Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Παράπονα Πελατών Online. Η αρχή FEARS


Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι τα αγαπημένα των χρηστών του διαδικτύου για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους για κάποια εταιρεία ή προϊόν. Ως εκ τούτου, κάθε επιχείρηση οφείλει να «αγκαλιάσει» αυτά τα μέσα και να διαθέτει τακτική παρουσία, κοινώς να παρακολουθεί τι γράφεται γι' αυτήν και να επεμβαίνει, ώστε να μην βρεθεί εξ απήνης. Τα βήματα, σύμφωνα με την αρχή FEARS (φόβοι), που πρέπει να ακολουθήσει είναι τα εξής:
Ø  Να αναζητήσει κάθε αναφορά που γίνεται για την ίδια (Find All Mentions). Η αναφορά μπορεί να γίνει κυριολεκτικά οπουδήποτε: σε κάποιο forum, blog, σε σελίδες που φιλοξενούν κριτικές (π.χ. TripAdvisor, Expedia), στο Facebook, Twitter κ.ά. Το πιο απλό σύστημα για την παρακολούθηση όλων των αναφορών είναι τα google alerts, όμως υπάρχουν και άλλα λογισμικά, επί πληρωμή, που καταγράφουν κάθε φορά που εμφανίζεται κάποια από τις λέξεις-κλειδιά που έχει θέσει η εταιρεία.
Ø  Να δείξει ότι συμπάσχει (Display Empathy). Η εταιρεία πρέπει να μπει στη θέση του πελάτη και να ζητήσει συγγνώμη ακόμα και αν δεν ευθύνεται (π.χ. "λυπούμαστε που δεν μπορέσαμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες σας"). Αν επιλέξει να απαντήσει χωρίς συναίσθημα, υιοθετώντας ξύλινη γλώσσα, θα απογοητεύσει το κοινό της. Αν πάλι επιλέξει να μην απαντήσει, είναι σαν να απαντάει. Τι λέει; "Σε έχω γραμμένο. Δεν με νοιάζει τι λες".
Ø Να απαντήσει «δημόσια» (Answer Publicly). Απαντώντας δημόσια, η επιχείρηση δείχνει ότι νοιάζεται και ακούει την πελατεία της. Αν αποπειραθεί να απαντήσει «ιδιωτικά» (π.χ. με e-mail ή τηλεφωνικά), οι υπόλοιποι χρήστες δεν θα ξέρουν ότι απάντησε και συν τοις άλλοις, αυτή η αλλαγή μπορεί να ενοχλήσει τον χρήστη.
Ø  Να περιοριστεί στις δύο απαντήσεις (Reply Only Twice). Το να «τραβηχτεί» η κουβέντα ή η αντιπαράθεση, δεν ωφελεί σε τίποτα. Μετά τη δεύτερη απάντηση, ακόμη και αν ο χρήστης συνεχίσει να γράφει, ο δημόσιος διάλογος πρέπει να τερματισθεί. Ακόμα και οι υπόλοιποι χρήστες που θα διαβάσουν την στιχομυθία θα κουραστούν. Επίσης, το πρόβλημα είναι προτιμότερο να επιλυθεί στο ίδιο κανάλι. Αν ο χρήστης παραπονεθεί στο Facebook, η απάντηση θα πρέπει να είναι στο ίδιο κανάλι, καθώς δεν υπάρχει λόγος να αναγκάσουμε τον χρήστη να αλλάξει κανάλι και ίσως να χρειαστεί να πει εκ νέου την ιστορία του.
Ø Να μεταφέρει τη συζήτηση σε «ιδιωτικό» κανάλι (Switch Channels). Είναι σύνηθες να μην μπορούν να διευθετηθούν τα παράπονα με δύο μόνο απαντήσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η συζήτηση θα πρέπει να μεταφερθεί σε ένα ιδιωτικό κανάλι, όπως είναι το τηλέφωνο ή το e-mail, τα οποία είθισται να παραθέσει η εταιρεία στην πρώτη ή την δεύτερη απάντησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ηλεκτρικά ποδήλατα από την Lamborghini


Μπορεί η Lamborghini να φημίζεται για τα εξωτικά της αυτοκίνητα, ωστόσο πρόσφατα η εταιρεία αποφάσισε να διευρύνει την προϊοντική της γκάμα, αφουγκραζόμενη τις ανάγκες των καιρών, με την κατασκευή, πολυτελών φυσικά, ηλεκτρικών ποδηλάτων.

Η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία -που ξεκίνησε κατασκευάζοντας τρακτέρ για να περάσει αργότερα, από τους απογόνους του ιδρυτή, σε ρούχα, αρώματα, κρασιά αλλά και συμβατικά ποδήλατα- συνεργάζεται εδώ και πέντε χρόνια με μια ιταλική start-up που ειδικεύεται στα ποδήλατα, με σκοπό να βγάλει στην αγορά τις επόμενες ημέρες μία Lamborghini, που θα φορτίζεται πλήρως σε τέσσερις ώρες και θα διαθέτει αυτονομία για 145 χιλιόμετρα.

Τα συγκεκριμένα ηλεκτρικά ποδήλατα, που θα κυκλοφορήσουν σε δύο εκδοχές: ένα mountain-bike και ένα για τους λάτρεις της ταχύτητας, θα φέρουν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, όντας «εφοδιασμένα» με τέσσερις διεθνείς πατέντες.

Τα καινοτόμα δίκυκλα θα μπορούν να παραγγελθούν οnline ή από ένα επιλεγμένο δίκτυο εμπόρων στα χρώματα των αυτοκινήτων της Lamborghini. Η τιμή τους δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Πώς ''τιμώρησε'' ιδιοκτήτης εστιατορίου τους no shows...


Το εστιατόριο Bully’s στο Κάρντιφ της Ουαλίας βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να εκδικηθεί τους πελάτες που έκαναν κράτηση και δεν εμφανίστηκαν ποτέ.

Τι έκανε;  Ανέβασε, με μια ανάρτηση στο Twitter, τα πλήρη στοιχεία των πελατών,

Όπως δήλωσε ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου, το Σάββατο είχε κλεισμένα δύο τραπέζια (των δύο και των έξι ατόμων), όμως οι πελάτες όχι μόνο δεν εμφανίστηκαν, αλλά και όταν τους τηλεφώνησε δεν απάντησε κανείς. Πάνω στο θυμό του, έκανε μια δημοσίευση στο Twitter, αποκαλύπτοντας ονόματα, e-mails, καθώς και τους αριθμούς των κινητών τους τηλεφώνων.

Μία εκ των πελατών, η Emily Quinlan, ανταπάντησε στο Twitter, ισχυριζόμενη  ότι της προέκυψε κάτι έκτακτο και κατηγορώντας τον «για παντελή έλλειψη επαγγελματισμού και ευπρέπειας», ενώ πέρασε στην αντεπίθεση δηλώνοντας ότι θα απευθυνθεί στις Αρχές για τη δημοσιοποίηση των προσωπικών της δεδομένων και την online γελοιοποίησή της στους 9,000 followers του εστιατορίου στo Twitter.

Μετά την απάντηση της πελάτισσας αλλά και την κατακραυγή στα social media (το εστιατόριο έγινε αποδέκτης αμέτρητων καυστικών σχολίων που στηλίτευσαν την πρακτική της δημοσιοποίησης προσωπικών δεδομένων), ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας ότι ενήργησε εν θερμώ, και απέσυρε το επίμαχο tweet, αν και φάνηκε να κάνει like αργότερα σε χρήστη που αποκάλεσε την πελάτισσα «εγωίστρια αγελάδα».


Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην ενεργείτε εν θερμώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί να γράψετε πράγματα που θα το μετανιώσετε, όμως θα είναι αργά καθώς θα έχει πληγεί η online φήμη σας.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Hooters Air. Γιατί απέτυχε...


Γνωστή για την πληθωρική και χυμώδη παρουσία ελαφρά ενδεδυμένων σερβιτόρων, η Hooters, η διάσημη αμερικάνικη αλυσίδα εστιατορίων που εγκαινίασε το 1983, στη Φλόριντα, το επιτυχημένο μοντέλο «breastaurant» (σερβιτόρες που φορούσαν κοντά σορτσάκια και κολλητά μπλουζάκια), αποφάσισε το 2003 να εξαργυρώσει τη δημοφιλία της και να δραστηριοποιηθεί στο χώρο των αεροπορικών εταιρειών, συστήνοντας την Hooters Air.

Σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθεί από τον ανταγωνισμό, υιοθέτησε χαμηλές τιμές, προσέφερε δωρεάν γεύματα για πτήσεις άνω της μίας ώρας, εγκαινίασε μια σειρά από απευθείας πτήσεις σε 15 προορισμούς, ενώ μετακίνησε ορισμένες σειρές καθισμάτων ώστε να εξασφαλίσει περισσότερο χώρο για τους επιβάτες της. Σε κάθε πτήση, πέρα από τις κλασικές αεροσυνοδούς, θα υπήρχαν φυσικά και δύο κορίτσια της Hooters, που θα φορούσαν την ίδια ‘’στολή’’ με τις σερβιτόρες της αλυσίδας.

Το εν λόγω εγχείρημα, ωστόσο, δεν θα μακροημέρευε, αφού μετά από τρία μόλις χρόνια λειτουργίας, κάθε πτητική δραστηριότητα της εταιρείας θα διακοπτόταν, καταγράφοντας ζημιές 40 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Η Hooters απέδωσε την αποτυχία στα υψηλά ενεργειακά κόστη μετά τους τυφώνες Katrina και Rita, το φθινόπωρο του 2005. Αναμφίβολα, το κακό timing αποδείχθηκε μοιραίο για τη Hooters Air, η οποία βίωσε το φόβο των ανθρώπων για τα αεροπορικά ταξίδια, στον απόηχο των επιθέσεων της 9/11, αλλά και τον έντονο ανταγωνισμό στο low cost τμήμα ιδιαίτερα από την κυρίαρχο Southwest Airlines. Ίσως, πάλι, ο τυπικός πελάτης των εστιατορίων Hooters να μην ταξίδευε αρκετά συχνά.


Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

6 στους 10 Αθηναίους δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την καθαριότητα της πόλης...


Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το 59% των κατοίκων της ευρύτερης Αθήνας δήλωσε πως δεν είναι ικανοποιημένο με την καθαριότητα της πόλης Η ελληνική πρωτεύουσα καταλαμβάνει μια από τις χειρότερες θέσεις ανάμεσα στις πρωτεύουσες των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης - χειρότερη όλων είναι η Ρώμη.

Χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να αμφισβητήσω τα αποτελέσματα της έρευνας, θα πρέπει να επισημάνω ότι τουλάχιστον η έρευνα που αφορά την Αθήνα (και στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα) χαρακτηρίζεται από μία σημαντική ιδιαιτερότητα.

Εξηγούμαι. Ο Αθηναίος και εν γένει ο Ελληνας (αναφέρομαι σε ένα σημαντικό, θεωρώ, κομμάτι του πληθυσμού) δεν φημίζεται ότι διακατέχεται από κουλτούρα καθαριότητας. 

Πετάει τα σκουπίδια του κυριολεκτικά όπου βρει. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα αφήσει στο παρθένο δάσος όπου πήγε να κάνει πικ-νικ, στην παραλία (μαζί με τις γόπες που χώνει στην άμμο, αφήνει και τα κουτάκια της μπίρας), στον αρχαιολογικό χώρο (όπου θα πετάξει το περιτύλιγμα από τη σοκολάτα), στο δρόμο (αδειάζοντας το τασάκι ή πετώντας το διαφημιστικό φυλλάδιο ή ότι χαρτομάνι βρει), στη θάλασσα (πριν λίγες ημέρες, σε μια διήμερη δράση συγκεντρώθηκαν από τις παραλίες του Πόρου 70 λάστιχα, 150 μεγάλες σακούλες και τσουβάλια ανακυκλώσιμων υλικών, δίχτυα, μπαταρίες σκαφών, σωλήνες, σκοινιά και δεκάδες αντικείμενα από σίδερο, πλαστικό, γυαλί…). Συχνά, μάλιστα, για να μην κουραστεί, πετάει τα σκουπίδια, σημαδεύοντας τον κάδο (συχνά χωρίς επιτυχία), από τον 2ο όροφο.

Στο δε χώρο όπου εργάζομαι, συχνά βλέπω τους σπουδαστές να αφήνουν τον καφέ τους στο παγκάκι και να φεύγουν – απαξιούν να το μεταφέρουν μέχρι το κάδο, που απέχει μόλις λίγα μέτρα μακριά. Φυσικά δεν μιλάμε για ανακύκλωση, όπου μέσα στον μπλε (ή τον συμβατικό) κάδο θα βρεις κάθε είδος απορρίμματος, ανακυκλώσιμο ή μη.

Αλλά αυτός είναι ο Ελληνας. Από τη μία του φταίει ότι η πόλη δεν καθαρίζεται σωστά, ενώ από την άλλη είναι ο ίδιος ο νούμερο ένα ρυπαντής, που θέλει έναν υπάλληλο καθαριότητας να τον ακολουθεί κατά πόδας για να μαζέψει τα σκουπίδια του. Και αν του πεις τίποτα, στην καλύτερη θα σου πει: «έλα τώρα, δεν βαριέσαι». Στη χειρότερη, ως πολύγλωσσος που είναι, θα σε στολίσει με «γαλλικά».
Κάποτε ο Κένεντι είχε πει: «Το ζήτημα δεν είναι τι μπορεί να κάνει το έθνος για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για το έθνος». Στην περίπτωσή μας, η κατάσταση είναι τραγική, καθώς τόσο το έθνος όσο και ένα μέρος των πολιτών του κρίνεται ως ανεπαρκές...

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

H ιστορία του Τrivial Pursuit


Μία βροχερή χειµωνιάτικη νύχτα του 1979, δύο φίλοι που παίζουν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, διαφωνούν όσον αφορά το ποιος από τους δύο είναι καλύτερος. Αυτή η φιλική διαµάχη αποτέλεσε το έναυσµα για τη δηµιουργία ενός καινοτοµικού παιχνιδιού για µικρούς και µεγάλους. Το όνοµά του ήταν Trivial Pursuit και σύµφωνα µε το έγκυρο περιοδικό Time «αποτέλεσε το µεγαλύτερο φαινόµενο στην ιστορία των παιχνιδιών».
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, σε µια εποχή όπου εξακολουθούν να κυριαρχούν η Monopoly και το Scrabble, δύο φίλοι δηµοσιογράφοι από τον Καναδά, ο Σκοτ Αµποτ και ο Κρις Χένεϊ, αντιλήφθηκαν ότι αυτό που λείπει από την αγορά είναι ένα παιχνίδι που θα µπορεί να παίζεται και από οµάδες των δύο ή παραπάνω και το οποίο θα συνδύαζε την τύχη µε τις γνώσεις.

Έτσι άρχισαν να επεξεργάζονται στο µυαλό τους ένα νέο επιτραπέζιο παιχνίδι, το οποίο θα διέθετε κάρτες µε ερωτήσεις από έξι διαφορετικές κατηγορίες θεµάτων (τέχνες και φιλοσοφία, ψυχαγωγία, γεωγραφία, ιστορία, επιστήµη και περιβάλλον και, τέλος, αθλητικά και διασκέδαση). Αρχικά συµφώνησαν να το ονοµάσουν Trivia Pursuit, όµως η σύζυγος του Χένεϊ πρότεινε το Trivial Pursuit («Αναζήτηση της Λεπτοµέρειας» σε ελεύθερη µετάφραση) επειδή ακουγόταν καλύτερα.
Οι δύο φίλοι δεν άργησαν να αντιληφθούν ότι δεν διέθεταν τα απαραίτητα κεφάλαια, το χρόνο, αλλά και την εµπειρία για το συγκεκριµένο εγχείρηµα, οπότε έπεισαν τον µεγαλύτερο αδερφό τού Χένεϊ, τον Τζον, καθώς και τον δικηγόρο Εντ Ουέρνερ να συνεργαστούν µαζί τους. Στη νέα εταιρεία, πέραν των τεσσάρων συνεταίρων που έβαλαν όλες τους τις οικονοµίες, θα «κληθούν» να καταθέσουν τον οβολό τους διάφοροι φίλοι και συγγενείς τους, οι οποίοι θα λάµβαναν πέντε µετοχές για κάθε 1.000 δολάρια που θα επένδυαν.
Το Νοέµβριο του 1981, µετά από δύο χρόνια σκληρών προσπαθειών, τα πρώτα 1100 παιχνίδια βγαίνουν στην αγορά του Καναδά. Με τιµή διάθεσης στα καταστήµατα 15 δολάρια, και µε τα έξοδα να «τρέχουν», ο βρόγχος φαίνεται να πνίγει τις προσπάθειες των τεσσάρων αντρών, οι οποίοι σύντοµα θα βιώσουν µία ακόµη απογοήτευση, αυτή τη φορά στην Παγκόσµια Έκθεση Παιχνιδιού στη Νέα Υόρκη. Έχοντας κατασκευάσει 20.000 κοµµάτια, πούλησαν µόλις µερικές εκατοντάδες, µε αποτέλεσµα να βρεθούν στο τέλος της έκθεσης µε ένα απόθεµα που ξεπερνούσε τα 19.000 κοµµάτια.

Όµως η παταγώδης αυτή αποτυχία, που τους έκανε να πιστέψουν ότι ίσως είχαν υπερεκτιµήσει το πραγµατικό µέγεθος της αγοράς παιχνιδιού, είχε και ένα καλό. Οι τέσσερις καταχρεωµένοι άνδρες, που έπρεπε να πουλήσουν τα 20.000 αντίτυπα ώστε, τουλάχιστον, να ξεχρεώσουν, αποφάσισαν να µην τα παρατήσουν και να παραµείνουν «ζωντανοί» στο παιχνίδι, δοκιµάζοντας έτσι να εξάγουν το δηµιούργηµά τους στην Αµερική.
Σε αντίθεση µε τον Καναδά, στην Αµερική το Trivial Pursuit λατρεύτηκε από µικρούς και µεγάλους. Σε αυτό βοήθησε και µια έξυπνη διαφηµιστική εκστρατεία µέσω ταχυδροµείου απευθυνόµενη σε ηθοποιούς του Χόλιγουντ, αλλά και στους µεγαλύτερους –όσον αφορά τις αγορές τους– επισκέπτες της Έκθεσης Παιχνιδιού της Νέας Υόρκης, το 1983. Μέχρι το τέλος της ίδιας χρονιάς, πάνω από τέσσερα εκατοµµύρια κοµµάτια είχαν πωληθεί, ενώ το 1984 το διάσηµο πλέον παιχνίδι είχε φθάσει στα πολυκαταστήµατα της Ευρώπης και της Αυστραλίας.

Γνωρίζατε ότι...
Το µυστικό, ίσως, της επιτυχίας του Trivial Pursuit ήταν ότι εµφανίστηκε σε µία εποχή, όταν ήδη η Monopoly και το Scrabble µετρούσαν µισό περίπου αιώνα ζωής και ο κόσµος αναζητούσε κάτι νέο και διαφορετικό. Συν τοις άλλοις, χάρη στην ποικιλία των ερωτήσεων και των θεµατικών κατηγοριών που διέθετε προσέλκυσε άτοµα κάθε επιπέδου, µόρφωσης, επαγγέλµατος.

Ενδεικτικό της επιτυχίας είναι ότι σήµερα ένα στα δύο νοικοκυριά της Αµερικής έχει στην κατοχή του ένα Trivial Pursuit. Τέτοια αναπάντεχη εξέλιξη δεν είχαν καν φανταστεί οι δύο εµπνευστές του παιχνιδιού, που θεωρούσαν ότι απλώς είχαν φτιάξει ένα ευχάριστο επιτραπέζιο παιχνίδι, το οποίο µπορεί να ενδιέφερε τα κολεγιόπαιδα.
Μέχρι το 2004, το παιχνίδι µε τις 4.800 ερωτήσεις είχε πουλήσει 88 εκατ. κοµµάτια σε 33 χώρες, ενώ µεταφράστηκε σε 19 γλώσσες. Οι τέσσερις ιδρυτές της επιχείρησης (σήµερα το Trivial Pursuit παράγεται από την εταιρεία παιχνιδιών Hasbro), που στην αρχή είχαν φλερτάρει επίµονα µε την χρεοκοπία, δικαιώθηκαν για την επιµονή τους και εντέλει έγιναν πολυεκατοµµυριούχοι. Όµως και οι φίλοι και συγγενείς τους, συνολικά 34 άτοµα, που είχαν δεχθεί να συνεισφέρουν στο αρχικό κεφάλαιο της επιχείρησης, δεν πρέπει να έµειναν απογοητευµένοι αφού έκαναν ολόκληρη περιουσία.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 3 (εκδ. Σταμούλης)

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Ταινίες που εξύμνησαν την Ελλάδα. ''Το Απέραντο Γαλάζιο"


«Le Grand Blue» ή αλλιώς «Το Απέραντο Γαλάζιο» γυρίστηκε στην Αμοργό το 1987 και πραγματεύεται την ιστορία δύο παιδικών φίλων, στην Αμοργό του ’60, που μεγαλώνουν δίπλα στην θάλασσα, τη μεγάλη τους αγάπη. Η ταινία, που εν μέρει βασίστηκε σε πραγματικά γεγονότα, ήταν η πιο φιλόδοξη και ακριβή στην Ευρώπη για τη χρονιά εκείνη και πιθανόν για τη δεκαετία του ’80. 
Γυρίστηκε σε επτά διαφορετικούς προορισμούς: Περού, Virgin Islands, Αλάσκα, Νέα Υόρκη, Σικελία, Γαλλία και, κυρίως, Ελλάδα.

Ο Γάλλος σκηνοθέτης, Λικ Μπεσόν, επέλεξε την Αμοργό γιατί γοητεύτηκε από το μοναστήρι της, που είναι «κρυμμένο» σε έναν βράχο ύψους 300 μέτρων...

Μολονότι οι πρώτες κριτικές ήταν αρνητικές, σύντομα τη θέση τους θα έπερναν οι επαινετικές κριτικές με το κοινό να συρρέει στις σκοτεινές αίθουσες. Δεν είναι τυχαίο ότι το «Απέραντο Γαλάζιο», που έμελλε να αλλάξει τον τρόπο που ο άνθρωπος έβλεπε τη θάλασσα, θεωρήθηκε από τις εμπορικότερες ταινίες του γαλλικού κινηματογράφου, με εννέα εκατομμύρια εισιτήρια.

Χάρη σε αυτή την ταινία το μέχρι τότε άγνωστο νησί στην άκρη των Κυκλάδων έγινε διάσημο σε όλον τον κόσμο. Η ταινία έκανε τους Γάλλους και όχι μόνο, να επισκεφθούν την παραλία της Αγ.Άννας και να ανέβουν τα 300 σκαλοπάτια ως το μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας. Μάλιστα, αποτέλεσε και την αφορμή ώστε, σήμερα, να ζουν στην Αμοργό πολλοί Γάλλοι, που έχουν αγοράσει δικό τους σπίτι.

Πέρυσι, μάλιστα, διοργανώθηκε στο νησί, στην παραλία της Αγίας Αννας,  η εκδήλωση «The Authentic Big Blue», ένας αγώνας αντοχής σε βάθος 150 μέτρων, με συμμετοχή δυτών παγκοσμίου κλάσεως – ανάμεσά τους και οι δύο πρωταγωνιστές της ταινίας πριν 30 χρόνια.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Στοχεύσατε ψηλά. Η απλή ικανοποίηση δεν αρκεί


Σήμερα δεν αρκεί να είστε καλοί. Καλοί μπορεί να είναι και οι ανταγωνιστές σας. Κοινώς, δεν φθάνουν οι λογικές-ανταγωνιστικές τιμές ή η καλαίσθητη συσκευασία ή η αψεγάδιαστη καθαριότητα των χώρων ή η ποιότητα, ποικιλία και πρωτοτυπία ή, τέλος, η φιλική-ευγενική συμπεριφορά και κατάρτιση των υπαλλήλων. Πρέπει να τα έχετε όλα αυτά (και πολλά άλλα) σε υπερθετικό βαθμό.
   Πρέπει να είστε εξαιρετικοί, να προσφέρετε πολύ καλό value for money, «more for less», αν πραγματικά θέλετε να αποκτήσετε ξεχωριστή θέση στο μυαλό του καταναλωτή. Οι περισσότεροι πελάτες, περίπου το 60%, που χαρακτηρίζουν ένα ξενοδοχείο, εστιατόριο, μπαρ, φούρνο ή ζαχαροπλαστείο ως «καλό» δεν έχουν σκοπό να το επισκεφτούν ξανά. Με άλλα λόγια, πήραν αυτό για το οποίο πλήρωσαν, τίποτα παραπάνω.
 Αντιθέτως, το 80% όσων το χαρακτηρίζει ως «εξαιρετικό» όχι μόνο θα επιστρέψει, αλλά θα μεταφέρει την θετική προδιάθεση σε τρίτους (word of mouth).
  Κοινώς, αυτό που θέλετε είναι να ξεπεράσετε τις προσδοκίες τους, να τους δώσετε περισσότερα από όσα περίμεναν να πάρουν. Τότε μόνο θα δημιουργήσετε ενθουσιασμένους πελάτες, που είναι πραγματικός «χρυσός» για την επιχείρησή σας, καθώς αυτοί είναι λιγότερο ευαίσθητοι στην τιμή, λιγότερο επιρρεπείς σε ανταγωνιστικές προσφορές, θα αγοράσουν και άλλα προϊόντα της εταιρείας και, το κυριότερο, θα μιλήσουν θετικά σε τρίτους.
   Σε παραλιακή ψαροταβέρνα στην Σίφνο, ένας επισκέπτης παρακάλεσε τον ιδιοκτήτη να δώσει κάτι στον σκύλο του να φάει. «Πεινάει, σε παρακαλώ, δώσε του οτιδήποτε» ήταν τα ακριβή λόγια του. Ο ιδιοκτήτης το σκέφτηκε και πρότεινε να του δώσει μακαρόνια, που είχε ως περίσσευμα. Όπως και έγινε. Για όσες μέρες έμεινε στο νησί, ο εν λόγω τουρίστας θα δειπνούσε κάθε μέρα στη συγκεκριμένη ψαροταβέρνα.
  Ένα ξενοδοχείο στα Χανιά επιφύλαξε μία ευχάριστη έκπληξη σε έναν επισκέπτη που έπρεπε να αναχωρήσει νωρίς το πρωί, πριν ανοίξει το εστιατόριο για να σερβίρει πρωινό. «Καθώς κατεβήκαμε, στις 5.00 το πρωί, μια ευχάριστη έκπληξη μας περίμενε καθώς το προσωπικό είχε ετοιμάσει πρωινό μόνο για δύο άτομα, αν και οι ώρες σερβιρίσματος, όπως μας είχαν ανακοινώσει από την προηγούμενη, ήταν 07.00 με 10.00». Σε ένα άλλο ξενοδοχείο το μενού διαμορφώθηκε για να καλύψει τις ανάγκες ενός επισκέπτη με δυσανεξία στη λακτόζη.
  Σε ένα εστιατόριο, ο σερβιτόρος έφερε μαζί με τα ρέστα και έναν καφέ για έξω, ακριβώς όπως τον έπινε ο πελάτης, που επισκέφτηκε το εστιατόριο για δεύτερη φορά. «Είναι από εμάς» είπε ο σερβιτόρος στον έκπληκτο επισκέπτη, που είχε συγκρατήσει από την σύντομη κουβέντα που είχε μαζί του την προηγούμενη μέρα ότι η ημέρα του συνεχίζεται και μετά το μεσημέρι, οπότε θεώρησε πως ένας καφές εκείνη τη στιγμή θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμος.
  Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι τα περισσότερα από αυτά χαρακτηρίζονται από αμελητέο κόστος. Με απίστευτα όμως αποτελέσματα. Για παράδειγμα, η ύπαρξη ενός μπολ με φρούτα στο δωμάτιο ενός τακτικού πελάτη, η παροιμιώδης ευγένεια και το ειλικρινές χαμόγελο του υπαλλήλου στο front desk, η συναναστροφή του ίδιου του ιδιοκτήτη του ξενώνα ή του εστιατορίου με τους πελάτες του, όλα δεν κοστίζουν σχεδόν τίποτα.

Πηγή:απόσπασμα από το βιβλίο Πρακτικές μάρκετινγκ στην εστίαση (εκδ. ΙΩΝ)


Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

7+1 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για τον ιδρυτή της Aegean...


Ο Θεόδωρος Βασιλάκης, ο αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας από την Κρήτη, που δημιούργησε την «Καλύτερη Περιφερειακή Αεροπορική Εταιρεία στην Ευρώπη» (βράβευση που η Aegean, η οποία μετέφερε 13,2 εκατ. επιβάτες το 2017, έλαβε για επτά συνεχόμενα έτη), άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 78 ετών. Μολονότι το βιογραφικό του και η πορεία του «εξαντλήθηκαν» από τον ηλεκτρονικό Τύπο, ας δούμε κάποιες σχετικά άγνωστες πτυχές της ζωής του:

1) Ηδη από τη δεκαετία του ’60 και ενώ ασχολείται με το εμπόριο καυσίμων, διαβλέπει τις ευκαιρίες που διανοίγονται στη χώρα χάρη στην ανάπτυξη του τουρισμού. Ξεκινάει την «τουριστική» επιχειρηματική του δράση στο χώρο της ενοικίασης αυτοκινήτων με έξι «Σκαραβαίους». Αρκετά αργότερα, ο διορατικός και αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας δημιούργησε εταιρεία αεροταξί, απευθυνόμενη σε business travelers.
2) Μολονότι δεν γνώριζε πολλά για αεροπλάνα, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 διεισδύει στον κλάδο των αερομεταφορών, όπου εντοπίζει ένα κενό. Παρατηρώντας ότι άνοιξαν και έκλεισαν πολλές εταιρείες και ότι η Ελλάδα, που ζει από τον τουρισμό, δεν διέθετε αξιόπιστο αερομεταφορέα, αγνοεί τις Κασσάνδρες που του έλεγαν ότι «το πάρτι τελείωσε» και μπαίνει στην αγορά με δύο αεροπλάνα.
3) Θεωρούσε ως μυστικό της επιτυχίας της Aegean την απόλυτη προσήλωση στην ποιότητα (ο ίδιος δεν δίσταζε να παραδεχθεί ότι είχε ψύχωση με την καθαριότητα) και στην εξυπηρέτηση του πελάτη. Διάβαζε, μάλιστα, ο ίδιος τις σχετικά λιγοστές επιστολές παραπόνων από το αεροπλάνο.
4) Συνήθιζε να μπαίνει απροειδοποίητα τη νύχτα μέσα στο άδειο αεροσκάφος και να κάνει τον δικό του έλεγχο, για να τσεκάρει αν είναι όλα όπως πρέπει. Πρώτα έλεγχε τις τουαλέτες, μετά την καμπίνα των επιβατών. Έλεγχε αν είναι καθαρά τα καθίσματα, αν λειτουργούν οι ζώνες ασφαλείας, αν τα συνεργεία ξέχασαν κάτι στις θήκες στη πλάτη των καθισμάτων, αν ανοίγουν τα τραπεζάκια. 
5)  Επένδυσε στη δημιουργία «καλών» στελεχών που δεν θα δίσταζαν να βάλουν πλάτη για την εταιρεία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι (συνεργάτες, όπως τους αποκαλούσε), από τις αεροσυνοδούς μέχρι τους πιλότους, ένοιωθαν την Aegean ως δική τους εταιρεία. Πίστευε ακράδαντα ότι στη βιομηχανία παροχής υπηρεσιών, αν δεν κερδίσεις τους ίδιους τους εργαζόμενους, δεν πρόκειται ποτέ να προσφέρεις ποιοτικές υπηρεσίες στον πελάτη.
6) Παρέμενε, παρά την επιτυχία του, πάντα προσιτός, προσηνής, ευγενικός και χαμηλών τόνων. Ενας συνεργάτης του περιέγραψε το ακόλουθο περιστατικό: «Περνώντας από τον έλεγχο ασφαλείας στο αεροδρόμιο, κτυπάει το μηχάνημα. Ξέχασε να βγάλει τη ζώνη του. Το κάνει αμέσως, ξαναπερνάει, το «μπιπ» δεν ακούγεται, προχωράει για επιβίβαση όπως όλοι οι άλλοι επιβάτες».
7)  Είχε δώσει εντολή να μην υπάρχει διακριτική μεταχείριση. Στα αεροπλάνα του,  υπουργούς και πολιτικούς στην αρχή τους κατέβαζαν εάν αρνούνταν να περάσουν τη διαδικασία του σεκιούριτι, του ελέγχου ασφάλειας. Αυτοί, μαθημένοι αλλιώς, φώναζαν και διαμαρτύρονταν, απειλώντας ότι θα πετούσαν με την Ολυμπιακή.

7+1) Ηταν γεννημένος μαχητής. Όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο, σε προχωρημένο στάδιο, δήλωσε ότι «εγώ δεν θα καθίσω να περιμένω τον θάνατο, θα τον πολεμήσω». Πράγματι το πάλεψε, όμως η μάχη ήταν άνιση. Ηταν η μοναδική του ήττα…


Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Η επώδυνη γκάφα της Kodak...



Η Kodak, η πρωτοπόρος εταιρεία που εφήυρε την φορητή φωτογραφική μηχανή, το φιλμ και το έγχρωμο φιλμ και η οποία εκδημοκράτισε τη φωτογραφία, εφηύρε και την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή στη δεκαετία του ‘70. Παρ’ όλα αυτά, δεν προχώρησε στην παραγωγή της.

Αφού εκπόνησε εκτεταμένη έρευνα αγοράς για να κατανοήσει τις επιπτώσεις των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σε 10 χρόνια η ψηφιακή φωτογραφία θα κυριαρχούσε στην αγορά. 
Τι έκανε; «Έθαψε» την έρευνα και συνέχισε να κατασκευάζει φιλμ, φοβούμενη ότι η νέα τεχνολογία θα καταρράκωνε τις πωλήσεις των φιλμ.

Όταν η Sony έθεσε σε κυκλοφορία την πρώτη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, το 1981, ήταν πια αργά για την Kodak. Η εταιρεία που για 100 χρόνια ήταν πάντα μπροστά από την εποχή της και η οποία καθόριζε τις εξελίξεις στο χώρο της φωτογραφίας, θα αποκτούσε ρόλο κομπάρσου, αδυνατώντας να προσαρμοστεί στη νέα εποχή…

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Τι απάντησε η ταβέρνα με τα ''χρυσά'' αυγά


Με ανάρτησή της στο Facebook η ταβέρνα Φάμπρικα στη Μύκονο, που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα για τα "χρυσά" αυγά (δείτε εδώ τη σχετική ανάρτηση) αναφέρει τα εξής:

«Δεν θα πρέπει να λησμονείται, πως οι τιμές των προϊόντων διαμορφώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να συμπεριλαμβάνουν τόσο το υψηλό λειτουργικό κόστος της Μυκόνου ταυτόχρονα με το φορολογικό. Σε συνέχεια των δημοσιευμάτων με αφορμή το κόστος προϊόντος πρωινού, θα θέλαμε να ενημερώσουμε πως η συγκεκριμένη τιμή αφορά δύο πλήρεις μερίδες με τα συνοδευτικά τους και όχι μια, όπως εσφαλμένα παρουσιάστηκε από τμήμα του τύπου.

Όλες οι τιμές αναγράφονται στον κατάλογο προϊόντων καθώς και εντός των καταστημάτων.

Θεωρούμε πως η παρερμηνεία δεν έχει κακόβουλο χαρακτήρα. Παρόλα αυτά κάθε παρατήρηση λαμβάνεται σοβαρά υπόψη με γνώμονα την βελτίωση των υπηρεσιών μας.
Στόχος μας είναι η ανάδειξη γαστρονομικά, ποιοτικά και αισθητικά, της Μυκόνου ως κορυφαίου παγκόσμιου προορισμού».

Πρώτα από όλα. Το γεγονός ότι η εταιρεία απάντησε είναι θετικό. Μετά από όλα αυτά που ακούστηκαν, είχε κάθε δικαίωμα να πει τη γνώμη της και να προστατέψει τη φήμη της.

Η δε απάντηση κρίνεται ως άκρως ικανοποιητική, καθώς αιτιολογεί τις αυξημένες τιμές (οι οποίες ωστόσο καθορίζονται και από το είδος της πελατείας), αναφέρεται στην παρερμηνεία που προέκυψε από μερίδα του Τύπου, κλείνοντας μάλιστα με μια ''διπλωματική'' τοποθέτηση ("κάθε παρατήρηση λαμβάνεται...", ''στόχος μας είναι..."). Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι (ορθώς) δεν ρίχνει το φταίξιμο στον πελάτη, π.χ. λέγοντας ότι "αν δεν τους άρεσαν οι τιμές στο μενού, θα μπορούσαν να είχαν φύγει".

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Μύκονος. Δύο αυγά στα 18,90 ευρώ...


Viral έχει γίνει η απόδειξη από την ταβέρνα Φάμπρικα, στην Μύκονο, όπου δύο αυγά τιμολογούνται στα 18, 80 ευρώ.

Διαβάζοντας λοιπόν την απόδειξη της ταμειακής μηχανής, οι δύο πελάτες δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι θα έπρεπε να πληρώσουν 9,90 ευρώ τη μερίδα τηγανητά αυγά (μήπως είχαν φύλλα βρώσιμου χρυσού;), δηλαδή 19,80 ευρώ για τέσσερα τηγανητά αυγά, συνεπικουρούμενα από δυο φέτες ψωμί του τόστ. 
Συνολικά κλήθηκαν να πληρώσουν 40,80 ευρώ για τέσσερα τηγανητά αυγά, μια μερίδα πατάτα φέτα, μια πίτα γύρο κοτόπουλο και δυο αναψυκτικά.

Η εν λόγω ταβέρνα βρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία, εκεί όπου σταθμεύουν τα λεωφορεία, με αποτέλεσμα οι (αδαείς;) πελάτες να πέφτουν εύκολα στα δίχτυα της. Ως εκ τούτου, απευθυνόμενη κυρίως σε πελάτες της μίας φοράς, χρεώνει κυριολεκτικά ότι θέλει.

Βέβαια, για να κάνουμε το συνήγορο του διαβόλου, όποιος πηγαίνει στη Μύκονο και δεν είναι «υποψιασμένος», ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Πόσω μάλλον όταν εκεί που θα κάτσει να φάει δεν ζητάει το μενού για να έχει μια ξεκάθαρη εικόνα. Οπότε προς τι η έκπληξη και ο ντόρος;

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

NO SPEAK ENGLISH. H εξυπηρέτηση στα... καλύτερά της


Βασική αρχή εξυπηρέτησης πελατών Νο 1: Μάθε απέξω και ανακατωτά αυτό που πουλάς, προκειμένου να μπορείς να απαντήσεις σε κάθε ερώτηση που μπορεί να έχουν οι πελάτες σου.
Βασική αρχή εξυπηρέτησης Νο 2: Αν δεν γνωρίζεις την απάντηση, βρες κάποιον συνάδελφο που να την γνωρίζει. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φύγει ο πελάτης χωρίς να απαντηθεί η ερώτησή του.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, που εσύ βρε άθλιε, που ανάρτησες την ανακοίνωση-ντροπή "NO SPEAK ENGLISH", δεν γνωρίζεις. Όπως δεν θα μάθεις ποτέ ότι αυτός που πραγματικά σε πληρώνει είναι αυτός που εσύ απαξιείς να εξυπηρετήσεις – όλα αυτά σε μία χώρα που ζει από τον τουρισμό και δέχεται 30 εκατ. τουρίστες το χρόνο.

Ναι, σωστά, βρε άθλιε, γιατί να εξυπηρετήσεις τους τουρίστες, που έκαναν το λάθος να μην μάθουν ελληνικά στην ολιγοήμερη παραμονή τους στην Ελλάδα, όταν έχεις πιο «σημαντικά» πράγματα να ασχοληθείς; Προφανώς ο δύσμοιρος τουρίστας σε ενοχλεί και σου αποσπά την προσοχή από αυτό που πρέπει να κάνεις, σωστά;

Ε, λοιπόν, άθλιε, σου έχω νέα: Αυτή είναι η δουλειά σου. Αυτό έχεις να κάνεις. Γι’ αυτό πληρώνεσαι… Η δουλειά σου είναι να εξυπηρετείς τον τουρίστα. Αν δεν μπορείς να το κάνεις ή αν δεν μπορείς να μάθεις κάποιες βασικές λέξεις για να συνεννοηθείς μαζί τους, άσε κανένα νέο που έχει ανάγκη, τα προσόντα, που προφανώς εσύ δεν έχεις, αλλά και τη διάθεση να δουλέψει.

Αλλά, ρε άθλιε, που να τα καταλάβεις όλα αυτά. Ομως δεν φταις εσύ, φταίει αυτός ο ανεκδιήγητος που σε τοποθέτησε, με διαφανείς διαδικασίες πάντα, σε αυτό το πόστο. Αν αυτός θα είχε… (guts), θα έπρεπε τώρα να σε μεταθέσει (προκειμένου να μην έρχεσαι σε επαφή με «ενοχλητικούς» πελάτες) ή να σε στείλει σπίτι σου.
Διότι όχι μόνο είσαι ανεπαρκής για το συγκεκριμένο πόστο -το εν λόγω εκδοτήριο βρίσκεται στο Σύνταγμα και εξυπηρετεί κυρίως τουρίστες που θέλουν να βγάλουν το ειδικό εισιτήριο για τη λεωφορειακή γραμμή Σύνταγμα-Αεροδρόμιο- αλλά και επειδή έχεις το θράσος να αναρτήσεις αυτήν την ανεκδιήγητη ανακοίνωση…

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Το ιερό του Ποσειδώνα στον Πόρο και το Μουσείο της Τροίας...


Ευρισκόμενος στον πανέμορφο και καταπράσινο Πόρο για το Σχολείο Τουρισμού Οn Tour, αποφάσισα να επισκεφθώ το Ιερό του Ποσειδώνα, για το οποίο είχα μάθει από το σχολείο ότι, μαζί με τον Ναό στο Σούνιο και την Ακρόπολη, σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο.

Αν και ήμουν προετοιμασμένος, ρωτώντας ντόπιους και διαβάζοντας μπροσούρες, για το τι θα αντίκριζα, εντούτοις όταν έφθασα έμεινα με το στόμα ανοικτό. Τα συναισθήματα που με κυρίευσαν ήταν θλίψη και ντροπή.

Δεν υπήρχε φύλακας, η σκουριασμένη πόρτα ήταν ανοικτή, οι πινακίδες ελάχιστα κατατοπιστικές, ενώ διάσπαρτες ήταν ορισμένες αρχαίες πέτρες (όπως έμαθα, τα παλαιότερα χρόνια γηγενείς και μη, έκαναν «πλιάτσικο», αρπάζοντας πέτρες για να κτίσουν ή να διακοσμήσουν τα σπίτια τους…).

Με απλά λόγια, το ιερό του Παρθενώνα είναι σήμερα ένα ξέφραγο αμπέλι. Πολλοί μάλιστα τουρίστες, Ελληνες και ξένοι, το προσπερνούν χωρίς να το προσέξουν καν. Ένα μνημείο το οποίο θα έπρεπε να είναι ένα asset, ένας ελκυστικός προορισμός, ένας λόγος για να επισκεφθεί κάποιος το νησί (unique selling proposition στη γλώσσα του μάρκετινγκ), αυτό αποτελεί βαρίδι. Στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται, δεν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται ούτε σε μπροσούρες ούτε πουθενά. Ειλικρινά λυπάμαι τον δύσμοιρο τουρίστα που θα φθάσει εκεί και θα αντικρίσει αυτή την εικόνα (δυστυχώς, οι αξιολογήσεις των ξένων στο TripAdvisor επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές)…

Αν το Ιερό ήταν σε κάποια άλλη χώρα…

Δυστυχώς έχουμε αποδειχθεί ανίκανοι να διαχειριστούμε την πλούσια πολιτιστική μας κληρονομιά – υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο χάνουμε 260 εκατομμύρια από την απαξίωσή του. Και βέβαια, το Ιερό του Ποσειδώνα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Με εξαίρεση την Ακρόπολη, το πολιτιστικό μας προϊόν είναι υποβαθμισμένο και αναξιοποίητο.

Εδώ φθάσαμε στο σημείο να δώσουμε έγκριση να ανεγερθεί εμπορικό κέντρο στην Ακαδημία Πλάτωνος, εκεί που γεννήθηκε το πρώτο πανεπιστήμιο στον κόσμο – όταν στέλεχος μεγάλου τουριστικού οργανισμού από τη Γερμανία αντίκρισε την Ακαδημία Πλάτωνος είπε ότι «εμείς, αν το είχαμε αυτό, θα βγάζαμε εκατομμύρια κάθε χρόνο».

Στο εξωτερικό, τέτοια πολιτιστικά μνημεία αποτελούν κυριολεκτικά «χρυσωρυχείο», καθώς προσελκύουν ορδές τουριστών. Εκεί έχουν καθιερωθεί πρακτικές όπως το ετήσιο εισιτήριο εισόδου, το ηλεκτρονικό εισιτήριο, η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών (κάθε μνημείο έχει ιστοσελίδα και λογαριασμούς στα social media, ενώ apps αναπαριστούν την αρχαιότητα, κάνοντας το "προϊόν" πιο ελκυστικό τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά - έχουμε τέτοιες εφαρμογές και στην Ελλάδα), η διαμόρφωση διαφορετικών τιμών ανάλογα με την πελατεία, η αναζήτηση πολλαπλών πηγών εσόδων (π.χ. σουβενίρ, βιβλία, καφέ), η μίσθωση των χώρων, τα πακέτα χορηγών κ.λπ. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εισιτήρια εκεί συνεισφέρουν μόλις στο 30% των εσόδων, από 86% σε εμάς. Αλλά αυτά είναι μάλλον ψηλά γράμματα για ορισμένους...

Το Μουσείο της Τροίας στην Τουρκία…

Την ίδια στιγμή στην Τουρκία, έχουν μια διαφορετική προσέγγιση. Κοντά στον χώρο όπου ο Σλήμαν ανακάλυψε τα ερείπια μιας σειράς αρχαίων πόλεων, θα ανοίξει τον Αύγουστο το Μουσείο της Τροίας (αν και η ακριβής τοποθεσία της ομηρικής Τροίας αμφισβητείται ανοιχτά).
Η πρόσβαση στο μουσείο θα γίνεται, όπως αναφέρει η Καθημερινή, υπογείως μέσα από μια δωδεκάμετρη ράμπα από ανεπίχριστο σκυρόδεμα, η οποία αντιπροσωπεύει μία σήραγγα στον χρόνο. Το κτίριο θα περιλαμβάνει εκτός από τους εκθεσιακούς χώρους, πωλητήριο, καφέ, εστιατόριο, εργαστήρια συντήρησης και χώρους αποθήκευσης για τη συλλογή –αρχαιολογικά ευρήματα 3.000 χρόνων– καθώς και τους «θησαυρούς της Ελένης της Τροίας», 24 χρυσά κομμάτια που επιστράφηκαν στην Τουρκία από τις Ηνωμένες Πολιτείες έπειτα από 125 χρόνια.

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Johnnie Walker με άρωμα Game of Thrones...



Το ουίσκι Johnnie Walker αποφάσισε να επενδύσει σε όλο αυτό το hype (ντόρο) που έχει προκαλέσει η έλευση του 8ου κύκλου της άκρως επιτυχημένης σειράς «Game of Thrones».

Ως γνωστόν το brand name Game of Thrones πουλάει, με αποτέλεσμα κρασιά και μπίρες να έχουν ήδη «δανειστεί» το όνομά του. Τώρα, έχει έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου ώστε οι αμέτρητοι λάτρεις της σειράς να έχουν και το δικό τους ουίσκι, όπως άφησε η εταιρεία να διαρρεύσει από ένα σύντομο διαφημιστικό teaser.

Πράγματι, το βίντεο που ανέβασε η Johnnie Walker στα social media, με βαρέλια ουίσκι στο χιόνι και το σλόγκαν «Scotch is Coming» προκάλεσε παροξυσμό στους φίλους της σειράς, αν κρίνουμε από τα σχόλια, τα like και τις κοινοποιήσεις.

Η Johnnie Walker, απαντώντας στα σχόλια, ανέφερε ότι το νέο ουίσκι θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο, χωρίς ωστόσο να αποκαλύψει άλλες λεπτομέρειες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Johnnie Walker επενδύει σε ένα γνωστό brand (ingredient branding στη γλώσσα του μάρκετινγκ). Στο παρελθόν κυκλοφόρησε ένα μπουκάλι εμπνευσμένο από την ταινία «Blade Runner 2049» καθώς και μια συλλεκτική σειρά για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Airbnb. Η επέλαση δημιουργεί και προβλήματα...


Φουρτούνες για την Airbnb, τη δημοφιλή ηλεκτρονική πλατφόρμα βραχυχρόνιων μισθώσεων κατοικιών, που έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο κατά τη διάρκεια των 10 ετών λειτουργίας της. Σήμερα περίπου πέντε εκατ. ακίνητα σε 191 χώρες και 81.000 πόλεις παγκοσμίως διατίθενται μέσω Airbnb, ενώ περίπου 300 εκατ. επισκέπτες έχουν κάνει χρήση της υπηρεσίας. Ως αποτέλεσμα της ραγδαίας εξάπλωσής της, πληθώρα πόλεων και χωρών επιβάλουν πλέον περιορισμούς στον τρόπο λειτουργίας, είτε όσον αφορά τον αριθμό των ακινήτων που μπορούν να διατεθούν (ανά ιδιοκτήτη) είτε τον μέγιστο επιτρεπόμενο αριθμό ημερών ετησίως που μπορεί κανείς να εκμισθώνει το ακίνητό του.

Η ανάγκη ρύθμισης της αγοράς των βραχυχρόνιων μισθώσεων είναι εντονότερη σε πόλεις που ήδη αντιμετωπίζουν πρόβλημα στέγασης, λόγω της δυσκολίας που υπάρχει για την επέκτασή τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις όπως το Αμστερνταμ, το Λονδίνο, το Βερολίνο, το Παρίσι, η Βαρκελώνη, όπως επίσης και περιοχές που συγκεντρώνουν υψηλό αριθμό ξένων επισκεπτών, π.χ. Μαγιόρκα, Ιμπιθα. H Airbnb έχει μεν αυξήσει κατακόρυφα την τουριστική κίνηση –στοιχείο θετικό για την εκάστοτε τοπική οικονομία– ωστόσο έχει περιοριστεί σημαντικά τα διαθέσιμα ακίνητα για τους ντόπιους μισθωτές, καθώς πολλοί ιδιοκτήτες προτιμούν να εκμισθώνουν τα ακίνητά τους μέσω της Airbnb. Εναλλακτικά, αυξάνουν σημαντικά τις ζητούμενες τιμές ενοικίασης, αποκλείοντας εκ των πραγμάτων τους περισσότερους εγχώριους μισθωτές.

Το ζήτημα έχει σοβαρές προεκτάσεις και στην Ελλάδα, όπου υπολογίζεται ότι πάνω από 60.000 ακίνητα διατίθενται μέσω των ηλεκτρονικών πλατφορμών βραχυχρόνιων μισθώσεων - περίπου 10.000 καταγράφονται στην περιοχή της Αττικής, με την πλειονότητα να εντοπίζεται στο ιστορικό κέντρο και σε άλλες συνοικίες του κέντρου, όπως Νέος Κόσμος, Παγκράτι, Εξάρχεια και Αμπελόκηποι. Πλέον, το ιστορικό κέντρο (Πλάκα, Μοναστηράκι), το Κουκάκι και η Ακρόπολη έχουν επί της ουσίας «αποκλείσει» τους εγχώριους μισθωτές, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων αναφέρεται σε βραχυχρόνιες μισθώσεις, προκαλώντας συχνά την έντονη δυσαρέσκεια των «γηγενών» ιδιοκτητών.

Αύξηση του επενδυτικού ενδιαφέροντος

Η επιτυχία της Airbnb και στην Αθήνα άνοιξε την όρεξη σε εγχώριους αλλά και ξένους επενδυτές. Έχουν, μάλιστα, καταγραφεί αρκετές αγοραπωλησίες ακινήτων, αρχικά σε περιοχές υψηλής ζήτησης, όπως το Κουκάκι, και στη συνέχεια και σε άλλες, πιο φθηνές περιοχές, όπως τα Εξάρχεια. Εκεί, Κινέζος επενδυτής απέκτησε σταδιακά 100 διαμερίσματα, προκειμένου να τα εκμεταλλευθεί μέσω της Airbnb και στη συνέχεια να τα μεταπωλήσει ως επενδυτικό προϊόν, μισθωμένα κυρίως σε Κινέζους επισκέπτες της ελληνικής πρωτεύουσας.
Ανάλογες κινήσεις έχουν πραγματοποιηθεί από Ρώσους και Ισραηλινούς επενδυτές, οι οποίοι προσανατολίζονται στην απόκτηση ολόκληρων πολυκατοικιών στο κέντρο της Αθήνας. Το δέλεαρ είναι μεγάλο, δεδομένου ότι οι τιμές στην Αθήνα (πλην του ιστορικού κέντρου) παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα, μετά την πτώση τους κατά 50% κατά μέσον όρο από την αρχή της οικονομικής κρίσης, ιδίως για τα πιο παλιά διαμερίσματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κέντρο της Αθήνας το 58% των ακινήτων που εκμισθώνονται μέσω Airbnb διατίθεται από επαγγελματίες/επενδυτές που κατέχουν περισσότερα από δύο ακίνητα έκαστος και όχι από ιδιώτες.

Εκτός από τους ξένους επενδυτές, ανάλογες κινήσεις έχουν πραγματοποιήσει το τελευταίο διάστημα και πολλοί Ελληνες επιχειρηματίες, εφοπλιστές και ελεύθεροι επαγγελματίες, άνθρωποι δηλαδή που έχουν σχετική ρευστότητα. Η απήχηση της Airbnb αποδίδεται στο ότι τα χρήματα του ενοικίου είναι εξασφαλισμένα, σε αντίθεση με τις συχνές και πολύμηνες καθυστερήσεις που συνεπάγεται η μακροχρόνια εκμίσθωση σε ένα ελληνικό νοικοκυριό. Ταυτόχρονα, με την κατάλληλη προεργασία, τα έσοδα μπορούν να είναι πολλαπλάσια μιας συμβατικής μίσθωσης, ακόμα και αν ληφθεί υπόψη ότι τα κοινόχρηστα και οι λειτουργικές δαπάνες επιβαρύνουν τον ιδιοκτήτη και όχι τον ενοικιαστή.

Εσχάτως, στην αγορά των βραχυχρόνιων μισθώσεων έχουν εισέλθει και ξενοδοχειακοί όμιλοι. Για παράδειγμα, η Zeus International, που διαχειρίζεται το σήμα Wyndham στην Ελλάδα, εγκαινίασε πρόσφατα τη λειτουργία συγκροτήματος επιπλωμένων διαμερισμάτων στην πλατεία Καραϊσκάκη, δίπλα στο ομώνυμο ξενοδοχείο. Το εν λόγω συγκρότημα απευθύνεται σε πιο νεανικό κοινό. Παράλληλα, όμως, ετοιμάζει και ένα ακόμα συγκρότημα από 94 επιπλωμένες σουίτες σε έτερο ακίνητο, επίσης στην πλατεία Καραϊσκάκη, το οποίο αποσκοπεί να προσελκύσει κοινό υψηλότερων απαιτήσεων.

Πηγή: αποσπάσματα από άρθρο της Καθημερινής (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ)

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Σπιτάκι-σπηλιά στην Κρήτη είναι περιζήτητο στην Airbnb


Στο νομό Χανίων, στο χωριό Καλυβιανή (45 χιλιόμετρα από την πόλη των Χανίων), υπάρχει ένα στούντιο 60 τετραγωνικών μέτρων, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Ο λόγος; Είναι κτισμένο μέσα στον βράχο.

Το εν λόγω στούντιο, που αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία και μετά ως αποθήκη για προϊόντα γεωπονίας, έχει κάνει θραύση στην Airbnb (όπου έχει αποσπάσει εκθειαστικές κριτικές από τους επισκέπτες), όπου προβάλλεται ως πολυτελές πετρόκτιστο κατάλυμα μέσα σε σπηλιά (luxurious cave stone).

Τo στούντιο 60 τετραγωνικών μέτρων, που αυτή τη στιγμή τιμολογείται στα 90 ευρώ το βράδυ και είναι κλεισμένο μέχρι τον Νοέμβριο, μπορεί να φιλοξενήσει δύο ενήλικες και δύο παιδιά και είναι πλήρως εξοπλισμένο καθώς έχει τραπεζαρία, κουζίνα, τηλεόραση, πλυντήριο ρούχων και air condition.

Εκτός από την φυσική σπηλιά που περιβάλλει κουζίνα και κρεβατοκάμαρα, μαγευτική είναι και η θέα από το μπαλκόνι, το οποίο έχει θέα στη θάλασσα και συγκεκριμένα τον κόλπο του Κίσσαμου.