Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

CNN. "Αποφύγετε την (κορεσμένη) Σαντορίνη"

Κοίτα, ρε φίλε, που η ζωή κάνει κύκλους. Μέχρι πρόσφατα όλα τα διεθνή ΜΜΕ εκθείαζαν τα θέλγητρα της Σαντορίνης και ιδιαίτερα αυτό το ανεπανάληπτο ηλιοβασίλεμά της.

Πριν λίγες ημέρες, ένα από αυτά τα Μέσα,, το έγκριτο CNN Travel πρότεινε στους αναγνώστες του να αποφύγουν να επισκεφθούν την Σαντορίνη, την οποία κατατάσσει ανάμεσα στους 12 προς αποφυγή προορισμούς για το 2018 – οι υπόλοιποι είναι η Νήσος Σκάι, η Βαρκελώνη, το Ντουμπρόβνικ, η Βενετία, το Μπουτάν, το Ταζ Μαχάλ, το Εβερεστ, το Μάτσου Πίτσου, τα Νησιά Γκαλαπάγκος, το Τσίνκουε Τέρε και η Ανταρκτική.

Το εν λόγω άρθρο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση κεραυνό εν αιθρία, καθώς είναι κοινώς αποδεκτό, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ότι η Σαντορίνη διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να χάσει τη γοητεία της.

Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια, οι ιθύνοντες του τουρισμού αγνόησαν ή υποτίμησαν το πρόβλημα, με αποτέλεσμα σήμερα η Σαντορίνη, που δεν διδάχθηκε τίποτα από άλλους κορεσμένους προορισμούς όπως η Βενετία, να χαρακτηρίζεται ως προορισμός προς αποφυγή. Εξάλλου, ποτέ δεν ήμασταν καλοί στην διαχείριση κρίσεων, στην οποία πάντα επιλέγαμε την χειρότερη εναλλακτική, το «do nothing», κοινώς κρύβαμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι.

Το δημοφιλές νησί των 15.000 κατοίκων έχει φθάσει σε σημείο κορεσμού, κοινώς πάσχει από overtourism (υπερτουρισμό), όπως γλαφυρά το χαρακτηρίζει το CNN. Δέχθηκε σχεδόν δύο εκατ. επισκέπτες το 2017, από τους οποίους 850.000 από κρουαζιερόπλοια, μολονότι ο δήμαρχος έχει θέσει όριο τους 8.000 την ημέρα.

Είναι φανερό ότι βρίσκεται στα όριά του (αν και, όπως λένε, τα όριά σου τα μαθαίνεις όταν τα έχεις ξεπεράσει). Ανεξέλεγκτη δόμηση, προβληματική καθαριότητα (παράγει ετησίως 15-25 χιλιάδες τόνους απορριμμάτων) και ηλεκτρική ενέργεια που επαρκεί οριακά συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Όσον αφορά τις υποδομές, η κατάσταση παραμένει τραγική. Ενδεικτικά, ο οδικός άξονας Αεροδρόμιο – Φηρά – Βουρβούλος – Οία καρκινοβατεί 15 χρόνια τώρα (ξεκίνησε μόλις το 2014).

Σημαντικό πρόβλημα αποτελεί και η άνευ όρων παράδοση χιλιάδων σπιτιών και διαμερισμάτων στην αγορά φιλοξενίας, μέσω των ηλεκτρονικών πλατφορμών (π.χ. Airbnb), με αποτέλεσμα το νησί να μην μπορεί να προσελκύσει ούτε καν δημόσιους λειτουργούς (π.χ. δασκάλους).

Πολλοί είναι αυτοί που διατείνονται ότι χρονικά η Σαντορίνη ως προορισμός είναι δύο με τρία χρόνια μπροστά σε σχέση με άλλους τουριστικούς προορισμούς. Η Σαντορίνη συνήθως θέτει πρώτη τις τάσεις, αλλά και τα προβλήματα, τα οποία αργότερα περνάνε σε άλλες περιοχές της χώρας.

Πάντως, το CNN, για να μην μας αφήσει παραπονεμένους, προτείνει στους τουρίστες τη Νάξο, αλλά και την Πάτμο, εκθειάζοντας τις παραλίες και των δύο νησιών.

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Πέθανε ο ιδρυτής των ΙΚΕΑ, Ινγκβαρ Κάμπραντ

Με αφορμή το θάνατο του ιδρυτή των ΙΚΕΑ, Ινγκβαρ Κάμπραντ, σε ηλικία 91 ετών, ας ανατρέξουμε πίσω στο χρόνο για να δούμε πώς αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τον κόσμο του λιανεμπορίου (πηγή: Γνωστά Ονόματα, Αγνωστες Ιστορίες 1).

Είναι αρκετά ενθαρρυντικό να ακούµε ιστορίες σχετικά µε ανθρώπους που ξεκίνησαν από το πουθενά και έχτισαν µια ολόκληρη αυτοκρατορία. Ένας από αυτούς, ο άνθρωπος που άλλαξε τις καταναλωτικές συνήθειες πολλών Ευρωπαίων (και όχι µόνο), έστησε την αυτοκρατορία του πουλώντας σπίρτα σε ένα χωριό της Σουηδίας, µε µοναδικό σύµµαχο το ποδήλατό του…
Ο δυσλεκτικός Ίνγκβαρ Κάµπραντ, σε νεαρή ακόµα ηλικία, πουλούσε σπίρτα στους γείτονές του µε το ποδήλατό του. Είχε αντιληφθεί ότι αγοράζοντάς μεγάλες ποσότητες από τη Στοκχόλµη και µεταπουλώντας τα σε σχετικά χαµηλές τιµές, θα µπορούσε να αποκοµίσει σηµαντικά κέρδη. Στη συνέχεια, πέρα από τα σπίρτα, άρχισε να εµπορεύεται φρέσκα ψάρια, στυλό, µολύβια και χριστουγεννιάτικα στολίδια.
Το 1943, ο 17χρονος Σκανδιναβός δανείστηκε από τον πατέρα του τριακόσιες λίρες και ξεκίνησε την επιχείρησή του στη νότια Σουηδία πουλώντας στυλό, πορτοφόλια, κορνίζες, τραπεζοµάντιλα, ρολόγια, κοσµήµατα, νάιλον κάλτσες, ό,τι δηλαδή θεωρούσε ότι χρειαζόταν η πελατεία του και εκείνος µπορούσε να το προσφέρει σε χαµηλές τιµές. Ως όνομα ο  Κάµπραντ επιλέγει το ΙΚΕΑ, ακρωνύµιο από τα αρχικά του ονόµατός του, της φάρµας όπου µεγάλωσε (Ελµταρίντ) και του χωριού του (Αγκουναρίντ).
Μόλις το 1945, ο διορατικός ιδρυτής της ΙΚΕΑ άρχισε να διαφηµίζεται στις τοπικές εφηµερίδες, ενώ τύπωνε καταλόγους τους οποίους ταχυδροµούσε σε εν δυνάμει πελάτες. Για τις ταχυδροµικές παραγγελίες χρησιµοποιούσε ένα φορτηγάκι µεταφοράς γάλακτος, µε το οποίο µετέφερε τα εµπορεύµατα µέχρι το σταθµό του τρένου.
Πέντε χρόνια αργότερα, ο Κάµπραντ άρχισε να ασχολείται µε τα έπιπλα, τα οποία κατασκευάζονταν στο χωριό του µε ξύλα από τα γειτονικά δάση, ενώ τo 1951 αποφάσισε να επικεντρωθεί στα έπιπλα, διακόπτοντας έτσι κάθε άλλη εµπορική δραστηριότητα. Είχε µόλις ιδρυθεί η πρώτη εταιρεία κατασκευής προσιτών, συναρµολογούµενων και καλόγουστων επίπλων, που σε λίγα χρόνια θα εξαπλωνόταν σε όλο τον κόσµο και θα γινόταν η πρώτη σε πωλήσεις.
Τα χρόνια εκείνα, στη µεταπολεµική Σουηδία, ο ανταγωνισµός ήταν έντονος και οι καταναλωτές αναζητούσαν προσιτές τιµές. Η ΙΚΕΑ κονταροχτυπήθηκε σ’ αυτό ακριβώς το επίπεδο µε τους ανταγωνιστές της, προσπαθώντας να πείσει τους καταναλωτές ότι οι χαµηλές τιµές της συνοδεύονται από υψηλή ποιότητα. Η λύση στο πρόβληµα ήταν η πρώτη µόνιµη έκθεση µε τα έπιπλα έτοιµα και ολοκληρωµένα µπροστά στα µάτια των καταναλωτών, η οποία διέλυσε τα ερωτήµατα και έδωσε µια ευεργετική ώθηση στην εταιρεία.
Μετά την επιτυχία του πρώτου καταστήµατος-έκθεσης, ο Κάµπραντ συνέχισε ακάθεκτος. Μείωσε το κόστος των επίπλων καταργώντας τις περιττές συσκευασίες, το χαρτί περιτυλίγµατος, το σχοινί για το δέσιµο και τη µεταφορά τους. Υπέρμαχος των ξεκάθαρων πολιτικών, μερίμνησε ώστε οι πελάτες ενός ΙΚΕΑ να λαμβάνουν στο σημείο αγοράς αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα που τους ενδιέφεραν. Επίσης, καθιέρωσε φθηνά µενού καθώς θεωρούσε ότι «µε άδειο στοµάχι δεν µπορεί κανείς να κάνει καλές αγορές». Η επίσκεψη στην ΙΚΕΑ ήταν πια µια οικογενειακή εκδροµή, µία εµπειρία.
Μεταξύ άλλων, προσέλαβε παιδοψυχολόγους και ειδικούς για να αναπτύξουν παιδικά έπιπλα και να διαµορφώσουν ευχάριστο περιβάλλον για τα παιδιά, ενώ ανέθεσε σε ερευνητές τη µελέτη της γυναικείας καταναλωτικής συµπεριφοράς, γνωρίζοντας ότι οι γυναίκες αγοράζουν πιο αυθόρµητα από τους άνδρες. Ο ανταγωνισµός, όµως, ήταν έντονος, ενώ οι προµηθευτές οργάνωσαν µποϊκοτάζ εναντίον της. Όµως ο Σουηδός επιχειρηµατίας είχε τη λύση και γι’ αυτό το πρόβληµα, αποφασίζοντας να σχεδιάζει η ίδια η εταιρεία τα έπιπλά της, µια κίνηση που ακόµη και σήµερα θεωρείται ίσως η ευφυέστερη στην ιστορία της. Είχε όµως και την τύχη µε το µέρος του, αφού το 1955 ένας υπάλληλός του είχε την έµπνευση να αποσυνδέσει τα πόδια ενός τραπεζιού από το καπάκι του, για να µπορέσει να το τοποθετήσει στο αυτοκίνητο.
Κάπως έτσι, ξεκίνησε ο σχεδιασµός επίπλων που πωλούνταν σε τεµάχια και απαραιτήτως σε επίπεδη συσκευασία, τα οποία ο πελάτης µετέφερε εύκολα σπίτι του, όπου τα συναρµολογούσε. Η πρωτοβουλία αυτή οδήγησε σε εξοικονόµηση αποθηκευτικού χώρου και σε ακόµη χαµηλότερες τιµές.
Το πρώτο κατάστηµα εκτός Σουηδίας άνοιξε το 1963 στη Νορβηγία, ενώ το ντεµπούτο στις Ηνωµένες Πολιτείες έγινε το 1985 και στην Κίνα το 1988 (σήµερα η ΙΚΕΑ έχει παρουσία σε 31 χώρες ενώ απασχολεί 76.000 υπαλλήλους). Το κατάστηµα-ναυαρχίδα βρίσκεται στη Σουηδία και καλύπτει µία έκταση 46.000 τ.µ., όπου βρίσκεται µια τεράστια αποθήκη από όπου οι πελάτες µπορούν να βρουν µόνοι τους αυτό που είδαν µέσα στο κατάστηµα.
Ωστόσο, τριγμές στο οικοδόμημα εμφανίστηκαν τη δεκαετία του ’90. Τότε ήρθαν στο φως της δημοσιότητας ντοκουμέντα κατά την περίοδο του β’ παγκοσμίου πολέμου και συγκεκριμένα από το 1945-1948 όταν συνεργάστηκε με τους ναζί της Σουηδίας, δραστηριότητα που παραδέχθηκε και ο ίδιος χαρακτηρίζοντας την μάλιστα ως το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν στο πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπισε στο παρελθόν καθώς και στην αποκάλυψη της χρησιμοποίησης ανηλίκων παιδιών στα εργοστάσια των Φιλλιπίνων και του Βιετνάμ.
Ο Ίνγκβαρ Κάµπραντ, που αποσύρθηκε το 2013 αφήνοντας στο τιμόνι την επόμενη γενιά, είναι  από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσµο, εξακολουθεί όµως να διάγει απέριττο βίο. Ζει σπαρτιάτικα, ταξιδεύει στη δεύτερη θέση των τρένων, επιλέγει φθηνά εστιατόρια για να γευματίσει ενώ οδηγεί ένα παλιό Volvo ή το ποδήλατό του. Προτρέπει, μάλιστα, τους υπαλλήλους του να γράφουν πάντα και στις δύο πλευρές του χαρτιού, ενώ συχνά αγοράζει χαρτί περιτυλίγματος και δώρα από διάφορα «bazaar».

Σήμερα, η εταιρεία του διαθέτει περισσότερα από 250 καταστήματα σε 40 χώρες, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική, τη Μέση Ανατολή και την Καραϊβική απασχολώντας περίπου 130.000 υπαλλήλους. Άλλωστε, μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι ετήσιοι κατάλογοι των ΙΚΕΑ είναι τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου με 200 εκατ. αντίτυπα ετησίως.







Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Πολυτελές ξενοδοχείο ρίχνει πόρτα σε τζαμπατζού influencer

Η έλευση του διαδικτύου και δη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δημιούργησε επαγγελματικές ευκαιρίες για όσους χειρίζονται με ευχέρεια τα social media και ακολουθούνται από ένα ευρύ κοινό. Πρόκειται για τους λεγόμενους influencers, που διαπρέπουν ως Instagramer, YouTuber ή Blogger και οι οποίοι συχνά θεωρούν δεδομένο ότι θα πρέπει να απολαμβάνουν προνόμια, καθότι ασκούν επιρροή.

Πριν λίγες ημέρες μία από αυτές, η Ελι Ντάρμπι,  influencer του Instagram και του YouTube, βρήκε τον «μάστορά» της στο πρόσωπο του Πολ Στένσον, ιδιοκτήτη του White Moose, πολυτελούς ξενοδοχείου και cafe restaurant στο Δουβλίνο.

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες ημέρες, όταν η 22χρονη, που αυτοπροσδιορίζεται ως «social media influencer σε θέματα lifestyle, ομορφιάς και ταξιδιών» (λίγο από όλα δηλαδή) αξίωσε να διαμείνει δωρεάν μαζί με τον φίλο της για πέντε νύχτες στο ξενοδοχείο, προσφέροντας ως αντάλλαγμα να το αναδείξει μέσα από ένα βίντεο που θα ανέβαζε στο YouTube – η νεαρά μετράει περισσότερους από 87.000 συνδρομητές στο κανάλι της στο YouTube και 76.000 followers στο Instagram. Μάλιστα κλείνοντας ανέφερε ότι πρόσφατα είχε παρόμοια συνεργασία με το Universal Orlando in Florida, με πολύ καλά αποτελέσματα για την επιχείρηση.

Φανερά ενοχλημένος, ο ξενοδόχος απάντησε ως εξής: «Αγαπητή social influencer (γνωρίζω το όνομά σου, αλλά προφανώς δεν έχουν σημασία τα ονόματα). Σ' ευχαριστώ για το e-mail σου, με το οποίο αιτήθηκες δωρεάν διαμονή με αντάλλαγμα προβολή. Χρειάζονται κότσια για να στείλεις ένα τέτοιο e-mail, σίγουρα όμως δεν χρειάζεται ιδιαίτερο αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Αν σε αφήσω να μείνεις εδώ με αντάλλαγμα να εμφανιστεί το ξενοδοχείο μου στο βίντεο σου, ποιος θα πληρώσει το προσωπικό που θα σε φροντίσει; τις καθαρίστριες που θα καθαρίσουν το δωμάτιό σου; τους σερβιτόρους που θα φέρουν το πρωινό σου; τον ρεσεψιονίστ; το φως και τη θέρμανση που θα χρησιμοποιήσεις; Μήπως να ενημέρωνα το προσωπικό ότι θα εμφανιστεί στο βίντεό σου, αντί να πληρωθεί για την εργασία που θα σου προσφέρει; Υ.Γ.: Η απάντηση είναι "όχι"».  

Μολονότι δεν ανέφερε το όνομά της, οι χρήστες του διαδικτύου δεν άργησαν να ανακαλύψουν για ποια influencer γινόταν ο λόγος. Και εδώ ξεκινάει ο διασυρμός της influencer, που, αφού θα γίνει αποδέκτης αμέτρητων καυστικών σχολίων, ανεβάζει ένα δακρύβρεχτο βίντεο 17 λεπτών για να καυτηριάσει τη στάση του ξενοδόχου που «την έβγαλε στη σέντρα», αντί να αρνηθεί ευγενικά. Μάλιστα, αυτοχαρακτηρίζεται ως «ένα 22χρονο κορίτσι που “τρέχει” τη δική της δουλειά από το σπίτι της».

O Στένσον δεν άφησε το γάντι να πέσει και επανήλθε δριμύτερος και πιο καυστικός:
«Στην κοινότητα των bloggers, υπάρχει η γενική αίσθηση ότι δικαιούνται τα πάντα. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα γινόμασταν στόχος αρνητικής κριτικής, επειδή ζητήσαμε από κάποιον να πληρώσει για αγαθά και υπηρεσίες. Η κοπέλα δεν κατονομάστηκε στο αρχικό μου post, αλλά η ίδια βγήκε σε ένα βίντεο, εμφανιζόμενη ως ΄΄θύμα’’, εξηγώντας ότι "εκτέθηκε", εξαιτίας των κακών μας προθέσεων. Αν οποιοσδήποτε από εσάς προσπαθήσει από εδώ και πέρα να έρθει στο ξενοδοχείο, θα φάει πόρτα... Ίσως αν εργαζόσασταν πραγματικά, σε κανονικές δουλειές, θα μπορούσατε να πληρώσετε για αγαθά και υπηρεσίες, όπως όλος ο κόσμος».  

Η ρήξη αυτή μολονότι δίχασε τους χρήστες του διαδικτύου (από τη μία, η κοινότητα των bloggers και το κοινό τους επέκριναν την κίνηση του ξενοδόχου, όμως από την άλλη, ο Στένσον επαινέθηκε για τη στάση του να ρίξει πόρτα στους influencers), ωστόσο ανέδειξε ξεκάθαρο νικητή τον ξενοδόχο, που χειρίστηκε με μαεστρία τη δημοσιότητα (έβγαλε μάλιστα και μπλουζάκια όπου αναγράφεται: «σε ξεσκέπασα», ενώ δεν παρέλειψε να την τρολλάρει καθώς της απέστειλε τιμολόγιο όπου της ζητάει ένα τεράστιο ποσό, καθώς η κόντρα τους της έκανε καλό) και έριξε στο καναβάτσο την τσαμπατζού infuencer.

Ωστόσο, το ερώτημα που όντως προκύπτει είναι ποιος είναι σήμερα ο πραγματικός ρόλος όλων αυτών των αποκαλούμενων «influencer». Κάποτε οι εταιρείες απευθύνονταν στους επώνυμους (celebrities) για να προβάλλουν τα προϊόντα τους. Πλέον οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί.

Τα σημερινά «παιδιά του διαδικτύου», όπως η κυρία Ντάρμπι, συχνά απαιτούν ξεδιάντροπα, επικαλούμενοι την επιρροή που ασκούν, δωρεάν υπηρεσίες, προκειμένου να προβάλλουν μία επιχείρηση. Η αλήθεια είναι ότι δεν διαφέρουν πάρα πολύ από όλους αυτούς τους εκβιαστές-καταναλωτές που θέλουν να υφαρπάξουν κάτι χωρίς να πληρώσουν με αντάλλαγμα να μην γράψουν αρνητική κριτική.

Αυτό όμως καθιστά όλο αυτό το influencer marketing ελάχιστα αυθεντικό. Όπως δήλωσε εύστοχα και ο ιδιοκτήτης του The White Moose «η κυρία αυτή θα έγραφε επαινετικά σχόλια για το ξενοδοχείο μόνο και μόνο επειδή δεν θα πλήρωνε μία».

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Amazon Go. Το πρώτο σούπερ μάρκετ χωρίς ταμεία...

Εντυπωσιακή αποδοχή είχε το Amazon Go, το πρώτο σούπερ μάρκετ χωρίς ταμεία. Την ημέρα των εγκαινίων πλήθος κόσμου συνέρρευσε, σχηματίζοντας ουρά από τις πρώτες πρωινές ώρες, για να βιώσει αυτή την απίστευτη καινοτομία, αρκετό για να ωθήσει τη μετοχή της Amazon προς τα πάνω και να διευρύνει περαιτέρω τα έσοδα του εμπνευστή της, Τζεφ Μπέζος, που είδε την περιουσία του –που υπολογίζεται στα 100 δισ.- μέσα σε μία μέρα να αυξάνεται κατά 2,5 δισ. δολάρια.

Με σύνθημα το «Just Walk out» (Απλά φεύγεις), το Amazon Go υπόσχεται να εξαλείψει αυτό που για δεκαετίες ολόκληρες αποτελούσε «βραχνά» για ένα σούπερ μάρκετ, την αναμονή στα ταμεία.

Ενδεικτική της επιτυχίας του μαγαζιού ήταν ότι μέχρι τις 8 το πρωί οι εργαζόμενοι χρειάστηκε να ανανεώσουν τα αποθέματα από κούπες και τσάντες με το σύνθημα του μαγαζιού, καθώς είχαν ήδη γίνει ανάρπαστες.

Το μόνο που χρειάζονται οι πελάτες είναι να έχουν λογαριασμό στην Amazon και να έχουν κατεβάσει στα κινητά τους την εφαρμογή του Amazon Go. Αφού κατά την είσοδό τους σκανάρουν την εφαρμογή στα ειδικά μηχανήματα, στη συνέχεια μπορούν να ψωνίσουν  ό,τι θέλουν και απλώς να φύγουν. Κατά την έξοδο, η τεχνολογία της Amazon θα γνωρίζει τι έχουν βάλει στο καλάθι τους και θα χρεώσει τον λογαριασμό τους ανάλογα.

Μολονότι το Amazon Go είναι εξοπλισμένο με κάμερες παρακολούθησης, αισθητήρες και όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας (που καταγράφουν κάθε κίνηση του επισκέπτη όσο ψωνίζει, χρεώνοντας κατά την έξοδο του το ηλεκτρονικό του «πορτοφόλι»), αυτό δεν απότρεψε την πρώτη ακούσια κλοπή, καθώς μία πελάτισσα, όπως η ίδια κοινοποίησε στο Twitter, έφυγε χωρίς να χρεωθεί για ένα γιαούρτι που αγόρασε.

Η εταιρεία σχολίασε το περιστατικό ως εξής: «Πρώτα από όλα, ας θεωρήσουμε ότι το γιαούρτι είναι κερασμένο από εμάς. Τέτοια περιστατικά όπου το σύστημα κάνει λάθος, συμβαίνουν τόσο σπάνια που δεν μπήκαμε καν στον κόπο να φτιάξουμε κάποια υπηρεσία για να δηλώνονται. Σε περίπτωση πάντως που συμβεί ένα τέτοιο λάθος, μπορούμε είτε να το διορθώσουμε, είτε να απολαύσετε το πρωινό σας κερασμένο από εμάς».
Ωστόσο, το εν λόγω κατάστημα εγείρει και μια σειρά από ερωτήματα, με πιο κύρια την προστασία των προσωπικών δεδομένων αλλά, αν επεκταθεί, την απώλεια αμέτρητων θέσεων εργασίας.

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Η "ιδιαίτερη" απάντηση ιδιοκτήτη εστιατορίου σε πελάτισσα

Ιδιοκτήτης εστιατορίου απαντά με έναν ιδιαίτερο τρόπο σε πελάτισσα που τον κατηγορεί ότι έχει υψηλές τιμές.

Μία πελάτισσα, η Ντέμπι Ντέιβις, άφησε αρνητική κριτική, δύο αστέρων, στο λογαριασμό του Facebook του βρετανικού εστιατορίου Oxton Bar and Kitchen. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω πελάτισσα δήλωσε ότι μολονότι της άρεσε το φαγητό, αυτό κόστιζε οκτώ λίρες (περίπου εννέα ευρώ), ποσό που το θεώρησε αδικαιολόγητα υψηλό για μία σχετικά μικρή μερίδα fish and chips.

Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου, φανερά ενοχλημένος,  απάντησε την επόμενη μέρα στην κριτική, κάνοντας μια ανάλυση του κοστολογίου του:
«Εντάξει, Ντέμπι, από πού να αρχίσω; Από τις οκτώ λίρες, η πονηρή κυβέρνησή μας σε χρεώνει φόρο 20%, τον οποίο μαζεύουμε εμείς διά νόμου για λογαριασμό σου, κι έτσι μας μένουν 6,66 λίρες. Από αυτές, πρέπει να αγοράσουμε φρέσκα υλικά, που για το πιάτο αυτό φτάνουν τις 2,70 λίρες, κάτι που μας αφήνει μόλις 3,94 λίρες. Με αυτά τα χρήματα θα πληρωθεί ο σεφ, οι εξαιρετικοί σερβιτόροι, καθώς όπως παρατήρησες το πιάτο δεν έρχεται μόνο του στο τραπέζι σου, οι λογαριασμοί και τα λειτουργικά έξοδα (σωστά, Ντέμπι, χρειαζόμαστε ρεύμα για να μαγειρέψουμε και φως ώστε να βλέπεις τι τρως). Αν λοιπόν οι 3,94 λίρες δεν δικαιολογούν για σένα όλη αυτή την εμπειρία, τότε μπορείς να τη δημιουργήσεις μόνη σου στην άνεση του σπιτιού σου – αλλά, μην ανησυχείς, γιατί σύντομα η κυβέρνησή μας θα βρει ένα τρόπο να σε φορολογήσει και γι’ αυτό!».
FACEBOOK

Όπως αναμενόταν, η εν λόγω απάντηση έγινε viral, με την πλειοψηφία των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να αποθεώνουν τον εστιάτορα.

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Πώς οι επιχειρήσεις "σπρώχνουν" τα πιο ακριβά προϊόντα τους...

Η συνταγή είναι απλή και δοκιμασμένη. Αν το προϊόν σας είναι ακριβό ή πολύ απλά είναι το πιο ακριβό στην κατηγορία του, τότε μπορείτε να το κάνετε πιο ελκυστικό στους καταναλωτές. Πώς; Βγάζοντας ένα πιο ακριβό προϊόν, ώστε το αρχικό προϊόν να φαίνεται πιο φθηνό.

Τη δεκαετία του ’60 η μπίρα Budweiser ήταν η πιο δημοφιλής premium μπίρα της Αμερικής. Τότε η εταιρεία ξεκίνησε μια επιθετική καμπάνια για την προώθηση μιας νέας super premium μπύρας, της Michelob. Πολλοί ισχυρίστηκαν, τότε, ότι η νέα μπίρα θα έκλεβε πωλήσεις από την ήδη υπάρχουσα (κανιβαλισμός, στη γλώσσα του μάρκετινγκ).

Αντίθετα, οι συνολικές πωλήσεις των δύο επωνυμιών αυξήθηκαν. Πολύ απλά, η Michelob έκανε την Budweiser να φαίνεται «λιγότερο ακριβή, με χαμηλότερο status». Όπως αποδείχθηκε, αρκετοί χρήστες της Budweiser στράφηκαν στην πιο ακριβή Michelob, κάτι που όμως εξισορροπήθηκε από τους χρήστες άλλων πιο φθηνών μπιρών, όπως της Miller, που άλλαξαν υπέρ της Budweiser.

Κάτι ανάλογο συνέβη το 1961, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες πάνες μίας χρήσης. Πολλοί καταναλωτές τότε εξακολουθούσαν να προτιμούν τις πιο φθηνές –και ελάχιστα πρακτικές- υφασμάτινες πάνες, αντί των ιδιαιτέρως ακριβών Pampers. Η Procter & Gamble όμως δεν θα αργούσε να λύσει τον γρίφο. Έβγαλε στην αγορά μία ακόμη πιο ακριβή μάρκα, κάνοντας τους χρήστες της υφασμάτινης πάνας να θεωρήσουν ότι τα Pampers δεν ήταν εντέλει τόσο ακριβά.

Πιο πρόσφατα, το Johnny Walker έβγαλε στην αγορά το Blue Label, ένα ουίσκι που κόστιζε γύρω στα 200 ευρώ. Η κίνηση αυτή αποσκοπούσε αφενός να «σπρώξει» το πιο φθηνό, το Gold Label, αφετέρου να καλύψει την ανάγκη για ακριβά επιχειρηματικά δώρα.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έχουμε την εισαγωγή ενός δολώματος (attraction effect), ενός δηλαδή ακριβότερου προϊόντος ή –όταν ο καταναλωτής αγοράζει κάτι που δεν το έχει αγοράσει ξανά (π.χ. ένα πριόνι, μία μηχανή κουρέματος του γκαζόν)- και φθηνότερου (σύμφωνα με έρευνες, ανάμεσα σε τρεις εναλλακτικές με διαφορετική τιμή, πολλοί καταναλωτές επιλέγουν –για λόγους ασφαλείας- τη μεσαία λύση, καθώς το φθηνό φαντάζει ως χαμηλής ποιότητας και το πιο ακριβό ως «αρπαχτή»).

Οι εφαρμογές αυτής της πρακτικής είναι κυριολεκτικά αμέτρητες και βασίζονται σε αυτό που αποκαλείται anchor pricing. Εστιατόρια βάζουν τα πιο κερδοφόρα πιάτα δίπλα σε αδικαιολογήτως ακριβά πιάτα (δολώματα), ενώ καταστήματα που απευθύνονται στην εύπορη τάξη βγάζουν εξωφρενικά ακριβά ρολόγια, κοσμήματα ή τσάντες, ώστε να καταστήσουν τα υπόλοιπα προϊόντα πιο προσιτά. Παράδειγμα, τα δύο ρολόγια της Hermes αξίας 330.000 δολαρίων ή το Miracle Bra αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων (σ.σ. κανένα από αυτά δεν πωλήθηκε).

Σύμφωνα με τους συμβούλους μάρκετινγκ, επιτυχημένα καταστήματα είναι αυτά που διαθέτουν πανάκριβα αγαθά που δημιουργούν στους καταναλωτές «ένα μείγμα οργής και ευτυχίας». Οργής επειδή η μεσαία τάξη δεν μπορεί να αγοράσει τα προϊόντα που έχουν φορεθεί από επωνύμους, αλλά και ευτυχίας επειδή θα συμβιβαστούν με την αγορά ενός φθηνότερου αγαθού.

Παραλλαγή του anchor pricing θεωρείται η στρατηγική door in the face (πόρτα στα μούτρα), που έχει εφαρμογές κυριολεκτικά παντού και η οποία προσπαθεί να πουλήσει ακριβά προϊόντα. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί ο πωλητής ενός καταστήματος ο οποίος θα μας παρουσιάσει πρώτα την ηλεκτρική σκούπα των 300 ευρώ για να μας «σπρώξει» αργότερα να πάρουμε αυτή των 180 ευρώ.

Όπως και ο πωλητής που, αφού μας ρωτήσει τι αναζητάμε, θα μας πάει πρώτα στο κοστούμι και μετά στο πουλόβερ. Ο λόγος είναι απλός. Ο πελάτης που θα πάρει το κοστούμι αξίας 250 ευρώ, όταν φθάσει στο πουλόβερ των μόλις 40 ευρώ δεν θα έχει καμία αναστολή να το αγοράσει.

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Brothers in Law. Οταν η αξιοπρέπεια πιάνει πάτο...

Μέχρι τώρα είχαμε ακούσει για εργοδότες στο χώρο της εστίασης που κόβουν μισά ένσημα (πολύ φοβάμαι ότι πλέον αυτή η πρακτική αποτελεί τον κανόνα), που δεν πληρώνουν υπερωρίες, που πληρώνουν τα μισά κάτω από το τραπέζι και οι οποίοι φυσικά πληρώνουν τον κατώτατο μισθό που ορίζει ο νόμος, ούτε ευρώ παραπάνω.

Τώρα τελευταία, όμως, διαπιστώνω ότι ορισμένοι εργοδότες έχουν πάει ακόμα παραπέρα, υιοθετώντας ακόμη πιο επαίσχυντες πρακτικές. Ένας από αυτούς είναι και η αλυσίδα μπεργκεράδικων Brothers in Law, που διαθέτει τέσσερα καταστήματα σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα.

Τι έκανε η εν λόγω αλυσίδα; Κατέβαλε το δώρο Χριστουγέννων στους τραπεζικούς λογαριασμούς των εργαζομένων (όπως ορίζει ο νόμος) και στη συνέχεια, υπό την απειλή της απόλυσης, τους υποχρέωσε να το επιστρέψουν στην επιχείρηση!!! Δύο από αυτούς αρνήθηκαν και απολύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες – εν τέλει, όταν το θέμα πήρε διαστάσεις, η εταιρεία αναγκάστηκε να τους προσλάβει εκ νέου.

Η επιτομή της χυδαιότητας. Σε ανθρώπους που εργάζονται για να πάρουν 450 ευρώ το μήνα και περιμένουν πώς και πώς τις γιορτές για να πάρουν το δώρο και να καλύψουν βασικές τους ανάγκες, κάποιοι «ξύπνιοι» σκέφτηκαν να τους το κόψουν και αυτό. Γι’ αυτούς ο υπάλληλος δεν έχει καμία αξία, είναι αναλώσιμος, είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η Brothers in Law εγκαινίασε πρόσφατα, σε συνεργασία με την Aegean και τη Vodafone, προωθητική ενέργεια τύπου 1+1 (με ένα μπέργκερ παίρνεις άλλο ένα δώρο). Όπως αντιλαμβάνεστε, αυτή την προσφορά την πληρώνει ο εργαζόμενος.

Αυτό, ωστόσο, που με θλίβει είναι ότι το συγκεκριμένο ζήτημα (μόνο φέτος αναφέρθηκαν πολλά παρόμοια περιστατικά) δεν έλαβε τις διαστάσεις που θα έπρεπε. Οσα ΜΜΕ αναφέρθηκαν στο περιστατικό απέφυγαν να αναφέρουν το όνομα της αλυσίδας (γιατί άραγε;), ενώ οι χρήστες του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προτίμησαν όλο αυτό τον καιρό να ασχοληθούν με άλλα ζητήματα πιο «ουσιώδη» (π.χ. πλαστική σακούλα, Ζουράρις). Δεν έγραψαν ούτε μία κριτική στα social media της εταιρείας για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό και την αποδοκιμασία τους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις και απόντος του κράτους η διαπόμπευση ίσως είναι ο μόνος τρόπος που θα κάνει τέτοιους άθλιους εργοδότες να το ξανασκεφτούν. Ισως με αυτό τον τρόπο οι πελάτες της εν λόγω αλυσίδας (και κάθε τέτοιου εργοδότη), αλλά και οι εν δυνάμει υπάλληλοί της, να γνωρίζουν τι κρύβεται πίσω από την ωραία ατμόσφαιρα και τα νόστιμα μπέργκερ…

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Η ιστορία της Avis

Ως πιλότος µαχητικού αεροπλάνου κατά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, ο Ουόρεν Αβις πέρα από τις δύσκολες και επικίνδυνες εναέριες αποστολές είχε να αντιµετωπίσει ένα ακόµη πρόβληµα, αυτή τη φορά στο έδαφος, όπου η µεταφορά του από το αεροδρόµιο στον τελικό προορισµό του είτε µε ταξί είτε µε λεωφορείο ήταν σχετικά προβληµατική και, το κυριότερο, χρονοβόρα. Όµως, ο Άβις σύντοµα θα έβρισκε τη λύση και θα έκανε τη ζωή του, αλλά και τη ζωή των άλλων, αρκετά πιο εύκολη.
Έχοντας εργαστεί για κάποιο διάστηµα ως πωλητής, ο Αβις κατατάχθηκε στον αµερικάνικο στρατό, όπου ως πιλότος παρασηµοφορήθηκε. Όµως, σε όλα τα αεροδρόµια στα οποία βρέθηκε τότε, σε Ευρώπη και Αµερική, παρατήρησε αγανακτισµένος ότι αυτό που έλειπε ήταν ένα αξιόπιστο µέσο για να τον µεταφέρει στον προορισµό του. Μάλιστα, για να αντιµετωπίσει το πρόβληµα αυτό, είχε φθάσει σε σηµείο να «φορτώνει» στο αεροπλάνο του τη µοτοσικλέτα του, ώστε να µετακινείται αµέσως µετά την προσγείωση.
Η λήξη του πολέµου βρίσκει τον Άβις πίσω στην Αµερική, όπου αναλαµβάνει µία αντιπροσωπεία της Ford στο Μίσιγκαν. Καθώς θυµόταν την εµπειρία του στον πόλεµο, αρχίσει να επεξεργάζεται στο µυαλό του ένα νέο τύπο ενοικιάσεως αυτοκινήτων, ο οποίος θα εστίαζε στα αεροδρόµια. Η ιδέα του µπορεί να ήταν πρωτοποριακή, όµως και εξαιρετικά παρακινδυνευµένη, αφού ακόµη και η Hertz, η κορυφαία εταιρεία του κλάδου ενοικιάσεως αυτοκινήτων, δεν είχε αποτολµήσει ποτέ κάτι ανάλογο.
«Κανένας δεν πίστευε ότι θα επιτύχει», τόνισε ο πρώην πιλότος σε µια συνέντευξη το 1985, συµπληρώνοντας ότι «υπήρχαν πάρα πολλά που έπρεπε να διευθετηθούν». Όντως, το συγκεκριµένο εγχείρηµα απαιτούσε την ύπαρξη πανεθνικού δικτύου ενοικιαζόµενων αυτοκινήτων, υπερβολικά µεγάλου στόλου αυτοκινήτων, καθώς και τη συνεργασία µε τις αεροπορικές εταιρείες.
Ως άνθρωπος που λάτρευε τις προκλήσεις, ο Άβις, διαθέτοντας 10.000 δολάρια και δανειζόµενος άλλα 75.000, ίδρυσε, το 1946, την Avis Airlines Rent-A-Car. Τοποθέτησε, λοιπόν, γκισέ δίπλα στους χώρους παραλαβής των αποσκευών, όπου ειδικά εκπαιδευµένοι υπάλληλοι ενηµέρωναν τους ταξιδιώτες για τους όρους ενοικίασης αυτοκινήτου, τα σηµεία παραλαβής, τις ειδικές τιµές που ίσχυαν για εταιρείες, καθώς και τα προσφερόµενα είδη ασφάλισης. Την ίδια στιγµή, εξασφάλισε την άδεια των αεροπορικών εταιρειών και τοποθέτησε στις θήκες των καθισµάτων ενηµερωτικά φυλλάδια – ήταν η πρώτη φορά που στις θήκες έµπαινε υλικό που δεν σχετιζόταν µε την αεροπορική εταιρεία.
Ο πολυµήχανος ιδρυτής δεν ήθελε όµως να αφήσει τίποτα στην τύχη. Συνεργάστηκε µε την American Airlines, από τις κορυφαίες αεροπορικές εταιρείες της εποχής, ξεκινώντας διαφηµιστική εκστρατεία από κοινού, όπου τονιζόταν τα πλεονεκτήµατα που είχε κάποιος αν επέλεγε τις δύο εταιρείες.
Κατάφερε, επίσης, να εξασφαλίσει τη διαρκή ανανέωση του στόλου των αυτοκινήτων, γνωρίζοντας ότι οι Αµερικάνοι αρέσκονται να οδηγούν καινούρια µοντέλα αυτοκινήτων. Η έφεσή του στις πωλήσεις αποδείχτηκε καθοριστική, αφού έπεισε τη Ford, παραθέτοντας το επιχείρηµα της δωρεάν δοκιµής των αυτοκινήτων της, να τον προµηθεύει µία φορά το χρόνο, σε σχετικά χαµηλές τιµές, µε οτιδήποτε καινούργιο κυκλοφορούσε στην αγορά. Με την κίνηση αυτή η Avis σύντοµα θα αποκτούσε τη φήµη εταιρείας µε ποιοτικά και αξιόπιστα αυτοκίνητα.
Παρά τις όποιες δυσκολίες παρουσιάστηκαν στην αρχή και οι οποίες είχαν να κάνουν κυρίως µε το γεγονός ότι οι ταξιδιώτες δεν ήταν εξοικειωµένοι µε το πώς λειτουργούσε το σύστηµα, αποδείχτηκε ότι η Avis είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού. Σαν να µην έφθαναν όλα αυτά, η Hertz, που ήταν πεπεισµένη ότι ο ανταγωνιστής της δεν θα είχε καµία τύχη, σύντοµα θα έβλεπε την Avis να «µπαίνει στα δικά της χωράφια» και να αµφισβητεί µε αξιώσεις την πρωτοκαθεδρία της.

Γνωρίζατε ότι...
Μέσα σε µία µόλις δεκαετία, η Avis –που κάποτε είχε ξεκινήσει µε δύο υπαλλήλους, λιγότερα από 200 αυτοκίνητα και µόλις δύο σηµεία ενοικίασης, στο Ντιτρόιτ και την Φλόριντα– θα γνώριζε εντυπωσιακή ανάπτυξη, σε τέτοιο σηµείο που θα εξελισσόταν στη δεύτερη σε µέγεθος εταιρεία του κλάδου µετά τη Hertz. Τότε, σε µια προσπάθεια να χτυπήσει την πρώτη θέση, υιοθέτησε το σλόγκαν «We are only No 2. We try harder», το οποίο, σύµφωνα µε τους ειδικούς του µάρκετινγκ, υπήρξε ένα από τα πιο επιτυχηµένα σλόγκαν του 20ού αιώνα.
Το 1954, η Avis διέθετε 185 σηµεία ενοικίασης σε όλη την Αµερική και µια ντουζίνα στο εξωτερικό, όµως ο ιδρυτής της, που αισθάνθηκε ότι είχε πια εκπληρώσει το καθήκον του, την πούλησε για οκτώ εκατ. δολάρια, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για τα δεδοµένα της εποχής. Για τον Άβις η πρόκληση ήταν να δηµιουργήσει µια επιτυχηµένη επιχείρηση, όχι να τη διοικήσει. Συνήθιζε µάλιστα να λέει ότι όταν άρχιζε να βαριέται µε µια ενασχόληση, τότε είχε έρθει ή ώρα για να την ξεφορτωθεί. Ακολουθώντας πιστά αυτή τη φιλοσοφία, τα επόµενα χρόνια ενεπλάκη σε τουλάχιστον 30 διαφορετικές επιχειρηµατικές δραστηριότητες, όπως τράπεζες, ακίνητα, ξενοδοχεία, άντληση πετρελαίου κ.λπ.
Ο ιδρυτής φάνηκε να απολαµβάνει αυτό που έκανε. Όπως, εξάλλου, δήλωσε κάποτε «Ποτέ δεν µε ενδιέφερε να µοχθήσω για να κάνω µια περιουσία και να πεθάνω αίφνης από καρδιακή προσβολή. Τα χρήµατα δεν έχουν καµία αξία, αν δεν ξέρεις πώς να τα απολαύσεις». Τη δεκαετία του 1970, αποσύρθηκε σε µια πολυτελή έπαυλη σε µια απέραντη φάρµα, όπου σχεδίαζε τις επόµενες επιχειρηµατικές του κινήσεις, ενώ δεν παρέλειψε να συναναστρέφεται µε διασηµότητες του επιχειρηµατικού και καλλιτεχνικού χώρου, όπως ο Χιου Χέφνερ, ιδρυτής του Playboy, ο Σάµι Ντέιβις Τζούνιορ και ο Κάρυ Γκραντ.
Ο Ουόρεν Άβις, ο άνθρωπος που τόλµησε και έφερε στα αεροδρόµια τα αυτοκίνητα προς ενοικίαση, παρέµεινε εξαιρετικά δραστήριος µέχρι λίγο πριν από το θάνατό του – ως τα 89 του χρόνια φρόντιζε να µην εγκαταλείψει το αγαπηµένο του χόµπι, το water ski. Πέθανε πλήρης ηµερών, σε ηλικία 92 ετών, το 2007.

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Σεφ χλευάζει vegan πελάτισσα στο Facebook…

Η Laura Goodman, βρετανίδα σεφ και συνιδιοκτήτρια στο εστιατόριο "Carlini", βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να εκδικηθεί μια παρέα vegan για την αγενή συμπεριφορά τους αλλά και επειδή δεν της απέδωσαν τα εύσημα για το χρόνο που αφιέρωσε για αυτούς. Πήρε την εκδίκησή της χρησιμοποιώντας στα πιάτα τους ένα υλικό που δεν ήταν χορτοφαγικό, αγνοώντας την έστω αμυδρή πιθανότητα να προκαλέσει μεγάλη ζημιά, π.χ. δηλητηρίαση.

Αυτό όμως δεν ήταν το μοναδικό της ολίσθημα. Περήφανη για τον εαυτό της, έσπευσε να κοινοποιήσει το «επίτευγμά» της σε κλειστό group για σεφ στο Facebook, σχολιάζοντας δεικτικά: «Αυτή η επικριτική vegan -για την οποία μαγείρευα όλη μέρα- έπεσε για ύπνο νομίζοντας ότι έφαγε ένα vegan γεύμα».

Για κακή της τύχη, η κοινοποίησή της δεν βρήκε ευήκοα ώτα, με πολλούς (πραγματικούς) επαγγελματίες του κλάδου να στηλιτεύουν το σχόλιό της. Ένα από τα δεκάδες σχόλια έγραφε: «Εξαπάτησες vegans, που σου εμπιστεύθηκαν τη διατροφή τους και πλήρωσαν για τα γεύματά τους, και εσύ  υπερηφανεύεσαι γι' αυτό στη σελίδα σου στο Facebook; Και πιστεύεις ότι το πρόβλημα ήταν η συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων και όχι η απαράδεκτη δική σου συμπεριφορά; Ντροπή σου. Μου προκαλείς αηδία. Δεν πρόκειται να με δεις ποτέ, εμένα και τους φίλους μου».

πριν από μία εβδομάδα-
Eat here if you want your meal to be a "surprise". The owner and chef will happily spike your meal with anything she wants if she feels like it. Let's hope she doesn't think it'd be funny watching someone having a severe allergic reaction. I wonder if water in her petrol tank is equally as funny?

Δυστυχώς για την σεφ, το θέμα πήρε διαστάσεις, με το εν λόγω εστιατόριο να λαμβάνει μέσα σε λιγότερες από 24 ώρες αμέτρητες κριτικές του ενός αστεριού στα social media. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, διατάχθηκε υγειονομικός έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές της κομητείας.

Εντέλει, η σεφ, που δέχθηκε μέχρι και απειλές για τη ζωή της, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, με τον υπεύθυνο του εστιατορίου να δηλώνει ότι «τόσο η κίνηση όσο και η επιλογή των λέξεων που χρησιμοποίησε στην ανάρτησή της ήταν φτωχές και το εστιατόριο κρίνει απαραίτητη την απομάκρυνσή της από την κουζίνα, προκειμένου να αναθεωρήσει και να σκεφτεί αυτό που έκανε».   

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Πώς μία επισιτιστική επιχείρηση μπορεί να αξιοποιήσει τους "πελάτες-φαντάσματα"

Ένας τρόπος για να ελέγξετε αν τηρούνται όλα τα λειτουργικά πρότυπα και οι διαδικασίες που έχετε θέσει είναι προσλαμβάνοντας μυστηριώδεις πελάτες (ghost/mystery shoppers), άτομα δηλαδή που προσποιούμενα τον πελάτη επισκέπτονται τα καταστήματά σας ή εναλλακτικά αυτά των ανταγωνιστών – ενίοτε μπορεί να παίξουν το ρόλο του ιδιόρρυθμου πελάτη ή να παραπονεθούν.
  Μπορείτε να απευθυνθείτε σε εταιρείες mystery shopping ή να το αναθέσετε σε φίλους, υπαλλήλους ή συγγενικά πρόσωπα. Τα άτομα αυτά θα τα εφοδιάσετε με ένα ερωτηματολόγιο το οποίο, αφού πρώτα μελετήσουν, θα συμπληρώσουν αμέσως μετά την επίσκεψη. Το σύστημα αυτό λειτουργεί πιο αποδοτικά όταν το προσωπικό γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα επισκεφτεί το κατάστημα ένας τέτοιος πελάτης, χωρίς όμως να γνωρίζει ποιος είναι και πότε θα έρθει, καθώς και όταν είναι συνδεδεμένο με κάποιου είδους ανταμοιβή με σκοπό να επιβραβεύσει τους υπαλλήλους που συγκέντρωσαν την υψηλότερη βαθμολογία.
 Πολλές είναι οι επισιτιστικές μονάδες που στέλνουν mystery shoppers για να συλλέξουν πληροφορίες από τους ανταγωνιστές τους. Πληροφορίες όπως:
ü  Ποιοι είναι οι άμεσοι (π.χ. για ένα μεζεδοπωλείο άμεσος ανταγωνιστής είναι ένα άλλο μεζεδοπωλείο της περιοχής) και ποιοι οι έμμεσοι ανταγωνιστές (ανταγωνιστής μπορεί να είναι οποιοσδήποτε βρίσκεται στο χώρο της εστίασης, ακόμη και τα supermarket που προσφέρουν έτοιμα φαγητά ή υλικά για προετοιμασία στο σπίτι);
ü  Ποια είναι τα δυνατά και ποια τα αδύνατά τους σημεία; ποιοι από αυτούς είναι πιο επιτυχημένοι και γιατί; ποια είναι τα πιο δημοφιλή τους πιάτα (signature plates); σε τι κοινό απευθύνονται;
ü  Είναι ανεξάρτητες μονάδες ή μέλη κάποιας αλυσίδας; Αν για παράδειγμα είναι franchise μπορεί να αποδειχθούν πιο ανθεκτικοί και να παραμείνουν στο χώρο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
ü  Ποιες στρατηγικές μάρκετινγκ χρησιμοποιούν; Ποια είναι δηλαδή τα 4 P's του μάρκετινγκ (π.χ. τι μενού διαθέτουν, τι προσφέρουν, τι τιμές χρεώνουν, πώς προβάλλονται).
ü  Σε ποιο στάδιο-κατάσταση βρίσκονται; ποια είναι η δυναμική τους; αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα; είναι νέοι στο χώρο;

Αλλες πρακτικές συλλογής πληροφοριών σχετικά με τους ανταγωνιστές
  Η πρόσληψη μυστηριωδών πελατών είναι μόνο ένας τρόπος για να μελετήσετε τις κινήσεις των
ανταγωνιστών σας. Άλλοι δημοφιλείς τρόποι είναι οι εξής;
Ø  Μελέτη της ιστοσελίδας του ανταγωνιστή, καθώς και σελίδων που φιλοξενούν κριτικές (π.χ. TripAdvisor, forums).
Ø  Καταγραφή όλων των ενεργειών τους (π.χ. προσφορές, διαγωνισμοί) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ø  Πρόσληψη ατόμων που δούλευαν για τον ανταγωνιστή.
Ø  Επικοινωνία με πωλητές, μεσάζοντες, πελάτες, συνεργάτες, προμηθευτές.
Ø  Αγορά των προϊόντων τους.
Ø  Ανάγνωση εφημερίδων, περιοδικών και άλλων μέσων.
Η ύπαρξη ανταγωνιστών είναι ένα αναγκαίο κακό. Από τη μία διεκδικούν και αυτοί ένα κομμάτι από την πίτα, από την άλλη όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ανταγωνισμός μας κάνει καλύτερους. Πολλές επιχειρήσεις μάλιστα επιδίδονται στο benchmarking, τη συγκριτική δηλαδή αξιολόγησή τους με τις καλύτερες εταιρείες του κλάδου. Εντοπίζουν λοιπόν τα σημεία υπεροχής των κύριων ανταγωνιστών τους και σπεύδουν να τα ενσωματώσουν στην προσφορά τους.
Η παρακολούθηση των ανταγωνιστών σας θα σας δώσει μία ξεκάθαρη εικόνα για το πού πατάτε. Για παράδειγμα, μία αύξηση στον τζίρο σας κατά 10% μπορεί να ωχριά, αν οι επιδόσεις των κύριων ανταγωνιστών σας είναι πολύ υψηλότερες, κοινώς αυτοί «τρέχουν» πιο γρήγορα από εσάς.

Μην ξεχνάτε, τέλος, ότι ανταγωνιστής σας δύναται να είναι και ο ίδιος ο καταναλωτής ή η νοικοκυρά. «You deserve a break today» (σήμερα σας αξίζει ένα διάλλειμα) ήταν το σλόγκαν των McDonalds, απευθυνόμενο στις νοικοκυρές. Με την ίδια λογική, μία νοικοκυρά που φτιάχνει ψωμί ή γλυκά στο σπίτι της ανταγωνίζεται τον τοπικό φούρνο-ζαχαροπλαστείο.

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Ιδιοκτήτης καταστήματος ταξιδεύει 800 χλμ. για να γρονθοκοπήσει γυναίκα που άφησε αρνητική κριτική...

Όταν η κριτική βγάζει το ζώο που κρύβουμε μέσα μας…

Ένας ιδιοκτήτης καταστήματος από την Κίνα ταξίδεψε 530 μίλια (περίπου 800 χλμ.) για να χειροδικήσει σε μια γυναίκα που άφησε αρνητική κριτική, στέλνοντάς την στο νοσοκομείο.

Η άτυχη γυναίκα είχε παραγγείλει ρούχα μέσω του διαδικτύου αλλά έκανε το λάθος να παραπονεθεί σε ιστοσελίδα που φιλοξενεί κριτικές, καθώς το εμπόρευμα κατέφθασε με τέσσερις μέρες καθυστέρηση.

Εξοργισμένος ο ιδιοκτήτης για την χαμηλή βαθμολογία, απείλησε ότι θα σκοτώσει τη νεαρή γυναίκα. Πράγματι, ο οξύθυμος άνδρας έστησε καρτέρι, όπως καταγράφηκε από βίντεο, στην ανυποψίαστη γυναίκα, την οποία αφού πρώτα την χαστούκισε, κατόπιν την κλώτσησε. Η γυναίκα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με διάσειση.

Απτόητος ο νταής, της έστειλε ακόμη ένα μήνυμα, μετά το περιστατικό, για να της πει ότι ταξίδεψε 530 μίλια για να της δώσει ένα καλό μάθημα και ότι αν χρειαστεί θα το κάνει ξανά.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. 
Πριν καιρό ένας συγγραφέας στην Αμερική ταξίδεψε σε άλλη πολιτεία και γρονθοκόπησε κάποιον, μόλις άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του, επειδή έγραψε αρνητική κριτική για το βιβλίο του. Στην Κίνα, πάλι, ένας διανομέας άφησε αιμόφυρτη μία γυναίκα, φοβούμενος ότι θα έγραφε αρνητική κριτική καθώς η παραγγελία της είχε καθυστερήσει.

Σε κάποιους δεν αρέσει η κριτική και το δείχνουν…

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Απίστευτη γκάφα της Η&Μ

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες...

Απίστευτη γκάφα της Η&Μ, η οποία αναγκάστηκε κακήν κακώς να αποσύρει φωτογραφία από το e-shop της, καθώς συγκέντρωσε δεκάδες επικριτικά σχόλια από πελάτες και χρήστες των social media.

Η επίμαχη ανάρτηση, απεικόνιζε ένα έγχρωμο αγόρι με ένα πράσινο φούτερ που ανέγραφε «Η καλύτερη μαϊμού στη ζούγκλα». Σε αντίθεση, άλλα διαφημιστικά απεικόνιζαν λευκά παιδάκια με πιο εκλεπτυσμένα σλόγκαν όπως το "survival expert".

Εν ριπή οφθαλμού, η ανάρτηση συγκέντρωσε πλήθος επικριτικών σχολίων, καθώς, για κάποιους, ενείχε ρατσιστικά μηνύματα, ταυτίζοντας τους έγχρωμους με τις μαϊμούδες.

Η σουηδική εταιρεία δεν άργησε να αντιληφθεί την γκάφα της, αποσύροντας τη φωτογραφία και ζητώντας δημόσια συγγνώμη προς όσους αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι.