Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Εξυπηρέτηση στον Κωτσόβολο. Το πιο σύντομο ανέκδοτο

“Περιμέναμε 10 λεπτά για να έρθει κάποιος να μας εξυπηρετήσει. Δεν ήρθε κανείς. Φύγαμε. Μάλλον εκεί στον Κωτσόβολο το έχετε αντιληφθεί ανάποδα: δεν πάει ο πελάτης στον υπάλληλο, αλλά ο υπάλληλος στον πελάτη.”
Αυτό το μήνυμα άφησα σήμερα στον Κωτσόβολο (τόσο στον εταιρικό λογαριασμό στο Facebook όσο και στα Google Reviews, όπου τους βαθμολόγησα με δύο αστέρια) όχι επειδή είμαι «ψείρας» (καλά, μπορεί να είμαι και λίγο), αλλά επειδή, ίσως και λόγω επαγγέλματος, δεν ανέχομαι την άθλια εξυπηρέτηση. Από ότι είδα μάλιστα η εν λόγω εταιρεία έχει 928(!!!)κριτικές με ένα αστέρι και 2000 με πέντε (μ.ο. 3,6), οπότε μάλλον δεν ήμουν ο μόνος που είχα πρόβλημα.
Είχαμε καταλήξει λοιπόν σε μία συγκεκριμένη σκούπα με τη σύζυγό μου. Πήγαμε στο κατάστημα του αεροδρομίου και για 10 λεπτά περιμέναμε κάποιον να έρθει να μας εξυπηρετήσει (απαράδεκτο, ιδιαίτερα όταν οι εταιρείες γνωρίζουν ότι μετά την προβολή διαφημίσεων στην τηλεόραση θα έχουν αυξημένη πελατεία)
. Δεν ήρθε κανείς. Ρωτήσαμε από εδώ, ρωτήσαμε από εκεί, τελικά τον υπεύθυνο για το συγκεκριμένο τμήμα δεν τον είδαμε ποτέ. Η δε σκούπα που ψάχναμε ενώ διαδικτυακά ήταν στα 166 ευρώ, από 220, εκεί ήταν 209 ευρώ…
Αδυνατώ να αντιληφθώ τη λογική ορισμένων καταστημάτων. Κάποιοι ίσως θεωρούν ότι ο πελάτης πάει στον πωλητή, ενώ ισχύει το αντίθετο. Αν αυτό θεωρούν ότι είναι εξυπηρέτηση του πελάτη, τότε μάλλον βρίσκονται σε λάθος χώρο. Λοιπόν, εξυπηρέτηση του πελάτη είναι να «επενδύσεις» στο προσωπικό, ώστε όταν ο πελάτης εισέλθει στο κατάστημα να υπάρχει επαρκές και καταρτισμένο προσωπικό προκειμένου να τον εξυπηρετήσει άμεσα και αποτελεσματικά. Αν δεν το κάνεις αυτό, ο πελάτης θα φύγει και θα βρει αυτό που θέλει αλλού. 
Αν κάποιοι κάνουν «εκπτώσεις» στην εξυπηρέτηση, για να εξοικονομήσουν κεφάλαια (ενώ την ίδια στιγμή ξοδεύουν αφειδώς σε διαφημίσεις για να ενημερώσουν το καταναλωτικό κοινό για τις εκπτώσεις που τρέχουν), τότε θα συνεχίσουν να χάνουν πελατεία. Και αν κάποιοι πιστεύουν ότι είναι καλοί, τότε ας αφήσουν τον καθρέπτη στην άκρη και ας ρίξουν μία ματιά στις κριτικές για να δουν που χωλαίνουν.
Υ.Γ.
Πρέπει να παραδεχθώ, ωστόσο, ότι η διαδικτυακή απάντησή τους ήταν άμεση και ιδιαίτερα ευγενική. Όμως, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο…

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Χάνουμε τη μάχη του greek style yogurt

Πριν λίγες ημέρες, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ανακοίνωσε –επιτέλους- την απόφασή του να συγκροτήσει 14μελή ομάδα εργασίας, με διετή θητεία, για το Ελληνικό Γιαούρτι (greek style yogurt), προκειμένου να συντονίσει τις ενέργειες ώστε να κατοχυρωθεί ως προϊόν Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ).
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, όπως και με την φέτα, οι εξελίξεις μας έχουν ξεπεράσει. Για άλλη μια φορά αδυνατούμε να αξιοποιήσουμε το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα. Το ελληνικού τύπου γιαούρτι έχει γίνει «της μόδας» στον ανεπτυγμένο κόσμο εδώ και αρκετά χρόνια, οπότε η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται με σημαντική καθυστέρηση και δεν αναμένεται να έχει κάποιο όφελος για εμάς. 

Δυστυχώς η έλλειψη ξεκάθαρης στρατηγικής από τη μεριά της πολιτείας αλλά και η αδυναμία των ελληνικών εταιρειών σε γνώσεις μάρκετινγκ και branding, μας έκαναν από πρωταγωνιστές κομπάρσους.
Κρίμα. Μια αγορά την οποία ανοίξαμε εμείς, με αιχμή του δόρατος την ΦΑΓΕ, σήμερα δείχνουμε ανήμποροι να την ακολουθήσουμε. Η αγορά πλέον έχει κατακλυστεί από πολυεθνικούς παίκτες (π.χ. Chobani, General Mills, Danon), οι οποίοι ορίζουν τις εξελίξεις, ενώ ακόμη και χώρες, όπως η Τσεχία, έχουν νομοθετήσει την παραγωγή σε τοπικό επίπεδο του greek style yogurt.
Ακόμα και ο πρωτεργάτης αυτών των ενεργειών, η ΦΑΓΕ (με εργοστάσια σε Ελλάδα, ΗΠΑ και σύντομα Λουξεμβούργο, όπου έχει μεταφερθεί η έδρα της), εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης με το μερίδιό της να συρρικνώνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια – σε πολλές χώρες οι πωλήσεις της έχουν μειωθεί 6-8%.
Όλα αυτά σε μία εποχή όπου η αγορά του ελληνικού τύπου γιαουρτιού ευημερεί, με τον ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης να φθάνει το εκκωφαντικό 7,5% για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το μόνο ενθαρρυντικό της υπόθεσης είναι ότι στο παιχνίδι έχουν αρχίσει να μπαίνουν (πάλι με καθυστέρηση) και άλλοι έλληνες παίκτες (π.χ. ΚΡΙ ΚΡΙ, ΔΕΛΤΑ, Δωδώνη) οι οποίοι, στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται, θα προσπαθήσουν να αρπάξουν ένα μικρό κομμάτι της πίτας.

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Ζώνη τριών σημείων. Η εφεύρεση της Volvo που δεν κατοχυρώθηκε ποτέ...

Στις 13 Αυγούστου 1959 στη σουηδική πόλη Kristianstad βγήκε από τις πύλες του εργοστασίου το πρώτο αυτοκίνητο στον κόσμο με ζώνες ασφαλείας τριών σημείων, ένα Volvo PV544.
Η Volvo ήταν η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που εφοδίασε τα αυτοκίνητά της με ζώνες ασφαλείας τριών σημείων ως στάνταρ εξοπλισμό. Η εφεύρεση κατοχυρώθηκε ως «ανοικτή πατέντα» ώστε να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα από κάθε ενδιαφερόμενο. Η Volvo καθιέρωσε αυτό το σύστημα σαν στάνταρ, τόσο στα εμπρός όσο και στα πίσω καθίσματα, ήδη από το 1967.
Η ζώνη τριών σημείων εφευρέθηκε από τον μηχανικό Nils Bohlin, ο οποίος αναζητούσε έναν τρόπο ώστε να περιορίσει τους τραυματισμούς-θανάτους σε περίπτωση τροχαίων ατυχημάτων. Μέχρι τότε κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη μοντέλα που χρησιμοποιούσαν ζώνες δύο σημείων, αν και ήταν ελάχιστα πρακτικά και αποτελεσματικά σε υψηλές ταχύτητες.
Ο Bohlin, λόγω της πρότερης εμπειρίας του ως αεροναυπηγός της Saab, γνώριζε ότι θα μπορούσε να εξελίξει τη ζώνη. Στρώθηκε λοιπόν στη δουλειά για να δημιουργήσει κάτι που να απορροφά τους κραδασμούς από τη λεκάνη και το στήθος του ανθρώπου και ταυτοχρόνως να είναι τόσο εύκολο στη χρήση που ακόμα κι ένα παιδί να το προσαρμόζει πάνω του με ευκολία.

Η λύση του ήταν μεγαλοφυής: συνδύασε την παλιά ζώνη των ποδιών (ζώνη λεκάνης δύο σημείων) με μια διαγώνια κατά μήκος του στέρνου, ασφαλίζοντας το συνεχόμενο λουρί μέσα στο κάθισμα. Η ζώνη των τριών σημείων του Bohlin ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική, καθώς ο χρήστης είχε τουλάχιστον 50% λιγότερες πιθανότητες να τραυματιστεί σοβαρά κατά τη διάρκεια ατυχήματος. Μέσα σε πέντε χρόνια, η ζώνη τριών σημείων είχε εμφανιστεί σε πολλά μοντέλα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Ταβέρνα ''Η Στοά των Αθανάτων'' στη Σύρο. Απλώς αγνοήστε την...

Μία πολύ καλή φίλη που μου κοινοποίησε το περιστατικό με την ταβέρνα στην Ερμούπολη, η Κωνσταντίνα Αρκουλή, είχε την ίδια απορία με εμένα. Τι βαθμολογία έχει αυτή η ταβέρνα στο TripAdvisor; Εψαξε λοιπόν και βρήκε την ταβέρνα αυτή καθώς και μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά σχόλια (τα οποία και σας παραθέτω αυτούσια). Οι υποψίες μας επιβεβαιώθηκαν, καθώς η εν λόγω ταβέρνα, η Στοά των Αθανάτων, κατατάσσεται στη θέση 49 (με μόλις τρία αστέρια) ανάμεσα σε 52 εστιατόρια στην Ερμούπολη…

Στοά των Αθανάτων
Αυτή είναι η επιχείρησή σας;
21 κριτικές (τρία αστέρια)
Νο 49 από 52 στην κατηγορία Εστιατόρια για: Ερμούπολη  €

Αν μπορώ να πω κάτι γι΄αυτό το μαγαζί, είναι ότι απλά σε γδύνει. ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ!!! Χωρις να φας σχεδόν τίποτα. Καλαμαράκια στο πιάτο πάνω απο 4-5 ροδέλες δεν υπάρχουν. Κατεψυγμένο ψητο χταπόδι? Αν θυμάμαι καλά ήταν ή 17 ή 18 ευρώ το πλοκάμι, Δηλαδή περισσότερο απ'ότι αγοράζεις ολόκληρο χταπόδι φρέσκο. Λυπάμαι πολύ για το μαγαζί σας.

Mακριά!
Αν δεν θέλετε να σας "γδάρουν" και να φύγετε νηστικοί! Δυο κομματάκια χταποδιού-μεζέ, τα κοστολογούν 36 ευρώ -δηλαδή 18 έκαστο- και 5 ροδέλες καλαμάρι 11 ευρώ. Συνολικά για το δείγμα χταποδιού, την ελάχιστη μερίδα καλαμάρι (κατεψυγμένα, χωρίς ζύγι φυσικά) ένα μπουκάλι νερό, μια πορτοκαλάδα και κουβέρ πληρώσαμε 54,50 ευρώ!!!! Αποφεύγουν να φέρουν τιμοκατάλογο ακόμα κι αν τον ζητήσετε. Δεν διαθέτουν POS για πληρωμή και στην απόδειξη δεν υπάρχει καμία αναφορά για τα πιάτα που παραγγείλατε!

passing by with some friends we wanted to celebrate the wedding anniversary of one of my friends the restaurant was looking typical greek so we wanted to stay and order some starters with ouzo etc we have been ignored the waiter barely gave us the menu list instead of letting us choose he suggested of course the most expensive entries while he was away some clients next to us seemed unhappy with their plates, when one old lady told to the waiter that their french frites was not warm the owner came took some potatoes from the ladys plate with her fingers and started to argue with them ... when she left all of them looked very embarrassed, lucky us we left after paying one ouzo in a rather excessive price the owner wanted to charge us for staying as well in the table ... we found another place few meters away very warm welcome and better hospitality and much better prices we were allowed to see their kitchen and the ouzo was 3 euros less than the previous one ...

Για μία χώρα που ζει από τον τουρισμό, θεωρώ ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι απαράδεκτες. Η ιδιοκτήτρια της ταβέρνας δεν είναι απλώς μία κακή επαγγελματίας, είναι ο ορισμός του κακού επαγγελματία. Αισχροκερδεί συνειδητά εξαπατώντας καταναλωτές και κράτος. Αντί να δει τι εικόνα έχουν οι πελάτες (ο υπέρτατος κριτής) για την ίδια και την ταβέρνα της, αυτή είναι χαμένη στον μικρόκοσμό της και εστιασμένη στο στόχο της να βγάλει όλα τα σπασμένα της χρονιάς σε τρεις μήνες…

Αν λοιπόν και όποτε βρεθείτε στη Σύρο, απλώς προσπεράστε τη Στοά των Αθανάτων…

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Αποζημίωση 417 εκατ. σε γυναίκα που ισχυρίζεται ότι έπαθε καρκίνο από ταλκ...

Το ποσό των 417 εκατ. δολ. καλείται να πληρώσει η Johnson & Johnson (J&J) ως αποζημίωση στην Έβα Ετσεβερία που έκανε αγωγή κατά της εταιρείας  υποστηρίζοντας ότι τα προϊόντα της με βάση το ταλκ όπως το Johnson’s Baby Powder της προκάλεσε καρκίνο όταν το χρησιμοποίησε για την προσωπική της υγιεινή. Την απόφαση έλαβε το ανώτατο δικαστήριο τους Λος Άντζελες.

Πρόκειται για αποζημίωση-μαμούθ, η οποία είναι η μεγαλύτερη που έχει δοθεί σε αγωγές στις οποίες η εταιρεία κατηγορείται ότι δεν προειδοποίησε επαρκώς τους καταναλωτές για τους κινδύνους εμφάνισης καρκίνου από τη χρήση των προϊόντων της με βάση το ταλκ.

Η J&J αντιμετωπίζει 4.8000 παρόμοιες υποθέσεις σε όλες τις ΗΠΑ και έχει ήδη κληθεί να καταβάλει περισσότερα από 300 εκατ. δολάρια μετά από αποφάσεις δικαστηρίων στο Μιζούρι.

Σε ανακοίνωσή της η εταιρεία προανήγγειλε την υποβολή έφεσης «γιατί εμείς έχουμε οδηγό μας την επιστήμη που υποστηρίζει την ασφάλεια των προϊόντων μας».

Η 63χρονη Ετσεβερία στην αγωγή της υποστηρίζει ότι εμφάνισε καρκίνο ωοθηκών σε τελικό στάδιο μετά από χρήση δεκαετιών των προϊόντων της J&J. Οι δικηγόροι της υποστήριξαν ότι η εταιρεία ενθάρρυνε γυναίκες να κάνουν χρήση των προϊόντων της αν και γνώριζε ότι υπάρχουν μελέτες που συνδέουν τον καρκίνο των ωοθηκών με τη χρήση στη γενετήσια περιοχή.

Η εταιρεία από την πλευρά της υποστηρίζει ότι οι έρευνες και οι κρατικές υπηρεσίες δεν είπαν ποτέ ότι τα προϊόντα της προκαλούν καρκινογενέσεις.


Πηγή: protothema.gr

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Πώς μία πικρή σοκολάτα πούλησε 3 δισ. τεμάχια...

Η εικόνα είναι ιδιαίτερα γνώριμη στις πολεμικές ταινίες: οι Αμερικάνοι στρατιώτες που είναι στα χαρακώματα σε κάποιο διάλειμμα από τις πολεμικές συρράξεις βγάζουν και τρώνε μία σοκολάτα. Υπάρχει ωστόσο ένα ολόκληρο άγνωστο παρασκήνιο γύρω από τις σοκολάτες που έτρωγαν οι στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Όλα ξεκίνησαν το 1937 όταν ο συνταγματάρχης Λόγκαν προσέγγισε τον ιδιοκτήτη της σοκολατοβιομηχανίας Hershey και του ζήτησε να παρασκευάσει μία ειδική σοκολάτα για τους στρατιώτες, που θα πληρούσε τα εξής κριτήρια: να μπορεί να μεταφερθεί με ευκολία στην τσέπη (βάρος μόλις 113 γρ.), να έχει υψηλή διατροφική αξία, να αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες (ώστε να μην λιώνει μέσα στην τσέπη) και να έχει γεύση λίγο καλύτερη από την… «βραστή πατάτα», ώστε οι στρατιώτες να καταφεύγουν σε αυτήν μόνο σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, όταν δεν έχουν τίποτα άλλο να φάνε και όχι πιο πριν.

Μολονότι η σοκολάτα αυτή απαιτούσε διαφορετική παραγωγική διαδικασία από τις συμβατικές σοκολάτες της αγοράς, εντούτοις ο ιδιοκτήτης της Hershey, που διέκρινε μία επιχειρηματική ευκαιρία, έδωσε το πράσινο φως για την παρασκευή της.

Όταν εντέλει η D ration, όπως ονομάστηκε, βγήκε από την γραμμή παραγωγής, οι στρατιώτες δεν ενθουσιάστηκαν, καθώς η γεύση της ήταν κάτι παραπάνω από πικρή. Τρεις μόλις μπάρες της D ration, η οποία ήταν ιδιαίτερα στιβαρή -καθώς θρυμματιζόταν με δυσκολία (απαιτούνταν μαχαίρι για να κοπεί σε κομματάκια)- και άντεχε σε θερμοκρασίες μέχρι 49 βαθμούς Κελσίου, έφθαναν για να καλύψουν τις ανάγκες του ανθρώπινου οργανισμού για μία μέρα (1.800 θερμίδες).

Η πρώτη παραγγελία, που αριθμούσε 90.000 σοκολάτες, προωθήθηκε δοκιμαστικά σε στρατιωτικές μονάδες στο Τέξας. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά και έτσι ο Στρατός συνέχισε τις παραγγελίες. Η ζήτησή της, όπως αναμενόταν, κορυφώθηκε στο διάστημα 1940-45 όταν η Αμερική ενεπλάκη στον Πόλεμο, με τις παραγγελίες να φθάνουν το αστρονομικό νούμερο των τριών δισεκατομμυρίων τεμαχίων, όλες από τον ίδιο προμηθευτή.
Τι και αν οι στρατιώτες τη μισούσαν (αρκετοί την πετούσαν, ιδιαίτερα όσοι δεν διέθεταν δυνατή οδοντοστοιχία) αποκαλώντας την "Hitler's Secret Weapon" (το μυστικό όπλο του Χίτλερ), καθώς τους ανακάτευε το στομάχι και το έντερο. Ωστόσο, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα…


Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Και η απάντηση από την άρπαγα...

Γεωργία Ματθαίου στην τοποθεσία Syros, Kikladhes, Greece.
Εδώ είμαι και εγώ η κατηγορούμενη ευχαριστώ πολύ την κυρία για την όμρφη διαφήμιση εγώ όμως ξέρω όταν έχω πρόβλημα το λύνω εκείνη τη στιγμή υπάρχουν δόξα το θεό αρχές που θα μπορούσε να καλεσει αμέσως και όχι να θέλει να διαφημιστή η ίδια από την νομιμότητα την δική μου οποιος θέλει να τρώει καλά και μισό μέτρο χταπόδι το πληρώνει γιατί και εγώ το ακριβοπληρωμένα. Παντός την ευχαριστώ και να ξέρει και οι δύο γίναμε πιο Διάσημες από ότι είμαστε όσο για τους υπόλοιπους που συμπλήρωσαν τα σχόλια τους ,πως να έρθουν στο μαγαζί μου ;Αφού δεν υπάρχει καρέκλα να καθήσουν αφού από το πρωί μέχρι το βράδυ είμαι γεμάτη από κόσμο που έρχεται από όλη την Ελλάδα που αποθεώνουν την κουζίνα μου Νοων νοειτω Σας ευχαριστώ και σας αγαπωωωωωωωωω

Δεν θα σχολιάσω την ορθογραφία, ούτε το "χταπόδι-τέρας" του μισού μέτρου, που θα το ζήλευε και ο Κουστώ. Γενικόλογα και αερολογίες από έναν άνθρωπο που επιδεικνύει αλαζονική συμπεριφορά. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα σχεδόν τα σχόλια στο προφίλ της ήταν επικριτικά.

Δημοσιογράφος καταγγέλλει ταβέρνα στη Σύρο

To γύρο του διαδικτύου κάνει ανάρτηση γνωστής δημοσιογράφου σχετικά με την «περιπέτειά της» σε ταβέρνα της Σύρου. Σας την παραθέτω αυτούσια:

«Είπαμε να βγούμε για μεζέ και την «πατήσαμε»… σαν τουρίστες!
1 κομμάτι χταπόδι (1 μικρό πλοκάμι), 18 ευρώ! Τα δύο 36!
5 ροδέλες καλαμάρι τηγανητό 11 ευρώ, συν ένα μπουκάλι νερό και κουβέρ 54,50 ευρώ!
Και φυσικά ούτε το δείγμα χταποδιού αλλά ούτε και το καλαμάρι ήταν φρέσκα.
Κι όχι δεν τα ζύγισαν μπροστά μας γιατί δεν είναι ΤΟ εστιατόριο. Ένα μικρό μαγαζί είναι στριμωγμένο μεταξύ ενός γωνιακού καταστήματος και ενός ιχθυοπωλείου, σε δρόμο που οδηγεί στα μανάβικα της Ερμούπολης, σε χρώματα και διακόσμηση τυποποιημένου φολκλόρ.
Στο άκουσμα των γαλλικών η σερβιτόρα μας πέρασε για ξένους, παρόλο που διευκρινίσαμε ότι μιλάμε άπταιστα ελληνικά. Εκείνη έκανε πως δεν άκουσε. Όπως δεν άκουσε ότι ζητήσαμε τιμοκατάλογο τουλάχιστον τρείς φορές. Άρχισε να αραδιάζει τι έχει το κατάστημα και χαλαροί από τις διακοπές, αλλά κυρίως ανυποψίαστοι, παραγγείλαμε τα παραπάνω…
Η γεύση τυποποιημένη, όχι όμως οι τιμές, όπως διαπιστώσαμε λίγη ώρα αργότερα. Παρόλο που δεν ήταν ευκολοχώνευτες, ζητήσαμε ως … καλοί «τουρίστες», να πληρώσουμε με κάρτα αλλά όπως μας είπαν το κατάστημα δεν διαθέτει POS και παίρνει μόνο μετρητά, ενώ στην απόδειξη δεν υπάρχει καμία αναφορά από τα πιάτα που παραγγείλαμε.
Οποιος ψάξει να βρει στο κατάστημα (στο οποίο τρώνε πολλοί τουρίστες), που υπάρχουν αναρτημένες οι τιμές, απλώς θα χάσει τον χρόνο του, τουλάχιστον μέχρι σήμερα…»
Σύρος, Αύγουστος 2017

Η καταγγελία της δημοσιογράφου συνοδεύτηκε από μία ακόμη ανάρτηση, ως απάντηση σε αρκετούς Συριανούς που την λοιδόρησαν…

«Μικρογραφία της ελληνικής νοοτροπίας
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στην ανάρτηση που έκανα για το κατάστημα με τις αστρονομικές τιμές στη Σύρο, είναι ότι πολλοί ξένοι παραθεριστές που βρίσκονται στο νησί κι έτυχε να τη διαβάσουν, μου έστειλαν ευχαριστήρια μηνύματα για την προειδοποίηση.
Αντιθέτως ορισμένοι ντόπιοι αντί να σταθούν σε μια από τις πιο ανίατες πληγές του ελληνικού τουρισμού, έβαλλαν εναντίον μου, κατηγορώντας ότι πρόθεση ήταν να δυσφημήσω τον τόπο μου. Θεωρούσαν ότι έπρεπε να αποσιωπηθεί το περιστατικό και να καταγγελθεί μόνο στις αρμόδιες υπηρεσίες, όπως και προηγουμένως έγινε, αλλά οι αρχές επέδειξαν πλήρη αδιαφορία. Αυτό στάθηκε και η αφορμή για την ανάρτησή μου κατόπιν παρότρυνσης του ξένου συζύγου μου.
Επιθυμία μας μπροστά στη γενικότερη αδιαφορία και απραξία της ελληνικής πραγματικότητας, ήταν όχι να βρούμε το μπελά μας, αλλά να καταγγείλουμε την καταχρηστική συμπεριφορά κάποιων που βλάπτουν εξαιρετικούς εστιάτορες της Σύρου, στους οποίους έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη και ήταν ο κύριος λόγος που στο εν λόγω κατάστημα δεν επιμείναμε για να μας φέρουν τιμοκατάλογο. Άλλωστε πόσες φορές σε ταβερνάκια οι βιαστικοί σερβιτόροι δεν λένε: να σας φέρω κατάλογο ή να σας πω τι έχω;
Πουθενά στο κείμενο δεν κατηγορώ ή δυσφημώ τη Σύρο, αλλά έναν καταστηματάρχη που με τις πρακτικές του εξαπατά καθημερινά ανυποψίαστους τουρίστες, οι οποίοι αν νιώσουν δυσαρεστημένοι από τον τόπο που επισκέπτονται, να είστε σίγουροι ότι δεν θα ξαναγυρίσουν και θα τον δυσφημίσουν όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, εντός κι εκτός Ελλάδας.
Τελικά σε μια χώρα που θέλει να εξαφανίσει τέτοιες απαράδεκτες νοοτροπίες και να πάει μπροστά, ποιος κάνει περισσότερο κακό; Εκείνος ο οποίος θέλει να τις αποσιωπήσει, να τις κρύψει κάτω από το χαλάκι ή εκείνος που τις καταγγέλλει;».

Προσωπικά δεν μου κάνει εντύπωση η περίπτωση ενός ακόμα «αρπαχτικού» που εξαπατά τον κόσμο, ντόπιο και μη. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, γιατί η αγορανομία και το υγειονομικό δεν κάνουν τίποτα. Αυτός ο άρπαγας, που έχει κάνει πλήθος παρανομιών, όπως και πολλοί άλλοι, δυσφημεί το νησί και αμαυρώνει την εικόνα του.  Τι εικόνα, άραγε, περνάμε στον τουρίστα (ο οποίος, ωστόσο, έχει μερίδιο ευθύνης, καθώς στην εποχή τουTripAdvisor μπορεί να έχει άμεσα πρόσβαση σε πολύτιμες πληροφορίες)  που επιστρέφει πίσω στη χώρα του; Ότι πλήρωσε 55 ευρώ για ένα γεύμα που δεν άξιζε ούτε τα μισά; ότι δεν του έδειξαν τιμοκατάλογο; ότι δεν είχαν μηχάνημα για κάρτες;

Αυτό δυστυχώς που μου προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αηδία είναι ότι αυτός ο άρπαγας βρήκε υποστηρικτές, κυρίως ντόπιους. Αυτή είναι η αρρωστημένη νοοτροπία που ευημερεί ιδιαίτερα στην επαρχία. Αντί να τον επικηρύξουν, αυτοί τον επικροτούν. Ισως βέβαια και αυτοί να κάνουν τα ίδια.

Πάντως, αν κάποιος γνωρίζει το όνομα της ταβέρνας (από την περιγραφή ή τις φωτογραφίες που έχει ανεβάσει η δημοσιογράφος, Μαρία Δεναξά, στο προφίλ της), ας μου το στείλει για να το κοινοποιήσω.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

To αμαρτωλό παρελθόν της BMW

To 2016 κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων για την 100η επέτειό της, η BMW απολογήθηκε για το ένοχο παρελθόν της και ιδιαίτερα για τις διασυνδέσεις της με το ναζιστικό καθεστώς. H γερμανική εταιρεία, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, λειτουργούσε, όπως και άλλες γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, αποκλειστικά ως προμηθευτής όπλων, πυρομαχικών, μοτοσικλετών, συσσωρευτών για τα υποβρύχια και τους πυραύλους κ.ά. του γερμανικού στρατού. Σε αυτά τα καταναγκαστικά έργα υπολογίστηκε ότι δούλεψαν (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) 50.000 άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους δεν επέζησαν.

Όλα ξεκίνησαν όταν η οικογένεια Quandt και συγκεκριμένα ο Gunther Quandt αγόρασε τη δεκαετία του ’20 το 10% των μετοχών της BMW. Η εν λόγω οικογένεια μπορεί να μην είναι σήμερα ιδιαίτερα γνωστή καθώς αποφεύγει τη δημοσιότητα, είναι όμως η πιο πλούσια στην Γερμανία και μια από τις πλουσιότερες επιχειρηματικές οικογένειες της Ευρώπης.  

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘50, ο μεγαλοβιομήχανος Herbert Quandt, γιος του ιδρυτή και ιδιοκτήτης επίσης της εταιρείας μπαταριών Varta, που έσπευσε τότε, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των τραπεζιτών του, να αποκτήσει το 50% των μετοχών, ανέλαβε το τιμόνι και έσωσε, βγάζοντας στην αγορά το άκρως επιτυχημένο BMW 1500, την ασθμαίνουσα ΒΜW από την καταστροφή αλλά και την εξαγορά από τη Mercedes.

Για χρόνια η οικογένεια ανέφερε ότι τα πλούτη της προήλθαν από την κερδοφορία της αυτοκινητοβιομηχανίας. Απέφευγε, ωστόσο, επιμελώς να αναφερθεί στην σκοτεινή δράση της κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Όταν ο Χίτλερ πήρε την εξουσία το 1933, ο Gunther Quandt έσπευσε, διαισθανόμενος μια άνευ προηγουμένου επιχειρηματική ευκαιρία, να γίνει μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Ανέπτυξε μάλιστα στενές σχέσεις με τον ίδιο τον Χίτλερ, ο οποίος το 1937 τον τίμησε για τη συνεισφορά του με το μετάλλιο του «Ηγέτη της Αμυντικής Οικονομίας». Δεν είναι τυχαίο ότι η δεύτερη σύζυγός του παντρεύτηκε αργότερα τον Γκέμπελς με κουμπάρο τον ίδιο τον Χίτλερ. Πράγματι, με τους Ναζί στην εξουσία, οι επιχειρήσεις του Quandt έκαναν χρυσές δουλειές.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι στη Δίκη της Νυρεμβέργης ο Gunther Quandt έπεσε στα μαλακά. Ο άνθρωπος που για τις επιχειρήσεις του χρησιμοποίησε 50.000 σκλάβους, που εργάζονταν κάτω από άθλιες και ανθυγιεινές συνθήκες μέσα στις αναθυμιάσεις από τα οξέα, και που είχε στήσει και χώρο όπου τελούνταν εκτελέσεις, αφέθηκε ελεύθερος από τους Συμμάχους.

Η αλήθεια θα έλαμπε αρκετά μετά, το 2007, όταν ένα ντοκιμαντέρ περιέγραψε το ρόλο που έπαιξε η οικογένεια Quandt στον Πόλεμο. Πέντε μέρες μετά, τέσσερα μέλη της οικογένειας ανέθεσαν σε έναν ιστορικό να αναψηλαφήσει την ιστορία. Η 1.200 σελίδων έρευνά του επιβεβαίωσε τον χειρότερό τους εφιάλτη. Ο παππούς τους ήταν εγκληματίας πολέμου.
Η οικογένεια Quandt, που εξακολουθεί να κατέχει το 50% των μετοχών της BMW, γνωρίζει πια (αν δεν γνώριζε ήδη) ότι τα χρήματα για την σωτηρία και την αναγέννηση της BMW, τη δεκαετία του ’50, ήταν βαμμένα με αίμα…

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Η σύζυγος είπε όχι, αλλά η Apple είπε ναι...

Η ιστορία διαδραματίστηκε πριν κάποια χρόνια, την εποχή του IPad 2, και σχετίζεται με την απόφαση ενός άντρα να το επιστρέψει στην εταιρεία.

Η Apple συνήθιζε να καταγράφει για ποιο λόγο επιστρέφονται τα προϊόντα της χρησιμοποιώντας post-it notes όπου απλώς αναγραφόταν ο λόγος επιστροφής.

Ένα από αυτά τα επιστρεφόμενα κίνησε το ενδιαφέρον των υπαλλήλων της εταιρείας καθώς ο λόγος επιστροφής ήταν… ασυνήθιστος. Πάνω στο χαρτάκι έγραφε «Wife said no» (H σύζυγος είπε όχι).

Δύο υψηλόβαθμα στελέχη που έλαβαν γνώση του περιστατικού έστειλαν πίσω το iPad στον άνδρα μαζί με ένα post-it που έγραφε «Apple said yes» (Η Apple είπε ναι).

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Πτήση καθυστερεί για μία ετοιμοθάνατη γυναίκα...

Όταν ο Κέρι Ντρέικ επιβιβάστηκε στην πτήση της American Airlines, η ηλικιωμένη μητέρα του ήταν στο νεκροκρέβατό της μετρώντας λίγες μόνο ώρες ζωής. Η αγωνία του ήταν μεγάλη καθώς έπρεπε να αλλάξει αεροπλάνο και, αν το έχανε, δεν θα προλάβαινε να δει ζωντανή τη μητέρα του.

Δυστυχώς, οι χειρότεροί του εφιάλτες επιβεβαιώθηκαν. Η πτήση στην οποία είχε επιβιβαστεί καθυστέρησε, με τον ίδιο να ξεσπάει σε λυγμούς μέσα στο αεροπλάνο. Οι αεροσυνοδοί που αντιλήφθηκαν το συμβάν σύντομα θα μάθαιναν για το δράμα του απαρηγόρητου άνδρα. Ενημέρωσαν αμέσως τον πιλότο, ο οποίος επικοινώνησε μέσω του ασυρμάτου με τον πιλότο του άλλου αεροπλάνου.

Το προσωπικό εδάφους αποφάσισε να καθυστερήσει την αναχώρηση του αεροπλάνου, προκειμένου ο Ντρέικ να προλάβει να επιβιβαστεί σε αυτό. Φθάνοντας αλαφιασμένος κοντά στην πύλη, ακούει τον υπάλληλο να του λέει: «Κύριε Ντρέικ, σας περιμένουμε».

Χάρη στην άμεση αντίδραση του προσωπικού της εταιρείας, που λειτούργησε ως ομάδα και δεν δίστασε να αναλάβει πρωτοβουλίες, ο Ντρέικ έφθασε στο νοσοκομείο και πρόλαβε να δει τη μητέρα του ζωντανή. Μετά από λίγες ώρες ξεψύχησε.

Ο Ντρέικ έγραψε μία επιστολή προς το προσωπικό της εταιρείας όπου εξέφρασε την απεριόριστη ευγνωμοσύνη του για την ομάδα που έκανε ό,τι μπορούσε για να τον βοηθήσει. Την επόμενη μέρα, ο εκπρόσωπος Τύπου της American Airlines δήλωσε στο CNN: «Το προσωπικό μας αξιολογείται κατά πόσο ακολουθεί πιστά το πρόγραμμα. Οι αεροπορικές εταιρείες ανταγωνίζονται ως προς το ποια έχει το καλύτερο ρεκόρ στις αναχωρήσεις χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Ωστόσο, όταν το προσωπικό μας έλαβε γνώση του συμβάντος, προφανώς  σκέφτηκε ‘’The Hell with it’’ (να πάει στο διάολο, θα το κάνουμε), παίρνοντας τη σωστή απόφαση».


Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Τι έκανε ο σερβιτόρος ενός ξενοδοχείου για να ικανοποιήσει έναν πελάτη

Πριν από λίγα χρόνια, ένας σερβιτόρος στο Ritz, στο Ντουμπάι, της ομώνυμης αλυσίδας πολυτελών ξενοδοχείων, κρυφάκουσε έναν επισκέπτη να λέει στην καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι σύζυγό του ότι ήταν ντροπή που δεν μπορούσε να την πάει κάτω στην ειδυλλιακή παραλία.

Ο σερβιτόρος αμέσως ενημέρωσε το τμήμα συντήρησης και την επόμενη μέρα είχε φτιαχτεί μία ξύλινη ράμπα που έφθανε μέχρι την παραλία, που οδηγούσε σε μία ειδικά σχεδιασμένη τέντα προκειμένου το ζευγάρι να δειπνήσει.

Στην εν λόγω αλυσίδα, που συνιστά case study για την παροχή υποδειγματικής εξυπηρέτησης, οι υπάλληλοι μπορούν να ξοδέψουν έως 2.000 δολάρια προκειμένου να ικανοποιήσουν έναν επισκέπτη. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γενικός διευθυντής του ξενοδοχείου έμαθε για το συμβάν αφού είχε ήδη κατασκευαστεί η ράμπα...

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Τι ήταν το Listerine πριν προωθηθεί ως στοματικό διάλυμα;

Το 1879 ο Ζόζεφ Λάουρενς παρασκεύασε ένα αντιβακτηριακό διάλυμα, το οποίο ονόμασε Listerine, για να τιμήσει τον πρωτοπόρο χειρούργο Ζόζεφ Λίστερ, που διέβλεψε ότι μέσα στα χειρουργεία οι περισσότερες μολύνσεις προέρχονταν από μικροοργανισμούς.

Εκτοτε το Listerine θα κατάφερνε πάντα να επανεφεύρει τον εαυτό του, άλλοτε προωθούμενο ως φάρμακο για τη γρίπη, το κρύωμα, τον πονόλαιμο και την γονόρροια, άλλοτε ως δυναμωτικό της τρίχας της κεφαλής και άλλοτε ως... καθαριστικό πατωμάτων.

Τη δεκαετία του '20 η εταιρεία που παρασκεύαζε το Listerine αναζήτησε ένα κενό στην αγορά, κάτι που δεν θα είχε μεγάλο ανταγωνισμό (ήδη τα χρόνια εκείνα υπήρχαν φάρμακα σχεδόν για οποιαδήποτε ασθένεια) και δεν θα υπόκεινται σε περιορισμούς από το κράτος, το οποίο αμφέβαλλε για το ορθό των ισχυρισμών του.

Τότε λοιπόν "ανακαλύφθηκε" μία νέα ασθένεια, το ''cronic halitosis" (δυσοσμία στην αναπνοή). Με μία έξυπνη διαφημιστική καμπάνια το στοματικό διάλυμα Listerine απογειώθηκε, με τις πωλήσεις του να φθάνουν σε επίπεδα-ρεκόρ - 8 εκατ. δολάρια μέσα σε επτά χρόνια. Αρκετά καλά για ένα προϊόν που μέχρι πριν λίγα χρόνια προωθείτο ως διάλυμα για τον καθαρισμό πατωμάτων...

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Η Αθήνα "ανακαλύπτει" τους Instagramers

Η Αθήνα «ανακαλύπτει» το Instagram (των 700 εκατ. χρηστών) και δη τους Instagramers
Mία σύγχρονη στρατηγική προώθησης υιοθέτησε η Αθήνα σε μία προσπάθειά να αναδειχθεί ως 12μηνος προορισμός. Φωτογραφήθηκε λοιπόν με τον πιο μοντέρνο και δημιουργικό τρόπο, με τις εικόνες της πόλης -τραβηγμένες από τους δημοφιλέστερους γερμανούς instagramers- να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο.
Οι δράσεις υλοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του Athens Tourism Partnership (σύμπραξη του Δήμου Αθηναίων, της AEGEAN και του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών), στα πλαίσια της καμπάνιας «One City. Never Ending Stories», που αποσκοπεί να τοποθετήσει την πρωτεύουσα ως city break (προορισμό για ολιγοήμερες διακοπές όλο το χρόνο).
Ως εκ τούτου, τέσσερις από τους 10 πιο δημοφιλείς Γερμανούς Instagramers (με το κοινό τους να υπερβαίνει τα 1,2 εκατ. followers), έζησαν την αθηναϊκή εμπειρία, την οποία και μοιράστηκαν με τους ακόλουθούς τους. Οι τέσσερις Instagramers έγιναν για λίγες μέρες κάτοικοι Αθήνας και επισκέφθηκαν γνωστές αλλά και άγνωστες γωνιές της πόλης.
Το Γκάζι, τα γκράφιτι στα Εξάρχεια, η θέα από το Λυκαβηττό, το φως της Ακρόπολης, η μαγεία του Σουνίου, αλλά και το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με τα μοναδικά εκθέματα της documenta14, σε συνδυασμό με τα σύγχρονα μπαρ-εστιατόρια και τα παραδοσιακά μεζεδοπωλεία, αποτέλεσαν το τέλειο σκηνικό.
Το αποτέλεσμα ήταν άκρως εντυπωσιακό, καταδεικνύοντας τη δυναμική των νέων μέσων ως επικοινωνιακών εργαλείων. Οι καταπληκτικές φωτογραφίες που ανέβασαν στους λογαριασμούς τους στο hashtag #thisisathens, συγκέντρωσαν περισσότερα από 250.000 likes σε λίγες μόλις ημέρες. Ιδιαίτερα ενθουσιώδη ήταν και τα επαινετικά σχόλια τους. Ένα από αυτά έλεγε: «Η δουλειά μου είναι να γυρίζω όλο τον κόσμο. Έχω επισκεφθεί πάρα πολλά μέρη. Όλα αυτά που συνδυάζει η Αθήνα, η ιστορία, η θάλασσα, οι άνθρωποι, το φαγητό και η ζωντάνια της πόλης, είναι μοναδικά».

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Ο πρώτος τροποποιημένος σολομός έφθασε...

Στην αγορά του Καναδά ο πρώτος γενετικά τροποποιημένος σολομός

Ο πρώτος γενετικά τροποποιημένος σολομός έφθασε στο τραπέζι των καταναλωτών. Ουσιαστικά είναι η πρώτη φορά που ένα μεταλλαγμένο ζώο πωλείται ως τροφή στη λιανική αγορά.

Η αμερικανική εταιρεία AquaBounty Technologies που ανέπτυξε το σολομό και τον παράγει πλέον μαζικά, ανακοίνωσε ότι πούλησε τους πρώτους 4,5 τόνους στην αγορά του Καναδά. Ο αγοραστής του προϊόντος –για ευνόητους λόγους- δεν έγινε γνωστός, ενώ η τιμή κινήθηκε στα συνήθη επίπεδα της αγοράς, γύρω στα πεντέμισι δολάρια το μισό κιλό.

Η εταιρεία της Μασαχουσέτης χρειάσθηκε πάνω από 25 χρόνια για να αναπτύξει, να εξασφαλίσει την αναγκαία άδεια και τελικά –κάμπτοντας τις αντιδράσεις- να διαθέσει τον μεταλλαγμένο σολομό στην αγορά.

Ο σολομός AquaBounty είναι περίπου διπλάσιος σε μέγεθος από τον άγριο σολομό του Ατλαντικού, καθώς έχει τροποποιηθεί για να μεγαλώνει πιο γρήγορα, με αποτέλεσμα να φθάνει σε μέγεθος κατάλληλο για πώληση στο μισό χρόνο (περίπου σε 18 μήνες) από ό,τι χρειάζεται ο ελεύθερος.

Ο μεταλλαγμένος σολομός εκτρέφεται στον Παναμά, ενώ σύντομα θα ξεκινήσει η δημιουργία μεγαλύτερης εγκατάστασης παραγωγής του σε καναδικό νησί, μετά από το «πράσινο φως» των καναδικών Αρχών. Η εταιρεία έχει ζητήσει την άδεια να κάνει το ίδιο στην Ινδιάνα των ΗΠΑ.

Οι επιστήμονες παρουσίασαν για πρώτη φορά το μεταλλαγμένο ψάρι το 1989, έχοντας εισάγει σε αυτό ένα γονίδιο που ενισχύει την ορμόνη της ανάπτυξης. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 δημιούργησαν την εταιρεία AquaBounty για να εκμεταλλευτούν εμπορικά το προϊόν τους και μετά πέρασαν περίπου 25 χρόνια μέσα σε ένα κυκεώνα γραφειοκρατικών διαδικασιών και αντιδράσεων από οικολόγους, πολιτικούς και όχι μόνο.

Η αρμόδια εποπτική Αρχή των ΗΠΑ (FDA) έδωσε την άδεια κυκλοφορίας στην αγορά το Νοέμβριο 2015 και οι καναδικές Αρχές έξι μήνες αργότερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι καμία από τις δύο χώρες δεν απαιτεί ο μεταλλαγμένος σολομός να φέρει σχετική σήμανση, με αποτέλεσμα ο καταναλωτής να μην γνωρίζει τι τρώει. Παραμένει, ωστόσο, αμφίβολο αν ο τροποποιημένος σολομός θα φθάσει άμεσα και στην αμερικανική αγορά.

Από την άλλη, η AquaBounty καθώς και οι επιστήμονες που υποστηρίζουν τη γενετική τροποποίηση των ζώων, αντιτείνουν ότι τα μεταλλαγμένα ψάρια όπως ο εν λόγω σολομός θα είναι επωφελή για την οικονομία, καθώς παράγονται τοπικά και δεν εισάγονται από άλλες χώρες, άρα θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας σε Καναδά και ΗΠΑ. Επιπλέον, επισημαίνουν ότι ο σολομός μεγαλώνει όχι σε ανοιχτούν κλωβούς στη θάλασσα, αλλά σε κλειστές δεξαμενές, συνεπώς δεν κινδυνεύει από θαλάσσιους παθογόνους μικροοργανισμούς, που συχνά συναντώνται στους σολομούς της ιχθυοκαλλιέργειας.
Η επιτυχής κατάληξη της «οδύσσειας» του μεταλλαγμένου σολομού έκανε τους υπέρμαχους των μεταλλαγμένων ζώων να αναθαρρήσουν και να ελπίζουν ότι κάποια στιγμή, αρκετά σύντομα, τα ζώα αυτά θα φθάσουν στο τραπέζι μας.


(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Adults only. Η νέα τάση στο χώρο της φιλοξενίας

«Too many babies» ήταν η ατάκα ενός ηλικιωμένου ζευγαριού σε ταβέρνα στη Σκιάθο. Οντως στην σχεδόν άδεια ταβέρνα, σε δύο τραπέζια υπήρχαν μωρά, σχετικά ανήσυχα. Το ζευγάρι, που μόλις είχε μπει διστακτικά στην ταβέρνα, έκανε μεταβολή και έφυγε… Ως «φρέσκος» πατέρας τότε, το 2008, το «ρατσιστικό» σχόλιο μπορώ να πω με ενόχλησε. Τότε φυσικά δεν γνώριζα την έννοια «adults only».

Η γέννηση του μοντέλου adults only (μόνο ενήλικες)

Ηρεμία. Αυτό είναι που ψάχνει μία σημαντική μερίδα επισκεπτών, σκέφτηκε η τουριστική βιομηχανία, η οποία δεν άργησε να αντιληφθεί ότι ορισμένες παραδοσιακές αγορές-στόχοι δεν μπορούν να συνυπάρχουν χρονικά σε ένα ξενοδοχείο.
Μιλάμε λοιπόν για επισκέπτες που δεν θέλουν παιδιά να τρέχουν ουρλιάζοντας στους κήπους των ξενοδοχείων, να κάνουν φασαρία στο εστιατόριο ή στο διπλανό δωμάτιο, να τριγυρίζουν γύρω από τα τραπέζια άλλων επισκεπτών του ξενοδοχείου, να αναστατώνουν τους θαμώνες γύρω από την πισίνα κ.λπ.
Τα τελευταία χρόνια λοιπόν αρκετοί ιδιοκτήτες ξενοδοχειακών μονάδων αντιλήφθηκαν ότι ένα σημαντικό μέρος της πελατείας τους -ιδιαίτερα Σουηδοί, Γάλλοι, Βέλγοι, Γερμανοί και Ιταλοί- αναζητά την ηρεμία και τη χαλάρωση, μακριά από τις ενοχλητικές φωνές των παιδιών. Η τάση ξεκίνησε από τις παρυφές του Κόλπου του Μεξικού με τα υπερπολυτελή θέρετρα, τα οποία σύντομα βρήκαν μιμητές σε δημοφιλείς προορισμούς, όπως η Μαγιόρκα, τα Γκραν Κανάρια, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Μάλτα και η Κύπρος.

Ποιοι ταξιδεύουν σε τέτοια ξενοδοχεία;

Ποιοι όμως αναζητούν τέτοιου είδους διακοπές; Νέοι, ζευγάρια χωρίς παιδιά, νεόνυμφοι αλλά και γονείς που αποφασίζουν να κάνουν ένα διάλειμμα από τον θόρυβο των παιδιών ή έχουν μεγάλα παιδιά που έχουν φύγει από το σπίτι (empty nesters) είναι μερικές μόνο από τις αγορές-στόχους που προτιμούν ξενοδοχεία τύπου adults only.
Όπως αντιλαμβάνεστε, τα μεγέθη είναι μεγάλα –σε ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο, μπορεί να υπερβαίνουν το 50% των επισκεπτών- και κατά κάποιο τρόπο δικαιολογούν την άνθηση αυτού του μοντέλου διακοπών.

Ξενοδοχεία και όχι μόνο…

Ως εκ τούτου η τουριστική βιομηχανία προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις των πελατών της. Η Club Med εισήγαγε διαφορετικά πακέτα και ξεχωριστές υποδομές «με ή χωρίς παιδιά». Αρκετά ξενοδοχεία στις αυστριακές Άλπεις που απαγορεύουν την είσοδο στα παιδιά είναι γεμάτα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις πτήσεις τσάρτερ «μόνο για ενηλίκους» (adults only) που αναχωρούν δύο φορές την εβδομάδα από το Λονδίνο. Πολλοί δε ιδιοκτήτες ιταλικών εστιατορίων που έχουν βραβευτεί με ένα ή περισσότερα αστέρια Michelin δηλώνουν ευγενικά στους πελάτες τους ότι η παρουσία των παιδιών δεν είναι επιθυμητή.

Τι γίνεται στην Ελλάδα;

Η μόδα αυτή έφτασε σχετικά πρόσφατα –πριν περίπου μία 10ετία- και στην Ελλάδα. Αρκετά ξενοδοχεία σε νησιά (π.χ. Κέρκυρα, Κρήτη, Σαντορίνη) έκαναν την αρχή και διαμήνυσαν ότι απευθύνονται πλέον στους +14 (άτομα άνω των 14 χρονών) ή στους +18. Ακόμη και στην περίπτωση που μία οικογένεια, που δεν γνωρίζει την πολιτική του ξενοδοχείου (αν και σε αρκετά από αυτά, ο όρος adults only βρίσκεται σε εμφανές σημείο), προσέρχεται στη ρεσεψιόν για να κλείσει δωμάτιο, συνήθως υπάρχει λύση. Πολλές αλυσίδες, σε ακτίνα λίγων μόνο χιλιομέτρων, διαθέτουν εγκαταστάσεις για οικογενειακές διακοπές, στέλνοντας εκεί τους τουρίστες με παιδιά.

Το νέο trend της ελληνικής αγοράς

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα ξενοδοχεία (το μεγαλύτερο από αυτά μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 840 άτομα) που βρίσκονται στην Ελλάδα και απευθύνονται αποκλειστικά σε ενηλίκες αποτελούν το νέο trend της ελληνικής αγοράς με όλο και περισσότερους να απολαμβάνουν τα καταλύματα που απευθύνονται αποκλειστικά σε αυτούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πληρότητές τους, από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, αγγίζουν το 95%, ενώ οι κριτικές στα περισσότερα από αυτά είναι διθυραμβικές. Δεν είναι τυχαίο ότι μια απλή αναζήτηση στην Google για adults only hotels θα δώσει 53 εκατ. αποτελέσματα.

Οι εγκαταστάσεις των εν λόγω ξενοδοχείων συνήθως περιλαμβάνουν αθλητικούς χώρους, όπως γήπεδα τένις, spa, εστιατόρια, γραφεία δραστηριοτήτων και θεματικές βραδιές. Εκεί, δεν θα συναντήσει κανείς παιδικές χαρές, κούνιες, παιδικές πισίνες ή παιδότοπους. 

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Υαλοκαθαριστήρες αυτοκινήτου. Μία γυναικεία εφεύρεση...

Το 1903, ανακαλύφτηκαν οι πρώτοι υαλοκαθαριστήρες. Όσο και αν φαντάζει παράξενο, εφευρέτης ήταν μία γυναίκα, η Αμερικανίδα Μαίρη Άντερσον, που σε μία βόλτα με το τραμ πρόσεξε πόσο επικίνδυνη ήταν η οδήγηση όταν χιόνιζε ή έβρεχε, καθώς οι οδηγοί αναγκάζονταν να βγάλουν το κεφάλι έξω για να δουν. 

Αν και ο μηχανισμός που δημιούργησε ήταν πολύ απλός (δύο βραχίονες, που θα κινούνταν χειροκίνητα, στους οποίους είχε προσαρμόσει ελαστικές λωρίδες), η εφεύρεσή της αρχικά δεν «συγκίνησε» κανέναν, αφού θεωρήθηκε ελάχιστα πρακτική. Εξάλλου, πολλοί πίστευαν ότι ένας τέτοιος μηχανισμός θα αποσπούσε την προσοχή του οδηγού…

Έχοντας υποστεί τη χλεύη του κοινού για την «ελάχιστα πρακτική» εφεύρεσή της, η Αντερσον καταχώνιασε την ευρεσιτεχνία της στο συρτάρι, οπότε και έληξε η ισχύ της. Λίγο αργότερα, το 1917, ανακαλύφθηκαν οι αυτόµατοι υαλοκαθαριστήρες (η εφευρέτριά τους, Σαρλότ Μπριτζγουντ, επίσης δεν κέρδισε χρήματα ή φήμη), οι οποίοι αρχικά αποτελούσαν έξτρα εξοπλισµό και κόστιζαν 4,75 δολάρια (έναντι 89 σεντς των απλών) – καθιερώθηκαν σε όλα τα αυτοκίνητα από το 1926.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Chuck Feeney. Ο δισεκατομμυριούχος που μοίρασε σιωπηρά όλη του την περιουσία

"Είχα μια ιδέα που ποτέ δεν άλλαξε- ότι πρέπει να χρησιμοποιείς τον πλούτο σου για να βοηθάς τους ανθρώπους"

Ένα απόγευμα στον σιδηροδρομικό σταθμό του Δουβλίνου, οι περίοικοι αντίκρισαν ξανά τον 86χρονο πια Chuck Feeney επιστρέφοντας από ένα από τα τελευταία του ταξίδια στο Λίμερικ της Ιρλανδίας.

Εκεί στεγάζεται ένα από τα κληροδοτήματά του, το Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, το οποίο φιλοξενεί 12.000 φοιτητές και υπάρχει μόνο χάρη στο όραμα του Feeney αλλά και τα 170 εκατ. δολάρια που έχει ξοδέψει όλα αυτά τα χρόνια για την ανώτατη εκπαίδευση των νιάτων της Ιρλανδίας.

Όπως και κάθε άλλη φορά, ο ηλικιωμένος Νεοϋορκέζος, γέννημα-θρέμμα του Νιου Τζέρσεϊ, κατέβηκε από την οικονομική θέση του τρένου με την πλαστική σακούλα με τις εφημερίδες ανά χείρας. Δεν ξεχώριζε καν από το πλήθος, εκπρόσωποι της εργατικής τάξης οι περισσότεροι, και κανείς δεν θα τον αναγνώριζε, παρά το γεγονός ότι έχει κάνει για την Ιρλανδία περισσότερα από κάθε άλλον από την εποχή του Αγίου Πατρικίου ακόμα.

Ο Feeney ξεγλίστρησε έξω από τον σταθμό παραμένοντας για άλλη μια φορά αθέατος. Έτσι όπως ακριβώς το θέλει δηλαδή εδώ και δεκαετίες. Η ιστορία του δεν είναι άλλη μια περιπέτεια αγαθοεργίας, αλλά μια πραγματική οδύσσεια να ξεφορτωθεί τα δισεκατομμύριά του κάνοντας καλό στην ανθρωπότητα.

Τον λένε πια «Τζέιμς Μποντ της φιλανθρωπίας» και λειτουργεί ως πρότυπο για βαθύπλουτους όπως ο Μπιλ Γκέιτς και ο Γουόρεν Μπάφετ, που κάνουν το ίδιο λίγο πολύ, αν και αυτοί δεν προσπαθούν να μείνουν στον άσο διαθέτοντας το σύνολο της περιουσίας τους. Γιατί ο αγώνας του Feeney είχε αυτό ακριβώς ως στόχο και ήταν μάλιστα για δεκαετίες μυστικός!

Εδώ και πάνω από 30 χρόνια, ο κροίσος όργωνε την οικουμένη με ένα κρυφό σχέδιο κατά νου: να χαρίσει τα 7,5 δισ. δολάρια της προσωπικής του περιουσίας, ένα τρελό ποσό που είχε μαζέψει πουλώντας αφορολόγητα αγαθά στην αυτοκρατορία του με τα duty-free shops. Κάποια στιγμή έφτιαξε ένα ίδρυμα, το Atlantic Philanthropies, το οποίο άρχισε να ξεκοκαλίζει τα τρελά ποσά του σε έργα εκπαίδευσης, επιστήμης, υγείας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων παντού στον κόσμο, από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και την Ιρλανδία μέχρι το Βιετνάμ, τις Βερμούδες και τη Νότια Αφρική.

Μέχρι τα τέλη του 2016, το ίδρυμά του τα είχε καταφέρει, δαπανώντας και τα τελευταία εκατοντάδες εκατομμύρια του ιδρυτή του. Τώρα άρχισε να αποσύρεται σιγά σιγά από τα κονδύλια που χρηματοδοτούσε όλα αυτά τα χρόνια, καθώς τα ταμεία του άδειαζαν με γοργούς ρυθμούς. Σύμφωνα ακριβώς με το σχέδιο του Feeney δηλαδή, ο οποίος θέλησε να χαρίσει την περιουσία του όντας ακόμα εν ζωή.

Πολλοί λίγοι δισεκατομμυριούχοι έχουν δώσει περισσότερα και σίγουρα κανείς τους δεν τα έχει δώσει όλα. Ολοι τους, μάλιστα, το κάνουν για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους αφού φροντίζουν να το διατυμπανίζουν ώστε να καλλιεργήσουν μια καλή εικόνα για την επιχείρησή τους. ο ίδιος ωστόσο, υπό ένα καθεστώς πλήρους ανωνυμίας και απόλυτης εχεμύθειας, κατάφερε να ξοδέψει όλη του την περιουσία. «Αποκαλύφθηκε» πριν δύο δεκαετίες, απόρροια μιας επαγγελματικής διένεξης.

Το τελευταίο του δισεκατομμύριο (1,3 δισ., για να είμαστε ακριβείς) ξοδεύτηκε το 2016 και το ίδρυμα είναι τώρα σε διαδικασία νομικών εκκαθαρίσεων και απόσυρσης από διοικητικά συμβούλια και επιτροπές καταπιστευμάτων, κλείνοντας σταδιακά τις πύλες του μέχρι το 2020.

Μέσα σε ένα περιβάλλον επιχειρηματικής ηθικής όπου οι μεγιστάνες του πλανήτη συνεχίζουν να συγκεντρώνουν με εμμονή όσα περισσότερα πλούτη μπορούν, ο Feeney έκανε υπερωρίες δουλεύοντας διπλοβάρδιες για να τα δώσει όλα πίσω! 
Σήμερα, σε ηλικία 86 χρονών, ζει με τη δεύτερο σύζυγό του, και πρώην γραμματέα του, σε ένα από τα τρία μικρά διαμερισματάκια -ιδιοκτησίας του ιδρύματός του- σε Δουβλίνο, Σαν Φρανσίσκο και Μπρίσμπεϊν, ενώ όταν κατεβαίνει στη Νέα Υόρκη κοιμάται στο σπίτι της κόρης του.


Πηγή: απόσπασμα από το www.pronews.gr