Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Η πιο cool παραλία, σύμφωνα με τον Forbes, βρίσκεται στην Ελλάδα

Πριν λίγες μέρες, ο Forbes αναφέρθηκε εκτενώς στην πιο όμορφη (cool και sexy, όπως την χαρακτήρισε ο δημοσιογράφος) στον κόσμο, η οποία βρίσκεται στην Ελλάδα.

Ο δημοσιογράφος του έγκριτου περιοδικού ανακάλυψε τυχαία την συγκεκριμένη παραλία, όταν σταμάτησε σε ένα μοναστήρι για να κάνει μια ερώτηση.

Οπως χαρακτηριστικά ανέφερε: "Η θέα με εξέπληξε: ένας ορίζοντας μπλε ουρανού, κατέληγε:  σε ένα τόξο λευκόχρυσης άμμου, περιτυλιγμένο από καταπράσινα πεύκα και πλαισιωμένο από το μπεζ των οροσειρών".

Τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί εκεί, λίγα μόλις μέτρα από την παραλία, συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό, που δεν απαντάται αλλού στον κόσμο.

Για όσους τώρα αναρωτιέστε πού βρίσκεται η πιο cool -κατά Forbes- παραλία στον κόσμο, η απάντηση είναι στη Νότια Κρήτη, στην παραλία Κομμός, κοντά στην Φαιστό.




Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Ταινίες που εξύμνησαν την Ελλάδα: "Το παιδί και το δελφίνι"


«Το παιδί και το δελφίνι», μια καλοκαιρινή περιπέτεια έρωτα και μυστηρίου, ήταν η πρώτη μεγάλη αμερικάνικη παραγωγή που γυρίστηκε, εν έτει 1956, στην Ελλάδα και συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, στην Υδρα, τον Πόρο, τα Μετέωρα και την Ακρόπολη.

Η εν λόγω παραγωγή, αν και δεν διεκδικούσε δάφνες ποιότητας, θα περνούσε στην αφάνεια αν δεν συνέτρεχαν δύο λόγοι. 
Πρώτον, η σεξοβόμβα Σοφία Λόρεν (η οποία πλαισιωνόταν από τον «άνευρο» και αρκετά κοντύτερό της, Αλαν Λαντ - περπατούσε πάντα πάνω σε μια ειδικά σχεδιασμένη ράμπα ώστε να βρίσκεται στο ίδιο ύψος με την ιταλίδα σταρ). Ιδιαίτερα η χαρακτηριστική σκηνή όπου βγαίνει από το νερό με το βρεγμένο διάφανο φόρεμά της στις ακτές της Ύδρας, ήταν αυτή που την καθιέρωσε ως σύμβολο του σεξ. 
Δεύτερο, τα απαράμιλλης ομορφιάς τοπία, που ανέδειξαν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Αμερική την παρθένα και ανεπιτήδευτη, ακόμα, ομορφιά της Ελλάδας.

Αξέχαστη πάντως παραμένει ακόμη και σήμερα η σκηνή στην οποία η Λόρεν τραγουδά σε σπαστά ελληνικά, μαζί με τον Τώνη Μαρούδα, το «Τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη;» μέσα στο ταβερνάκι – το εν λόγω τραγούδι θα μεταφραζόταν σε διάφορες γλώσσες.

Η ταινία, η πρεμιέρα της οποίας έγινε στη Νέα Υόρκη και είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα για τα ορφανά της χώρας μας. έβαλε την Ελλάδα και κυρίως την Υδρα στον τουριστικό χάρτη, η οποία υποδέχθηκε, ήδη από εκείνο το καλοκαίρι του ’57, ορδές τουριστών. Μία, επίσης, «παρενέργεια» της ταινίας ήταν η αύξηση των γεννήσεων που παρατηρήθηκε στην Υδρα εννέα μήνες μετά – η Σοφία Λόρεν είχε προκαλέσει φρενίτιδα στον αντρικό πληθυσμό…

Δύο χρόνια μετά, το 1959,  ένας αμερικάνος συγγραφέας καλούσε τους συμπατριώτες του να επισκεφθούν τα «χρυσά ελληνικά νησιά του Αιγαίου», γράφοντας: «Οπως θα σας καλεί παντοτινά η Υδρα, με το λιμάνι της εκείνο που μοιάζει σαν μια λησμονημένη σκηνοθεσία... Ηδη την έχετε γνωρίσει από τις κινηματογραφικές βουτιές της Σοφίας Λόρεν στους ενάλιους βυθούς της αναζητώντας "το παιδί με το δελφίνι"».

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Να το γεμίσω;


Ένας τρόπος για να διαφοροποιηθείς από τον ανταγωνισμό και να μείνεις βαθιά χαραγμένος στο μυαλό του πελάτη είναι η άψογη εξυπηρέτηση του πελάτη. Ένας τρόπος για να μετατρέψεις τον πελάτη της πρώτης φοράς σε τακτικό πελάτη είναι να του προσφέρεις μια μοναδική εμπειρία, κάτι που θα τον ενθουσιάσει και θα του φτιάξει την μέρα.

Με όλα αυτά, ακόμα και αν το προϊόν σου δεν διαφέρει από αυτά των ανταγωνιστών, εσύ μπορείς πάλι να ξεχωρίσεις και να διαπρέψεις. Και, το σημαντικότερο, όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να καταβάλλεις ιδιαίτερη προσπάθεια ή να επενδύσεις σημαντικά κεφάλαια.

Πάντα λοιπόν να βλέπετε την μεγάλη εικόνα και να δίνετε έμφαση στη λεπτομέρεια, προσπαθώντας πάντα να βρίσκετε απλούς και ανέξοδους τρόπους για να  εμπλουτίσετε την εμπειρία του επισκέπτη σας.

Αφορμή για αυτόν τον σύντομο πρόλογο αποτέλεσε ένα εξαιρετικό άρθρο που διάβασα, της κας Ράνιας Μπατή, Marketing & Communication Manager στην εταιρεία Sunsoft Hospitality (μπορείτε να διαβάσετε το original post εδώ), το οποίο σας παραθέτω αυτούσιο.

"Κάνε ότι κάνεις τόσο καλά, ώστε να θέλουν να ξαναέρθουν σε εσένα και να φέρουν και τους φίλους τους!!!" Walt Disney
Σε κεντρικό βενζινάδικο στα Δυτικά προάστια.
Βάζεις βενζίνη
Σου καθαρίζουν τα τζάμια
Ελέγχουν τον αέρα στα λάστιχα
Ελέγχουν το νερό στους υαλοκαθαριστήρες
Φεύγοντας σου δίνουν την απόδειξη με 2 αρωματικά μαντηλάκια
Και το κερασάκι στην τούρτα… ρυθμίζουν την κυκλοφορία για να φύγεις γιατί βγαίνεις σε πολύ κεντρική λεωφόρο.
Όλα τα παραπάνω (εκτός από το πρώτο)… ΔΕΝ ΤΑ ΖΗΤΗΣΕΣ!
Δεν αναφέρω χαιρετισμό-αποχαιρετισμό, με ζεστό χαμόγελο, επαγγελματική ένδυση, ταχύτητα (εντυπωσιακή)! Αυτά (πρέπει) να εννοούνται…
Κοστίζουν κάτι τα παραπάνω;
Tίποτα, μόνο λίγο παραπάνω χρόνο και πολλή όρεξη, διάθεση και μεράκι για τη δουλειά. Στην ουρά πέντε αυτοκίνητα για να εξυπηρετηθούν. Το αναφέρω, γιατί σίγουρα ορισμένοι θα σκεφτούν ότι δεν έχουν δουλειά και κάθονται. Ενδεχομένως σε περιπτώσεις εξαιρετικά αυξημένης κίνησης να μην προσφέρονται όλα αυτά. Σίγουρα τα βασικά και κάτι παραπάνω.
Μην ξεχνάτε να τους ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΤΕ κάθε στιγμή και να τους προσφέρετε αυτό ακριβώς που ζητάνε!!!

Πελάτης εστιατορίου αφήνει 2.000 δολάρια ως φιλοδώρημα...


Οι 17 υπάλληλοι του βραβευμένου με ένα αστέρι Michelen εστιατορίου Boka στο Σικάγο μάλλον δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον επονομαζόμενο «Μάικ», έναν ενθουσιασμένο πελάτη που άφησε φιλοδώρημα 2.000 δολάρια.  

Το συμβάν έλαβε χώρα την προηγούμενη εβδομάδα, όταν ο «Μάικ από το Σιάτλ», που δήλωσε ενθουσιασμένος από την εξυπηρέτηση και το φαγητό, άφησε 300 δολάρια φιλοδώρημα και κατόπιν κατευθύνθηκε προς την κουζίνα όπου μοίρασε 100 δολάρια σε κάθε έναν από τους 17 υπαλλήλους εκείνη τη βραδιά. Αμέσως μετά φωτογραφήθηκε με τους κατενθουσιασμένους υπαλλήλους του Boka.

Να σημειωθεί ότι ο «Μάικ», που δήλωσε ότι αυτό ήταν το καλύτερο γεύμα και η καλύτερη εξυπηρέτηση που είχε ποτέ, έκανε λογαριασμό 769 δολάρια για ένα δείπνο έξι ατόμων, αφήνοντας ουσιαστικά φιλοδώρημα που έφθανε το 260% του ύψους του λογαριασμού (όταν το μέσο φιλοδώρημα κυμαίνεται στο 20%).

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Παράπονα Πελατών. Οι 7 τύποι παραπονούμενων πελατών ενός ξενοδοχείου


Είναι αλήθεια ότι τα κίνητρα που ωθούν κάποιον πελάτη, εν προκειμένω τον επισκέπτη ενός ξενοδοχείου, για να παραπονεθεί είναι ποικίλα. Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε πριν λίγα χρόνια, εντοπίστηκαν επτά τύποι παραπονούμενων επισκεπτών, οι οποίοι ίσως θα πρέπει να προσεγγισθούν με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Ας τους δούμε:

1. Ο πελάτης με θρυμματισμένα όνειρα (people with ruined dreams)

Πρόκειται για επισκέπτες που ονειρεύτηκαν μια τέλεια εμπειρία σε έναν τέλειο προορισμό, όπως ένα εκπληκτικό αφρικανικό σαφάρι, μαγικές διακοπές στη Disney ή ένα χαλαρωτικό ταξίδι στην Καραϊβική. Ωστόσο, οι προσδοκίες τους, όπως συχνά συμβαίνει, διαψεύστηκαν.
Ισως ο εξωτικός προορισμός να μην ήταν τελικά τόσο εξωτικός, ίσως το κλίμα να μην ήταν το κατάλληλο, ίσως η πτήση να είχε καθυστέρηση και να χάθηκαν οι αποσκευές, ίσως η/ο σύντροφος να μην αποδείχθηκε αρκετά ερωτικός, ίσως, ίσως, ίσως…
Ως εκ τούτου, τα άτομα αυτά όταν αντιληφθούν ότι το ιδανικό ταξίδι υπάρχει μόνο στη φαντασία τους, διοχετεύουν την απογοήτευσή τους παραπονούμενοι, για ασήμαντα συνήθως θέματα, στο ξενοδοχείο.

2. Ο face-saver

Ο face-saver είναι συνήθως ο πελάτης με χαμηλή αυτοπεποίθηση, ο οποίος πιστεύει ότι υπονομεύοντας τους άλλους (π.χ. το υπαλληλικό προσωπικό), ανεβαίνει στα μάτια των άλλων. Παραπονείται δυνατά, ώστε να ακουστεί στους τριγύρω, ελπίζοντας ότι «βάζοντας τον υπάλληλο στη θέση του» θα αναγνωριστεί το υψηλό επίπεδο ευφυΐας του.
Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει ότι έκανε την κράτησή του για δύο νύχτες, αλλά επιμένει ότι ήταν τρεις, ή ότι άφησε το "μην ενοχλείτε" στην πόρτα του, αλλά αγνοήθηκε.

3. Ο τζαμπατζής (freebie-lover)

Οι τζαμπατζήδες έχουν ένα μόνο κίνητρο: εξοικονόμηση χρημάτων. Διαμαρτύρονται άνευ λόγου και αιτίας προκειμένου να αποσπάσουν-υφαρπάξουν κάτι, όπως έκπτωση ή αναβάθμιση θέσης. Ενίοτε απειλούν ότι θα ανεβάσουν αρνητική κριτική. Χάρη στην ανάπτυξη της τεχνολογίας, μπορούν, όπως και ο face-saver, να εντοπιστούν σχετικά εύκολα.
Πελάτισσα ξενοδοχείου ισχυρίστηκε ότι όταν έκανε check-in στο δωμάτιό της έβρισκε κάθε λογής ακαθαρσίες, από προφυλακτικά και σύριγγες μέχρι υπολείμματα φαγητού. Το έπραξε τέσσερις φορές σε διαφορετικά ξενοδοχεία της αλυσίδας, γνωρίζοντας ότι θα κέρδιζε αναβάθμιση θέσης. Την πέμπτη φορά, όταν πλέον ήταν ηλίου φαεινότερο ότι «φύτευε» η ίδια τις ακαθαρσίες, της διαμήνυσαν ότι δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτη.

4. Ο τραυματίας πολεμιστής  (wounded warrior)

Ο τραυματισμένος πολεμιστής κάποτε είχε τα πάντα αλλά τώρα έχει ξεπέσει. Συχνά διαμαρτύρεται επειδή είναι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσει, έστω και στιγμιαία, τον έλεγχο της ζωής του.
Οι τραυματίες πολεμιστές μπορεί επίσης να παραπονεθούν επειδή αισθάνονται αναγκασμένοι να το πράξουν από κάποιον άλλο - είναι πάρα πολύ καταπιεσμένοι για να σηκωθούν και να πουν: «Όχι, αγάπη μου, δεν πρόκειται να καλέσω υπηρεσία δωματίου επειδή νομίζεις ότι ο καφές σου δεν έχει πολύ γάλα».

5. Ο μάρτυρας/ο παθητικός-επιθετικός (martyr/passive-aggresive)

Πρόκειται για τον πιο επικίνδυνο τύπο δυσαρεστημένων πελατών, καθώς δεν θα παραπονεθεί ποτέ στο ξενοδοχείο. Μολονότι μπορεί να έχουν μια πολύ άσχημη εμπειρία στο ξενοδοχείο, δεν θα πουν τίποτα.
Όταν όμως επιστρέψουν στη βάση τους θα μιλήσουν σε τρίτους (π.χ. κάνοντας σχετικές αναρτήσεις στα social media ή με τον παραδοσιακό τρόπο, από στόμα σε στόμα) για την δυσάρεστή τους εμπειρία.
Ενίοτε οι μάρτυρες αγαπούν να τους κακομεταχειρίζονται, επειδή τους δίνει τη δυνατότητα να παραπονεθούν. Η ζωή γι 'αυτούς δεν θα είχε νόημα χωρίς λίγο δράμα.

6. Ο πιστός πελάτης (the loyal customer)

Οι πιστοί πελάτες παραπονούνται γιατί θέλουν να σας βλέπουν να βελτιώνεστε. Αγαπούν το ξενοδοχείο ή την αλυσίδα και θεωρούν ότι ασκούν εποικοδομητική κριτική όταν διαπιστώσουν ότι κάτι δεν έγινε σωστά. Ένας τέτοιος πελάτης συνήθως γίνεται φίλος με τα μέλη του προσωπικού και απολαμβάνει τα προνόμια που απορρέουν από την πιστότητά του.

7. Ο πραγματικά τραυματισμένος (the truly injured)

Ο πραγματικά τραυματισμένος επισκέπτης παραπονείται για έναν σοβαρό λόγο. Το κάνει ήρεμα, λογικά και ευγενικά. Δεν φωνάζει και δεν είναι επιθετικός. Κατανοεί ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι λάθη συμβαίνουν πάντα. Δεν έχει παράλογες απαιτήσεις και θέλει να βρεθεί μια δίκαιη λύση στο πρόβλημά του.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Παράπονα Πελατών. Γιατί δεν μας αρέσουν...

«Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αποφύγεις την κριτική: Να μην κάνεις τίποτα, να μη λες τίποτα και να είσαι ένα τίποτα» είχε πει ο Αριστοτέλης. Ας είμαστε ειλικρινείς, στους περισσότερους δεν αρέσουν τα παράπονα, είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο. Τα παράπονα είναι συνυφασμένο με κάτι αρνητικό, κάτι που μας ενθυμίζει ότι ίσως δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας, ότι κάποιος μας ασκεί κριτική. Όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά, τότε ο πελάτης θεωρεί ότι δεν φταίει αυτός –ακόμα και αν στην πραγματικότητα φταίει– για τη δυσλειτουργία του προϊόντος, αλλά η εταιρεία και κυρίως οι υπάλληλοί της που θα αντιμετωπίσουν τον παραπονούμενο πελάτη.

Ωστόσο δεν είναι μόνο οι πελάτες που κατηγορούν τους υπαλλήλους ή την ίδια την εταιρεία επειδή δεν πήραν αυτό που θεωρούν ότι έπρεπε να πάρουν. Συχνά δημιουργείται ένα τρίγωνο αλληλοκατηγοριών, καθώς αρκετοί μάνατζερ, όντας αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, λησμονούν την πραγματική χρησιμότητα των παραπόνων, τα οποία αντιλαμβάνονται ως ενόχληση, ως αμφισβήτηση της δουλειάς τους. Εξάλλου, πολλοί από αυτούς δεν έχουν ή δεν θέλουν να αφιερώσουν χρόνο για «τον κάθε περίεργο».

Δυστυχώς, με την ίδια νοοτροπία είναι μπολιασμένη μεγάλη μερίδα των υπαλλήλων της πρώτης γραμμής (front-line employees). «Οι πελάτες που παραπονούνται με αηδιάζουν. Στο 90% των περιπτώσεων έχουν μία κακή μέρα στο σπίτι ή στη δουλειά και ψάχνουν κάποιον για να τα ‘’βγάλουν’’. Εμείς πληρώνουμε το μάρμαρο. Ό,τι και να κάνεις δεν τους ικανοποιεί. Ιδιαίτερα όταν σου βάζουν τις φωνές, τότε είναι δύσκολο να κρατηθείς και να μην απαντήσεις».

Αυτή η δήλωση ίσως να χαρακτηρίζει πολλούς υπαλλήλους, οι οποίοι θεωρούν ότι δεν πληρώνονται για να τα «ακούνε» από τους πελάτες. Συνήθως αδιαφορούν ή απλώς ρίχνουν το φταίξιμο στον πελάτη. Η κλασική ατάκα που κατά καιρούς ακούγεται είναι: «Θα ήθελα πολύ να σας βοηθήσω, αλλά δεν μπορώ. Αυτή είναι η πολιτική της εταιρείας…». Πολιτική της εταιρείας είναι, λοιπόν, να προστατεύει τα συμφέροντα της επιχείρησης από τους «εισβολείς» που θέλουν να πάρουν κάτι τσάμπα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι οι καταναλωτές έχουν κάθε δικαίωμα να παραπονεθούν, ακόμα κι αν το παράπονό τους είναι βλακώδες και δεν έχει λογική υπόσταση. Αυτό που απαιτείται είναι αλλαγή στάσης από την επιχείρηση, κυρίως μία προσπάθεια να δουν τα παράπονα μέσα από τα μάτια των πελατών (μόνο αν μπουν στη θέση του μπορούν να καταλάβουν τι πραγματικά έγινε). Μια στάση που θα αναγνωρίζει ότι τα παράπονα δεν είναι μπελάς και μπορούν να αποβούν εξαιρετικά χρήσιμα και να οδηγήσουν στην ανάπτυξη πιο στενών σχέσεων με τους καταναλωτές. Αυτή η αλλαγή στάσης, ωστόσο, κινδυνεύει να μείνει έωλη, αν δεν επιμορφωθεί (και) το προσωπικό σε θέματα εξυπηρέτησης πελατών και διαχείρισης παραπόνων.

Όταν οι εταιρείες αποφασίσουν να εστιάσουν στην ουσία του παραπόνου, διαχωρίζοντας το μήνυμα από το συναίσθημα ότι κάποιος τους κατηγορεί και αμφισβητεί τις ικανότητές τους, τότε θα διαπιστώσουν ότι τα παράπονα μπορούν να συνεισφέρουν στην αύξηση της πιστότητας των πελατών και, φυσικά, στην αύξηση των πωλήσεων. Διότι, όπως είδαμε, στις τάξεις των μάνατζερ-ιδιοκτητών επιχειρήσεων εξακολουθεί να επικρατεί η εσφαλμένη αντίληψη ότι αυτός που παραπονείται είναι είτε μεμψίμοιρος είτε «αρπαχτικό» (cheater), κοινώς διεκδικεί κάτι που δεν του ανήκει.

Πηγή: Παράπονα Πελατών (εκδ. Σταμούλης)

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Η ''ιπτάμενη βάρκα" και η δύναμη της εικόνας...


Η εντυπωσιακή φωτογραφία τραβήχτηκε στο λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης, στην Κεφαλονιά, με μια βάρκα που φαίνεται σαν να αιωρείται στο νερό, τον Αύγουστο του 2015, από έναν Ελληνα Instagramer, τον Διονύση Καμινάρη, με 150.000 ακολούθους.

Η φωτογραφία με την «ιπτάμενη βάρκα» έκανε τον γύρο το διαδικτύου ενώ δημοσιεύτηκε και από έγκριτα διεθνή Μέσα – σε ένα από αυτά με τη σημείωση ότι εκεί βρίσκονται τα καθαρότερα νερά στον κόσμο. 

Την ίδια στιγμή δεκάδες αμερικανικά και ρωσικά sites τη συμπεριέλαβαν σε λίστες με τις 10 καλύτερες φωτογραφίες του πλανήτη για τα έτη 2015 και 2016.

Χάρη σε αυτή μόνο τη φωτογραφία  (για να αντιληφθούμε τη δύναμη της εικόνας και δη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης) αυξήθηκε η επισκεψιμότητα στη Μελισσάνη, η οποία υποδέχτηκε διπλάσιο αριθμό επισκεπτών σε σχέση με πρόπερσι. Πέρυσι μάλιστα η ουρά αναμονής έφτανε το 1,5 χλμ.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Γιατί κλείνουν όλα τα Starbucks των ΗΠΑ για ένα απόγευμα...


Την περασμένη Πέμπτη, δύο έγχρωμοι άνδρες περίμεναν σε ένα κατάστημα των Starbucks στη Φιλαδέλφεια για να συναντήσουν έναν φίλο τους. Επειδή η ώρα περνούσε και δεν είχαν ακόμη παραγγείλει, ο υπεύθυνος του καταστήματος, διαισθανόμενος φασαρία, κάλεσε την αστυνομία, όταν ένα μέλος του προσωπικού απαγόρευσε στον έναν άνδρα να επισκεφθεί την τουαλέτα, καθώς ήταν ενάντια στην εταιρική πολιτική.

Όπως αποτυπώθηκε από ερασιτεχνικό βίντεο, η αστυνομία προσήλθε και έβαλε χειροπέδες στους δύο άνδρες, ωσάν να ήταν εγκληματίες, καθώς θεωρήθηκε ότι προκάλεσαν το προσωπικό. Οι δύο άντρες δεν έφεραν καμία αντίσταση. Όπως ανέφερε αυτόπτης μάρτυρας: «Όλοι οι άλλοι λευκοί άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί δεν μας συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο όταν κάνουμε το ίδιο πράγμα».

Η δημοσιοποίηση του βίντεο προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν διαδηλωτές έξω από το κατάστημα, διογκώνοντας το κίνημα που έχει συσταθεί και ζητά να γίνει μποϋκοτάζ των προϊόντων των Starbucks (#BoycottStarbucks), αναγκάζοντας τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας να βγει και να ζητήσει συγγνώμη (και από τους δύο άντρες προσωπικά), αλλά και να ενημερώσει, αποδεχόμενος το αίτημα του κοινού, για την απόλυση του υπεύθυνου του καταστήματος.

Σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα ανακοίνωσε ότι η αλυσίδα θα κλείσει 8.000 υποκαταστήματά της στις ΗΠΑ, το απόγευμα της 29ης Μαΐου, προκειμένου να εκπαιδεύσει τους σχεδόν 175.000 υπαλλήλους της πώς να αποφεύγουν τις φυλετικές διακρίσεις κατά την εξυπηρέτηση των πελατών – κίνηση που αναμένεται να κοστίσει περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια σε χαμένες πωλήσεις.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Γιατί ιστορικές και φημισμένες εταιρείες σαν τον ''Πράπα'' βάζουν λουκέτο;


Πριν από λίγες ημέρες η είδηση για το κλείσιμο του «Πράπα Sweet Home», ενός ιστορικού και φημισμένου ζαχαροπλαστείου στα νότια προάστια, έκανε το γύρo του διαδικτύου αλλά και του έντυπου-ηλεκτρονικού Τύπου.

Μου κίνησε λοιπόν το ενδιαφέρον, λόγω επαγγέλματος, να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες, μέσα και από πρωτογενή έρευνα, για να δω τι πραγματικά εξώθησε τον «Πράπα» να ρίξει τίτλους τέλους και αν φυσικά υπήρχαν περιθώρια να σωθεί. Θεωρώ ότι η περίπτωση του «Πράπα» αποτελεί ένα εξαίρετο case study από όπου μπορούν να αντληθούν πολύτιμα διδάγματα.

Πώς ξεκίνησαν όλα…

Ο  «Πράπας» άνοιξε τις πόρτες του, σε εξαίρετη τοποθεσία, στο Παλαιό Φάληρο το 1963 και αποτέλεσε επί σειρά ετών σημείο αναφοράς για διανοούμενους, καλλιτέχνες, μουσικούς, ποδοσφαιριστές και άλλους. Ο κος Πράπας συνδύασε ηλιοβασίλεμα και προφιτερόλ μαζί, το οποίο δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τότε, προσελκύοντας ουσιαστικά τους Αθηναίους που κατηφόριζαν προς το Φάληρο για ημερήσια εκδρομή.
Προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικός, τα τελευταία χρόνια, πέρα από τα γλυκά του, ορισμένα από τα οποία ήταν σήμα-κατατεθέν, όπως το εκμέκ κανταΐφι, το προφιτερόλ και τα μιλφέιγ, το χειροποίητο παγωτό, ενώ πρόσθεσε cookies, μους λεμόνι και τάρτες.

Η πτώση…

Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η κίνηση είχε συρρικνωθεί. Το μαγαζί αποτελούσε πλέον πόλο έλξης ηλικιωμένων, κάτι που ουσιαστικά αποθάρρυνε τις νεώτερες γενιές να έρθουν και να κάτσουν. Ως βασικός λόγος της πτώσης, όπως τουλάχιστον προβλήθηκε από όλα τα διαδικτυακά μέσα (και από την ιδιοκτήτρια), ήταν η έλευση του τραμ, με αποτέλεσμα το κατάστημα να γίνει από ισόγειο υπόγειο και να χάσει σε μεγάλο βαθμό τη θέα του.
Εν τέλει, το ζαχαροπλαστείο που λειτουργούσε επί 55 συναπτά έτη δεν θα σερβίρει πλέον γλυκά, όπως ανέγραψε και το πρόχειρο σημείωμα με μαρκαδόρο σε ένα χαρτί: «Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό».

Αλλά, τι πραγματικά πήγε στραβά στον «Πράπα»;

Η πλούσια ιστορία και η φήμη σαφέστατα αποτελούν δυνατά assets (κεφάλαια) για μία εταιρεία, όμως την ίδια στιγμή μπορεί να την εγκλωβίσουν. Το να πιστεύει κάποιος ότι οι επιτυχημένες στρατηγικές του παρελθόντος θα είναι πάντα επιτυχημένες, νομοτελειακά τον οδηγεί σε αχαρτογράφητα νερά. Συν τοις άλλοις, η πεποίθηση ότι για όλα φταίνε εξωγενείς παράγοντες, όπως το τραμ, οι δυσβάσταχτοι φόροι ή η κρίση (που αναμφίβολα έχουν διαδραματίσει ρόλο), έχει ως αποτέλεσμα την αγνόηση της πραγματικότητας.
Innovate or evaporate (καινοτομείς ή εξατμίζεσαι), συνηθίζουν να λένε οι Αμερικάνοι. Δυστυχώς, αυτό ακριβώς παθαίνουν αρκετές επιχειρήσεις που έχουν την τύχη του «Πράπα».
Υπάρχει ένας όρος για να περιγράψει γλαφυρά τέτοιες καταστάσεις: «Μυωπία του Μάρκετινγκ», όταν δηλαδή δεν βλέπεις μπροστά, όταν δεν βλέπεις πού πάει η αγορά, όταν παραμένεις στάσιμος. Και ο «Πράπας» δυστυχώς δεν κατάλαβε ότι μεγάλωσε μαζί με την πελατεία του, τους σημερινούς 65+, που τον ήξεραν καλά και πήγαιναν στο αγαπημένο τους στέκι για να κάτσουν απολαμβάνοντας το παγωτό ή το γλυκό τους. Κάπως έτσι, πέρασε στο μυαλό πολλών ως το «ζαχαροπλαστείο των παππούδων».

Τι θα έπρεπε να είχε κάνει για να παραμείνει ανταγωνιστικός;


Πρώτα από όλα, ανακαίνιση. Ταμπέλες, διάκοσμος, βιτρίνα (όπου τα σημάδια εγκατάλειψης ήταν ορατά δια γυμνού οφθαλμού), λογότυπα (που παρέπεμπαν στη δεκαετία του ’60) ήθελαν «φρεσκάρισμα». Συν τοις άλλοις, η ζαχαροπλαστική έχει προχωρήσει, που σημαίνει ότι αν πραγματικά ήθελε να πιάσει μικρότερη πελατεία, τους millennials και όχι μόνο, θα έπρεπε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να κοιτάξει στα μάτια τους πολυάριθμους άμεσους και έμμεσους ανταγωνιστές.
Τα παράπονα ήταν πολλά σχετικά με το μέτριο ως κακό επίπεδο εξυπηρέτησης (όντας, ο κύριος λόγος για τον οποίο αποχωρούν σήμερα οι πελάτες) και εσχάτως και για τη χρήση υλικών κατώτερης ποιότητας (όπως μου εκμυστηρεύτηκαν συνάδελφοι ζαχαροπλάστες), σε μια προσπάθεια να «βγει» το μαγαζί. Ακούστηκε μάλιστα ότι εδώ και καιρό ήθελε να απολύσει δύο υπαλλήλους που δούλευαν δεκαετίες στο μαγαζί, αλλά η αποζημίωση που θα ελάμβαναν ήταν δυσβάστακτη.
Και φυσικά, αυτό που απαιτείτο ήταν ενεργή διαδικτυακή παρουσία. Εν έτει 2018 δεν συγχωρείσαι να έχεις μόνο λογαριασμό στο Facebook, όπου κάνεις μία μόλις ανάρτηση το μήνα. Ούτε φωτογραφίες γλυκών, ούτε βίντεο παρασκευής, ούτε μία αναφορά (storytelling) σχετικά με την πλούσια ιστορία του καταστήματος, ούτε καν απαντήσεις στα σχόλια των πελατών. Αλλά και στην αναζήτηση στην Google για «ζαχαροπλαστεία Παλαιό Φάληρο», ο «Πράπας» πάλι δεν είχε παρουσία στις πρώτες σελίδες.

Ηθικό δίδαγμα...

Σύμφωνα με τους ειδικούς του μάρκετινγκ, η πιο επικίνδυνη στροφή για μια εταιρεία είναι όταν έχει επιτύχει και έχει φτάσει στην κορυφή, ιδιαίτερα αν η πρώτη γενιά έχει αποχωρήσει. Η επιτυχία και η πεποίθηση ότι ένα δυνατό brand name θα πουλάει πάντα, μπορεί να θολώσει το μυαλό και να μην παρθούν τολμηρές αποφάσεις, με αποτέλεσμα η εταιρεία κάποια στιγμή να περάσει στο παρασκήνιο και να φθάσει να αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση. 
Οπως εξάλλου λένε: Υπάρχουν τριών ειδών επιχειρήσεις: Αυτές που καινοτομούν, αυτές που ακολουθούν και αυτές που αναρωτιούνται τι έγινε...

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ελλάδα. Τρίτος (και καταϊδρωμένος) προορισμός στη Μεσόγειο για διακοπές πολυτελείας

Η είδηση ότι η χώρα μας αποτελεί την τρίτη δημοφιλέστερη επιλογή για πολυτελείς διακοπές στη Μεσόγειο αναμφίβολα χαροποίησε αρκετούς στον χώρο του τουρισμού. Ως πολυτελείς διακοπές ορίζονται όλες οι δαπάνες προερχόμενες από επισκέπτες που ξοδεύουν περισσότερα από 750 ευρώ την ημέρα (συμπεριλαμβάνεται και το κόστος των αεροπορικών εισιτηρίων) για διαμονή 1-3 ημερών.

Οι διακοπές πολυτελείας στη Μεσόγειο αριθμούν περίπου 4,4 εκατ. επισκέπτες σε ετήσια βάση, που ξοδεύουν κατά μέσο όρο 833 ευρώ/μέρα. Η Ελλάδα προσελκύει το 9% εκ αυτών, περίπου 400.000 επισκέπτες, αρκετά πίσω από Ιταλία και Ισπανία, που αμφότερες καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας (περίπου το 67%).


Το νέο αυτό, ωστόσο, έχει ποικίλες αναγνώσεις και μία από αυτές είναι ότι υστερούμε δραματικά έναντι των δύο βασικών ανταγωνιστών μας. Είναι προφανές, δεδομένου των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που διαθέτει η χώρα μας, ότι εδώ και χρόνια κάνουμε κάτι λάθος. Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. 

Κοινώς κυνηγάμε τα νούμερα και πανηγυρίζουμε κάθε φορά που κάνουμε ρεκόρ στις αφίξεις (αναμένονται 30 εκατ. φέτος), όταν θα έπρεπε να τα βάλουμε κάτω και να δούμε για ποιο λόγο δεν μπορούμε να προσελκύσουμε τον ποιοτικό τουρίστα, ο οποίος είναι αυτός, σε αντίθεση με τον "βραχιολάκια", που θα κινήσει την τοπική και όχι μόνο, οικονομία.

Ολα, λένε, ότι είναι θέμα μάρκετινγκ (προσέξτε, μάρκετινγκ δεν ορίζεται μόνο η προβολή), και αυτό αναμφίβολα ισχύει για την περίπτωσή μας. Από τη μία η έλλειψη υποδομών και από την άλλη η παροχή, χρόνια τώρα, ενός υποδεέστερου προϊόντος (βλέπε all inclusive και εξάρτηση από μεγάλους tour-operators), που συν τοις άλλοις χαρακτηρίζεται από έντονη εποχικότητα, συνεπικουρούμενη από τις χρόνιες παθογένειες στο κομμάτι της προβολής, μας έχει καταδικάσει σε ρόλο κομπάρσου, αντί πρωταγωνιστή.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Ο πρώτος φούρνος για σκύλους


Ενας διαφορετικός φούρνος άνοιξε πριν λίγες μέρες στα Ανω Πατήσια. Πρόκειται για τον πρώτο, στη χώρα μας (στο εξωτερικό υπάρχουν από το 1979, όταν άνοιξε της πόρτες του το πρώτο κατάστημα στο Σικάγο), φούρνο για σκύλους που έχει ως στόχο να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ταΐζουμε τα αγαπημένα μας κατοικίδια.

Σε μια χώρα, λοιπόν, όπου σχεδόν σε καθημερινή βάση προβάλλονται από τα ΜΜΕ περιστατικά κακοποίησης σκύλων από ανεγκέφαλους, κάποιοι αποφάσισαν ότι υπάρχει μια σημαντική αγορά για ένα τέτοιο κατάστημα.

Το «Dog Bakery» (λειτουργεί και ως ηλεκτρονικό κατάστημα), όπως είναι το όνομά του, γεννήθηκε από την αγάπη κάποιων ανθρώπων για τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου. Αποφάσισαν, λοιπόν, να δημιουργήσουν ποιοτική τροφή για σκύλους που θα εμπεριέχει τα κατάλληλα συστατικά, πλούσια σε βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία και πρωτεΐνες, τα οποία είναι απαραίτητα για τη σωστή ανάπτυξη και την υγιή διαβίωση του τετράποδου.

Ο εν λόγω φούρνος, προσφέροντας εκλεκτά ψητά εδέσματα, όπως κοτόπουλο, αρνί, μοσχάρι ή γαλοπούλα αλλά και τη δυνατότητα για ειδικές φρεσκοψημμένες τροφές που μπορεί κάποιος να παραγγείλει για τις ανάγκες του δικό του σκύλου, έρχεται να ανταγωνιστεί τις υποδεέστερες ποιότητες τυποποιημένης ξηράς τροφής που κυκλοφορούν στην αγορά, αλλά και όλους αυτούς τους ιδιοκτήτες που μπορεί να μαγειρεύουν για το σκύλο τους ή, ακόμα χειρότερα, επιλέγουν να δώσουν στο ζώο τους μια μερίδα από το δικό τους φαγητό.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Η ιστορία της Lamborghini


Στη δεκαετία του 1960, ένας επιτυχηµένος Ιταλός κατασκευαστής τρακτέρ αποφάσισε να κατασκευάσει σπορ αυτοκίνητα για να εκδικηθεί την κακοµεταχείριση που είχε από τη Ferrari. Ο κύριος αυτός δεν είχε καµία εµπειρία στο χώρο της αυτοκίνησης, όµως προσλαµβάνοντας τους καλύτερους µηχανικούς και σχεδιαστές, κατάφερε να κατασκευάσει αυτοκίνητα που θα άφηναν εποχή.
Ο Φερούτσιο Λαµποργκίνι γεννήθηκε το 1916 σε ένα χωριό κοντά στη Μπολόνια της Ιταλίας. Οι γονείς του ήταν αγρότες, όµως ο µικρός δεν επέδειξε την ίδια αγάπη για τη φύση, αφού ενδιαφέρονταν περισσότερο για οτιδήποτε είχε να κάνει µε τεχνολογία και µηχανές, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο σπούδασε σε τεχνικό σχολείο. Κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσµίου Πολέµου υπηρέτησε στη Ρόδο ως υπεύθυνος για τη συντήρηση στρατιωτικών οχηµάτων, µία ενασχόληση που θα του απέβαινε ιδιαίτερα χρήσιµη.
Μετά τον πόλεµο, ο Λαµποργκίνι επέστρεψε στο χωριό του, όπου αντιλήφθηκε ότι υπήρχε µεγάλη ζήτηση για τρακτέρ, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν δυσεύρετα. Σύντοµα κατασκεύασε ένα τρακτέρ από παλιοσίδερα, το οποίο αποδείχτηκε τόσο ανθεκτικό που όλοι οι συγχωριανοί του ήθελαν από ένα. Έτσι, λοιπόν, αγόρασε µερικά βρετανικά στρατιωτικά οχήµατα, που είχαν ξεµείνει στην Ιταλία από τον πόλεµο, τα διέλυσε και άρχισε να κατασκευάζει τρακτέρ, µικρά στην αρχή και µεγαλύτερα αργότερα.
Προκειµένου να αποδείξει την ανωτερότητα των τρακτέρ του, προκαλούσε σε µονοµαχία τους άλλους ντόπιους κατασκευαστές, όπου συνήθως κέρδιζε. Το 1949 άνοιξε εργοστάσιο και σε λίγα µόλις χρόνια κατάφερε να γίνει ο µεγαλύτερος κατασκευαστής τρακτέρ σε όλη την Ιταλία, ενώ το 1960 επεκτάθηκε στην παραγωγή καυστήρων και κλιµατιστικών, µία επίσης επιτυχηµένη ενασχόληση, που τον κατέστησε από τους πιο εύπορους Ιταλούς.
Ο Λαµποργκίνι είχε πάθος µε τα ελικόπτερα και τα γρήγορα αυτοκίνητα. Δυστυχώς, η ιταλική κυβέρνηση δεν του χορήγησε άδεια να κατασκευάσει ελικόπτερα, και έτσι έµελλε να τον κερδίσει η αυτοκινητοβιοµηχανία. Ανάµεσα στα αυτοκίνητα που είχε στην κατοχή του ήταν µία Ferrari, µία Μercedes και µία Jaguar. Εικάζεται ότι η Ferrari του παρουσίαζε προβλήµατα µε τον συμπλέκτη, αναγκάζοντας τον να πάει στο εργοστάσιο και να παραπονεθεί. Εκεί του είπαν –ίσως και ο ίδιος ο Φερράρι– ότι ήταν «εσύ κοίτα τα τρακτέρ σου και άσε εμένα να ασχοληθώ με τα αυτοκίνητα». Τότε, φανερά ενοχληµένος, αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του αυτοκίνητο, το οποίο θα ήταν εφάµιλλο της Φερράρι.
Δεν γνωρίζουµε αν η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή ή αν διαθέτει κάποια δόση υπερβολής, αλλά το σίγουρο είναι ότι το 1963, µε την παρουσίαση στην Έκθεση του Τορίνου του 350GTV (εικάζεται ότι το πρωτότυπο διέθετε, ελλείψει χρόνου, ένα κοφίνι µε κεραµίδια αντί µηχανής) ο Λαµποργκίνι ίδρυσε την Automobili Lamborghini SpΑ, σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο, λίγα µόλις χιλιόµετρα από αυτό της Ferrari. Φρόντισε µάλιστα να προσλάβει τους καλύτερους µηχανικούς, µερικοί από τους οποίους δούλευαν στη Ferrari, και τους καλύτερους οδηγούς αυτοκινήτων για να δοκιµάζουν τα νέα µοντέλα.
Το πρώτο µοντέλο, ωστόσο, απέτυχε παταγωδώς, µε αποτέλεσµα να κατασκευαστεί µόλις ένα αυτοκίνητο. Αυτό δεν πτόησε τον Ιταλό κατασκευαστή τρακτέρ, που επανήλθε τον επόµενο χρόνο µε ένα βελτιωµένο µοντέλο, το 350 GT, που αποδείχθηκε εφάµιλλο, αν όχι καλύτερο, των Ferrari. Η αρχή είχε µόλις γίνει και σύντοµα όλος ο κόσµος θα µάθαινε για την Lamborghini, την κατασκευάστρια πανάκριβων εξωτικών σπορ αυτοκινήτων.
Αν και οι µηχανικοί του τον πίεζαν να κατασκευάσει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο, ο Λαµποργκίνι προτίµησε τα σπορ αυτοκίνητα. Ως σήµα επιλέχθηκε ο ταύρος (το οποίο βέβαια προϋπήρχε από τότε που κατασκεύαζε τρακτέρ), το ζώδιο του ιδρυτή που ήταν λάτρης των ταυροµαχιών, µε το κεφάλι χαµηλωµένο, έτοιµος για επίθεση. Ο Λαµποργκίνι επιθυµούσε κάτι πιο δυνατό από το αλογάκι της Ferrari, ενώ και τα ονόµατα των περισσοτέρων μεταγενέστερων µοντέλων, όπως Miura, Murcielago και Gallardo, σχετίζονταν µε διάσηµους ταύρους από τις ταυροµαχίες.
Τα πράγµατα πήγαιναν καλά για τη νεοσύστατη αυτοκινητοβιοµηχανία µέχρι τη δεκαετία του ’70, όταν χάθηκε µια µεγάλη παραγγελία για τρακτέρ στη Νότια Αφρική, αναγκάζοντας τον Ιταλό εκατοµµυριούχο να πουλήσει την επιχείρησή του. Όµως, η κατάσταση στον τοµέα των αυτοκινήτων δεν ήταν καλύτερη και αυτό είχε ως συνέπεια ο Λαµποργκίνι να πουλήσει το µερίδιό του και να αποσυρθεί οριστικά το 1974.
Τα επόµενα χρόνια ήταν αρκετά επώδυνα για την Lamborghini, καθώς χάθηκε µια επικείμενη συνεργασία µε την BMW, ενώ την ίδια στιγµή επενδύθηκαν τεράστια ποσά σε ένα µοντέλο που απέτυχε παταγωδώς. Στη δεκαετία του ’80, η ιταλική αυτοκινητοβιοµηχανία φλέρταρε µε τη χρεοκοπία, όµως επιβίωσε χάρη στην αποφασιστικότητα των υπαλλήλων της και τη συµπαράσταση µεσαζόντων και πελατών. Τελικά εξαγοράστηκε, αρχικά από την Chrysler, από έναν ινδονησιακό όµιλο αργότερα, και τέλος, από την Audi.
Ο Φερούτσιο Λαµποργκίνι µετά την απόσυρσή του ασχολήθηκε µε το κρασί – σήµερα η εταιρεία του, την οποία διαχειρίζεται η κόρη του, είναι από τις µεγαλύτερες στην Ιταλία στην παραγωγή οίνου. Εμεινε γνωστός για την απλότητά του, αφού χαρακτηριστικό ήταν πως συνήθιζε να σερβίρει ο ίδιος τσάι στους δημοσιογράφους όταν συνεντευξιαζόταν στην περιοχή της Περούτζια  όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο άνθρωπος που έβαλε σαν πείσµα να κατασκευάσει ένα άψογο, σπορ αυτοκίνητο πέθανε το 1993, σε ηλικία 77 ετών.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Άγνωστες Ιστορίες 1 (εκδ. Σταμούλης)


Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Πώς οι... Αζτέκοι δίχασαν Nike και Adidas


Το 1967, η εταιρεία που ιδρύθηκε για να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Adidas, η οποία λίγα χρόνια αργότερα θα ονομαζόταν Nike, από το ελληνικό «Νίκη», αναζητούσε ένα πιασάρικο όνομα για τη νέα γραμμή αθλητικών παπουτσιών της.

Τότε, οι δύο ιδρυτές της, Phil Knight και Bill Bowerman, κατέληξαν στο «Aztec», το οποίο όμως προσομοίαζε με το «Azteca Gold», που κυκλοφορούσε ήδη από τον μεγάλο της αντίπαλο, την Adidas. Εικάζεται ότι η γερμανική εταιρεία, όταν έμαθε τα σχέδια του αντιπάλου της, απείλησε την αμερικάνικη εταιρεία με μήνυση.

Τότε, οι δύο συνιδρυτές επέλεξαν το «Cortez», που σήμερα μετρά μισό αιώνα ζωής, εγκαινιάζοντας ουσιαστικά τον «πόλεμο», που συντηρείται για δεκαετίες, απέναντι στην Adidas. Η στιχομυθία μάλιστα είχε ως εξής: «Ποιος ήταν αυτός που ‘’έσκισε’’ τους Αζτέκους; (who was that guy who kicked the shit out of the Aztecs)», ρώτησε ο Bowerman, για να πάρει την απάντηση από τον Night: «Cortez». «Okay, let’s call it the Cortez», ήταν η απάντηση του Bowerman.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Η ιστορία της Puma

Δευτερόλεπτα πριν από το εναρκτήριο λάκτισµα του Τελικού του Παγκοσµίου Πρωταθλήµατος το 1970, ο διάσηµος Πελέ ζητάει από τον διαιτητή να περιµένει για να δέσει τα κορδόνια του. Ο Βραζιλιάνος αστέρας γονάτισε δίνοντας την ευκαιρία σε εκατοµµύρια τηλεθεατές να προσέξουν τα Puma που φορούσε. Ήταν κι αυτό ένα µέρος της µυστικής συµφωνίας που είχε κάνει ο Πελέ, ο οποίος θα έπαιρνε 120.000 δολάρια για να φορέσει Puma, µε τον ιδρυτή της επιχείρησης Ρούντολφ Ντάσλερ. Το συγκεκριµένο διαφηµιστικό τρικ, έδωσε ανεπανάληπτη δηµοσιότητα στην Puma και ήταν µια «δυνατή γροθιά» στη µισητή της, τότε, αντίπαλο, Adidas.
Γόνος φτωχής οικογένειας από ένα µικρό χωριό της Γερµανίας, ο Ρούντολφ Ντάσλερ βρέθηκε ήδη στα 15 του να εργάζεται µαζί µε τον πατέρα του σε ένα εργοστάσιο υποδηµάτων, πριν αναλάβει, µετά τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο, διευθυντική θέση σε εργοστάσιο που έφτιαχνε πορσελάνες. Το 1924, όµως, ο 28χρονος επιστρέφει στη γενέτειρά του και συνεργάζεται µε τον αδερφό του Άντολφ, ιδρύοντας το Gebruder Dassler Schuhfabrik (Εργοστάσιο Υποδηµάτων Αδερφών Ντάσλερ). Τα δύο αδέρφια, µε τη βοήθεια άλλων µελών της οικογένειας, αρχίζουν να κατασκευάζουν στο πλυσταριό της οικίας παντόφλες και παπούτσια.
Σύντοµα, ο Ρούντολφ, υπεύθυνος για θέµατα διαχείρισης, και ο Άντολφ, υπεύθυνος για την παραγωγή, αντιλήφθηκαν ότι το µέλλον ανήκει στα αθλητικά παπούτσια κυρίως για τρέξιµο και ποδόσφαιρο. Η παραγωγή, λοιπόν, στράφηκε προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ σύντοµα, το 1925, έφτασε και η πρώτη παραγγελία από έναν αθλητικό όµιλο που ζητούσε 10.000 ζευγάρια. Η αρχή είχε µόλις γίνει και σύντοµα τα παπούτσια των αδερφών Ντάσλερ θα γίνονταν δηµοφιλή στους αθλητικούς κύκλους.
Οι Ντάσλερ έµαθαν από νωρίς την αξία της συµµετοχής µεγάλων αθλητών που θα φορούσαν τα παπούτσια τους στις µεγάλες αθλητικές οργανώσεις, όπως οι Ολυµπιακοί Αγώνες και τα Παγκόσµια Κύπελλα Ποδοσφαίρου. Η αρχή έγινε στους Ολυµπιακούς του Άµστερνταµ το 1928, όπου σχεδόν οι µισοί αθλητές φορούσαν τα παπούτσια των Ντάσλερ.
Όµως η αποθέωση θα ερχόταν στους Ολυµπιακούς του Βερολίνου το 1936. Ο Άντολφ Ντάσλερ, που µόλις είχε σχεδιάσει ένα αθλητικό παπούτσι µε καρφιά, κατάλληλο για δροµείς, πήγε στο Βερολίνο όπου παρουσίασε το δηµιούργηµά του στον Τζέσε Όουενς. Ο Αφροαµερικάνος σταρ της εποχής δέχθηκε να τα φορέσει, κατακτώντας, προς µεγάλη απογοήτευση και οργή του Χίτλερ, συνολικά τέσσερα χρυσά µετάλλια. Ο ίδιος ο Χίτλερ, προφανώς, να µην γνώριζε ότι ο έγχρωµος αθλητής που αµφισβήτησε την ανωτερότητα της άριας φυλής φορούσε παπούτσια που είχαν κατασκευάσει δύο αφοσιωµένα µέλη του Ναζιστικού Κόµµατος.
Η επιτυχία του Όουενς επιβεβαίωσε και ενίσχυσε την καλή φήµη που είχαν τα παπούτσια των Ντάσλερ. Σύντοµα, αµέτρητα γράµµατα από προπονητές εθνικών οµάδων από όλο τον κόσµο κατέφθαναν στο γραφείο των δύο αδερφών, ζητώντας να τους στείλουν τα παπούτσια που κατασκεύαζαν. Οι δουλειές των Ντάσλερ εκτοξεύτηκαν στα ύψη, ενώ η εταιρεία τους έφθασε να πουλάει 200.000 ζευγάρια το χρόνο µέχρι την έναρξη του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου.
Ο πόλεµος, όµως, αποτέλεσε ένα ισχυρό ράπισµα όχι µόνο στις πωλήσεις αθλητικών παπουτσιών, αλλά και στις σχέσεις των δύο αδερφών και των συζύγων τους. Ο Ρούντολφ και ο Άντολφ ήταν δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, όµως µια απλή παρεξήγηση ήταν αρκετή για να αλλάξει τελείως η µοίρα τους. Το 1943, κατά τη διάρκεια των συµµαχικών βοµβαρδισµών, ο Άντολφ και η σύζυγός του µπήκαν στο καταφύγιο, όπου ήδη βρίσκονταν ο Ρούντολφ µε την οικογένειά του. «The Dirty bastards are back again», είπε ο Άντολφ, αναφερόµενος στα συµµαχικά αεροπλάνα. Ο Ρούντολφ, όµως, θεώρησε ότι ο αδερφός του το είπε γι’ αυτόν και την οικογένειά του. Το γυαλί στις σχέσεις των δύο συνιδρυτών είχε ραγίσει οριστικά.
Το 1948, οι δύο πρωτοπόροι του αθλητικού παπουτσιού χωρίζουν τους δρόµους τους, ο µεν Άντολφ Ντάσλερ ιδρύει την Adidas (από τα αρχικά του ονόµατός του), ο δε Ρούντολφ Ντάσλερ τη Ruda (πάλι, από τα αρχικά του ονόµατός του), την οποία σύντοµα µετονόµασε σε Puma µε σήµα το γνωστό αιλουροειδές, σύµβολο δύναµης και ταχύτητας. Τα δύο αδέρφια, πια, ήταν ανταγωνιστές και οι εταιρείες τους για αρκετές δεκαετίες (πριν από την έλευση της Nike) κονταροχτυπιόταν για την πρωτιά στην αγορά των αθλητικών ειδών και του σπορ ρουχισµού. Ακόµα και η πόλη όπου γεννήθηκαν θα χωριζόταν σε δύο στρατόπεδα – κάτοικοι, καταστηµατάρχες και οι δύο τοπικές ποδοσφαιρικές οµάδες έπρεπε να διαλέξουν µε ποιανού το µέρος ήταν.

Γνωρίζατε ότι...
Ένα ενδιαφέρον περιστατικό, ενδεικτικό της αντιπαλότητας της Adidas µε την Puma, έλαβε χώρα στους Ολυµπιακούς του 1960. Τότε ο Ρούντολφ Ντάσλερ άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας πληρώνοντας τον Άρµιν Χάρι, Γερµανό δροµέα ταχύτητας, να φορέσει Puma για να τρέξει τα 100 µέτρα. Ο Χάρι, που µέχρι τότε φορούσε Adidas, ζήτησε χρήµατα από τον Άντολφ, ο οποίος όµως αρνήθηκε.
Ο Χάρι πήρε το χρυσό φορώντας Puma, όµως –για να γλυκάνει το χάπι– στην τελετή απονοµής των µεταλλίων εµφανίστηκε µε τα Adidas του, σοκάροντας τα δύο αδέρφια. Μετά από αυτό, ο Άντολφ δεν θέλησε να ξαναδεί τον αθλητή στα µάτια του.

Ο Ρούντολφ Ντάσλερ πέθανε το 1974, χωρίς να ξαναµιλήσει ποτέ στον αδερφό του, παρόλο που και οι δύο έµεναν στην ίδια πόλη, σηµερινή έδρα και των δύο εταιρειών. Ακόµα και τα µνήµατά τους στο κοιµητήριο της πόλης απέχουν πολύ το ένα από το άλλο. Πάντως, µετά το θάνατο των δύο ιδρυτών, οι σχέσεις των οικογενειών των Ντάσλερ εµφάνισαν σηµάδια βελτίωσης. Ο Φρανκ Ντάσλερ, εγγονός του Ρούντολφ, έκανε την αρχή αφού εργάστηκε και στις δύο επιχειρήσεις, ενώ ίδρυσε και κοινό οικογενειακό µουσείο στη γενέτειρα πόλη τους.

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Καφές και νηστίσιμα κουλουράκια: Κόστος 250 ευρώ...


Πόσο, αλήθεια, μπορεί να κοστίζει ένας καφές και  μερικά νηστίσιμα κουλουράκια;

Μια συναλλαγή που υπό κανονικές συνθήκες θα κόστιζε γύρω στα 10 ευρώ, κόστισε εντέλει 250, όπως κατήγγειλε Βολιώτισσα, η οποία ισχυρίστηκε ότι έπεσε θύμα απάτης από το αρτοποιείο της γειτονιάς της, από το οποίο μάλιστα ψώνιζε τακτικά.

Η εν λόγω γυναίκα είδε έκπληκτη τον λογαριασμό της, με τον οποίο είναι συνδεδεμένη η χρεωστική της κάρτα, μειωμένο κατά 250 ευρώ. Όπως ισχυρίστηκε, χρησιμοποίησε τη χρεωστική της για την αγορά καφέ και κουλουριών και αφού πήρε την απόδειξη με το ακριβές ποσό, έφυγε αμέριμνη.

Όταν όμως έλεγξε μέσω web banking τον λογαριασμό της, διαπίστωσε 70 μεμονωμένες χρεώσεις (με ανάληψη μικροποσών, από 4-20 ευρώ) από το επίμαχο αρτοποιείο, που έλαβαν χώρα την ίδια ημέρα, αμέσως μετά την αρχική συναλλαγή.

Η καταγγέλλουσα επικοινώνησε άμεσα με την τράπεζα για την ακύρωση της κάρτας της ενώ συνέταξε επιστολή αμφισβήτησης των συναλλαγών. Εκεί της είπαν ότι είχε πέσει θύμα απάτης (όπως και άλλοι κάτοικοι της περιοχής), καθώς είχε γίνει υποκλοπή του αριθμού της κάρτας.

Όταν διαμαρτυρήθηκε έντονα στον ιδιοκτήτη του φούρνου, αυτός προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα διατεινόμενος ότι είχε πρόβλημα με το μηχάνημα POS και ότι οι συναλλαγές που της χρεώθηκαν ήταν για αγορές από τον περασμένο Αύγουστο που η τράπεζα με την οποία συνεργάζεται δεν είχε χρεώσει στον λογαριασμό του.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Τι έκανε ο σερβιτόρος εστιατορίου...


Πριν από λίγα χρόνια, μία οικογένεια με δύο μικρά παιδιά έκανε μία στάση στο εστιατόριο Red Robin στο Colorado για να φάει, πριν κατευθυνθεί προς το παρακείμενο εμπορικό κέντρο, προκειμένου ο δεκατετράχρονος γιος να παραγγείλει το IPhone 5. Όταν ο μικρός έφθασε στο ταμείο, με έκπληξη διαπίστωσε ότι το πορτοφόλι του, με τα 340 δολάρια που είχε για την παραγγελία, είχε κάνει φτερά.

Έντρομη, η μητέρα του μικρού τηλεφώνησε αμέσως στο εστιατόριο, για να ρωτήσει αν βρήκε κανείς το πορτοφόλι. Ενας υπάλληλος έψαξε εκεί που είχε κάτσει η οικογένεια και βρήκε το πορτοφόλι, το οποίο δυστυχώς ήταν άδειο.

Η οικογένεια επέστρεψε στο εστιατόριο για να παραλάβει το άδειο πορτοφόλι. Ο υπάλληλος έδωσε στον συντετριμμένο μικρό το πορτοφόλι ενώ η μαμά του, σε μια απέλπιδα κίνηση, άφησε ένα τηλέφωνο σε περίπτωση που κάποιος επέστρεφε τα χρήματα.

Το ίδιο βράδυ, ο υπάλληλος της Red Robin εκμυστηρεύτηκε το περιστατικό στους γονείς του και εξέφρασε την πρόθεσή του να διεξάγει έναν έρανο μεταξύ του προσωπικού του εστιατορίου και να μαζέψει ό,τι μπορούσε προκειμένου να απαλύνει τον πόνο του μικρού.  Ο πατέρας του, μάλιστα, ήταν ο πρώτος που συνεισέφερε 20 δολάρια.

Την επομένη, ο εν λόγω υπάλληλος μοιράστηκε την ιστορία με τους συναδέλφους του και ενημέρωσε το αφεντικό του. Κατόπιν προσκάλεσε την οικογένεια να έρθει να δειπνίσει χωρίς χρέωση στο εστιατόριο. Όταν ήρθαν, ο υπάλληλος έβγαλε έναν φάκελο, υπογεγραμμένο από όλο το προσωπικό, και τον παρέδωσε στον μικρό. Ο φάκελος είχε μέσα 340 δολάρια, όσα ακριβώς χρειαζόταν για να παραγγείλει το αγαπημένο του κινητό τηλέφωνο…