότητες σε κάθε τοποθεσία.

Aν ο χρήστης κάνει κλικ σε κάποια από αυτές τις πόλεις, θα εμφανιστούν τα «στρογγυλά προσωπάκια» των φίλων του, που την έχουν επισκεφθεί – οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από τα check-in και τις αναρτήσεις που έχουν κάνει (η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα το δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης δεν είχε αξιοποιήσει σε μεγάλο βαθμό αυτά τα δεδομένα).

Αν επιλέξει, τώρα, να κάνει κλικ σε κάποιον φίλο του, θα ξεδιπλωθούν μπροστά του τα μέρη που αυτός έχει επισκεφθεί (π.χ. εστιατόρια, ξενοδοχεία, καταστήματα με σουβενίρ), μέσα στην πόλη. Μπορεί, επίσης, και να αποθηκεύσει τις πληροφορίες που του φαίνονται χρήσιμες σε ειδικό σημείο στην κορυφή της σελίδας της κάθε πόλης.

Η εν λόγω λειτουργία είναι χρήσιμη όχι μόνο όταν κάποιος έχει αρκετούς πολυταξιδεμένους φίλους, αλλά και επειδή σε κάθε οδηγό πόλης υπάρχει μία λίστα με τα «μέρη που επισκέπτονται οι ντόπιοι» (Places the Locals Go). Αξιοποιώντας τις τεχνολογικές καινοτομίες, το Facebook θα προσφέρει μία περίληψη για το τι λένε οι ντόπιοι για κάθε τοποθεσία-επιχείρηση (π.χ. για ένα εστιατόριο θα μπορούσε να είναι «το συνιστούν ανεπιφύλακτα για τα σουτζουκάκια του και την άψογη εξυπηρέτηση).

Επιπρόσθετα, η City Guides, η οποία προς το παρόν είναι διαθέσιμη μόνο για μεγάλες πόλεις (π.χ. πρωτεύουσες), θα ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους για τις προσεχείς εκδηλώσεις
που θα λάβουν χώρα, καθώς και για τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της κάθε πόλης.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Μια ιταλική start-up προωθεί την ιδέα των "πράσινων νεκροταφείων"...

Μία ιταλική start-up δημιούργησε ένα εξαιρετικά καινοτόμο project, καθώς προτείνει την οργανική ταφή των θανόντων μέσα σε μία κάψουλα, όπου το σώμα θα βιοδιασπάται και θα μετατρέπεται σε θρεπτική ουσία για τα δέντρα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα eco-friendly concept που καταργεί την έννοια του νεκροταφείου, με όλα τα αρνητικά που αυτό συνεπάγεται, και προωθεί την ιδέα ενός «ιερού δάσους».
Σύμφωνα με τη φιλοσοφία της Capsula Mundi, ο θανών τοποθετείται, στην εμβρυακή στάση, σε μία κάψουλα, η οποία θάβεται στο έδαφος. Ακριβώς από πάνω θα φυτευτεί ένα δέντρο, το οποίο είχε επιλεγεί, ανάμεσα από μία ευρεία ποικιλία, όσο ο πρόσφατα αποβιώσας ήταν ακόμη εν ζωή.


Καθώς το σώμα θα διασπάται μέσα στη βιοδιασπώμενη κάσα, θα αποτελέσει λίπασμα για το δέντρο που βρίσκεται από πάνω. Μία ζωή λοιπόν που έφυγε θα δώσει ζωή σε ένα δέντρο, το οποίο η οικογένεια του θανόντα θα μπορεί να ποτίζει και γενικώς να το προσέχει.  

Το project δεν έχει ακόμα λάβει σάρκα και οστά καθώς στην Ιταλία απαγορεύεται μία τέτοιου είδους οικολογική ταφή – εξάλλου, η Εκκλησία και δη το Βατικανό δεν θα ενθουσιαστούν με την ιδέα. Η εταιρεία ωστόσο φιλοδοξεί να δημιουργήσει «πάρκα μνήμης» αντί για ταφόπλακες, περιορίζοντας έτσι τη χρήση ξύλου για την κατασκευή φέρετρων (όπως η ίδια ισχυρίζεται στην ιστοσελίδα της, ένα δέντρο χρειάζεται 30 χρόνια για να φθάσει σε ικανοποιητικό μέγεθος και να .κοπεί για να μετατραπεί σε φέρετρο, που είναι ωφέλιμο μόλις για 2-3 ημέρες).

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Porsche 911. Ενα μοντέλο που η Porsche δεν ήθελε...

Μολονότι η Porsche 911 θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα σπορ αυτοκίνητα όλων των εποχών, εντούτοις η ίδια η Porsche δεν την ήθελε…

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο σχεδιαστής του, ο Μπάτζι Πόρσε, γιος του Φέρι Πόρσε, σχεδιαστή της θρυλικής 356 και εγγονός του Φερδινάνδου Πόρσε, σχεδιαστή του «Σκαραβαίου», εκδιώχθηκε από το σχολείο βιομηχανικού σχεδίου όπου σπούδαζε, ήδη από τον πρώτο χρόνο, λόγω «έλλειψης ταλέντου»…

Η συνέχεια όμως δεν ήταν πολύ καλύτερη. Όταν ο Μπάτζι ξεκίνησε να εργάζεται για τον πατέρα του στην επιχείρησή του, τα σχέδια του για ένα πρωτοποριακό σπορ αυτοκίνητο αγνοήθηκαν, καθώς του ζητήθηκε από τον επικεφαλής του τμήματος να προβεί σε σημαντικές τροποποιήσεις. Εχοντας πίστη στις ιδέες του, ανέθεσε σε μία ανεξάρτητη επιχείρηση να δημιουργήσει το πρωτότυπο. Η πρώτη Porsche 911 είχε μόλις γεννηθεί – η αρχική ονομασία ήταν 901, ωστόσο το 0 στη μέση ήταν κατοχυρωμένο από την Peugeot.

O Μπάτζι δικαιώθηκε για την επιμονή του. Οι πωλήσεις της 911 έφθασαν το ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα στον μισό και πλέον αιώνα που βρίσκεται στην παραγωγή. Αρκετά καλά για έναν σχεδιαστή που δεν διέθετε ταλέντο…

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Αστέρι Michelin δόθηκε κατά λάθος σε μικρό, οικογενειακό εστιατόριο...

Φαίνεται ότι όλοι δικαιούνται τα πέντε λεπτά δημοσιότητας, ακόμη και ένα μικρό εστιατόριο, για εργάτες, στη γαλλική πόλη Μπουρζ, το «Bouche à Oreille», στο οποίο εκ παραδρομής αποδόθηκε ένα… αστέρι Michelin.

Όλα ξεκίνησαν όταν το αστέρι που προοριζόταν για το «Bouche à Oreille», γκουρμέ εστιατόριο βραβευμένου σεφ, καταχωρήθηκε κατά λάθος στο μικρό συνονόματο οικογενειακό εστιατόριο, που βρίσκεται 200 χιλιόμετρα μακριά, βόρεια, στο Μπουτερβιγιέ.
Μολονότι το λάθος καταγράφηκε μόνο στην ιστοσελίδα (όπου χρειάστηκε μία εβδομάδα για να διορθωθεί) και όχι στον έντυπο Οδηγό των Βραβείων ή στην εφαρμογή για κινητά, ήταν αρκετό ώστε πλήθος Γάλλων να συρρεύσει στο επαρχιακό εστιατόριο, που σερβίρει μπέργκερ και πατάτες, για να δοκιμάσει τα πιάτα του, με αποτέλεσμα οι τέσσερις σερβιτόροι του να τρέχουν και να μην προλαβαίνουν. Η δε ιδιοκτήτριά του φαίνεται να απολαμβάνει αυτή την απρόσμενη και προσωρινή δημοσιότητα.


Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Το θρυλικό Nokia 3310 επιστρέφει...

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί για την Nokia και συγκεκριμένα για το πιο επιτυχημένο, σε πωλήσεις, κινητό της. το 3310.

Μέσα λοιπόν στο 2017 το ιστορικό μοντέλο θα αναγεννηθεί από την τέφρα του, 17 σχεδόν χρόνια μετά, από την φινλανδική HMD Gloval Oy, την εταιρεία που απέκτησε τα αποκλειστικά δικαιώματα κυκλοφορίας κινητών τηλεφώνων που φέρουν το brand name Nokia.


Το εν λόγω κινητό απέκτησε μία νέα εμφάνιση, που ωστόσο εύλογα παραπέμπει στον προκάτοχό του, αλλά η βασική διαφορά του θα είναι στην αντοχή του καθώς θα διαθέτει μπαταρία που διαρκεί περίπου 31 ημέρες σε κατάσταση standby και 22 ώρες σε κατάσταση ομιλίας.

Πρόκειται βασικά για ένα λιτό κινητό, με το οποίο ο χρήστης θα μπορεί να κάνει τα απολύτως απαραίτητα, όπως να μπαίνει στο διαδίκτυο, όχι όμως στα social media ή να παίζει παιχνίδια  

Το νέο 3310, που θα είναι επίσης πιο ελαφρύ και πιο λεπτό, θα διαθέτει έγχρωμη οθόνη 2.4 ιντσών, κάμερα 2 MP και θύρα για κάρτα microSD. Η κυκλοφορία του αναμένεται μέσα στο δεύτερο τρίμηνο του 2017, η δε τιμή του θα είναι ιδιαίτερα προσιτή, ενδεικτική της αγοράς στην οποία απευθύνεται, μόλις 49 ευρώ.