Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Ο "γυμνός χυμός" που δεν είναι τόσο φυσικός...

Πρόσφατα η PepsiCo μηνύθηκε από ομάδα καταναλωτών επειδή ο πράσινος χυμός της με το ευρηματικό όνομα, Naked Juice (γυμνός χυμός) παραπλανεί το καταναλωτικό κοινό καθώς ισχυρίζεται ότι είναι πιο υγιεινός από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Σύμφωνα με την μηνυτήρια αναφορά, ο εν λόγω χυμός περιέχει περισσότερη ζάχαρη από ότι ένα κουτάκι Pepsi (61 γραμμάρια έναντι 30 γραμμάρια της Pepsi, που συν τοις άλλοις είναι μικρότερη συσκευασία), αν και προωθείται στην αγορά ως φυσικός χυμός χωρίς προσθήκη ζάχαρης.

Η ομάδα καταναλωτών διατείνεται ότι η εταιρεία παραπλανεί εσκεμμένα το καταναλωτικό κοινό, το οποίο πιστεύει ότι ο χυμός που εσωκλείεται είναι ιδιαίτερα θρεπτικός, πληρώνοντας υψηλότερες τιμές, όταν στην πραγματικότητα διαθέτει «φθηνά συστατικά, που είναι ελάχιστα θρεπτικά». Όλα αυτά φυσικά έρχονται σε αντίθεση με το τι αναγράφεται πάνω στη συσκευασία όπως «only the best ingredients» (μόνο τα καλύτερα συστατικά) και «just the healthiest fruits and vegetables» (μόνο τα πιο θρεπτικά φρούτα και λαχανικά).

Όπως ήταν αναμενόμενο, η PepsiCo αρνήθηκε τις κατηγορίες ισχυριζόμενη ότι δεν υπάρχει τίποτα παραπλανητικό σχετικά με τους χυμούς της, καθώς και ότι η συσκευασία αναγράφει με ακρίβεια τα συστατικά που χρησιμοποιούνται. Όσο για τη ζάχαρη, διατείνεται ότι αυτή υπάρχει στα φρούτα και στα λαχανικά και δεν έχει γίνει καμία επιπλέον προσθήκη.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, οι θεωρητικά πιο υγιεινές επιλογές των κορυφαίων στον κόσμο εταιρειών αναψυκτικών, όπου συχνά υπερτονίζονται φράσεις όπως «no sugar added», «high protein» και «all natural» αποτελούν γι’ αυτές το ιερό δισκοπότηρο, ιδιαίτερα σε μία εποχή όπου οι πωλήσεις των συμβατικών αναψυκτικών έχουν παραμείνει σε στασιμότητα.


Αξίζει να σημειωθεί ότι για τον χυμό Naked Juice η PepsiCo είχε πληρώσει το 2013 εννέα εκατομμύρια δολάρια για μία άλλη μήνυση, όπου υπήρχε εξωδικαστικός συμβιβασμός, σύμφωνα με την οποία η εταιρεία κακώς ανέγραφε ότι οι χυμοί της ήταν «all natural» (φυσικοί 100%). Η εταιρεία σταμάτησε να το αναγράφει, αν και αρνήθηκε ότι ο όρος ήταν παραπλανητικός ή ψευδής.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Βρετανοί τουρίστες νόμιζαν ότι το βραχιολάκι αγοράζει τα πάντα...

Ζευγάρι Βρετανών τουριστών μετέβη σε εστιατόριο στην Παλιά Πόλη, στην πλατεία Ιπποκράτους, θεωρώντας πως μπορεί να φάει και να πιει ελεύθερα, λόγω του πακέτου διακοπών all inclusive που πλήρωσε στο ταξιδιωτικό του πρακτορείο.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Η Δημοκρατική» ο ιδιοκτήτης του καταστήματος είπε πως το ζευγάρι  μετέβη στο κατάστημά του παρήγγειλε, έφαγε, και αφού έδωσε συγχαρητήρια για την ποιότητα του φαγητού και τις παρεχόμενες υπηρεσίες, σηκώθηκε να φύγει χωρίς να πληρώσει τον λογαριασμό. Αφού χαιρέτησαν κι αντί να κατευθυνθούν προς το ταμείο κατευθύνθηκαν προς την έξοδο, ο ιδιοκτήτης ευγενικά τους «υπενθύμισε» πως έπρεπε να πληρώσουν. Έκπληκτοι έδειξαν τα βραχιολάκια τους στον ιδιοκτήτη του καταστήματος, λέγοντάς του, πως έχουν πληρώσει πακέτο διακοπών «all inclusive», θεωρώντας προφανώς πως θα είχαν δωρεάν φαγητό και ποτό στα καταστήματα όλου του νησιού.

Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, τους εξήγησε πως το πακέτο ισχύει μόνο για τις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου στο οποίο διαμένουν και τότε το ζευγάρι απορημένο, έβγαλε χρήματα για να πληρώσει τον λογαριασμό και αποχώρησε, αφού συνειδητοποίησε πως τελικά έξω από το ξενοδοχείο, το βραχιολάκι δεν είχε καμιά ισχύ. Όπως δήλωσε ο ιδιοκτήτης, παρόμοιο περιστατικό είχε συμβεί και πέρυσι στο κατάστημά του, πάλι στην αρχή της σεζόν με πελάτες που θεώρησαν ότι το all inclusive πακέτο διακοπών που πλήρωσαν, επεκτείνεται στις επιχειρήσεις όλου του νησιού.  


Πηγή:www.dimokratiki.gr 

Τα πρώτα T-shirts απευθυνόταν σε εργένηδες που αδυνατούσαν να ράψουν κουμπιά...

Στις αρχές του 20ού αιώνα το κοντομάνικο μπλουζάκι, γνωστό και ως Τ-shirt (λόγω του σχήματός του - ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1920 από τον συγγραφέα Σκοτ Φιτζέραλντ), χρησιμοποιείτο κυρίως ως εσώρουχο (εξαίρεση αποτελούσαν οι σκλάβοι), κοινώς ως ένα κομμάτι ρούχου που δεν ήταν σε κοινή θέα.

Όλα έμελλε να αλλάξουν το 1904, όταν μία διαφήμιση σε περιοδικό, από την Cooper Underwear Company, ξεκίνησε να διαφημίζει το T-shirt όχι αποκλειστικά ως εσώρουχο, αλλά ως κανονικό ρούχο.

H διαφήμιση φιλοξενούσε δύο φωτογραφίες. Η πρώτη, με τίτλο "πριν", απεικόνιζε έναν νεαρό το βλέμμα του οποίου αποστρεφόταν την κάμερα καθώς ένιωθε ντροπιασμένος για την απώλεια όλων των κουμπιών και την αντικατάστασή τους από παραμάνες.

Η έτερη φωτογραφία, με τίτλο ''μετά'', που έδειχνε έναν γυμνασμένο μυστακοφόρο κύριο να καπνίζει πούρο και να φοράει ένα κοντομάνικο μπλουζάκι (η λαιμόκοψη του οποίου ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να βγει το ρούχο από το κεφάλι), έκλεινε με ένα σλόγκαν “no safety pins, no buttons, no needle, no thread” (χωρίς παραμάνες, χωρίς κουμπιά. χωρίς βελόνες, χωρίς ραφές).

Στόχος της διαφήμισης ήταν να επανοτοποθετήσει (repositioning στη γλώσσα του μάρκετινγκ) το ''bachelor undershirt'', όπως το αποκαλούσε, ως ένα άνετο ρούχο, ιδανικό για εργένηδες που δεν έχουν γυναίκα κοντά για να τους ράψει τα κουμπιά, το οποίο δεν χρειάζεται καμία «επέμβαση» (π.χ. αντικατάσταση κουμπιών).

Τα επόμενα χρόνια, το T-shirt κατέστη ιδιαίτερα δημοφιλές στις τάξεις των Αμερικάνων ναυτών, τη δεκαετία του’20 ανάμεσα στους εργένηδες ανεξαρτήτως ηλικίας και τη δεκαετία του ’40 ανάμεσα στους εφήβους, τα κολεγιόπαιδα και φυσικά τους στρατιώτες που επέστρεφαν από τον πόλεμο φορώντας τα μέσα από την στρατιωτική τους φόρμα.

Η αποθέωσή του έλαβε χώρα το 1951 με την ταινία ''Λεωφορείο ο Πόθος'' όπου πρωταγωνιστούσε ο Μάρλον Μπράντο φορώντας ένα στενό T-shirt που αναδείκνυε τα στιβαρά του μπράτσα. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι...

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Η ΙΚΕΑ ανοίγει αυτόνομα εστιατόρια

Την περαιτέρω διείσδυσή της, με την δημιουργία αυτόνομων εστιατορίων, στο χώρο της εστίασης μελετά η ΙΚΕΑ.

Η νέα πρόκληση για την ΙΚΕΑ δεν φαίνεται να είναι άλλη από την ίδρυση ανεξάρτητων εστιατορίων-καφετεριών. Η διάσημη εταιρεία επίπλων επιθυμεί τα επόμενα χρόνια να συνδέσει το όνομά της με την εστίαση. Όπως είπε και ο υπεύθυνος τροφίμων της σουηδικής εταιρείας «Ελπίζω ότι σε λίγα χρόνια οι πελάτες μας θα λένε: “Τα ΙΚΕΑ είναι ένα καταπληκτικό μέρος για φαγητό – όπου μπορείς να αγοράσεις και έπιπλα».

Ενθαρρυμένη από τα αποτελέσματα ερευνών, τα όποια καταδεικνύουν ότι το 30% των πελατών της επισκέπτεται τα καταστήματα επίπλων αποκλειστικά για να φάει, η εταιρεία εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να διευρύνει αυτό που ξεκίνησε με επιτυχία στο παρελθόν δημιουργώντας  pop up εστιατόρια στο Λονδίνο, το Παρίσι και το Όσλο.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια ο συγκεκριμένος τομέας της ΙΚΕΑ, που περιλαμβάνει τα εστιατόρια καθώς και τα μίνι-καταστήματα πώλησης τροφίμων και ποτών, είναι ένας από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους, με τις πωλήσεις να αυξάνονται 8% σε ετήσια βάση και τους πελάτες να πλησιάζουν τα 650 εκατομμύρια.

Ενδεικτικό της έμφασης που δίνει η εταιρεία στην εστίαση είναι το γεγονός ότι ανακαίνισε τα εστιατόρια που βρίσκονται στα καταστήματά της στις ΗΠΑ, ενώ παρουσίασε στο κοινό ένα ανανεωμένο μενού, με κοτόπουλο και vegan σουηδικούς κεφτέδες καθώς και περισσότερες «ντόπιες» γεύσεις σε κάθε χώρα.

Για την ιστορία, ο Ίνγκβαρ Κάμπραντ άνοιξε μεταπολεμικά το πρώτο κατάστημα-παντοπωλείο ΙΚΕΑ (από τα αρχικά του ονόματός του, της φάρμας και του χωριού του – το 1951 αποφάσισε να πουλάει αποκλειστικά
έπιπλα) στη Σουηδία  και από το 1959 το συμπλήρωσε με ένα μικρό, φθηνό εστιατόριο που σέρβιρε σουηδικές σπεσιαλιτέ. Η ιδέα πίσω από αυτό το εγχείρημα συνοψίζεται στα λόγια του Γκερντ Ντίβανλντ, υπεύθυνου του τομέα τροφίμων στις ΗΠΑ: «Πάντα λέγαμε ότι οι κεφτέδες είναι οι καλύτεροι πωλητές καναπέδων. Είναι δύσκολο να κάνεις δουλειές με πεινασμένους πελάτες. Αν τους ταΐσεις θα μείνουν περισσότερο στο κατάστημα, θα συζητήσουν τις πιθανές αγορές τους και θα αποφασίσουν επί τόπου, χωρίς να φύγουν. Αυτό ήταν το σκεπτικό από την αρχή».

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

''Going the extra smile'', το sequel από την Brussels Airlines

Το sequel (συνέχεια) είναι μία έννοια που συναντάμε συχνά σε ταινίες, σπάνια σε διαφημίσεις. Ωστόσο, η εξαίρεση τείνει να επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Εξαίρεση λοιπόν αποτελεί και η νέα διαφήμιση της Brussels Airlines που έχει το ίδιο concept με την επιτυχημένη διαφήμιση που προβλήθηκε προ 15ετίας.

Τότε ήταν το Its a boy. Σήμερα είναι το Going the extra s(mile) for you since 15 years. Στο νέο διαφημιστικό μήνυμα πρωταγωνιστεί πάλι ο Mr. Smith, αυτή τη φορά μαζί με το γιο του.

Αξίζει να αναφερθεί ότι και στις δύο διαφημίσεις, παρόλο που μεσολάβησαν 15 χρόνια, παίζουν τα ίδια πρόσωπα.

Δείτε τη διαφήμιση εδώ

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

It's a boy. Ισως η καλύτερη διαφήμιση αεροπορικής εταιρείας.

Δικαίως θεωρήθηκε ως μία από τις καλύτερες διαφημίσεις αεροπορικών εταιρειών. Ο λόγος για την άκρως επιτυχημένη καμπάνια «Its a boy» (Είναι αγόρι) της Brussels Airlines, όπου το προσωπικό της εν λόγω εταιρείας συνεργάζεται στενά για να μεταφέρει με έναν ξεχωριστό τρόπο τα ευχάριστα νέα στον κύριο Smith που ταξιδεύει.

Στη διαφήμιση, που γυρίστηκε το 2002, χρονιά ίδρυσης της Brussels Airlines, όλοι οι ηθοποιοί είναι εργαζόμενοι της εταιρείας.
Κεντρικό μήνυμα της καμπάνιας: η προσήλωση στον πελάτη, η ομαδικότητα και το πάθος για την καλύτερη εξυπηρέτησή του (εξ ου και το σλόγκαν passionate about you).

Δείτε τη διαφήμιση εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=-baKIsMRgYk

P.S Υπάρχει ένα ιδιαίτερο στοιχείο σε αυτή την διαφήμιση. Μέσα στην ημέρα (στην επόμενη ανάρτηση, δηλαδή) θα το μάθετε...

4+1 πράγματα που δεν ξέραμε για τον «βάτραχο» της Citroen

Το Citroen DS, ή αλλιώς ο «βάτραχος» λόγω του ιδιαίτερου σχήματός του, παρουσιάστηκε το 1955, είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του ιδρυτή Αντρέ Σιτροέν, και αποθεώθηκε από την Τύπο που μίλησε για ένα αυτοκίνητο «20 χρόνια μπροστά από την εποχή του».
Ας δούμε κάποιες χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με αυτό το εμβληματικό αυτοκίνητο, που αναμφίβολα ξυπνά αναμνήσεις στους παλαιότερους:

1.Μέσα στα πρώτα 15 λεπτά της παρουσίασής του είχαν ήδη δοθεί 743 παραγγελίες. Μέχρι το τέλος της ημέρας οι παραγγελίες είχαν φθάσει τις 12.000.

2.Ηταν το πρώτο αυτοκίνητο στον κόσμο με δισκόφρενα και υδροπνευματική ανάρτηση μεταβαλλόμενου ύψους, χάρη στην οποία μεταβαλλόταν η απόσταση του αμαξώματος από το έδαφος.

3.Ηταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με προβολείς που έστριβαν ανάλογα με τη φορά του τιμονιού. Το δε σχήμα του αυτοκινήτου παρέπεμπε σε διαστημόπλοιο, με τα οπίσθια φλας να τοποθετούνται ψηλά, τουλάχιστον στις πρώτες εκδόσεις, για να… προστατεύονται από τις συγκρούσεις.

4.Οταν ο «βάτραχος» βρισκόταν στη μέγιστη απόσταση από το έδαφος, μπορούσε να κινηθεί με ευκολία και με τρεις τροχούς. Αυτή η καινοτομία έσωσε τον Ντε Γκολ όταν δέχθηκε επίθεση το 1962, με αποτέλεσμα οι σφαίρες των κακοποιών να σφηνωθούν στο λάστιχο του ενός τροχού. Παρ’ όλα αυτά, το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού διέφυγε των εκτελεστών του κινούμενο με τρεις ρόδες.

4+1.Το Citroen DS έμεινε στην παραγωγή είκοσι ολόκληρα χρόνια με τις πωλήσεις του να φθάνουν τα 1.330.755 αυτοκίνητα, αρκετά για να ανεγερθούν εργοστάσια σε διάφορα σημεία του κόσμου. 

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Οταν τα Αμερικάνικα ΕΛΤΑ ''ταχυδρομούσαν'' βρέφη...

Οταν το 1913 τα Αμερικάνικα Ταχυδρομεία επέτρεψαν για πρώτη φορά την αποστολή δεμάτων, μέχρι 5,5 κιλά, δίνοντας τη δυνατότητα σε εμπόρους και παραγωγούς να διακινήσουν ελεύθερα μέσω ταχυδρομείου τα προϊόντα τους, τότε βρέθηκαν μπροστά σε μία ανέλπιστη εξέλιξη. Με άλλα λόγια, την υπηρεσία τους την εκμεταλλεύτηκε μία ομάδα καταναλωτών την οποία δεν είχαν προβλέψει...

Πολλές φτωχές οικογένειες που ζούσαν στην επαρχία, χρησιμοποίησαν την υπηρεσία για να "ταχυδρομήσουν" το παιδί τους (στα ρούχα του οποίου είχε επισυναφθεί το γραμματόσημο) σε συγγενείς.

Ενα κοριτσάκι, μάλιστα, είχε σταλεί, μέσω τρένου και με συνοδό τον ταχυδρόμο, στην γιαγιά της, που ζούσε 120 χιλιόμετρα μακριά, έναντι μόλις 53 σεντς, τιμή εξαιρετικά φθηνή συγκριτικά με την αγορά ενός εισιτηρίου.

Ωστόσο η εν λόγω παρεχόμενη υπηρεσία δεν θα μακροημέρευε, καθώς απαγορεύτηκε, όταν είδε τα φώτα της δημοσιότητας, μετά από λίγο καιρό.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

United Airlines. Το φιάσκο των δημοσίων σχέσεων

Το γύρο του κόσμου και του διαδικτύου έκανε πριν λίγες ημέρες το βίντεο που δείχνει έναν άντρα να απομακρύνεται με βίαιο τρόπο από πτήση της United Airlines, λόγω υπεράριθμων κρατήσεων.

Φαίνεται ότι το αμαρτωλό παρελθόν της United Airlines εξακολουθεί να την κατατρύχει. Το χειρότερο είναι ότι δείχνει ανήμπορη να μάθει από τα λάθη της. Διότι και σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες κατά το παρελθόν, υπέπεσε σε μια σειρά από εγκληματικά ατοπήματα, με τον ξένο Τύπο να κάνει λόγο για ένα public relations fiasco.

Η εταιρεία απέτυχε να διαχειριστεί αποτελεσματικά μία κρίση (crisis management), για την οποία θα έπρεπε να ήταν καλύτερα προετοιμασμένη, με αποτέλεσμα να εκτεθεί ανεπανόρθωτα και να δει το όνομά της να διασύρεται, ("We'll drag you all over the world", "We have red eye and black eye flights available" είναι μερικά μόνο από τα σλόγκαν που κυκλοφορούν) online και offline, και τη μετοχή της να διολισθαίνει.

Θα περίμενε κανείς μία καλύτερη αντιμετώπιση από τον Όσκαρ Μουνιόζ, διευθύνοντα σύμβουλο της United Airlines, ο οποίος τον περασμένο μήνα, χρίστηκε από το περιοδικό PRWeek ως ο «Άνθρωπος της Χρονιάς στις Δημόσιες Σχέσεις».

Πάμε όμως να δούμε τι έκανε λάθος η United Airlines. Με πολύ απλά λόγια, όλα έγιναν λάθος… Από την αρχή μέχρι το τέλος, τόσο σε πρακτικό όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο, η εταιρεία τα θαλάσσωσε.

Η δύναμη της εικόνας είναι ανεκτίμητη Τα κινητά τηλέφωνα των επιβατών κατέγραψαν εικόνες που σοκάρουν: έναν επιβάτη με εισιτήριο να σέρνεται δια της βίας έξω από το αεροπλάνο. Προηγουμένως, η εταιρεία είχε ρωτήσει εάν θα ήθελε κάποιος να παραδώσει οικειοθελώς τη θέση του, με αντάλλαγμα 800 δολάρια, διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο και εισιτήριο για την επόμενη μέρα. Αφού δεν προσφέρθηκε κανείς, η εταιρεία επέλεξε τυχαία τέσσερα άτομα, εκ των οποίων τα τρία αποχώρησαν χωρίς φασαρίες.

Θα μπορούσε να είχε κάνει μία καλύτερη προσφορά, έως ότου βρεθούν οι τέσσερις επιλαχόντες. Με μόλις μερικά δολάρια παραπάνω θα είχε ξεπεράσει μία δύσκολη κατάσταση. Δεν το έκανε, και την συνέχεια την είδαμε…

Αυτό ήταν το δεύτερο λάθος της United. Ποιο ήταν το πρώτο; Το προφανές: γιατί έπρεπε πρώτα οι επιβάτες να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο και μετά να γίνει ότι έγινε; Δεν θα ήταν καλύτερα να γίνει πιο πριν, π.χ. ενόσω βρίσκονταν στην αίθουσα αναμονής;

Πάμε τώρα στο επικοινωνιακό σκέλος. Ειδικοί επί των δημοσίων σχέσεων επισημαίνουν ότι ο CEO της εταιρείας θα έπρεπε να έχει ζητήσει δημοσίως μια ξεκάθαρη και ειλικρινή συγγνώμη, αφότου δημοσιοποιήθηκε το πρώτο βίντεο. Τι έκανε ο κατά τα άλλα βραβευμένος Μουνιόζ; Ζήτησε μόνο συγγνώμη επειδή «έπρεπε κάποιοι πελάτες να …μεταφερθούν αλλού». Κατά τα άλλα, καμία μεταμέλεια, καμία δόση ειλικρίνειας, όπως τουλάχιστον ορίζουν οι βασικές αρχές διαχείρισης κρίσεων.
Πολλοί πελάτες θεώρησαν την απάντηση αυτή απαράδεκτη εκφράζοντας έντονα τη δυσαρέσκειά τους στα κοινωνικά μέσα. Αρκετοί μάλιστα χλεύασαν την εταιρεία λέγοντας «δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις, προετοιμαστείτε για να πέσει ξύλο». Ομως ο Μουνιόζ, απτόητος, συνέχισε το ρεσιτάλ λανθασμένων χειρισμών με μια επιστολή που έστειλε στο προσωπικό, στην οποία αποκαλεί τον επιβάτη «αντιδραστικό και ταραχοποιό». Επίσης, ανέφερε ότι «οι εργαζόμενοι ακολούθησαν τις καθιερωμένες διαδικασίες για την αντιμετώπιση καταστάσεων σαν κι αυτή».

Μόλις την Τρίτη, δύο μέρες μετά το περιστατικό και ενώ η κατακραυγή είχε χτυπήσει κόκκινο, ο Μουνιόζ (ο οποίος τιμωρήθηκε με αφαίρεση 500.000 δολαρίων από το ετήσιο μπόνους που δικαιούται) έκανε επιτέλους κάτι σωστό, καθώς ζήτησε δημόσια συγγνώμη, τονίζοντας ότι κανένας επιβάτης δεν θα πρέπει να έχει αυτή την αντιμετώπιση, ενώ υποσχέθηκε να επανεξετάσει την πολιτική των αεροπορικών εταιρειών σε τέτοια ζητήματα ώστε να μην χρειαστεί να αντιμετωπισθούν στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις.

Η περίπτωση της United Airlines μας διδάσκει, για άλλη μια φορά, ότι η συντριπτική πλειονότητα των εταιρειών, ανεξαρτήτως μεγέθους, δεν έχουν προετοιμαστεί για κάποια κρίση και δεν έχουν συντάξει ένα πλάνο αντιμετώπισης. Οσον αφορά τον κύριο Μουνιόζ, ίσως θα πρέπει να παραδώσει πίσω το βραβείο και να αλλάξει επάγγελμα...
.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

9+1 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για την Ολυμπιακή του Ωνάση

Το 1957 ο 50χρονος τότε Αριστοτέλης Ωνάσης είχε μόλις γίνει ο δεύτερος άνθρωπος στον κόσμο, πίσω από τον Χάουαρντ Χιουζ της TWA (από τον οποίο, λέγεται, ότι κόλλησε, σε μια συνάντησή τους, το μικρόβιο να ‘’πετάξει’’), που θα είχε τη δική του αεροπορική εταιρεία, την Ολυμπιακή Αεροπορία (πρώην ΤΑΕ). Ας δούμε κάποιες άγνωστες πτυχές της τότε Ολυμπιακής:
1.Οι στολές των αεροσυνοδών ήταν σχεδιασμένες από τον Pierre Cardin και την Coco Chanel.
2.Το προσωπικό της «κοπελιάς του», όπως αποκαλούσε χαϊδευτικά την Ολυμπιακή, έπρεπε να εκπέμπει ζεστασιά, ‘’να μυρίζει Ελλάδα’’. Χαμόγελο, καλή εμφάνιση (στη δεκαετία του ’60 η ΟΑ διέθετε τις πιο ευπαρουσίαστες αεροσυνοδούς), ευγένεια, ηρεμία και ‘’στρατιωτική’’ πειθαρχία χαρακτήριζε όλες τις κοπέλες που εργάζονταν για την Ολυμπιακή Αεροπορία.
3.Τα πληρώματα κατέλυαν στα καλύτερα ξενοδοχεία του κόσμου με τις αεροσυνοδούς να δικαιούνται επίδομα κομμωτηρίου και μανικιούρ-πεντικιούρ.
4.Κρυστάλλινα ποτήρια, πορσελάνινα πιάτα, κεριά πάνω στα τραπεζάκια της πρώτης θέσης, επίχρυσα μαχαιροπίρουνα, χαβιάρι και σαμπάνια καταδείκνυαν με περίτρανο τρόπο την βασική φιλοσοφία του Ωνάση, που επιθυμούσε ο πελάτης να αισθάνεται βασιλιάς
5.Στα σχέδια του πολυμήχανου Ελληνα ήταν η προσθήκη πιάνου στα μεγάλα αεροσκάφη.
6.Όλο σχεδόν το διεθνές τζετ σετ πετούσε με τον ελληνικό αερομεταφορέα, πολλοί μάλιστα μόνο και μόνο για να απολαύσουν το ‘’θρυλικό’’ της σέρβις.
7.Είχε προσληφθεί φωτογράφος με αποκλειστική αρμοδιότητα να φωτογραφίζει τους διάσημους που επισκέπτονταν τον Σκορπιό, στη σκάλα με φόντο το σήμα της Ολυμπιακής.
8.Όταν κάποτε η διοίκηση της Ολυμπιακής παραπονέθηκε στον Ωνάση ότι είχαν κλαπεί από επιβάτες πολλά από τα επίχρυσα μαχαιροπίρουνα, εκείνος λέγεται ότι απάντησε: «Ας προτιμούν την εταιρεία μου ακόμη και αν με κλέβουν».
9.Μπορεί να πέρασε τον Ατλαντικό το 1966, να έφθασε μέχρι το Ναϊρόμπι το 1968 και το Σίδνεϊ το 1972, κατορθώνοντας έτσι να γίνει ‘’η εταιρεία των πέντε ηπείρων’’, εξαιτίας όμως της χλιδής, της αύξησης των τιμών των καυσίμων και των υπερβολικών προνομίων μέρους του προσωπικού θα συσσώρευε τεράστια χρέη, τα οποία τα πλήρωνε τόσο ο ιδιοκτήτης της όσο και το ελληνικό κράτος με τη μορφή επιδοτήσεων.
9+1.Ο Έλληνας μεγιστάνας χρησιμοποίησε ως σήμα τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, σε οριζόντια θέση, προσθέτοντας επιπλέον έναν. Οι επιχειρηματικοί κύκλοι και ο Τύπος τον αποθέωσαν για το επιχειρηματικό του δαιμόνιο, καθώς επρόκειτο για το πιο αναγνωρίσιμο σήμα που θα μπορούσε κανείς να επιλέξει για την εταιρεία του.

Πηγή: αποσπάσματα από το βιβλίο Επιχειρείν αλά Ελληνικά

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Το πρώτο καφέ δημητριακών στην Ευρώπη

Στο Λονδίνο υπάρχει ο «παράδεισος των δημητριακών», ένα καφέ όπου ο επισκέπτης μπορεί να δοκιμάσει από μία ευρεία γκάμα επώνυμων δημητριακών –συνολικά 100 ποικιλίες- ανά τον κόσμο. Το Cereal Killer Cafe ιδρύθηκε το 2014 από τους δίδυμους Αλαν και Γκέρι Κίρι. 
Τα δύο αδέρφια, εμπνεόμενα από παρόμοια καφέ που υπήρχαν στην Αμερική και από μία σχετική ταινία του.2007, εκπόνησαν μία έρευνα ρωτώντας περαστικούς «αν θα έμπαιναν ποτέ σε ένα τέτοιο μαγαζί». Ενθαρρυμένοι από την θετική ανταπόκριση, καθώς περίπου το 50% των ερωτηθέντων απάντησε θετικά, προχώρησαν εν τέλει στην ίδρυση του Cereal Killer Cafe

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Το πρώτο τούρκικο τουριστικό υποβρύχιο

Πριν έναν χρόνο περίπου, βύθισαν ένα Boeing σε μια προσπάθεια να τονώσουν τον καταδυτικό τουρισμό. Φέτος οι γείτονές μας, οι Τούρκοι, πήγαν ένα βήμα παραπέρα καθώς, πιστοί στη φιλοσοφία «think out of the box» (σκέψου έξω από το κουτί, έξω από τα συνηθισμένα), έριξαν στα νερά ένα τουριστικό υποβρύχιο.

Το εν λόγω υποβρύχιο, το Nemo Primero, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 22 επιβάτες και να καταδυθεί μέσα σε ένα λεπτό στα 100 μέτρα βάθος, έκανε πριν λίγες μέρες το παρθενικό του ταξίδι στα νερά της Μεσογείου, έξω από την Αττάλεια, επιχειρώντας να αναδείξει την πλούσια υποβρύχια ζωή της περιοχής και συνάμα να ενισχύσει τον, πληγωμένο, τουρισμό της χώρας.

Πρώτη στάση για το μήκους 20 μέτρων και βάρους 106 τόνων Nemo Primero, που θα πραγματοποιεί έξι με οκτώ ταξίδια σε ημερήσια βάση, ήταν το ναυάγιο του γαλλικού πλοίου St. Didier, που βυθίστηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μόλις ένα χιλιόμετρο από το λιμάνι της Αττάλειας.

Μετά από κάθε ταξίδι, που διαρκεί μία ώρα και κοστίζει περίπου 55 ευρώ ανά άτομο, στους επιβαίνοντες θα δίνεται ένα πιστοποιητικό, προκειμένου να τους ενθυμίζει την αξέχαστη εμπειρία τους στα νερά της Μεσογείου.

Το όλο πρότζεκτ, που έχει ως στόχο να μεταφέρει 35.000 επιβάτες σε ετήσια βάση, θα υποστηριχθεί από την έκδοση βιβλίου με επαγγελματικές φωτογραφίες από ναυάγια, ενώ υπάρχουν σκέψεις –για λόγους δημοσιότητας- να βυθισθεί ανενεργό άρμα μάχης του τουρκικού στρατού…

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Γιατί οι αεροπορικές εταιρείες κλείνουν υπεράρρυθμα εισιτήρια;

Πολύ μελάνι έχει χυθεί τις τελευταίες μέρες σχετικά με το βίαιο περιστατικό στην πτήση της United Airlines και με την έκδοση υπεράριθμων εισιτηρίων.

Γιατί όμως οι αεροπορικές (και όχι μόνο) εταιρείες εκδίδουν υπεράριθμα εισιτήρια; Πρώτα από όλα, πρέπει να πούμε ότι η πρακτική του overbooking, όπως ονομάζεται το κλείσιμο περισσότερων εισιτηρίων ή δωματίων (αν μιλάμε για ξενοδοχεία) από τις διαθέσιμες θέσεις, είναι καθόλα νόμιμη και ιδιαίτερα προσφιλής, κοινώς εφαρμόζεται σχεδόν πάντα.

Η λογική πίσω από αυτή την ενέργεια είναι εξαιρετικά απλή, καθώς με αυτόν τον τρόπο η αεροπορική εταιρεία εξασφαλίζει ότι θα έχει πάντα πληρότητα, με άλλα λόγια θα πετάξει χωρίς την παραμικρή «απώλεια» (δηλαδή, άδεια καθίσματα). ΟΙ εταιρείες αυτές γνωρίζουν ότι σε κάθε πτήση υπάρχει ένα μικρό αλλά σταθερό ποσοστό ακυρώσεων. Ορισμένοι επιβάτες  δεν θα εμφανιστούν ποτέ στο αεροδρόμιο, ιδιαίτερα όσοι έχουν κλείσει εισιτήριο στο οποίο μπορούν να πάρουν πίσω τα χρήματά τους σε περίπτωση ακύρωσης.

Ως εκ τούτου, για ένα αεροπλάνο 200 θέσεων, όταν έχει υπολογιστεί –με τη συνδρομή ειδικού λογισμικού- ότι οι ακυρώσεις φθάνουν το 10%, θα κλειστούν 220 εισιτήρια.

Τι γίνεται όμως στη σπάνια περίπτωση που εμφανιστούν όλοι οι επιβάτες - οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι μόλις 1 στις 10.000). Τότε οι αεροπορικές εταιρείες ζητούν από μερικούς επιβάτες να μην επιβιβαστούν, δίνοντάς τους πίσω τα χρήματα του εισιτηρίου τους (εναλλακτικά, προσφέρεται διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο, αποζημίωση και έκδοση εισιτηρίου την επομένη).

Η ευρωπαϊκή νομοθεσία ορίζει πως ο πελάτης θα πρέπει να αποζημιωθεί με 250 ευρώ για τις μικρές πτήσεις και 600 ευρώ για τις μεγαλύτερες, ενώ δεν επιτρέπεται η χρήση βίας, παρά μόνο εάν o επιβάτης φέρεται «απείθαρχα». Αν πάλι κανείς δεν προσφερθεί, τότε η εταιρεία, μέσω του συστήματος «ακούσιας άρνησης επιβίβασης», αποφασίζει τυχαία ποιος θα μπει και ποιος δεν θα μπει μέσα στο αεροπλάνο.

Κλείνοντας, δεν είναι η πρώτη φορά που η United Airlines βρίσκεται στο (αρνητικό) επίκεντρο της δημοσιότητας. Παλαιότερα είχε καταστρέψει την κιθάρα ενός μουσικού αρνούμενη πεισματικά να τον αποζημιώσει, είχε μηνύσει έναν 22χρονο που δημιούργησε ένα site εύρεσης φθηνών εισιτηρίων, ενώ πριν λίγες εβδομάδες απαγόρευσε σε δύο έφηβες… με κολλάν να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο. 

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Περιμένοντας στην ουρά για λογαριασμό τρίτων

Υπάρχει μία αμερικάνικη εταιρεία, η Same Ole Line Dudes, η οποία έχει ως αντικείμενο την ανάθεση σε άτομα να περιμένουν στην… ουρά. Εμπνευστής της είναι ο Ρόμπερτ Σάμιουελ, ο οποίος το 2012, όντας άνεργος, προσφέρθηκε να περιμένει στην ουρά για κάποιον που ήθελε να αγοράσει το νέο iPhone.

Ένα χρόνο μετά, την εμπειρία αυτή τη μετάλλαξε σε επιχείρηση, προσλαμβάνοντας μία ομάδα από line-sitters, φίλους του κυρίως, οι οποίοι περιμένουν στην ουρά για να αποκτήσουν, για λογαριασμό άλλων, προϊόντα όπως κινητά τηλέφωνα, αθλητικά παπούτσια, εισιτήρια, ακόμη και φωτογραφίες με τον Αη Βασίλη – το ρεκόρ αναμονής το έχει ο ίδιος ο Σάμιουελ με 48 ώρες, περιμένοντας στην ουρά για ένα iPhone.

Πρόκειται για μία άκρως επικερδή δραστηριότητα (το μοντέλο πλέον υπάρχει και στη γειτονική Ιταλία), με την ομάδα, που πλέον δραστηριοποιείται σε όλη την Αμερική, να «καθαρίζει» περίπου 1000 δολάρια την εβδομάδα – η χρέωση είναι 25 δολάρια για την πρώτη ώρα συν 10 για κάθε επιπλέον μισή ώρα. Ωστόσο τα κέρδη πολλαπλασιάζονται όταν πρόκειται για την διάθεση του νέου τηλεφώνου της Apple, με τα έσοδα να φθάνουν τα 14.000 δολάρια τη μέρα.

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Το 1975 ο ιδρυτής της FedEx τζόγαρε τα τελευταία 5.000 δολάρια της παραπαίουσας εταιρείας του...

Υπάρχουν στιγμές στη διαδρομή μιας εταιρείας που είναι ιδιαίτερα κρίσιμες για το μέλλον και την επιβίωσή της. Για την FedEx, κορυφαία σήμερα εταιρεία στο χώρο των ταχυμεταφορών, η στιγμή αυτή ήρθε δύο μόλις χρόνια μετά την ίδρυσή της, όταν φλέρταρε επίμονα με την πτώχευση. Τότε, ο ιδρυτής της πήρε τα τελευταία χρήματα που υπήρχαν στο ταμείο, συνολικά 5.000 δολάρια, και τα.... έπαιξε στα χαρτιά, στο Λας Βέγκας.

Το 1966, ο 22χρονος Φρεντ Σµιθ, φοιτητής στο Πανεπιστήµιο Γέιλ, συλλαµβάνει µια τρελή ιδέα, ένα επαναστατικό σύστηµα µεταφοράς, όπου γράµµατα και δέµατα θα παραλαµβάνονται από όλη τη χώρα και θα φορτώνονται σε αεροπλάνα, τα οποία θα πετάνε προς µια κεντρική τοποθεσία, στην οποία θα φθάνουν µέχρι τις 11:00 το βράδυ. Στη συνέχεια θα ταξινοµούνται ανά προορισµό και µέχρι τις 4:00 το πρωί της επόµενης ηµέρας θα έχουν φορτωθεί σε αεροπλάνα για να φθάσουν στον τελικό τους προορισµό.

Η ιδέα αυτή, που περιγράφηκε στην εργασία που ετοίµασε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή ο Σµιθ για το µάθηµα της Οικονοµικής Θεωρίας, δεν συγκίνησε τον καθηγητή του, ο οποίος τον βαθµολόγησε οριακά πάνω από τη βάση. Ο νεαρός δεν πτοήθηκε και βάλθηκε να να αποδείξει ότι το παράτολµο αυτό εγχείρηµα έχει σοβαρές πιθανότητες να πετύχει.

Αποφασισµένος να υλοποιήσει την ιδέα του, ο Σµιθ, έχοντας συγκεντρώσει τέσσερα εκατομμύρια δολάρια από κληρονοµιά και 91 εκατ. από διάφορους επενδυτές, ιδρύει εν έτει 1973 την Federal Express µε αντικείµενο την ταχυµεταφορά γραµµάτων και δεµάτων σε 25 αµερικάνικες πόλεις. Το πρώτο συστατικό του ονόµατος, το Federal, αντιπροσώπευε τον ευσεβή πόθο του ιδρυτή να αποσπάσει δανεικά κεφάλαια από την τράπεζα Federal Reserve.

Τα 14 ιδιόκτητα αεροπλάνα µετέφεραν τα εµπορεύµατα στο Μέµφις, από εκεί –το επόµενο πρωί– στο κοντινότερο αεροδρόµιο και µετά –µε τα εταιρικά φορτηγά– στον τελικό προορισµό. Επιλέχθηκε το Μέµφις, διότι, αφενός, βάσει πληθυσµού ήταν η πλέον κεντρική τοποθεσία και, αφετέρου, χαρακτηριζόταν από ήπιο κλίµα, που σήµαινε ότι το αεροδρόµιο θα έκλεινε σπάνια εξαιτίας δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Η ιδέα του Σµιθ ήταν αρκετά ριψοκίνδυνη, αφού απαιτούσε σηµαντικές επενδύσεις για τη δηµιουργία ενός ολόκληρου συστήµατος µεταφοράς. Στα υπερβολικά έξοδα εκκίνησης σύντοµα προστέθηκαν και οι δαπάνες διαφήµισης, η αποστολή διαφηµιστικών µέσω ταχυδροµείου, και η ενεργειακή κρίση, µε αποτέλεσµα η νεοσύστατη επιχείρηση στους πρώτους 26 µήνες λειτουργίας να παρουσιάσει ζηµιές της τάξης των 29 εκατ. δολαρίων και να βρεθεί στα πρόθυρα της πτώχευσης.

Τότε, ο απογοητευμένος ιδρυτής της FedEx σήκωσε από το ταμείο τα τελευταία 5.000 δολάρια, τα οποία δεν έφθαναν ούτε καν για τον ανεφοδιασμό των αεροπλάνων (η εταιρεία είχε φθάσει στο «κόκκινο» με τους πιλότους να χρεώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες για να βάλουν καύσιμα).

Τι έκανε με τα χρήματα; Πήγε στο Λας Βέγκας και έπαιξε blackjack… Επέστρεψε μετά από μία εβδομάδα με 27.000 δολάρια στην τσέπη, αρκετά για να κρατήσει εν ζωή την εταιρεία του για μία ακόμη εβδομάδα.
Φυσικά τα χρήματα αυτά δεν θα έλυναν τα προβλήματα της FedEx, ωστόσο, στα μάτια του Σμιθ, ήταν ένας θετικός οιωνός, μία ένδειξη ότι κάτι μπορεί να αλλάξει και ότι δεν έπρεπε να τα παρατήσει. Πράγματι, χρησιμοποίησε αυτά τα χρήματα για να αντλήσει κεφάλαια, 11 εκατ. εν προκειμένω, τα οποία αποτέλεσαν σανίδα σωτηρίας. Τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της, η FedEx θα παρουσίαζε για πρώτη φορά κέρδη, ύψους 3,6 εκατ, σηματοδοτώντας την αρχή μιας άκρως επιτυχούς διαδρομής – σήμερα η FedEx μεταφέρει 1,2 δισεκατομμύρια πακέτα ετησίως σε παραπάνω από 220 χώρες.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Οι 5 μεγαλύτεροι απατεώνες όλων των εποχών

Η επιχειρηματική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις απατεώνων που πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ωστόσο, πέντε από αυτούς θεωρούνται, σύμφωνα με άρθρο του insider.gr, οι κορυφαίοι όλων των εποχών. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών ήταν η απίστευτη έφεσή τους  στην πώληση.

Τζορτζ Πάρκερ
Ένας από τους πιο διάσημους απατεώνες της Αμερικής έγινε γνωστός επειδή πούλησε πολλές φορές διάφορα μνημεία και τοπόσημα της Νέας Υόρκης. Το πιο συχνό «προϊόν» του ήταν η Γέφυρα του Μπρούκλιν, την οποία πουλούσε συνήθως σε ανυποψίαστους μετανάστες. Η αστυνομία της Νέας Υόρκης συχνά πυκνά μάζευε διάφορους κακομοίρηδες που προσπαθούσαν να στήσουν διόδια στην γέφυρα. Μεταξύ άλλων ο Πάρκερ είχε πουλήσει –παραπάνω από μια φορές– το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και το Άγαλμα της Ελευθερίας. Καταδικάστηκε για απάτες με ισόβια κάθειρξη στη φυλακή Σινγκ Σινγκ. Πέρασε τα τελευταία οχτώ χρόνια της ζωής του φυλακισμένος και σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής ήταν ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στους συγκρατούμενούς του όσο και στους φύλακες που πάντα απολάμβαναν τις ιστορίες με τα κατορθώματά του.

Τσαρλς Πόνζι
Το όνομα του Ιταλού που έφτασε το 1903 στις ΗΠΑ με 2,5 δολάρια στις τσέπες του και μέσα σε 15 χρόνια κατέληξε να ζει μέσα στα πλούτη θα μείνει χαραγμένο για πάντα στην ιστορία. Και αυτό γιατί η μέθοδος με την οποία εξαπατούσε τα θύματά του για χρόνια αντιγράφτηκε από πολλούς τα μετέπειτα χρόνια με αποτέλεσμα να ονομαστεί «Σχήμα Πόνζι» ή «Πυραμίδα Πόνζι». Τι έκανε ο πανούργος Ιταλός; Δημιούργησε μια επενδυτική εταιρεία η οποία υποσχόταν σε όποιους επενδύσουν αποδόσεις 50% επί των χρημάτων τους. Στην αρχή ο Πόνζι έκανε πραγματικότητα την υπόσχεσή του. Μόνο που τα λεφτά που επέστρεφε δεν προέρχονταν από επενδύσεις, αλλά ήταν χρήματα από νέους επενδυτές ή και παλιούς επενδυτές που ήθελαν να επενδύσουν ξανά. Αρχικά, με τόση καλή φήμη ο κόσμος έτρεχε για να του δώσει τα λεφτά του. Ωστόσο, ήταν θέμα χρόνου μέχρι να καταλάβουν οι Αρχές τι γινότανε και να σκάσει η φούσκα. Εντέλει ο Πόνζι απελάθηκε στην Ιταλία και βρέθηκε να δουλεύει για το ιταλικό υπουργείο Οικονομικών επί Μουσολίνι. Τελικά πέθανε μόνος και απένταρος στη Βραζιλία.

Βικτόρ Λουστίγκ
Ένας από τους πιο διάσημους τυχοδιώκτες της σύγχρονης ιστορίας, ο «κόμης» Βικτόρ Λουστίγκ έμεινε γνωστός όχι μόνο επειδή πούλησε τον Πύργο του Άιφελ αλλά και επειδή από τις απατεωνιές του δεν γλύτωσε ούτε ο διαβόητος μαφιόζος Αλ Καπόνε. Όταν ο Λουστίγκ έμαθε ότι ο διάσημος Πύργος του Άιφελ έχριζε επισκευών πλαστογράφησε Γαλλικά κυβερνητικά έγγραφα τα οποία τον εξουσιοδοτούσαν να πουλήσει τον πύργο για παλιοσίδερα! Τελικά κατάφερε να κάνει όχι έναν άλλα δύο εμπόρους μετάλλων να του δώσουν «μίζα» 200.000 δολάρια για να φροντίσει να πάρουν το συμβόλαιο με την Γαλλική κυβέρνηση. O Λουστίγκ συνέχισε την δράση του στις ΗΠΑ μέχρι που τον συνέλαβαν το 1935. Πέθανε στην φυλακή του Αλκατράζ.

Φρανκ Αμπαγκνέιλ
Ο Φρανκ Αμπαγκνέιλ έγινε γνωστός λόγω του νεαρού της ηλικίας όταν ξεκίνησε την παράνομή του δράση. Ξεκίνησε τις απάτες στα 16 του χρόνια όταν έφυγε από το σπίτι του μετά τον χωρισμό των γονιών του. Μέχρι την ηλικία των 21 είχε βγάλει περίπου 2,5 εκατ. δολάρια μέσω ακάλυπτων επιταγών. Το ίδιο διάστημα ταξίδευε παντού δωρεάν παριστάνοντας τον πιλότο, ενώ πολλές φορές έκανε τον δικηγόρο, τον γιατρό και τον καθηγητή πανεπιστημίου. Τελικά οι Αρχές κατάφεραν να συλλάβουν τον Αμπαγκνέιλ, ο οποίος βρέθηκε στην φυλακή. Εκεί αφού μετά από τα πέντε από τα 12 χρόνια της φυλάκισης του έκανε στροφή 180 μοιρών στη ζωή του και ξεκίνησε να δουλεύει ως σύμβουλος τραπεζών για την καταπολέμηση της απάτης. Σήμερα ζει ελεύθερος και αρκετά πλούσιος με την δικιά του συμβουλευτική εταιρεία. Η συναρπαστική ζωή του έγινε ταινία από τον Στίβεν Σπίλμπεγκ  με τον τίτλο «Πιάσε με αν μπορείς». στην οποία έπαιζε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο και ο Τομ Χανκς.

Μπέρναντ Μάντοφ
Ο Μπέρναντ Μάντοφ είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος απατεώνας της σύγχρονης ιστορίας. Ήταν αυτός που τελειοποίησε την «Πυραμίδα Πόνζι» καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να προκαλέσει ζημιές άνω των 50 δισ. δολαρίων κυρίως σε πλούσιους εβραϊκής καταγωγής. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους απατεώνες της λίστας που όσο δρούσαν κρατούσαν χαμηλό προφίλ ο Μάντοφ ήταν πασίγνωστος και αξιοσέβαστος χρηματιστής που μάλιστα είχε διατελέσει και πρόεδρος του Χρηματιστηρίου του Nasdaq. Η σύλληψη του στις 11 Δεκεμβρίου του 2008 έγινε υπό τηλεοπτική κάλυψη με έκτακτα δελτία ειδήσεων στις ΗΠΑ. Από εκεί εκατοντάδες άτομα που ο Μάντοφ εξαπατούσε για χρόνια έμαθαν ότι τελικά είναι πάμπτωχοι και οι περιουσίες τους ανύπαρκτες. Τι έκανε ο Μάντοφ; Λίγο πολύ ότι έκανε και ο Πόνζι αλλά καλύτερα. Υποσχόταν να επενδύσει τα κεφάλαια των πελατών του που προέρχονταν από την αφρόκρεμα της αμερικανικής κοινωνίας στις διεθνείς αγορές. Στην πραγματικότητα, τα χρήματα του πήγαιναν σε λογαριασμούς του. Ο Μάντοφ ήταν προσεκτικός: προσέφερε «ταπεινές» αποδόσεις ύψους 10% με 12%, αλλά σε σταθερή βάση με αποτέλεσμα μετά από μερικά χρόνια τα ανυποψίαστα θύματά του να τον παρακαλούν για να διαχειριστεί τα χρήματα τους. Εντέλει η απάτη αποκαλύφθηκε και ο Μάντοφ φυλακίστηκε με ποινή κάθειρξης 150 ετών που εκτίει έως και σήμερα.


Πηγή: www.insider.gr

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Το ανεστραμμένο μπουκάλι κέτσαπ απέφερε 13 εκατ. δολάρια στον εφευρέτη του...

Γνωρίζατε ότι ο εφευρέτης του ανεστραμμένου μπουκαλιού του κέτσαπ κέρδισε 13 εκατ. δολάρια;

Πρόκειται για ένα από τα αγαθά που σπάνια απουσιάζει από το ψυγείο – το 96% των αμερικάνικων νοικοκυριών πάντα έχει κέτσαπ στο ψυγείο του. Παρ’ όλα αυτά, οι πωλήσεις του γνώρισαν κάμψη στα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Την εποχή εκείνη, ο ηγέτης της αγοράς, η H.J. Heinz Co., αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να πείσει το κοινό να καταναλώσει περισσότερη κέτσαπ. Για να το κάνει αυτό όμως θα έπρεπε να δημιουργήσει ένα πιο πρακτικό μπουκάλι, που θα επέτρεπε στον χρήστη να βγάλει τη σάλτσα εύκολα και γρήγορα, χωρίς το φόβο να πεταχτεί –λόγω της συμπίεσης- κέτσαπ παντού ή την χρήση μαχαιριού για την απόσπαση υπολειμμάτων που είχαν προσκολληθεί στα τοιχώματα.

Τότε σκέφτηκαν να δημιουργήσουν το μπουκάλι που θα μπορούσε να σταθεί ανάποδα, από το πώμα. Ως εκ τούτου, απευθύνθηκαν στον Πωλ Μπράουν, που είχε επινοήσει μία ειδική βαλβίδα που απελευθέρωνε το περιεχόμενο ενός μπουκαλιού όταν οι πλευρές του συμπιεζόταν. Η εφεύρεσή του βρήκε εφαρμογή σε διάφορους κλάδους, ανάμεσά τους και η NASA. Όταν πούλησε την εταιρεία του, η εν λόγω εφεύρεση του απέφερε 13 εκατ. δολάρια.

Ξενοδοχείο στη Σουηδία αποζημιώνει ζευγάρια, πελάτες του, που θα χωρίσουν...

Η σουηδική αλυσίδα ξενοδοχείων Countryside βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να ανταμείψει τα ζευγάρια που κάποια στιγμή κατέλυσαν σε κάποιο από τα ξενοδοχεία της αλλά δυστυχώς ο γάμος τους δεν τελεσφόρησε – αξίζει να σημειωθεί ότι στις χώρες του Βορρά παραπάνω από τους μισούς γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο (το 2014 καταγράφηκαν μόνο στη Σουηδία 47.000 γάμοι και εκδόθηκαν 24.000 διαζύγια).

Πριν λίγες μέρες λοιπόν ανακοίνωσε ότι τα παντρεμένα ζευγάρια που χωρίζουν σε διάστημα ενός έτους από την παραμονή τους σε ένα από τα ξενοδοχεία της θα αποζημιώνονται (!) για τη δαπάνη διαμονής - συγκεκριμένα για δύο διανυκτερεύσεις.


Σύμφωνα με την εκπρόσωπο μάρκετινγκ της εταιρείας, με την εν λόγω εκστρατεία ενθαρρύνονται τα ζευγάρια να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο ο ένας στον άλλο, να επενδύσουν ο ένας στον άλλο, προτού να είναι πολύ αργά. Κοινώς, διαμένοντας στο ξενοδοχείο και βιώνοντας μοναδικές εμπειρίες, το διαζύγιο είναι λιγότερο πιθανό.

Πώς ακριβώς λειτουργεί; Τα παντρεμένα ζευγάρια κάνουν κράτηση για διαμονή στο ίδιο δωμάτιο του ξενοδοχείου, συμπληρώνοντας τη λεγόμενη «εγγύηση σχέσης». Αν χωρίσουν σε λιγότερο από 12 μήνες, θα αποζημιωθούν για διήμερη διαμονή στα ξενοδοχεία του ομίλου – μοναδική προϋπόθεση είναι να αποστείλουν τα έγγραφα του διαζυγίου ως αποδεικτικό στοιχείο.