Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Crystal Pepsi. Ενα θνησιγενές αναψυκτικό

Η «γκάφα του αιώνα» μπορεί ίσως να ανήκει δικαιωματικά στην Coca-Cola με την προσωρινή απόσυρση της κλασικής συνταγής, όμως και ο μεγάλος της ανταγωνιστής, η Pepsi Cola, φαίνεται ότι ζήλεψε λίγο από τη δόξα της, αφού έκανε, λίγα μόλις χρόνια αργότερα, μια φιλότιμη προσπάθεια για να τη μιμηθεί.
Τη δεκαετία του ’90, είχε παρατηρηθεί ένας «οργασμός» στην αμερικάνικη αγορά από «διάφανα» προϊόντα με ονομασίες τύπου clear (π.χ. China Cola ClearMiller Clear) ή crystal (π.χ. Close Up Crystal), τα οποία λόγω του χρώματός τους προσπαθούσαν να μεταδώσουν μια εικόνα καθαρότητας και αγνότητας. Αναγνωρίζοντας τα στελέχη της Pepsi Cola την ξεκάθαρη τάση προς οτιδήποτε φαντάζει πιο καθαρό και υγιεινό, αποφάσισαν να διεισδύσουν στη συγκεκριμένη αγορά.
Είμαστε, λοιπόν, στο 1992, όταν η Pepsi Cola αναγνωρίζει ότι υπάρχει μια ανικανοποίητη ανάγκη: η ανάγκη για ένα «καθαρό» αναψυκτικό τύπου cola. Εξάλλου, η επιτυχία που είχαν γνωρίσει διάφορα αναψυκτικά τύπου diet colasugar-free cola ή cherry cola έκαναν τα υψηλόβαθμα στελέχη της εταιρείας να πιστεύουν ότι θα μπορούσε να επαναληφθεί η επιτυχία με ένα «καθαρό» αναψυκτικό.
Το 1993, ύστερα από πειράματα και δοκιμές που διήρκεσαν αρκετούς μήνες, το νέο αναψυκτικό, χωρίς καφεΐνη και συντηρητικά, ήταν έτοιμο. Το όνομα δε αυτού, πιστό στα κελεύσματα των καιρών, ήταν Crystal Pepsi, αφού, όπως υπονοούσε και το πρώτο συστατικό του ονόματος, ήταν άχρωμο. Έχοντας ως σλόγκαν το ‘’You have never seen a taste like this’’ (‘’Δεν έχετε δοκιμάσει ξανά τέτοια γεύση’’), το νέο εναλλακτικό αναψυκτικό προσπάθησε να ανταγωνιστεί εμφιαλωμένα νερά όπως το Perrier και το Evian.
Παρά τα 100 εκατ. δολάρια που δαπανήθηκαν για το σχεδιασμό και την προώθηση του νέου προϊόντος, η Crystal Pepsi απέτυχε παταγωδώς. Αν και οι αρχικές πωλήσεις ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Φαίνεται ότι η εντατική διαφήμιση έπεισε τους καταναλωτές να το δοκιμάσουν, αλλά όχι και να το υιοθετήσουν. Μπορεί, λίγους μήνες αργότερα, η Crystal Pepsi να πέρασε στην ιστορία, ή μάλλον στην αφάνεια, όμως αυτό δεν εμπόδισε την εταιρεία να παρουσιάσει μετά από λίγο καιρό έναν «κλώνο» της, την Crystal by Pepsi, η οποία αποδείχθηκε εξίσου αποτυχημένη όσο και ο προκάτοχός της.

ΤΙ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ
Οι καταναλωτές φαίνεται ότι δεν συμμερίστηκαν τον ενθουσιασμό των υψηλόβαθμων στελεχών της εταιρείας για μία κρυστάλλινη, χωρίς καφεΐνη, Pepsi. Η εταιρεία προσπάθησε να διαφοροποιήσει το προϊόν της από τα ανταγωνιστικά, «επενδύοντας» στο χρώμα, κάτι όμως που άφησε αδιάφορους τους καταναλωτές. Εξάλλου, ένα προϊόν με το όνομα Pepsi, το οποίο διακηρύττει ότι είναι υγιεινό και καθαρό, μάλλον έρχεται σε αντίθεση με τη «ναυαρχίδα» της εταιρείας, την κλασική σκουρόχρωμη Pepsi Cola, η οποία υπήρξε ανέκαθεν συνώνυμη της καφεΐνης και της ζάχαρης. Ήταν αρκετά ουτοπικό να θεωρηθεί ότι κάποιος που ενδιαφερόταν για την υγεία του, θα ξεκινούσε να καταναλώνει ένα προϊόν με το όνομα Pepsi.
Συν τοις άλλοις, η διαφημιστική καμπάνια που υιοθετήθηκε ανέβασε τον πήχη των προσδοκιών αρκετά υψηλά. Όπως όμως αποδείχθηκε στην πράξη, η γεύση του νέου αναψυκτικού δεν ενθουσίασε το κοινό της, εκτός ίσως από μία μικρή μερίδα του πληθυσμού, που ακόμα και σήμερα ζητά την επαναφορά της. Πολλοί μάλιστα θεώρησαν ότι δεν διέφερε αρκετά από την κλασική Pepsi Cola, ούτε από τα υπόλοιπα αναψυκτικά τύπου cola

Πηγή:  Super Flops

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Razor and Blade. Πώς μας πείθουν να βάλουμε βαθύτερα το χέρι στην τσέπη...

Τι κοινό έχουν οι εκτυπωτές και τα μελάνια, οι κονσόλες και τα παιχνίδια, οι οικιακές μηχανές του καφέ και οι κάψουλες, τα δωρεάν smart phones που προσφέρουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και τα μακροπρόθεσμα συμβόλαια ή οι υπερτιμολογημένες χρεώσεις ανά κλήση; Η απάντηση μάλλον είναι εύκολη, καθώς πρόκειται για συμπληρωματικά αγαθά, για προϊόντα δηλαδή που συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Όταν ο καταναλωτής αγοράσει το ένα, θα χρειαστεί να προμηθευτεί και το άλλο.

Αυτό που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι ότι οι κατηγορίες αυτών των προϊόντων ακολουθούν συνήθως ένα συγκεκριμένο μοτίβο καθώς το αρχικό προϊόν συνήθως είναι φθηνό, ενίοτε προσφέρεται δωρεάν, σε αντίθεση με το συμπληρωματικό το οποίο είναι δυσανάλογα ακριβό και το οποίο αποφέρει τα περισσότερα έσοδα στην εταιρεία. Πρόκειται για το επιχειρηματικό μοντέλο bait and hook (δόλωμα και αγκίστρι), γνωστό και ως razor and blade (μηχανή ξυρίσματος και λεπίδες).

Αναμφίβολα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ξυριστική μηχανή (δόλωμα), που πωλείται φθηνά, συχνά και κάτω από το κόστος, και οι λεπίδες (αγκίστρι), τις οποίες ο καταναλωτής θα αναγκαστεί να προμηθευτεί άμεσα και ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Μάλιστα, πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες θέτουν ελκυστικές τιμές για τα αυτοκίνητά τους, προσδοκώντας σημαντικά οφέλη που θα προκύψουν μελλοντικά από τα ανταλλακτικά.

Ποιος το εγκαινίασε;
Πρόκειται για ένα επιχειρηματικό μοντέλο που μετράει έναν αιώνα ζωής. Αρκετοί θεωρούν ότι ο πρώτος που το εφάρμοσε ήταν ο King Gillette, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας και εφευρέτης των λεπίδων μιας χρήσης, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο οποίος φέρεται να είπε «Give 'em the razor; sell 'em the blades» (δώσε τους τη βάση, πούλησέ τους τις λεπίδες).

Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι ο Gillette, μολονότι είχε οραματιστεί να παρασκευάσει φθηνές ξυριστικές μηχανές, εντούτοις δεν εφάρμοσε ποτέ το εν λόγω μοντέλο, καθώς από το 1904 μέχρι το 1921, όταν έληξε η πατέντα του, τιμολογούσε τη βάση σε υψηλές τιμές. Μόλις το 1921 έριξε τις τιμές, ενώ διατήρησε σε υψηλά επίπεδα τις τιμές στις λεπίδες (ένα δολάριο τη δωδεκάδα), εφαρμόζοντας εν τέλει το razor and blade και ενώ οι ανταγωνιστές το εφάρμοζαν ήδη. Δεν είναι τυχαίο ότι τότε η κερδοφορία της Gillette εκτινάχθηκε.

Πρώτος διδάξας ήταν ο John D. Rockefeller, ιδρυτής της Standard Oil, ο οποίος απολάμβανε μονοπώλιο στην Αμερική, που, στα πλαίσια της επέκτασής του στην Κίνα, μοίρασε –δωρεάν ή σε πολύ χαμηλές τιμές- οκτώ εκατομμύρια λάμπες κηροζίνης, προκειμένου να αυξήσει τη ζήτηση για κηροζίνη.

Αν τώρα αναρωτιέστε που οφείλει τη δημοτικότητά του το μοντέλο razor and blade, η απάντηση πάλι είναι απλή, καθώς έχει να κάνει με τον τρόπο που επεξεργάζεται ο καταναλωτής τις πληροφορίες. Οι καταναλωτές δίνουν έμφαση σε φανερά κόστη χωρίς να συνυπολογίζουν τα μελλοντικά κόστη που θα προκύψουν από τη χρήση του προϊόντος.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Μάνατζερ της Pizza Hut απολύθηκε γιατί αρνήθηκε να ανοίξει την ημέρα των Ευχαριστιών

Νεαρός μάνατζερ της Pizza Hut απολύθηκε το 2013 επειδή αρνήθηκε να ανοίξει το κατάστημά του, στην Ιντιάνα της Αμερικής, ανήμερα των Ευχαριστιών (Thanksgiving).

Ο 28χρονος μάνατζερ δήλωσε ότι ήταν η πρώτη φορά στα δέκα χρόνια που του ζητήθηκε να ανοίξει την εν λόγω μέρα, προκειμένου η εταιρεία να κλέψει πωλήσεις από τους ανταγωνιστές που θα είχαν κλειστά τα μαγαζιά τους. Συμπλήρωσε, επίσης, ότι οι υπάλληλοί του, που περίμεναν πως και πως αυτή την ημέρα, έχουν αναντίρρητα το δικαίωμα να είναι με την οικογένειά τους.

Η κίνηση της εταιρείας να τον απολύσει προκάλεσε την οργή των χρηστών των social media, με αποτέλεσμα ο εταιρικός λογαριασμός στο Facebook να γεμίσει με 4.000 μηνύματα, επικριτικά στην συντριπτική τους πλειονότητα. Πολλοί δήλωναν απαυδισμένοι με τη στάση της Pizza Hut, όπως ένας χρήστης που έγραψε: «Είμαι πελάτης σας 40 χρόνια. Δεν θα παραγγείλω ποτέ ξανά από εσάς¨.

Υστερα από αυτή την εξέλιξη, η Pizza Hut αναθεώρησε, αναγνώρισε το λάθος της και προσέλαβε εκ νέου τον μάνατζερ, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό «πολύ ενοχλητικό». Μέσα στην ίδια ημέρα, 4.000 χρήστες έκαναν like στη συγκεκριμένη ανάρτηση, σε μια υπόθεση όπου τα social media θριάμβευσαν...

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Πρόστιμο για τις επιδείξεις δελφινιών

Στον εισαγγελέα παραπέμπουν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, οι οποίοι θα προχωρήσουν στον καταλογισμό προστίμου, το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο για τη διερεύνηση τυχόν αξιόποινων πράξεων, σχετικά με τις επιδείξεις με δελφίνια.
Η υπερασπιστική γραμμή του Αττικού Πάρκου κινείται στο ότι δεν πρόκειται για παράσταση αλλά για εκπαιδευτική παρουσίαση, επισημαίνοντας πως έχει αθωωθεί δικαστικά δύο φορές για το ίδιο ζήτημα.
Οι Επιθεωρητές περιγράφουν 20λεπτη ψυχαγωγική παράσταση με δελφίνια, για την οποία ο επισκέπτης καταβάλλει τρία ευρώ, πλέον του εισιτηρίου. Σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύονται ρητά οι παραστάσεις με τη συμμετοχή ζώων.
Σαν να μην έφθαναν αυτά, οι Επιθεωρητές, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Καθημερινή, διαπίστωσαν ότι η άδεια λειτουργίας του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου είχε λήξει από το Μάρτιο του 2013. Η άδεια μπορεί να ανανεώθηκε μετά τον έλεγχο, τον Ιούλιο του 2017, ωστόσο το Πάρκο λειτουργούσε για τέσσερα χρόνια
(!) χωρίς την προβλεπόμενη άδεια.
Το δε Αττικό Ζωολογικό Πάρκο απορρίπτει αυτά τα επιχειρήματα, αναφέροντας πως η χρήση της λέξης «παράσταση» δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, καθώς οι συμπεριφορές που βλέπει το κοινό είναι φυσιολογικές και εξηγούνται στο κοινό κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής παρουσίασης. Ως προς τη χρέωση εισιτηρίου, αναφέρει πως ήταν προαιρετική «προς οικονομική διευκόλυνση των επισκεπτών λόγω της οικονομικής κρίσης» και καταργήθηκε τον Ιανουάριο του 2017.
Για πολλούς, πάντως, το όλο θέμα εγείρει ηθικά διλήμματα σχετικά με την αναγκαιότητα ύπαρξης όλων αυτών των κερδοσκοπικών θεαμάτων στα οποία πρωταγωνιστούν τα «αιχμάλωτα» δελφίνια, τα οποία μετατρέπονται σε κλόουν για τις ανάγκες ενός «χαριτωμένου» σόου.
Υπάρχει, βέβαια, και ο αντίλογος, καθώς πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν (ανάμεσά τους και η διοίκηση του Αττικού Πάρκου), ότι ο όρος «αιχμαλωσία» δεν αρμόζει για τα μοντέρνα ζωολογικά πάρκα αφού πρόκειται για ζώα γεννημένα υπό ανθρώπινη φροντίδα.

Πώς ξεκίνησε η «βιομηχανία των δελφινιών»
Μια οικογενειακή ταινία, ο «Φλίπερ», πυροδότησε το ενδιαφέρον του κοινού για να γνωρίσει με λεπτομέρειες πράγματα σχετικά με τη νοημοσύνη των δελφινιών. H ταινία έκανε παγκόσμια επιτυχία. Τα ενυδρεία, από την προβολή της ταινίας και μετά άρχισαν να κόβουν εισιτήρια για εκατομμύρια επισκέπτες, οι οποίοι ήθελαν να απολαύσουν τα κόλπα που κάνουν αυτά τα καταπληκτικά πλάσματα. Το πείραμα πέτυχε και έτσι δημιουργήθηκε μία νέα κατηγορία στον χώρο της βιομηχανίας της διασκέδασης, η οποία μάλιστα απέφερε και αποφέρει τεράστια έσοδα.
Τότε, κανείς δεν γνώριζε τις συνέπειες της αιχμαλωσίας για τα δελφίνια: όπως ότι όταν είναι ελεύθερα στους ωκεανούς μπορούν να κολυμπήσουν από 40 έως 100 μίλια τη ημέρα, ότι οι χημικές ουσίες προκαλούν προβλήματα υγείας και τύφλωση στα πανέμορφα θηλαστικά και ότι εξαιτίας της αιχμαλωσίας η διάρκεια ζωής τους έχει μειωθεί από τα 25 χρόνια στα πέντε.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Ρικ Ο' Μπάρι, ο εκπαιδευτής των δελφινιών στην ταινία, μεταλλάχθηκε στον πιο μαχητικό ακτιβιστή κατά της αιχμαλωσίας των δελφινιών, όταν ένα από τα δελφίνιά του «αυτοκτόνησε» μπροστά στα μάτια του («με κοίταξε μέσα στα μάτια, πήρε μια ανάσα, βυθίστηκε στον πυθμένα και έμεινε εκεί», δήλωσε αργότερα συγκλονισμένος).

Τι ισχύει σε άλλες χώρες
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η βιομηχανία των δελφιναρίων πνέει τα λοίσθια. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες χώρες όπως η Κροατία, η Ουγγαρία, η Ελβετία, η Σλοβενία και η Φινλανδία θέσπισαν κανονισμούς βάσει των οποίων απαγορεύεται η εισαγωγή στη χώρα ή η αιχμαλωσία των κητωδών για εμπορευματικούς σκοπούς.
Αρωγός για την αφύπνιση του κοινού και την απαγόρευση της εν λόγω βιομηχανίας στάθηκε η διείσδυση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς δημοσιοποιήθηκαν ατυχή γεγονότα όπως θάνατοι εκπαιδευτών από επιθέσεις δελφινιών σε αιχμαλωσία, ή βίντεο που έδειχναν την κατάσταση των ζώων.
Μολονότι, στην Ελλάδα, το ποσοστό αποδοκιμασίας της αιχμαλωσίας δελφινιών αγγίζει το 81%, η έλλειψη γνώσης του ελληνικού κοινού λειτουργεί ανασταλτικά ως προς την κατάργηση της βιομηχανίας των δελφιναρίων.

Την ίδια στιγμή, μια άλλη βιομηχανία έχει αρχίσει να αναπτύσσεται, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, αυτή της παρατήρησης δελφινιών/φαλαινών, καθώς το κοινό επιθυμεί να θαυμάσει τα ζώα αυτά στο φυσικό τους περιβάλλον, όπου επιδεικνύουν τη φυσική τους άγρια συμπεριφορά και όχι την αλλαγμένη, ανθρωποποιημένη που παρατηρείται στα δελφινάρια. 

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Πλαίσιο. Ζήτησαν 700 ευρώ για μια απλή επιδιόρθωση...

Λάτρης του Πλαισίου δεν ήμουν ποτέ. Ισως να έφταιγε το γεγονός ότι επέλεξαν ένα «επικοινωνιακό» όνομα σαν το Turbo X για να βαφτίσουν τη δική τους σειρά (ως μαρκετίστα, μου φάνηκε πολύ «στημένο» και με μετέφερε πίσω στη δεκαετία του 90, όταν οι πλοιοκτήτες πρόσθεσαν έτσι απλά έναν όρο, το Express, στα πλοία τους για να υποδηλώσουν ότι είναι γρήγορα) ή για τις καταγγελίες των ίδιων του των υπαλλήλων για τις άσχημες ως ανυπόφορες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν ή, τέλος, για τα αμέτρητα παράπονα-καταγγελίες για το service στο διαδίκτυο.
Όμως η καταγγελία ενός στενού συγγενικού μου προσώπου, την οποία παραθέτω αυτούσια, όπως την ανέβασε στον λογαριασμό του, με ξεπερνάει…

«Σήμερα στο γραφείο, είχαμε την ατυχία να χαλάσει ο κεντρικός υπολογιστής που λειτουργεί ως server.
Καθώς μας είχαν "κοπεί τα χέρια" από το πρωί, και μην έχοντας το περιθώριο να περιμένω τον τεχνικό μας, πήγαμε το μηχάνημα στο ΠΛΑΙΣΙΟ Μεταμόρφωσης, με υποψία για βλάβη στο τροφοδοτικό, για έλεγχο και επισκευή.
Σε λίγη ώρα με πήραν πίσω να με ενημερώσουν ότι έχει χαλάσει η μητρική κάρτα, και ότι θέλουν άλλαγμα τόσο αυτή όσο και ό,τι κουμπώνει πάνω σε αυτή.
Ζήτησα κόστος, και χρόνο - φυσικά.
Έλαβα λοιπόν την προσφορά αυτή για 700+ € (στην προσφορά δεν περιλαμβάνονται εργατικά)!
Φυσικά δεν άφησα το μηχάνημα, αλλά το πήγα στον τεχνικό μας να το δει και πιθανώς να το επισκευάσει με μικρότερο κόστος.
Με τεράστια έκπληξη, διαπιστώσαμε και οι δύο, όχι μόνο ότι δεν είχε πρόβλημα η μητρική, αλλά ότι δεν χρειάστηκε να αλλάξουμε ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ εξάρτημα. Με κάποιες αλλαγές στα "τζαμπεράκια" και μια ρύθμιση στο BIOS o υπολογιστής λειτουργούσε ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ με ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ.

Το ΠΛΑΙΣΙΟ ήθελε να μας χρεώσει 700€ για κάτι που δεν ήθελε ΚΑΝ επιδιόρθωση ή ανταλλακτικά!!

Μετά βίας κρατιέμαι να μην καταγγείλω επίσημα το περιστατικό, κι αν δεν βαριόμουν την γραφειοκρατία, θα το έκανα με ευχαρίστηση.
Αυτό είναι και η σταγόνα (και τι σταγόνα.... αξίας 700€!!) που ξεχείλησε το ποτήρι.
Για ΚΑΘΕ μας αγορά στο εξής και εφόσον έχουμε την δυνατότητα θα επιλέγουμε άλλο κατάστημα τόσο για αναλώσιμα, όσο φυσικά και για οτιδήποτε άλλο.
Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ήμασταν ευχαριστημένοι από τα αναλώσιμα, πολύ περισσότερο δε από κάτι TURBO-X της συμφοράς.
Τώρα είμαστε κι εξοργισμένοι. Αίσχος...»

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
Πρώτον, αυτή είναι η επίσημη γραμμή της εταιρείας (ως γνωστόν, μεγάλο μέρος της κερδοφορίας αυτών των εταιρειών προέρχεται από το σέρβις-επιδιορθώσεις).
Δεύτερον, ο υπάλληλος ήταν άσχετος και επέλεξε την εύκολη λύση της αντικατάστασης-επιδιόρθωσης σχεδόν όλων των εξαρτημάτων.
Ότι και να ισχύει από τα δύο, είναι κατακριτέο και απαράδεκτο. Είναι ο ορισμός της εξαπάτησης του καταναλωτή.

Προέτρεψα, μάλιστα, τον ξάδερφό μου να παραπονεθεί στον εταιρικό λογαριασμό στο Facebook, αλλά αργότερα διαπίστωσα ότι το Plaisio δεν έχει ενεργοποιήσει τη λειτουργία με τις κριτικές (γιατί άραγε;)…

Φούρνος στη Φινλανδία πουλάει ψωμί με έντομα


Μεγάλη αλυσίδα αρτοποιείων στη Φινλανδία πήρε την τολμηρή απόφαση να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό, κάτι που, όπως ισχυρίζεται, δεν υπάρχει ανάλογο σε αυτό τον πλανήτη: ψωμί με έντομα.

Ο ιδιοκτήτης του αρτοποιείου δήλωσε ότι μια φραντζόλα περιέχει περίπου 70 αποξηραμένους γρύλους (που εκτρέφονται σε αγρόκτημα - η Φινλανδία και άλλες τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες μόλις πρόσφατα επέτρεψαν την συστηματική εκτροφή εντόμων που προορίζονται για εμπορικούς σκοπούς), αλεσμένους σε σκόνη και διανθισμένους με αλεύρι. Διαφημίζει, μάλιστα, το επίμαχο ψωμί ως «φρέσκο, με καλή και πρωτότυπη γεύση».

Το αρτοποιείο καυχιέται ότι το ψωμί με την τραγανή ζύμη, το οποίο έχει σχεδόν διπλάσια τιμή πώλησης από το συμβατικό, δεν είναι μόνο νόστιμο, αλλά και θρεπτικό, καθώς αποτελεί πολύτιμη πηγή πρωτεΐνης (τα έντομα περιέχουν καλά λιπαρά οξέα, ασβέστιο, σίδηρο και βιταμίνη B12).

Αξίζει να αναφερθεί ότι, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι Φινλανδοί έχουν την πιο θετική στάση προς τα έντομα - υπολογίζεται, πάντως, ότι περίπου δύο δισ. άτομα έχουν εντάξει τα έντομα στη διατροφή τους (αρκετοί από αυτούς το κάνουν είτε για λόγους που άπτονται της προστασίας του περιβάλλοντος είτε επειδή θέλουν να καταναλώσουν προϊόντα χωρίς γλουτένη). 
Η πρώτη φουρνιά του ψωμιού με γρύλους διατέθηκε ήδη σε 11 καταστήματα της εν λόγω αλυσίδας - η εταιρεία αισιοδοξεί ότι μέχρι το τέλος του χρόνου, όταν θα αυξηθεί η "παραγωγή'' γρύλων (προς το παρόν ο γρύλος εισάγεται από την Ολλανδία), το καινοτόμο προϊόν θα είναι διαθέσιμο και στα 47 καταστήματά της. 

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Κινέζοι μαθητές εργάζονται 11ωρα για να κατασκευάσουν το iPhone X...

Πίσω από τη λάμψη ενός iPhone X, που αποτελεί αντικείμενο του πόθου για τους απανταχού λάτρεις της Apple, κρύβεται διαχρονικά ένας εργασιακός Μεσαίωνας, ένα εργασιακό περιβάλλον όπου ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια του εργάτη περνάει σε δεύτερη μοίρα. Διότι, πάνω από όλα είναι το κέρδος...

H αμαρτωλή Foxconn, που κατασκευάζει τα προϊόντα της Apple στην Κίνα, για άλλη μια φορά τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς προσέλαβε μαθητές για να κατασκευάσουν το iPhone X.

Προκειμένου λοιπόν να ανταποκριθεί στην αυξημένη παγκόσμια ζήτηση για το νέο κινητό τηλέφωνο της Apple, που τιμολογήθηκε περίπου στα 1.200 ευρώ, η Foxconn επιστράτευσε 3.000 μαθητές 17 έως 19 ετών, οι οποίοι στα πλαίσια απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (!!!), εξαναγκάστηκαν, όπως κατήγγειλαν έξι από αυτούς στους «Financial Times», να εργάζονται 11 ώρες κάθε μέρα (ο κινέζικος νόμος ορίζει «ταβάνι» 40 ώρες την εβδομάδα για πρακτική εργασία), επί τρεις συναπτούς μήνες, στο εργοστάσιο συναρμολόγησης.

Μια 18χρονη, μάλιστα κατήγγειλε ότι μόνη της συναρμολόγησε 1.200 κάμερες του iPhone X μέσα σε μια μέρα. Οι μαθητές ισχυρίστηκαν ότι υποχρεώθηκαν να εργαστούν επί τρίμηνο και μάλιστα υπερωριακά, επειδή, όπως τους διαμηνύθηκε, αυτό ήταν αναγκαίο για να αποφοιτήσουν από το σχολείο της επαγγελματικής εκπαίδευσής τους.

Τόσο η Apple όσο και η Foxconn δήλωσαν ότι οι μαθητές εργάσθηκαν εθελοντικά και αμείφθηκαν, ενώ όσον αφορά τις υπερωρίες παραδέχθηκαν ότι δεν θα έπρεπε να έχουν γίνει.

Πριν από πέντε χρόνια, η Foxconn είχε επίσης κατηγορηθεί επειδή χρησιμοποιούσε κυρίως 16χρονα και 17χρονα για να παράγουν τα κινητά τηλέφωνα της Apple και της Samsung, αναγκάζοντάς τους συχνά να εργάζονται 11 ημέρες σερί. Στο δε εργοστάσιό της είχαν καταγραφεί δεκάδες αυτοκτονίες…

Ορισμένες αξίες, φαίνεται ότι, παραμένουν σταθερές και αναλλοίωτες στο χρόνο…

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Καπνοβιομηχανία Καρέλιας. 120 χρόνια ιστορία

Στις αρχές του 20ού αιώνα, άρχισαν να καταφθάνουν στη χώρα μας οι πρώτες σιγαροποιητικές μηχανές, οι οποίες θα έφερναν επανάσταση στο χώρο της ελληνικής καπνοβιομηχανίας, που τότε βρισκόταν ακόμα στα σπάργανα. Έτσι, παρά τις έντονες αντιδράσεις των καπνεργατών που, φοβούμενοι ότι θα έχαναν τις δουλειές τους, έκαναν ότι μπορούσαν για να αποτρέψουν την εισαγωγή τους (συχνά, κατά τη μεταφορά τους τα μηχανήματα ‘’συνοδεύονταν’’ από άνδρες της Χωροφυλακής), πολλές τότε οικογενειακές βιοτεχνίες καπνού, ανάμεσά τους και η οικογένεια Καρέλια, ενσωμάτωσαν τη νέα τεχνολογία και κατάφεραν να μετεξελιχθούν σε καπνοβιομηχανίες.
   Γυρίζουμε το χρόνο πίσω, λοιπόν, στα 1888, όταν οι Γεώργιος και Ευστάθιος Καρέλιας ιδρύουν στην Καλαμάτα μια μικρή καπνεμπορική επιχείρηση, θέτοντας τα θεμέλια γι’ αυτό που έμελλε να καταστεί η μακροβιότερη καπνοβιομηχανία της χώρας μας. Έχοντας στη διάθεσή τους ένα κοφτήριο, τα δύο αδέρφια προμήθευαν την πόλη και τα γύρω χωριά με κομμένο καπνό σε σακούλες, τον οποίον προμηθευόταν με καΐκια από το Αγρίνιο και τη Λαμία. Αργά αλλά σταθερά, η μικρή μονάδα θα επεκταθεί και, ακολουθώντας τις επιταγές των καιρών, θα προσλάβει εργάτριες που έφτιαχναν χειροποίητα τσιγάρα, τα οποία είχαν μόλις εμφανιστεί στην Ελλάδα.
   Όταν αναλάβουν τα ηνία οι τέσσερις γιοι του Γεωργίου Καρέλια, Ανδρέας, Κωνσταντίνος, Ιωάννης και Ευστάθιος, θα εισάγουν νέα ήθη στην εταιρεία, αγοράζοντας, το 1916, την πρώτη τους σιγαροποιητική μηχανή, χάρη στην οποία θα αυξήσουν κατακόρυφα την παραγωγική τους δυναμικότητα ενώ θα μειώσουν δραστικά το εργατικό κόστος – είχε υπολογιστεί ότι κάθε μηχανή αναπλήρωνε 100 περίπου εργάτες. Ως εκ τούτου, το πρώτο τυποποιημένο τσιγάρο της εταιρείας, που έφερε την επωνυμία ‘’Πετρόμπεης Σιγαρέτα Αφοί Καρέλια’’, σύντομα θα έκανε την εμφάνισή του.
   Τα χρόνια του Μεσοπολέμου, ο κλάδος της καπνοβιομηχανίας, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι κλάδοι, γνωρίζει εντυπωσιακή ανάπτυξη. Ο καπνός εξελίσσεται σε ένα από τα κυριότερα εξαγωγικά προϊόντα της ελληνικής γεωργίας, αφού περίπου το 80% της ετήσιας παραγωγής, που έφθανε τους 35-40 χιλιάδες τόνους, προορίζεται για εξαγωγή.
   Ανάλογη ανάπτυξη θα γνώριζε και η εταιρεία Καρέλιας, η οποία τα χρόνια εκείνα θα καταφέρει να γίνει γνωστή στην περιοχή της Πελοποννήσου. Χαρακτηριστικά, το 1929 κατορθώνει να είναι μέσα στις 30 πρώτες ελληνικές βιομηχανίες, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1932, καταφέρνει να υποσκελίσει αρκετές από τις 164 καταγεγραμμένες σιγαροποιητικές μονάδες και να βρεθεί στην ένατη θέση.
   Το 1934, η εταιρεία παρουσιάζει στην αγορά τα ‘’Εξτρα Καρέλια’’ από επιλεγμένα καπνά Αγρινίου, ενώ το 1947 λανσάρει τα ‘’Αφοί Καρέλια Αγρινίου’’, και τα ‘’Αφοί Καρέλια’’, τσιγάρα σε πακέτο των 100 που απευθυνόταν στην εργατική τάξη. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία θα σημειωθεί με τα ‘’Σέρτικα Λαμίας’’, τα οποία έγιναν εξαιρετικά δημοφιλή χάρη στο κόκκινο πακέτο τους και αγαπήθηκαν από τις λαϊκές μάζες και τους αγρότες της Πελοποννήσου.
   Πλέον, στη δεκαετία του ’50 η άλλοτε μικρή καπνεμπορική εταιρεία έχει μεταλλαχθεί σε έναν σημαντικό παίκτη της ελληνικής αγοράς του τσιγάρου. Τα τσιγάρα τής καπνοβιομηχανίας Καρέλια προωθούνται σε όλη την Ελλάδα με ιδιαίτερη επιτυχία. Την ίδια στιγμή η γκάμα της εμπλουτίζεται με νέα σήματα, όπως τα ‘’Εκλεκτά’’, ‘’Ρεκόρ’’, ‘’Εξτρα Καρέλια’’ και από το 1957 με τα ‘’Καρέλια Φίλτρο’’ στην περίφημη κασετίνα, που αγκαλιάζεται με θέρμη από τους καπνιστές.
  Τη δεκαετία του ’70, η εταιρεία θα εισαχθεί στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, ενώ, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της μόδας, θα βγάλει στην αγορά τα ‘’Karelia Lights’’ (αγγλιστί, ενδεικτικό της ξενομανίας της εποχής). Σε μια εποχή που ο κόσμος πια αρχίζει να ενημερώνεται πλήρως για τις επιβλαβείς συνέπειες του τσιγάρου, τα ‘’Karelia Lights’’, που έντεχνα  προωθούνται ως μαλακά τσιγάρα, θα κάνουν κυριολεκτικά πάταγο και θα κατακτήσουν την πρώτη θέση στην κατηγορία τους.
   Σήμερα, η καπνοβιομηχανία Καρέλια ΑΕ, που εξακολουθεί να ελέγχεται από τους μακρινούς απογόνους των ιδρυτών, είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος ελληνική καπνοβιομηχανία, με τουλάχιστον 45.000 σημεία πώλησης σε όλη την Ελλάδα και με εξαγωγές σε περισσότερες από 65 χώρες σε όλο τον κόσμο. Η δε παραγωγική δυναμικότητα της εταιρείας, που υπερβαίνει τα 45 εκατ. τσιγάρα την ημέρα, σίγουρα θα εξέπληττε τους δύο ιδρυτές, οι οποίοι πριν 120 περίπου χρόνια, με τα ταπεινά μέσα που είχαν στη διάθεσή τους τότε, μπορούσαν να παράγουν μόλις μερικές εκατοντάδες σιγαρέτα ημερησίως.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ποιος αθλητής κρύβεται πίσω από το λογότυπο του ΝΒΑ;

Θεωρείται ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα λογότυπα παγκοσμίως. Ο λόγος για το λογότυπο του NBA, του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο, το οποίο αποφέρει κάθε χρόνο τρία δισ. δολάρια με τη μορφή δικαιωμάτων (κυρίως μέσα από συμφωνίες παραχώρησης του σήματος σε αθλητικά είδη).

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουμε είναι ότι το ανθρωπάκι στο σήμα, με τον βιρτουόζο παίκτη, υπήρξε υπαρκτό πρόσωπο. Πρόκειται για έναν από τους πιο ικανούς σκόρερ (με 25.000 πόντους – μ.ο. 27 πόντους ανά παιχνίδι) στην ιστορία του αθλήματος, τον Τζέρι Ουέστ, θρυλικό πλέι μέικερ των Λος Άντζελες Λέικερς.

Το λογότυπο σχεδιάστηκε το 1969, όταν το ΝΒΑ (National Basketball Association) σε μια προσπάθεια να ξεχωρίσει από το έτερο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα που υπήρχε τότε, το ΑΒΑ (American Basketball Association), αναζήτησε ένα διακριτό σήμα. Τότε ο σχεδιαστής Αλαν Σίγκελ, έψαξε στα φωτογραφικά αρχεία αθλητικού περιοδικού και ανάμεσα σε χιλιάδες φωτογραφίες ξεχώρισε τη συγκεκριμένη φιγούρα.

«Βρήκα αυτή τη φωτογραφία του Γουέστ να ντριμπλάρει στο γήπεδο. Πήρα αυτή την εικόνα και τη χάραξα. Ήταν τέλεια. Ήταν κατακόρυφη και είχε αίσθηση κίνησης. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που σου κάνουν κλικ», είπε αρκετά χρόνια αργότερα. Στο δε φόντο προστέθηκαν το άσπρο, το κόκκινο και το μπλε, για να εξάψουν τον πατριωτισμό των θεατών. Αξίζει να σημειωθεί ότι επισήμως ο κομισάριος του ΝΒΑ τηρεί σιγή ιχθύος όσον αφορά την ταυτότητα του αθλητή στο λογότυπο, προφανώς μη θέλοντας αυτό να ταυτιστεί με έναν συγκεκριμένο παίκτη. Εικάζεται ότι ο Τζέρι Ουέστ δεν έχει λάβει ούτε ένα δολάριο για τη «συνεισφορά» του στη διάδοση του ΝΒΑ…

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η ιστορία του Zippo

Πολλές εφευρέσεις έχουν λάβει χώρα επειδή κάποιος έτυχε να βρεθεί στο κατάλληλο σηµείο την κατάλληλη στιγµή. Κάτι ανάλογο έγινε και µε τον Zippo, όταν κατά τη διάρκεια ενός χορού ένας σχετικά αποτυχηµένος άνδρας πρόσεξε κάποιον συνάνθρωπό του που προσπαθούσε να ανάψει ένα τσιγάρο. Η παρατήρηση αυτή σύντοµα θα άλλαζε τη ζωή του αλλά και τις συνήθειες εκατοµµύρια καπνιστών ανά τον κόσµο…
O Τζορτζ Μπλέισντελ αναζητούσε ένα τρόπο για να πλουτίσει, όµως µέχρι τα 37 του χρόνια δεν είχε επιτύχει τίποτα ιδιαίτερο. Όλα όµως έµελλε να αλλάξουν κατά τη διάρκεια ενός χορού σε µια µικρή πόλη της Πενσιλβάνια το 1932, σε µια εποχή όπου η Αµερική δεν είχε συνέλθει ακόµη από το Κραχ.
Ο Μπλέισντελ είχε αρχίσει να κουράζεται από τον χορό και τις µονότονες συζητήσεις για την πολιτική, όταν αποφάσισε να βγει στο µπαλκόνι για να καπνίσει. Εκεί πρόσεξε ένα φίλο του που προσπαθούσε να ανάψει τσιγάρο βγάζοντας από την τσέπη έναν άσχηµο και φθηνό µπρούντζινο αναπτήρα. Στη θέα του άκοµψου αναπτήρα που είχε στα χέρια του ο καλοντυµένος κύριος, ο Μπλέισντελ λίγο έλειψε να βάλει τα γέλια. Τότε του είπε περιπαιχτικά: «Γιατί δεν παίρνεις έναν αναπτήρα που να σου ταιριάζει;». Ο άνδρας σάστισε και του απάντησε «θα ανάψει», όµως, τα λόγια αυτά θα στριφογύριζαν όλο το βράδυ στο µυαλό του Μπλέισντελ.
Είχε µόλις βρει τι χρειαζόταν η αγορά: έναν καλό αναπτήρα διαρκείας. Αφού λοιπόν αγόρασε τα δικαιώµατα από έναν Αυστριακό κατασκευαστή αναπτήρων με μετακινούμενο καπάκι. Η πρώτη προσπάθεια στέφθηκε με αποτυχία καθώς οι πωλήσεις ήταν απογοητευτικές, αφού δεν άναβε πάντα, αναγκάζοντας τον δημιουργό της να εγκαταλείψει το εγχείρημα και να στραφεί στην κατασκευή ενός καλύτερου.
Εσπευσε λοιπόν να κατασκευάσει ένα µικρότερο αναπτήρα για να χωράει άνετα στην παλάµη, ενώ δηµιούργησε έναν σύνδεσμα για να συγκρατεί το ορθογώνιο καπάκι στη βάση του όταν αυτό άνοιγε, βοηθώντας έτσι τον χρήστη να τον ανοίξει µε το ένα χέρι. Αφού έβαλε ένα προστατευτικό κάλυµµα γύρω από το φυτίλι για να µην σβήνει από τον αέρα, τον ονόµασε Zippο, γοητευµένος από µία άλλη σηµαντική εφεύρεση της εποχής, το Zipper (φερµουάρ).
Ο πρώτος Zippo κατασκευάστηκε στα τέλη του 1932 και σήµερα βρίσκεται στο µουσείο της εταιρείας, µαζί µε χειρόγραφο σηµείωµα του ιδρυτή. Την επόµενη χρονιά, ο αναπτήρας µίκρυνε λίγο ακόµη και τιµολογήθηκε στα 1,95 δολάρια. Ο δηµιουργός του άρχισε να τους µοιράζει σε κοσµηµατοπωλεία και καπνοπωλεία, λέγοντας στους ιδιοκτήτες τους να τους κρατήσουν αν δεν κατάφερναν να τους πουλήσουν.
Αυτό όµως που λειτούργησε ως τονωτική ένεση στις πωλήσεις ήταν η εφ’ όρου ζωής εγγύηση που παρείχε, κάτι που δεν προσφέρονταν από κανέναν µέχρι τότε. Όλοι οι αναπτήρες θα επιδιορθώνονταν χωρίς καµία χρέωση και θα επιστρέφονταν στον κάτοχό τους µέσα σε 48 ώρες, µαζί µε ένα σηµείωµα που έλεγε «σας ευχαριστούµε που µας δώσατε την ευκαιρία να επιδιορθώσουµε τον αναπτήρα σας». Αρωγός ωστόσο στάθηκε και μία έξυπνη διαφημιστική καμπάνια, στα τέλη του ’30, η Windy, το διάσημο κορίτσι της Zippo, η οποία ανέδειξε την ανθεκτικότητα των Zippo κόντρα στον άνεμο.
Το 1934 ήρθε η πρώτη µεγάλη παραγγελία από µια επιχείρηση που ζητούσε 500 αναπτήρες µε χαραγµένο το όνοµά της. Ο Μπλέισντελ άδραξε την ευκαιρία και άρχισε να κατασκευάζει αναπτήρες µε χαραγμένες εικόνες, όπως αεροπλάνα, αθλητικές οµάδες, κόµικς, πανεπιστήµια, στρατιωτικά εµβλήµατα κ.ά. Μάλιστα, το 1954 παράχθηκαν αναπτήρες µε το σήµα της Marlboro και εµφανίστηκαν στη γνωστή διαφήµιση µε τον καουµπόη.
Τίποτα δεν προέβαλλε τους αναπτήρες Zippo τόσο πολύ όσο τα γεγονότα του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Όλοι οι έτοιμοι έως τότε αναπτήρες Zippo διατέθηκαν αποκλειστικά σε στρατιωτικά καταστήματα και φυλάσσονταν σαν λάφυρα από τους στρατιώτες ανά τον κόσμο. Όχι μόνο τους χάραζαν και τους έπαιρναν μαζί τους στην μάχη, αλλά τους πρόσεχαν σαν να ήταν γράμματα από το σπίτι τους. Λόγω του πολέμου, υπήρχε έλλειψη σε μπρούτζο και γι’ αυτό οι αναπτήρες φτιάχνονταν από ατσάλι.
Το 1947 κατασκευάστηκε ένα αυτοκίνητο που είχε προσαρμοσμένο έναν τεράστιο Zippo, το οποίο ήταν εντυπωσιακό στην όψη και σε λίγα χρόνια είχε γυρίσει όλη την Αµερική, παρευρισκόµενο σε παρελάσεις, πανηγύρια, εκθέσεις κ.λπ. Το Zippo-car ήταν ιδέα του ίδιου του Μπλέισντελ, ο οποίος το εμπνεύστηκε ενθυμούμενος τα αυτοκίνητα των ηρώων της παιδικής ηλικίας. Δυστυχώς, το αυτοκίνητο αυτό εξαφανίστηκε µυστηριωδώς στη δεκαετία του ’60, όταν αποσύρθηκε για συντήρηση. Άλλο ένα επικοινωνιακό τέχνασμα ήταν και η συμμετοχή του θρυλικού αναπτήρα στον κινηματογράφο. Υπολογίζεται ότι ο Zippo όλα αυτά τα χρόνια έχει πρωταγωνιστήσει σε τουλάχιστον 1500 ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και παραστάσεις.
Ο Τζορτζ Μπλέισντελ πέθανε το 1978, όµως οι απόγονοί του συνεχίζουν να διοικούν την επιχείρησή του έως και σήµερα. Ο Zippo, που εξακολουθεί να παράγεται µε µικρές µόνο διαφορές από τον αρχικό αναπτήρα, έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς σε 70 περίπου χώρες, ενώ οι πωλήσεις του έχουν ξεπεράσει τα 500 εκατοµµύρια τεµάχια, αρκετά για να καλύψουν 200 γήπεδα ποδοσφαίρου.
Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, η μείωση του αριθμού των καπνιστών επηρέασε δυσμενώς τα οικονομικά αποτελέσματα της κατασκευάστριας εταιρείας του Zippo, που είδε τις πωλήσεις της να πέφτουν στα 12 εκατ. τεμάχια ετησίως από 18 εκατ. στα μέσα της δεκαετίας του ’90, παρακινώντας την έτσι να στραφεί για πρώτη φορά στην παραγωγή και άλλων προϊόντων που θα φέρουν την επωνυμία Zippo, όπως ρολόγια, ρούχα και αρώματα.

Ζήτησαν συγγνώμη επειδή το τρένο πέρασε 20 δευτερόλεπτα πιο νωρίς...

Ελλάδα 2017

Ο Προαστιακός, σε αντίθεση με το Μετρό (το οποίο, ωστόσο, τα έκανε μαντάρα με τις ατελείωτες ουρές για το ηλεκτρονικό εισιτήριο – αν και σε κάποιο βαθμό ευθύνεται και το επιβατικό κοινό), δεν φημιζόταν ποτέ για την ακρίβεια των δρομολογίων του. Συχνά, αρκετά δρομολόγια περνούν με καθυστέρηση ολίγων λεπτών. Αρκετά πιο σπάνια, κάποια δρομολόγια ακυρώνονται απροειδοποίητα. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για το κοινό, πέρα από τον φωτεινό πίνακα που απλώς παραθέτει τα προγραμματισμένα δρομολόγια. Για συγγνώμη, ούτε λόγος.
Δυστυχώς, στον Προαστιακό και όχι μόνο, η εξυπηρέτηση του πελάτη περνάει σε δεύτερη μοίρα. Μπορούν, όμως, να πάρουν μαθήματα από τους Γιαπωνέζους…

Ιαπωνία 2017

Πριν από λίγες ημέρες η διοίκηση μιας σιδηροδρομικής γραμμής η οποία συνδέει τα προάστια του Τόκιο, που εξυπηρετεί περίπου 150 εκατομμύρια επιβάτες κάθε χρόνο, έβγαλε την εξής ανακοίνωση: «Ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη για τυχόν αναστάτωση που προκλήθηκε. Το τρένο επρόκειτο να αναχωρήσει στις 9:44:40 αλλά εκ παραδρομής έφυγε στις 9:44:20, είκοσι δηλαδή δευτερόλεπτα πιο νωρίς»!!!

Η διοίκηση ανέφερε ότι το λάθος έγινε διότι το προσωπικό δεν έλεγξε το πρόγραμμα αναχωρήσεων. Στην ανακοίνωση αναφέρεται πως κανένας πελάτης της εταιρείας δεν παραπονέθηκε για την αναχώρηση εκτός προγράμματος (εξάλλου, το επόμενο τρένο πέρασε μετά από τέσσερα λεπτά)


Η είδηση κάνει το γύρο του διαδικτύου (σ.σ. στην Ιαπωνία είθισται να ζητούν συγγνώμη και για καθυστερήσεις του ενός λεπτού - εταιρεία που παρασκευάζει παγωτά ζήτησε συγγνώμη γιατί αναγκάστηκε να αυξήσει την τιμή του παγωτού της...) και δυστυχώς προκαλεί σκωπτικά σχόλια για το επίπεδο των σιδηροδρομικών υπηρεσιών, συγκριτικά με την Ιαπωνία, σε άλλες χώρες.

Είναι φανερό ότι οι Ιάπωνες έχουν πάει την εξυπηρέτηση του πελάτη σε άλλο επίπεδο.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Αναζητάτε παρέα για την επόμενη ταξιδιωτική σας εμπειρία; …. travelhut.gr!

Αν σας έχει τύχει να θέλετε να πάτε διακοπές, αλλά κανένας φίλος ή γνωστός σας να μην μπορεί να σας ακολουθήσει, τότε μην ανησυχείτε, γιατί υπάρχει μία ελληνική πλατφόρμα που μπορεί να σας βοηθήσει. Το τι ακριβώς είναι η Travelhut.gr θα μας εξηγήσει η κα Ιωάννα Σολδάτου, υπεύθυνη επικοινωνίας της εταιρείας.

Τι ακριβώς κάνει το travelhut.gr;
Το travelhut.gr είναι μια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης η οποία δίνει την δυνατότητα σε ανθρώπους που επιθυμούν να ταξιδέψουν και δεν έχουν παρέα, να βρουν τον ιδανικό συνταξιδιώτη.

Ποιο αποτέλεσε το ερέθισμα και ποια η ομάδα πίσω από το  travelhut.gr;   
Η ιδέα προέκυψε πριν περίπου τρία χρόνια, όταν σε κάποια συζήτηση διαπιστώσαμε, πως σε πολλές περιπτώσεις ενώ είναι πολύ εύκολο να βρεις ένα φθηνό εισιτήριο ή (και) ένα οικονομικό ξενοδοχείο για να ταξιδέψεις –όχι μόνο εντός αλλά και εκτός Ελλάδας-  ωστόσο είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις παρέα για να πραγματοποιήσεις το ταξίδι σου αυτό.
Και τότε αναρωτηθήκαμε γιατί…;
Γιατί … όταν ο ένας μπορεί, ο άλλος δεν έχει άδεια ή δεν έχει χρήματα κ.λπ.  Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι πολλές φορές βαριούνται ή δεν θέλουν να πάνε εκεί που θέλουμε εμείς! Γιατί κάποιος πρέπει να μείνει σπίτι με τα παιδιά… όταν ο άλλος θα ταξιδεύει.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο συμπέρασμα πως ενώ το διαδίκτυο έχει αξιοποιηθεί πλήρως ως εργαλείο πώλησης ταξιδιωτικών υπηρεσιών, δεν έχει γίνει κανένα ουσιαστικό βήμα, ειδικά στην Ελλάδα, προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικτύωσης των απανταχού ταξιδευτών. Ετσι, ξεκίνησε η ιδέα του travelhut.gr.
Το travelhut.gr ξεκίνησε να υλοποιείται από μία ομάδα δύο ατόμων, τον προγραμματιστή και τον υπεύθυνο marketing και επικοινωνίας. Στην πορεία προστέθηκαν και νέα μέλη στην ομάδα καθώς οι απαιτήσεις αυξήθηκαν τόσο σε τεχνικό επίπεδο όσο και σε εμπορικό. 

Υπάρχει κάτι ανάλογο στο εξωτερικό;
Υπάρχουν κάποιες εφαρμογές προς αυτή την κατεύθυνση, όχι όμως πολλές. Κάποιες έχουν ύφος dating και κάποιες άλλες ύφος travel.
Η μεγαλύτερη και κυριότερη διαφορά με εκείνες τις εφαρμογές είναι στο concept, καθώς όλες προβάλλουν το άτομο (μέλος) και όχι την διαδρομή και το ταξίδι. Το travelhut.gr επικεντρώνεται στο ταξίδι του μέλους και το ταίριασμα που κάνει έχει ως βάση ταξιδιωτικά κριτήρια και δευτερευόντως προσωπικά. Εξίσου σημαντικό είναι πως στις ανάλογες εφαρμογές του εξωτερικού, δεν υπάρχει γεωγραφικός περιορισμός, συνεπώς η πιθανότητα να γνωριστούν τα μέλη πριν συνταξιδέψουν είναι πρακτικά ελάχιστη εως πολύ μικρή  (λόγω των πολύ μεγάλων αποστάσεων που μπορεί να έχουν οι περιοχές στις οποίες διαμένουν, αφού απευθύνεται σε παγκόσμια κλίμακα).

Πώς ακριβώς λειτουργεί η πλατφόρμα;
Η χρήση του travelhut.gr είναι εξαιρετικά απλή και μπορεί να γίνει από όλους, ανεξάρτητα από τις γνώσεις και την εμπειρία τους στους Η/Υ και στο διαδίκτυο.
Το travelhut.gr είναι μια κλειστή κοινότητα. Για να έχει κάποιος πρόσβαση στην εφαρμογή, πρέπει να είναι μέλος, συνεπώς θα πρέπει να εγγραφεί.
Η εγγραφή ολοκληρώνεται όταν το νέο μέλος δηλώσει κάποια βασικά στοιχεία, (ηλικία, τόπο διαμονής), καθώς και τον τύπο του συνταξιδιώτη που αναζητά (φύλο, ηλικία). Στην συνέχεια, το κάθε μέλος διαμορφώνει το ταξιδιωτικό προφίλ του, καταγράφοντας τα ταξίδια τα οποία έχει ήδη πραγματοποιήσει και φυσικά, καταχωρίζοντας τους προορισμούς στους οποίους επιθυμεί να ταξιδέψει και για τους οποίους αναζητά συνταξιδιώτη.
Η εφαρμογή αυτόματα αξιολογεί και ταξινομεί το κάθε μέλος ανάλογα με το στυλ και τις ταξιδιωτικές προτιμήσεις του και του προτείνει μέσα από χιλιάδες υποψηφίους συνταξιδιώτες, αυτούς που ταιριάζουν περισσότερο στο ταξιδιωτικό προφίλ του.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας;
Θεωρώντας πως το ταξίδι βρίσκεται, με τον ένα η τον άλλο τρόπο, μέσα στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων και πως είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να ταξιδεύουμε όταν, όπου και με όποιον εμείς επιθυμούμε, ο κύριος στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε τη μεγαλύτερη κοινότητα ταξιδιωτών αρχικά στην Ελλάδα και στη συνέχεια, γιατί όχι, και σε πολλά άλλα μέρη του πλανήτη μας.
Σε εμπορικό επίπεδο, τώρα, φιλοδοξούμε να εξελιχθούμε σε ένα τουριστικό – ταξιδιωτικό κόμβο στον οποίο οι επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στους αντίστοιχους τομείς, όπως της μετακίνησης (αεροπορικές, ναυσιπλοΐκές εταιρείες κ.λπ.) αλλά και του τουρισμού (ξενοδοχεία, καταλύματα) θα παίζουν κυρίαρχο ρόλο, προωθώντας τα προϊόντα τους στους ταξιδιώτες μας. 

Δεδομένου ότι η εταιρεία είναι νέα, πώς σας μαθαίνει το κοινό;
O κύριος τρόπος προβολής είναι τα media και ειδικά, όπως αντιλαμβάνεστε, τα digital media. Ο ηλεκτρονικός ελληνικός Τύπος αλλά και οι ανεξάρτητοι bloggers έχουν συμβάλλει με εξαιρετικά ουσιαστικό τρόπο στη διάδοση του concept μας, έως τώρα.  


Πηγή: συνέντευξη με την κα Ιωάννα Σολδάτου, υπεύθυνη επικοινωνίας της travelhut.gr

Πώς ένα αριθμητικό λάθος... τάισε τον Ποπάυ με σπανάκι

Έγινε πολύ δημοφιλές με τη σειρά κινουμένων σχεδίων Ποπάυ, ως το αγαπημένο λαχανικό του ήρωα, ειδικά εξαιτίας της υψηλής ποσότητας σιδήρου που περιέχει. Ο Ποπάυ, μάλιστα, συνετέλεσε στο να αυξηθεί η κατανάλωση του σπανακιού στις ΗΠΑ το 1931, όταν η σειρά άρχισε να προβάλλεται, κατά 33% - μάλιστα μία περιοχή στο Τέξας, που φημίζεται για την παραγωγή σπανακιού, του έστησε και άγαλμα.

Ο μύθος για το σπανάκι και την υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο ξεκίνησε από μία δημοσίευση το 1870, όπου εξαιτίας ενός μαθηματικού λάθους (έγινε λάθος σε ένα δεκαδικό ψηφίο), η ποσότητα του σιδήρου στο λαχανικό εμφανιζόταν 10 φορές υψηλότερη (35 ml αντί για το σωστό 3,5 ml). Αυτό το μαθηματικό λάθος διήρκεσε μισό αιώνα περίπου – η αλήθεια αποκαταστάθηκε το 1937.

Στις αρχές της δεκαετίας του '30, η χειμαζόμενη βιομηχανία σπανακιού –αξιοποιώντας αυτό το «λάθος»- έπεισε τους παραγωγούς του διάσημου καρτούν για την υψηλή περιεκτικότητα του σπανακιού σε σίδηρο, η κατανάλωση του οποίου κάνει καλό στον οργανισμό και προσδίδει ενέργεια.

Αποτέλεσμα ήταν να επιλεχθεί το σπανάκι ως το απόλυτο δυναμωτικό του Ποπάυ – μέχρι τότε η δύναμή του προερχόταν από το... τρίψιμο του κεφαλιού μιας κότας.
Αν και το σπανάκι περιέχει κάποιο ποσοστό σιδήρου, αυτό βρίσκεται σε τέτοια μορφή που δεν είναι εύκολο να απορροφηθεί από τον οργανισμό. Έτσι το σπανάκι, προς μεγάλη απογοήτευση των μαμάδων που ήθελαν να δουν τα βλαστάρια τους δυνατά σαν τον Ποπάυ, δεν αποτελεί καλή πηγή σιδήρου.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Πώς να μην απαντήσετε σε ένα γραπτό παράπονο

Αρκετές επιχειρήσεις θεωρούν ότι δεν υπάρχει λόγος να απαντήσουν στον «κάθε περίεργο» που τόλμησε να τους ασκήσει κριτική. Άλλες, πάλι, δίνουν μία τυποποιημένη απάντηση ή, ακόμη χειρότερα, δείχνουν στον χρήστη, με τη λιτή απάντησή τους, ότι έχουν πιο σημαντικά πράγματα να κάνουν.
Αυτό ακριβώς έπραξε η εταιρεία Pollon Flowers στην Αυστραλία, όταν μία πελάτισσά της έστειλε το ακόλουθο e-mail στον ανθοπώλη της γειτονιάς της:

«Γεια σας. Σας γράφω για να ζητήσω επιστροφή των χρημάτων μου για ένα μπουκέτο από μαραμένα, γεμάτα στίγματα και μαυρισμένα λουλούδια David Austen Roses, τα οποία αγόρασε ο σύζυγός μου από το μαγαζί σας. Μπορώ να σας τα φέρω να τα δείτε
Είναι δυστυχώς η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει αυτό. Πριν ένα χρόνο, για το γάμο μου, παραγγείλαμε ένα μπουκέτο από τα συγκεκριμένα τριαντάφυλλα. Αντ’ αυτού, εσείς μου στείλατε κανονικά τριαντάφυλλα. Η απογοήτευσή μου ήταν μεγάλη, όμως λόγω της περίστασης έδωσα τόπο στην οργή. Αρκετά αργότερα εκμυστηρεύτηκα στον σύζυγο ότι αν μπορούσα να αλλάξω κάτι από εκείνη την ημέρα, αυτό ήταν το γαμήλιο μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα.
Έχοντας αυτό στο μυαλό του, ο σύζυγός μου παρήγγειλε πάλι από το μαγαζί σας τα αγαπημένα μου David Austen Roses, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα γίνουν όλα όπως πρέπει. Εις μάτην. Όχι μόνο δεν έφθασαν την ημέρα της επετείου, όπως μας είχατε υποσχεθεί, αλλά ήταν το πιο ‘’θλιβερό’’ μπουκέτο που θα μπορούσατε να μας στείλετε.
Θέλω, έστω και την έσχατη στιγμή, να σας δώσω μια ευκαιρία για να το κάνετε σωστά, είτε επιστρέφοντάς μου τα χρήματα είτε με ένα μπουκέτο από τα αγαπημένα μου τριαντάφυλλα. Περιμένω την απάντησή σας. Σέριλ».

Η απάντηση από το ανθοπωλείο ήταν λιτή και αποστομωτική: «Μην τολμήσεις ποτέ να επικοινωνήσεις μαζί μας».
Αναμφίβολα, πολλοί μπορεί να χαρακτηρίσουν ως υπερβολική την αντίδραση και το πάθος για τα τριαντάφυλλα της εν λόγω κυρίας. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν της άξιζε αυτή η απαξιωτική απάντηση. Η Σέριλ κοινοποίησε την απάντηση του ανθοπώλη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ηθικό δίδαγμα: προσέχετε πώς απαντάτε στο e-mail, γιατί μπορεί η απάντησή σας να γίνει viral), γράφοντας ως επιμύθιο: «Δεν θα έχω ξανά κανένα πάρε-δώσε μαζί τους».
Όταν ο ανθοπώλης είδε την ανάρτηση, επικοινώνησε μαζί της, όχι όμως για να ζητήσει συγγνώμη. Αφού την αποκάλεσε… ψυχοπαθή, την απείλησε ότι «ξέρω που μένεις και θα έρθω να σε βρω»…


Σαλάντι. Το πρώτο ξενοδοχείο για γυμνιστές, εν έτει 1980, στην Ελλάδα

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι συχνά η συμπεριφορά των ντόπιων απέναντι στους τουρίστες μπορεί να μην διέπεται από τους στοιχειώδεις κανόνες φιλοξενίας. Συχνά η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για να δεχθεί κάτι που είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
Χαρακτηριστική περίπτωση αποτέλεσε το «Σαλάντι», το οποίο, εν έτει 1980, υπήρξε το πρώτο ξενοδοχείο για γυμνιστές στην Ελλάδα. Κτισμένο κατά την εποχή της επταετίας σε μία απομονωμένη και πανέμορφη παραλία της Αργολίδας, φιλοδοξούσε να προσελκύσει τουρισμό από όλη την Ευρώπη. Όπως και έγινε, για λίγο όμως, καθώς ο ιδιοκτήτης είχε υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο…
Το «Σαλάντι» απευθυνόταν αποκλειστικά στους πολυάριθμους ανά την Ευρώπη λάτρεις του γυμνισμού. Το ξενοδοχείο ήταν περιφραγμένο ώστε να αποκλειστεί κάθε επαφή ανάμεσα στους γυμνιστές και στους κατοίκους του γειτονικού χωριού των Διδύμων, που απείχε πέντε χιλιόμετρα, αλλά και για να αποτραπεί η προσέλκυση ηδονοβλεψιών (οι οποίοι… νοίκιαζαν πούλμαν από την Αθήνα).
Ωστόσο, οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και ιδιαίτερα της εκκλησίας που πρωτοστατεί, και η οποία μιλάει για σοδομίτες, σατανάδες και διαβόλους, είναι έντονες. Κινητοποιούνται, μάλιστα, και πολιτικοί για να συνδράμουν στο θεάρεστο έργο, ενώ το ζήτημα απασχολεί έντονα και τον Τύπο.  Εν τέλει, οι κάτοικοι του χωριού εξεγείρονται και καταφθάνουν με καΐκια στην παραλία όπου βρίσκονταν οι γυμνιστές, τους οποίους θα διώξουν κακήν κακώς.
Ως εκ τούτου, οι τουρίστες έφυγαν και το ξενοδοχείο έκλεισε το ίδιο κιόλας καλοκαίρι – η «ζημιά» μάλιστα συμπαράσυρε και άλλα τρία ξενοδοχεία της ευρύτερης περιοχής, που σύντομα θα έκλειναν. Τα επόμενα χρόνια το ξενοδοχείο θα λειτουργήσει ως «κανονικό» ξενοδοχείο χωρίς όμως να καταφέρει να ορθοποδήσει ποτέ. Σήμερα το ξενοδοχείο «Σαλάντι» παραμένει λεηλατημένο και κλειστό.
Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί ότι ένα μόλις χρόνο μετά οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού των Διδύμων εμφανίστηκαν «μετανιωμένοι» για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν τότε, αλλά και για την απώλεια 160 θέσεων εργασίας. "Βάλαμε τα δάκτυλα και βγάλαμε μόνοι μας τα μάτια μας", έλεγαν. Ηταν όμως πια αργά. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα…