Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Πώς απάντησε εστιάτορας της Σαντορίνης σε κριτική δύο αστέρων



Η κριτική, δύο αστέρων, γράφτηκε πριν λίγο καιρό για ένα εστιατόριο στα Φηρά της Σαντορίνης.


Poor service

This was the worst service that we received in any meal we had during our week long stay in Santorini. On arrival the waiter came to take our order, and then got distracted with the other guests resulting in some of our order not arriving until we asked a second time. We also witnessed as other tables were given complementary bread, which we were not offered. The only time that the service was quick was when it was time for payment. It very much felt that they did not want us to be in their restaurant.

«Ηταν το χειρότερο service που είχαμε κατά την παραμονή μας στην Σαντορίνη. Ο σερβιτόρος πήρε κανονικά την παραγγελία, η οποία καθυστέρησε και ήρθε αφότου του το υπενθυμίσαμε για δεύτερη φορά. Είδαμε ότι σε άλλα τραπέζια έδιναν και ψωμί, κάτι που δεν έγινε με μας. Η μόνη στιγμή που το service ήταν γρήγορο, ήταν όταν χρειάστηκε να πληρώσουμε. Σαν να μην ήμασταν ευπρόσδεκτοι».

Ας δούμε τώρα και την απάντηση...

Ο/η ITALIAN R, …, έχει απαντήσει σε αυτή την κριτική. Απάντηση: 20 Αυγούστου 2018

SAVING PRIVATE RYAN (Salvate il soldato Ryan)
Mr. Ryan, to an ignorant tavern visitor like you I do not answer ... really ignorant and rude.
We did not bring the bread because it is extra charge! (it is written on the menu in every page!),
but, as well as having difficulty reading, you have a "short arm", (do you know what means?) my dear Ryan....
How did they put up with you for a week in Santorini is a mystery.

«Η διάσωση του στρατιώτη Ryan (είναι το όνομα του γράφοντα την κριτική των δύο αστέρων).
Κύριε Ryan, σε έναν αδαή πελάτη σαν και του λόγου σας, δεν απαντάω… πραγματικά αδαή και αγενή. Δεν σας φέραμε ψωμί γιατί είχε επιπλέον χρέωση (το γράφει σε κάθε σελίδα στο μενού).
Αλλά, πέρα από τα εμφανή προβλήματα όρασης που έχετε, έχετε και «short arm» (ελεύθερη μετάφραση, «είσαι τσιγκούνης»), αγαπητέ Ryan.
Αλήθεια, το πώς σε ανέχτηκαν μία εβδομάδα στο νησί, είναι μυστήριο».

Πέρα από το αστείο της υπόθεσης, η απάντησή του εστιάτορα είναι τραγική…

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Club Med. Η ιστορία πίσω από το πρώτο all inclusive μοντέλο


Η θέσπιση της άδειας μετ’ αποδοχών στη Γαλλία του Μεσοπολέμου και η καθιέρωση φθηνών εισιτηρίων στα τρένα, έμελλε να δώσει μία απίστευτη ώθηση στον τουρισμό. Την ίδια στιγμή αρχίζουν να αναπτύσσονται και αντικομφορμιστικά κινήματα, που συνδυάζουν την ψυχαγωγία με τη συντροφικότητα, το πνεύμα της κοινότητας, τη γνωριμία με τη φύση, την απελευθέρωση από την σεμνοτυφία κ.λπ.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους νέα μοντέλα διακοπών. Το 1948, δημιουργείται το "Ολυμπιακό κλαμπ", ένα χωριό για διακοπές μέσα σε σκηνές, με ένα μπαρ και μια πίστα χορού. Σ' αυτή την πρωτόγονη μορφή «all inclusive», που σύντομα βρήκε μιμητές, οι παραθεριστές -νέοι σε ηλικία, ξένοι και λάτρεις της άθλησης- αθλούνται μέσα στη φύση και το βράδυ διασκεδάζουν.

Στις δομές του πρώτου all inclusive συγκροτήματος δεν προβλεπόταν τρεχούμενο νερό, ηλεκτρισμός ή ιδιωτικοί χώροι-δωμάτια. Οι επισκέπτες κοιμούνται σε σκηνές στην αμμουδιά, παίζουν όλοι μαζί αθλήματα στην παραλία απολαμβάνοντας τον καθαρό αέρα, γευματίζουν κάτω από τα πεύκα και τα βράδια τραγουδούν γύρω από τη φωτιά.

Ένας από τους πρώτους που επένδυσαν σε αυτή τη νέα τάση ήταν ο Βέλγος Gérard Blitz, παιδί ευκατάστατης οικογένειας, ο οποίος, μαζί με τον Gilbert Trigano, οραματίζεται να δημιουργήσει νέους χώρους απόδρασης απαλλαγμένους από τους κοινωνικούς φραγμούς. 

Πράγματι, στις 27 Απριλίου του 1950, σε ένα ψαροχώρι κοντά στη Μαγιόρκα ιδρύεται το Club Mediterranée, μια μη κερδοσκοπική δομή, με 250 στρατιωτικές σκηνές και 1.000 κρεβάτια, που προάγει ένα μοντέλο διακοπών βασισμένο στην υπαίθρια ζωή, τα αθλήματα, την αλλαγή σκηνικού, την συνάντηση και την ευχαρίστηση, στα πλαίσια μιας διαμονής. Το μόττο του μάλιστα είναι: «Στόχος της ζωής είναι να είσαι ευτυχισμένος. Το μέρος για να το ζήσεις είναι εδώ. Και ο χρόνος για να είσαι ευτυχισμένος είναι τώρα».

Η συγκυρία είναι ιδανική καθώς η Γαλλία έχει μόλις καταργήσει τα κουπόνια σίτισης, έχει θεσπίσει τον κατώτατο μισθό και γενικώς υπάρχει διάχυτη η ανάγκη να ζήσει και να απολαύσει τις χαρές της ζωής, που τόσο πολύ στερήθηκε τα προηγούμενα χρόνια.

Η ανταπόκριση του κόσμου υπήρξε εντυπωσιακή, με τους πρώτους επισκέπτες να προέρχονται από τον χώρο του αθλητισμού, της δημοσιογραφίας και των τεχνών – αργότερα θα εμφανιστούν οι φοιτητές και οι ευκατάστατοι νέοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο καλοκαίρι το Club Mediterranée αναγκάστηκε να «ρίξει πόρτα» σε 10.000 άτομα.

Τα επόμενα χρόνια, τουριστικά χωριά, που δεν διαφέρουν και πολύ από τις κατασκηνώσεις, ανοίγονται στα πιο ειδυλλιακά και εξωτικά σημεία της Μεσογείου φέρνοντας επανάσταση στον τρόπο που ο κόσμος έκανε διακοπές. Με 16.8οο φράγκα για δύο εβδομάδες (όσο ήταν ο κατώτατος μισθός), ο Blitz υπόσχεται «ένα νέο και συμπαθητικό μοντέλο διακοπών. 

'Ενα χωριό με άνετες σκηνές, στις πιο ωραίες τοποθεσίες της Μεσογείου, με πολυπληθές και αφοσιωμένο (μαυρισμένο και χαμογελαστό) προσωπικό και πληθώρα μεσογειακών αθλημάτων».

Στα «χωριά» αυτά δεν υπήρχαν ρολόγια, κλειδαριές στις πόρτες, τηλεοράσεις, αυτοκίνητα και, το πιο σημαντικό και επαναστατικό, δεν κυκλοφορούσαν μετρητά. Στους επισκέπτες (gentils membres - GMs), δίνονταν κομπολόγια για να τα χρησιμοποιήσουν για την κατανάλωση ποτών στο μπαρ. ;Όπως έγραψε το 1965 το περιοδικό Paris Match: «Σε αυτά τα χωριά τα χρήματα δεν έχουν καμία αξία. Ολοι είναι εκατομμυριούχοι. Ζούμε σε μία τέλεια σοσιαλιστική οικονομία, όπου όλα είναι ελεύθερα για όλους».

Τη δεκαετία του ’60 και του ’70, το Club Mediterranée υιοθετεί μια πιο «ηδονιστική» και ρομαντική προσέγγιση και αρχίζει να προσελκύει εργένηδες, που προσέρχονται για να διασκεδάσουν και να βρουν ένα ταίρι.- εξ ου και το τραγούδι που γράφεται, το 1978, για την περίσταση με τίτλο «Sea, Sex and Sun». Τις δεκαετίες ’80 και ’90 το μοντέλο του Club Med, όπως μετονομάστηκε, έχει πια ωριμάσει και αντιγραφεί από άλλα resorts. Μια σειρά από άστοχα «ανοίγματα» (άνοιξαν μπαρ, γυμναστήρια και εστιατόρια) φέρνουν τον όμιλο στο κόκκινο, που αναζητά πλέον εναγωνίως έναν τρόπο να επανεφεύρει τον εαυτό του προκειμένου να επιβιώσει.

Για να σταματήσει την οικονομική αιμορραγία, ο Gilbert, ο μεγαλύτερος γιος του ιδρυτή, αυξάνει την τιμή της διαμονής και αναβαθμίζει τις υπηρεσίες. Το Club πλέον αλλάζει: με τις σκηνές να αφήνουν τη θέση τους στις καλύβες, και τις καλύβες στο τσιμέντο. Τα «χωριά» πλέον, στον 21ο αιώνα, χαρακτηρίζονται από πολυτέλεια και φινέτσα, έτοιμα να προσελκύσουν εύπορες οικογένειες ανά τον κόσμο. Αν και οι πρώτες αντιδράσεις ήταν υστερικές από πελάτες που ζητούσαν πίσω το παλιό τους κλαμπ, το εγχείρημα πέτυχε. Τα Club Med είχαν έρθει για να μείνουν…

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Υπεξαίρεσε 200.000 λίρες των διακοπών των υπαλλήλων της για να αγοράζει πανάκριβα ποτά, σπίτι κι αυτοκίνητο...


«Σεισμό» στην βρετανική showbiz έχει προκαλέσει η αποκάλυψη οικονομικού σκανδάλου, με πρωταγωνίστρια πασίγνωστη διευθύντρια εταιρείας παροχής συμβουλών management, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ «έφαγε» τα χρήματα που προορίζονταν για τις συλλογικές διακοπές των εργαζομένων της φίρμας στο Μεξικό.

Η 45χρονη διευθύντρια της εταιρείας Big Purple Productions κατηγορήθηκε για την υπεξαίρεση περίπου 200.000 λιρών Αγγλίας, όμως αυτό που προκάλεσε αίσθηση ήταν ο τρόπος που ξόδεψε το υπέρογκο χρηματικό ποσό.

Όπως αποκαλύφθηκε μετά την διεξαγωγή της δίκης της, η Αμάντα Τάουαρντ έβαζε επανειλημμένα χέρι στις αποταμιεύσεις των συναδέλφων και των υπαλλήλων της, ξοδεύοντας τεράστια ποσά για να ικανοποιήσει την ακόρεστη επιθυμία της για αλκοόλ.

Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, η Τάουαρντ -η οποία εργαζόταν επί σχεδόν μία δεκαετία στην εν λόγω φίρμα- εμφανίζεται να έχει ξοδέψει υπέρογκα ποσά για παραγγελίες οινοπνευματωδών ποτών, ενώ μεταξύ άλλων φρόντισε να αγοράσει ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο (Range Rover αξίας 50.000 λιρών), ένα σπίτι στα πολυτελή προάστια του Νιούκαστλ, ενώ δεν παρέλειψε να το επιπλώσει με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Η ίδια εμφανίστηκε μετανιωμένη ενώπιον του δικαστή, ζητώντας συγγνώμη για τις πράξεις της από τους υφισταμένους της, κάτι που όμως δεν στάθηκε αρκετό για να «μαλακώσει» το δικαστήριο, που την καταδίκασε σε κάθειρξη τεσσάρων ετών, με την υποχρέωση παράλληλα να επιστρέψει ακέραιο το ποσό που υπεξαίρεσε.

Πηγή: gazzetta.gr

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Η άγνωστη ιστορία, με ελληνικό άρωμα, πίσω από την hawaian pizza


Ο Σαμ Πανόπουλος (1934-2017) δεν ήταν απλώς ένας ακόμη Ελληνας που μετανάστευσε στον Καναδά. Ηταν αυτός που είχε τη φαεινή ιδέα να προσθέσει ανανά στην πίτσα, δημιουργώντας έτσι την Hawaian pizza.

O Σαμ Πανόπουλος μετανάστευσε στα 20 του χρόνια από την Ελλάδα στον Καναδά, το 1954, όπου αρχικά δούλεψε σε ορυχεία ενώ αργότερα, μαζί με τα δύο αδέρφια του, εργάστηκε ως υπεύθυνος σε εστιατόρια στο Οντάριο.

Σε ένα από αυτά πρόσφερε τυπικά αμερικανικά πιάτα, όπως μπέργκερς, ενώ από τις αρχές του '60 πρόσθεσε και πίτσα (μετά από ένα ταξίδι στη Νάπολη), ένα έδεσμα ελάχιστα δημοφιλές την εποχή εκείνη στην Αμερική. Σε ένα από τα πειράματά του, το 1962, εμπνεόμενος από τις αντίθετες γεύσεις που συνυπάρχουν στο κινέζικο φαγητό, προσθέτει κομμάτια ανανά πάνω στην πίτσα.

Του άρεσε η αντίθεση από τη γλυκιά γεύση του ανανά μαζί με την αλμυρή γεύση του σαλάμι και γι’ αυτό τα «πάντρεψε».

«Πρώτα το δοκιμάσαμε εμείς και μετά προσφέραμε σε κάποιους πελάτες. Ήμασταν νέοι στην επιχείρηση και κάναμε πολλά πειράματα τότε. Λίγους μήνες αργότερα, έκαναν σαν τρελοί για αυτή την πίτσα και έτσι την προσθέσαμε στο μενού», δήλωσε αργότερα.

Η εν λόγω πίτσα ονομάστηκε «χαβανέζικη» από την μάρκα της κονσέρβας του ανανά που χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή της. Ο εμπνευστής της, Σαμ Πανόπουλος, πέθανε το 2017, με την είδηση του θανάτου του να αναπαράγεται από τα μεγαλύτερα διεθνή Μέσα.



Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Ενας από τους πρώτους υπολογιστές της Apple πωλήθηκε προς 375.000 δολάρια...


Ένας σπάνιος υπολογιστής Apple 1, όντας το πρώτο μοντέλο που κυκλοφόρησε η αμερικάνικη εταιρεία την πρωταπριλιά του 1976, πουλήθηκε πριν λίγες ημέρες αντί 375.000 δολαρίων σε δημοπρασία στη Βοστώνη των ΗΠΑ.

Το μηχάνημα είχε σχεδιασθεί από τον Στιβ Βόζνιακ και τον φίλο του Στιβ Τζομπς, οι οποίοι, αφού πούλησαν ότι πολύτιμο είχαν και συγκέντρωσαν 1.300 δολάρια, είχαν κλείσει συμφωνία με ένα κατάστημα στο Πάλο Αλτο της Καλιφόρνιας για να το προμηθεύσουν με 200 τέτοιους υπολογιστές, προς 666,66 δολάρια τον καθένα. Υπολογίζεται ότι σήμερα έχουν απομείνει γύρω στα 60-80 τέτοια μηχανήματα.

Ο πρώην ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου μοντέλου Apple 1 το είχε αγοράσει τότε από το συγκεκριμένο μαγαζί και το χρησιμοποίησε για να μάθει τη γλώσσα προγραμματισμού Basic αλλά και για να γράψει κάποια προγράμματα. Επειτα από λίγο καιρό, όταν η τεχνολογία του είχε ήδη ξεπεραστεί, αποφάσισε να τον κρατήσει επειδή σκέφτηκε ότι «κάποια μέρα μπορεί να γίνει κομμάτι της ιστορίας της πληροφορικής». Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εν λόγω υπολογιστής εξακολουθεί να είναι λειτουργικός.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

12+1 πράγματα που δεν γνωρίζουμε για τον Πωλ Ευμορφίδη και την Coco-Mat


Ο Παύλος Ευμορφίδης, συνιδρυτής της Coco-Mat αλλά και αλυσίδας ξενοδοχείων, δεν είναι ένας συνηθισμένος επιχειρηματίας. Όμως και η εταιρεία του, η οποία συχνά έχει απασχολήσει τα διεθνή Μέσα, δεν είναι μια συνηθισμένη επιχείρηση. Ας δούμε γιατί:

Ø  O Παύλος Ευμορφίδης υπήρξε άτακτος μαθητής. Ατίθαση φύση, κολλούσε χαρτί τουαλέτας στην πλάτη των δασκάλων του, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή της αποβολής του από όλα τα σχολεία της Πελοποννήσου, που εξώθησε την οικογένειά του να μετακομίσει στα Πατήσια. Εκεί ολοκληρώνει το σχολείο και μπαίνει στη Γυμναστική Ακαδημία. Τελειόφοιτος πια, αποφασίζει να ταξιδέψει στο εξωτερικό για να συλλέξει εμπειρίες.
Ø  Η περιπλάνηση θα διαρκέσει αρκετά χρόνια. Πάει από χώρα σε χώρα, άφραγκος αλλά με διάθεση να «αδράξει τη μέρα», μένει στα καλύτερα ξενοδοχεία αλλά στο κλιμακοστάσιο, παρακολουθεί διαλέξεις στα πανεπιστήμια, κάνει γνωριμίες, ερωτεύεται και εντέλει παντρεύεται την «πανέμορφη Ολλανδέζα» του, μαθαίνει εννέα γλώσσες, αλλά πάνω από όλα μαθαίνει τη ζωή.
Ø    Στην Ελλάδα ασκεί το επάγγελμα του καθηγητή φυσικής αγωγής, όντας φανατικός θιασώτης του φυσικού τρόπου ζωής, ενώ το απόγευμα διατηρεί κοσμηματοπωλείο στο Μοναστηράκι.
Ø  Ένα βράδυ, βγάζει για φαγητό έναν Ολλανδό, πελάτη του και πωλητή στρωμάτων, τον οποίο αποφασίζει να βοηθήσει στο δειγματισμό. Έτσι, γνωρίζει τον ιδιοκτήτη ενός μαγαζιού, τον Μιχάλη Βαμβακίδη, ο οποίος του ζητάει να συνεργαστούν προκειμένου να εξάγουν τα δικά του προϊόντα.
Ø  Ταξιδεύει στην Ολλανδία, όπου όμως δεν πουλάει ούτε ένα στρώμα. Στις αποσκευές έχει μαξιλάρια αλλά και μια πρωτοποριακή ιδέα. Πηγαίνει στον Βαμβακίδη και του λέει: «Ρε συ, είμαι καλό παιδί, θέλεις να κάνουμε την καλύτερη εταιρεία στρωμάτων και μαξιλαριών στον κόσμο;». Ετσι ιδρύεται εν έτει 1989, και με τη συμβολή του αδερφού του, Μιχάλη, και του Νικήτα Μαρκόπουλου, η Coco-Mat - σύντμηση των «coconut» (κοκκοφοίνικας) και «mattress» (στρώμα).
Ø  Εκανε τον καλύτερο ύπνο της ζωής του πάνω σε φύκια, κάτι που τον ενέπνευσε να φτιάξει ένα στρώμα από φύκια και να το βάλει στην ταράτσα του πατρικού του, ενώ σε ένα ταξίδι με το γιο του, όταν τους «έμειναν» τα ποδήλατα, δημιούργησε ένα πρωτοποριακό ξύλινο ποδήλατο (κοστίζει 1.600 ευρώ – για κάθε ένα που πωλείται φυτεύει ένα δέντρο).
Ø Στόχος ήταν η παραγωγή οικολογικών προϊόντων, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά φυσικά υλικά (κοκκοφοίνικα, μετάξι, πούπουλο χήνας, καουτσούκ, μαλλί, βαμβάκι και φύκια) και η διανομή τους, όπου οι συνθήκες το επιτρέπουν, με ειδικά διαμορφωμένα ποδήλατα.
Ø  Επισκέπτεται εκθέσεις, βιομηχανίες, πανεπιστήμια, ενώ ανατρέχει σε βιβλιογραφίες και σε ειδικούς, προκειμένου να μάθει όσο περισσότερα μπορεί για το αντικείμενό του. Φθάνει μάλιστα στο σημείο να μεταβεί στη Σρι Λάνκα όπου καλλιεργείται ο κοκκοφοίνικας.
Ø  Διαπιστώνει ότι υπάρχει παντελής έλλειψη παιδείας για το φαινόμενο του ύπνου και πλήρης απαξίωση του στρώματος ως αγαθού που συνδέεται άμεσα με την υγεία μας. Καταλήγει σε μια επαναστατική καινοτομία: την ύπαρξη περιμετρικού φερμουάρ, το οποίο θα κάμψει τις όποιες επιφυλάξεις των πελατών. Τώρα πια ο πελάτης έχει απέναντί του στρώματα και μαξιλάρια «που δεν κρύβουν τίποτα».
Ø  Από τους πρώτους πελάτες είναι ένας Σουηδός, που ζητάει μαξιλάρια για σκάφη πολυτελείας, γεγονός που οδηγεί στην παραγωγή υψηλής ποιότητας και αισθητικής μαξιλαριών σε έντονα φωτεινά χρώματα, που ήταν και αβύθιστα. Ακολουθεί η παραγωγή στρωμάτων για μεγάλες εταιρείες, το άνοιγμα των πρώτων καταστημάτων λιανικής, καθώς και η εξαγορά-ίδρυση ξενοδοχείων, ευφυέστατη κίνηση που αποσκοπούσε στη δυνατότητα δοκιμής των στρωμάτων από τους δυνητικούς πελάτες.
Ø  Φτιάχνει ένα πράσινο εργοστάσιο στην Κομοτηνή, καθώς δεν ρυπαίνει το περιβάλλον, δεν έχει καμινάδα, ανακυκλώνει το νερό, δεν κάνει χρήση χημικών σε κανένα στάδιο της παραγωγικής διαδικασίας, δεν χρησιμοποιεί πλαστικό, ενώ ανακυκλώνει ό,τι ανακυκλώνεται (π.χ. από τα υπολείμματα κοκκοφοίνικα παράγονται παντόφλες). Το προσωπικό του απαρτίζεται από ανθρώπους 13 εθνικοτήτων και εννέα θρησκειών, πρόσφυγες καθώς και άτομα με διανοητική ή σωματική υστέρηση.
Ø  Δειλά δειλά ξεκινούν οι εξαγωγές ενώ, σύντομα, καταστήματα της εταιρείας ανοίγουν σε Κύπρο, Ολλανδία, Βέλγιο, Ισπανία, Ιρλανδία, Γερμανία, Κίνα και στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, όπου, σε μια ιδιοφυή προωθητική ενέργεια, ο Παύλος Ευμορφίδης, παρέδωσε τα προϊόντα με ένα από τα πράσινα ποδήλατα της εταιρείας (παραλίγο να φάει κλήση από έναν τροχονόμο, αλλά τελικά του… πούλησε ένα μαξιλάρι).

Ø  Ο ίδιος παραμένει ασύμβατη προσωπικότητα: κυκλοφορεί και κάνει μακρινά ταξίδια με το ξύλινο ποδήλατο (πωλούνται σε όλα τα καταστήματα της αλυσίδας στην Ελλάδα και το εξωτερικό –Ευρώπη και ΗΠΑ– και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία), δεν έχει κινητό, είναι χορτοφάγος και φοράει δύο αλλαξιές ρούχα. Στα άμεσα σχέδιά του είναι να δημιουργήσει ξύλινα πλωτά ποδήλατα και οικολογική οδοντόβουρτσα που θα παράγεται από ελιά, και θα πωλείται μέσα σε φυσική συσκευασία από… καλάμι.


"Δες ποιον έφαγες σήμερα". Μια καμπάνια που διχάζει...


Κάποτε ο Οσκαρ Ουάιλντ είχε πει ότι «υπάρχει κάτι που είναι χειρότερο από το να μιλούν για σένα, να σε αγνοούν». Για το λόγο αυτό, εταιρείες ή οργανώσεις που θέλουν να περάσουν το μήνυμά τους (κοινώς, θέλουν να γίνουν viral) ενίοτε επιστρατεύουν δυνατούς τίτλους και εικόνες, που μπορεί να σοκάρουν, να προβληματίσουν, να ευαισθητοποιήσουν, να διχάσουν.

Το νέο επεισόδιο στη διαμάχη μεταξύ κρεοπωλών και vegans έχει μεταφερθεί πλέον στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στους συρμούς του Μετρό, με αφορμή μια αντισυμβατική καμπάνια των Greek Vegans. Θυμίζουμε ότι πριν λίγες ημέρες, η ένταση που σοβεί εδώ και πολλούς μήνες μεταξύ των vegan και των κρεοπωλών στη Γαλλία έφτασε σε νέο επίπεδο με την ανακοίνωση ότι οι τελευταίοι ζητούν την προστασία ιδιωτικών εταιρειών φύλαξης.

Όπως υποστηρίζει η ομάδα των Vegans, οι αφίσες στέλνουν: «Μηνύματα ενημέρωσης που θα ευαισθητοποιήσουν και θα παρακινήσουν τον κόσμο να μάθει περισσότερα για το πόση βία κρύβεται στο πιάτο του».

Στους συρμούς λοιπόν κυκλοφορούν, από τις 9 Σεπτεμβρίου και για ένα μήνα, αφίσες (184 συνολικά) με φωτογραφίες ζώων, με τα ανάλογα μηνύματα της vegan εκστρατείας.

Σε μία από αυτές τις αφίσες απεικονίζεται ένα γουρουνάκι με το μήνυμα «Δες ποιον έφαγες σήμερα», ενώ μία άλλη δείχνει ένα ψάρι με το αγκίστρι στο στόμα και με λεζάντα το: «Κάποιες κραυγές δεν ακούγονται ποτέ».

Όπως ήταν αναμενόμενο, η εν λόγω καμπάνια προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, ιδιαίτερα από την Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Κρεάτων (ΕΔΟΚ), η οποία στρέφεται και εναντίον του Μετρό, που δέχθηκε να φιλοξενήσει αυτές τις καταχωρήσεις.

Η εν λόγω οργάνωση, εξέδωσε ανακοίνωση, επισημαίνοντας ότι οι διαφημιστικές αφίσες «προωθούν τις απόψεις ομάδων “vegan”» και στοχοποιούν την κατανάλωση κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, και παράλληλα δυσφημούν το ελληνικό κρέας.

Δημόσιες υπηρεσίες και εξυπηρέτηση πελατών. Δύο έννοιες ασύμβατες ή μήπως όχι;


Σας περιγράφω την εμπειρία ενός φίλου από τον αντίστοιχο ΟΑΕΔ στην Ολλανδία (όσοι έχετε πάρε-δώσε με τον εγχώριο ΟΑΕΔ μπορείτε να κάνετε τις συγκρίσεις σας).

«Τα σημάδια φάνηκαν από την αρχή, όταν πήγα στην υπάλληλο υποδοχής της υπηρεσίας, η οποία με χαμόγελο μου είπε «καλημέρα». Κατόπιν, με κατεύθυνε, με σαφείς οδηγίες, στο γραφείο που έπρεπε να πάω.

Πάω στο εν λόγω γραφείο όπου εκεί μια άλλη κυρία, αφού με καλημερίζει, χαμογελαστά και αυτή, της εξηγώ αναλυτικά τι θέλω. Εκεί ξεκινάνε τα ανήκουστα. Μου δίνει έναν αριθμό και με ρωτάει όλο ευγένεια «μήπως θέλετε κάτι να πιείτε ενώ περιμένετε;». Αρνήθηκα ευγενικά και έκατσα σε κάτι αναπαυτικές και καθαρές πολυθρόνες.

Αφού περίμενα περίπου τρία λεπτά, έρχεται η σειρά μου. Πάω προς το γραφείο που ήταν η υπάλληλος που με είχε αναλάβει. Η κυρία σηκώθηκε από τη θέση της και μου έδωσε το χέρι. Ναι ναι, και όμως. Μου είπε «καθίστε». Και μάλιστα περίμενε να κάτσω πρώτα, πριν κάτσει αυτή.

Με άκουσε προσεκτικά. Σημείωσε ΟΛΑ όσα της είπα. Καταχώρισε τα στοιχεία μου στο σύστημα. Και το επιστέγασμα; Απάντησε σε ΟΛΕΣ τις ερωτήσεις μου. Μάλιστα σε κάποια φάση, κολλάει το σύστημα και μου ζητάει συγγνώμη για την καθυστέρηση!!!»

Μια προσωπική εμπειρία...

Μετά από αυτό, θα σας περιγράψω μια προσωπική εμπειρία πριν λίγα χρόνια από τον ΟΑΕΔ Παλλήνης. Είναι τουλάχιστον 10 άτομα που περιμένουν να εξυπηρετηθούν, ανάμεσά τους και μία κοπέλα που ήταν έγκυος. Μόνο ένας υπάλληλος εξυπηρετεί, ένας νεαρός (και νέος στην υπηρεσία) που μάλλον, κρίνοντας από τη γλώσσα του σώματος, κάποιος τον έβαλε να κάνει μια δουλειά που δεν του άρεσε πολύ. 

Κάποια στιγμή κτύπησε το κινητό του. Ανευ αιδούς, το απαντάει και βγαίνει έξω από το γραφείο για να μιλήσει απερίσπαστα. Μετά από τρία με τέσσερα λεπτά επέστρεψε κανονικά σαν κύριος.

Εντονα ενοχλημένος, πάω στον διευθυντή του και του λέω ευγενικά τι έγινε. Η απάντησή του με προσγειώνει: «Κάτι μπορεί να του έτυχε, να μην το σηκώσει;». Όταν του είπα ότι από το ύφος της συνομιλίας μάλλον δεν ήταν κάτι σοβαρό, μου έδωσε την (χαριστική) απάντηση: «Μπα, κρυφακούμε, κιόλας;».

Αθάνατο δημόσιο…

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Arpato.gr. Η δημοπρασία αλλιώς...


Στο άκουσμα του όρου «δημοπρασία», ο νους μας ταξιδεύει συνειρμικά σε έργα τέχνης, σπάνιους πίνακες, γνωστούς οίκους, αλλά και, για τους "ψαγμένους", ορισμένους τουριστικούς ιστότοπους, που δέχονται προσφορές από τους χρήστες για αδιάθετα δωμάτια.

Πλέον, ακόμη και στη χώρα μας υπάρχει μια πλατφόρμα δημοπρασιών, το arpato.gr, για αγαθά-υπηρεσίες όπως γεύμα σε εστιατόριο, θεατρική παράσταση, περιποίηση σώματός κ.λπ. Η εν λόγω πλατφόρμα είναι δημιούργημα του Κίμωνα Τουσμάνωφ, ο οποίος παρατήρησε ότι στην Ολλανδία, όπου έζησε μέχρι το 2014, ήταν αρκετά δημοφιλές το μοντέλο των δημοπρασιών, ιδιαίτερα στις νεοσύστατες επιχειρήσεις.

Real time πλατφόρμες όπως το aparto.gr δίνουν την ευκαιρία σε μία επιχείρηση, που συχνά μέσα στο χρόνο χαρακτηρίζεται από εποχικότητα, να αυξήσει τις πωλήσεις (ίσως και να αυξήσει την πελατεία της σε μόνιμη βάση, αν μετατρέψει αυτούς τους πελάτες σε loyals), ιδιαίτερα σε περιόδους χαμηλής ζήτησης.

Το όφελος φυσικά για τους καταναλωτές είναι ότι έχουν την ευκαιρία με μικρά πόσα να απολαύσουν παροχές για τις οποίες υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να τα αποκτήσουν σε κανονική τιμή.

Πώς λειτουργεί;

Ο χρήστης μπορεί εύκολα και χωρίς χρέωση να εγγραφεί στο site ή να συνδεθεί μέσω του Facebook. Αφού διαβάσει τις λεπτομέρειες (όπως τι περιλαμβάνει η προσφορά) και επιλέξει το προϊόν που τον ενδιαφέρει, δίνει την προσφορά του (συνήθως φαίνεται και η πραγματική τιμή του εν λόγω προϊόντος), που μπορεί να ξεκινήσει από το ένα ευρώ.

Με τη λήξη του χρόνου, νικητής είναι αυτός που έδωσε τη μεγαλύτερη προσφορά, ο οποίος θα πρέπει να πληρώσει μέσα σε 48 ώρες (στο ποσό θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η προμήθεια του arpato.gr, που είναι τρία ευρώ) για να παραλάβει το ειδικό κουπόνι.

Ο χρήστης ενημερώνεται αν κάποιος άλλος κάνει καλύτερη προσφορά και μπορεί να κάνει αντιπροσφορά – τα ποσά είναι προεπιλεγμένα και ξεκινούν από το ένα ευρώ.

Σήμερα, τα πιο δημοφιλή προϊόντα προς δημοπρασία στο arpato.gr έχουν να κάνουν με το χώρο της εστίασης, της ομορφιάς και της ψυχαγωγίας.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Αποφθέγματα διάσημων αντρών: Bill Gates



«Η επιτυχία είναι κακός σύμβουλος. Κάνει έξυπνους ανθρώπους να νομίζουν ότι είναι άτρωτοι, ότι δεν μπορούν να χάσουν ποτέ».

Σοφή κουβέντα από έναν μεγάλο σοφό, τον Bill Gates, ιδρυτή της Microsoft. Με τα λόγια αυτά περιγράφεται με τον πλέον γλαφυρό τρόπο το πώς η πρότερη επιτυχία μπορεί να θολώσει τα νερά και ως εκ τούτου να σε παρεμποδίσει να δεις καλύτερα το παρόν και το μέλλον.

H επιτυχία σε κάνει να νομίζεις ότι πάντα θα έχεις το πάνω χέρι, ότι είσαι ατρόμητος, ότι ό,τι και να κάνεις θα είναι επιτυχημένο. Με τον τρόπο αυτό χάνεις την επαφή με το κρίσιμο και καθοριστικό εξωτερικό περιβάλλον, όπως είναι ο ανταγωνισμός, οι αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες, οι τεχνολογικές εξελίξεις κ.ά.

Ομως, κανείς δεν έχει συμβόλαιο με την επιτυχία. Πρόκειται για μια «παγίδα επιτυχίας» (success trap), όπως αποκαλείται, στην οποία έχουν υποπέσει ακόμα και κολοσσοί, όπως η Nokia, η Kodak και η Polaroid. Κοιτάξτε μόνο που ήταν κάποτε και που είναι σήμερα…

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Αεροπορική εταιρεία γράφει λάθος το όνομά της...


Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Αεροπορική εταιρεία απέσυρε εσπευσμένα ένα νέο αεροσκάφος για να βαφτεί ξανά η επωνυμία, σωστά αυτή τη φορά…

Η Cathay Pacific, με έδρα το Χονγκ Κονγκ, παρέλειψε ένα γράμμα, το «f», στην επωνυμία της, στη μια πλευρά του αεροσκάφους, που μόλις είχε έρθει να παραλάβει τους επιβάτες.

Την λειψή επωνυμία «Cathay Paciic» παρατήρησαν πρώτοι ορισμένοι επιβάτες  στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ, οι οποίοι επικοινώνησαν με την Cathay Pacific.   

«Ουπς, αυτή η ειδική παραγγελία δεν θα κρατήσει πολύ! Θα επιστρέψει στο μαγαζί», αστειεύτηκε μέσω Twitter η εταιρεία μετά την γκάφα της, με το διαδίκτυο να έχει πλημμυρίσει με το αξιοπερίεργο νέο.   

Μολονότι η εταιρεία διευκρίνισε πως ήταν καθαρό λάθος, ήταν αρκετοί αυτοί που ισχυρίστηκαν ότι η δήθεν γκάφα (και όπως έγινε, με δύο «i» κολλητά – πώς είναι δυνατό να μην το προσέξει κανείς;) δεν ήταν άλλο από ένα επικοινωνιακό τέχνασμα με σκοπό την πρόκληση δημοσιότητας.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Zappos. Μια συγκινητική ιστορία άψογης εξυπηρέτησης...


Είναι ίσως από τις πιο εμφατικές ιστορίες άψογης εξυπηρέτησης του πελάτη, η οποία καταδεικνύει πώς επιχειρήσεις όπως η Zappos, εταιρεία που πουλάει παπούτσια διαδικτυακά, έχουν ως επίκεντρο πάντα τον πελάτη.

Μία γυναίκα είχε παραγγείλει επτά ζευγάρια (σε διαφορετικά νούμερα) για την άρρωστη μητέρα της. η οποία έχανε συνεχώς βάρος, προκειμένου να είναι σίγουρη ότι κάποιο από αυτά θα της έκανε. Δυστυχώς η μητέρα της έφυγε από τη ζωή λίγες μέρες αφού παραδόθηκαν τα παπούτσια. Ως εκ τούτου, η συντετριμμένη γυναίκα καθυστέρησε την επιστροφή των υποδημάτων και έχασε την προθεσμία των 15 ημερών που έδινε η Zappos για δωρεάν επιστροφή.

Σε αντίθεση με άλλες εταιρείες, η Zappos θέτει πολιτικές για να τις αναιρεί η ίδια. Ενας εκπρόσωπος της εταιρείας, γνωρίζοντας ότι η γυναίκα προφανώς δεν γνώριζε το ακριβές νούμερο παπουτσιού που θα της ταίριαζε, επικοινώνησε με την εν λόγω κυρία για να την ρωτήσει αν ήθελε να επιστρέψει ορισμένα από τα ζευγάρια. Τότε αυτή εκμυστηρεύτηκε στον εκπρόσωπο το δράμα που ζούσε και υποσχέθηκε να τα επιστρέψει σύντομα.

Τι έκανε η Zappos τότε;  Την άλλη μέρα το πρωί, έστειλε η ίδια η εταιρεία ένα φορτηγό για να παραλάβει χωρίς χρέωση τα παπούτσια, ώστε να μην χρειαστεί καν η τεθλιμμένη γυναίκα να ταλαιπωρηθεί πηγαίνοντας στο ταχυδρομείο. Και, το κερασάκι στην τούρτα, της έστειλε την επόμενη ημέρα ένα μπουκέτο λουλούδια με μια συλλυπητήρια επιστολή.

Η γυναίκα έγραψε για την εμπειρία της στα social media, όπου έκλεινε λέγοντας (με κεφαλαία): «Αν θέλετε να αγοράσετε παπούτσια, πάρτε τα μόνο από την Zappos – έχουν μεγάλη καρδιά και είναι οι καλύτεροι». Το άρθρο της, που έλαβε πολλά σχόλια από ανθρώπους που είχαν βιώσει αντίστοιχες εμπειρίες, έγινε viral, καθώς ανακυκλώθηκε αμέτρητες φορές σε ιστοσελίδες, περιοδικά, μπλογκς, ακόμα και βιβλία.  Υπολογίστηκε ότι  η κίνηση της Ζappos απόσβεσε κατά 10.000 φορές το αρχικό κόστος του φορτηγού και των λουλουδιών…

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Αποφθέγματα διάσημων αντρών: L.L.Bean


Sell good merchandise at a reasonable profit, treat your customers like human beings, and they will always come back for more

L.L.Bean


«Δεν θεωρώ μία πώληση ολοκληρωμένη, έως ότου να φθαρούν τα προϊόντα και ο πελάτης να παραμείνει ικανοποιημένος. Θα ευχαριστήσουμε όποιον επιστρέψει προϊόντα που δεν τον ικανοποιούν πλήρως. Θέλουμε να αποφύγουμε να έχουμε έστω και έναν δυσαρεστημένο πελάτη». Τάδε έφη Leon Leonard Bean, πριν έναν αιώνα περίπου, για να καταδείξει την προσήλωση της εταιρείας του στον πελάτη.

Εκ των πρωτεργατών της εξυπηρέτησης πελατών, ίδρυσε μια εταιρεία παραγωγής μπότας έχοντας ως βασική αρχή τη δυνατότητα επιστροφής, αν ο πελάτης δεν ήταν 100% ικανοποιημένος (guarantee of 100% satisfaction). 

Για τον κύριο Bean, που έκτισε μια αυτοκρατορία, ο πελάτης ήταν βασιλιάς. Γνωρίζοντας ότι οι κυνηγοί, στους οποίους απευθυνόταν, μπορεί να χρειαστούν κυνηγετικό εξοπλισμό ανά πάσα στιγμή, κρατούσε την επιχείρησή του ανοικτή 24 ώρες το 24ώρο, ενώ άκουγε και ανταποκρινόταν o ίδιος σε κάθε παράπονο που είχε να κάνει με την ποιότητα των προϊόντων του.


Αναξιοποίητες οι διαδικτυακές κριτικές


Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του TripAdvisor, το 65% των χρηστών δηλώνει ότι είναι πιο πιθανό να κάνει κράτηση σε ένα ξενοδοχείο που απαντά στις κριτικές (σε σχέση με κάποιο άλλο που δεν απαντάει), ενώ ένα 85% ισχυρίζεται ότι η καλή διαχείριση αρνητικής κριτικής βελτιώνει την εικόνα του ξενοδοχείου στα μάτια τους.

Αυτά τα δύο άκρως ενδιαφέροντα στατιστικά είναι προφανώς άγνωστα στις τάξεις των περισσοτέρων ξενοδοχείων και καταστημάτων εστίασης, τα οποία αδυνατούν να κατανοήσουν τα οφέλη που απορρέουν από τη σωστή διαχείριση των διαδικτυακών κριτικών.

Η έρευνα του Harvard 

Σε μια άλλη έρευνα, του Harvard, καταδεικνύεται ότι μόλις το 50% των ξενοδοχείων απαντούν στις κριτικές (στη χώρα μας είναι σαφώς λιγότερα), ενώ αν συμπεριληφθούν και τα εστιατόρια το νούμερο πέφτει στο 33%. 
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όταν τα ξενοδοχεία αρχίζουν να απαντούν στα σχόλια, αρνητικά ή θετικά, απολαμβάνουν 12% περισσότερες κριτικές και, το πιο σημαντικό, καλύτερη κατάταξη. Σύμφωνα πάντα με την έρευνα, πολλά από αυτά τα ξενοδοχεία βελτίωσαν τη θέση τους κατά μισό αστέρι (π.χ. από 3,5 στα 4 στη βαθμολογία του TripAdvisor).
Το Harvard ισχυρίζεται ότι η βελτίωση της θέσης του ξενοδοχείου πηγάζει από το γεγονός ότι πολλοί χρήστες, βλέποντας ότι το ξενοδοχείο απαντά στις αρνητικές κριτικές, δεν αισθάνονται άνετα να έρθουν σε μια γραπτή (και μόνιμη, καθότι τα γραπτά μένουν) αντιπαράθεση, ιδιαίτερα αν δεν τεκμηριώσουν το σχόλιό τους, με τον μάνατζερ του ξενοδοχείου. Απόρροια αυτού, είναι και το γεγονός ότι οι αρνητικές κριτικές είναι πιο μεγάλες σε έκταση, κάτι που μπορεί να αποβεί εποικοδομητικό για το ξενοδοχείο.

Πριν από λίγους μήνες με είχαν καλέσει να μιλήσω για τις διαδικτυακές κριτικές και τη σωστή διαχείρισή τους σε ένα τουριστικό νησί κοντά στην Πελοπόννησο. Εκεί παραβρέθηκαν και άλλοι αξιόλογοι ομιλητές που κάλυψαν άλλα θέματα όπως εξυπηρέτηση πελατών, διαχείριση παραπόνων, διαχείριση ιστοσελίδας κ.ά. Σε ένα νησί, λοιπόν, που ζει από τον τουρισμό μόλις 50-60 άτομα μας έκαναν την τιμή να έρθουν – οι υπόλοιποι φαίνεται ότι τα ήξεραν. Μάλιστα, η καλύτερη «μαθήτρια», που παρακολούθησε αδιαλείπτως όλες τις παρουσιάσεις, κρατούσε σημειώσεις και έκανε ερωτήσεις ήταν μία κυρία που είχε καντίνα (!), η οποία μου είπε, μετά το τέλος της παρουσίασης, αφού με ρώτησε πώς να διαχειριστεί μια συγκεκριμένη αρνητική κριτική που την είχε «πληγώσει», ότι ήθελε να καλύτερη.

Πέρυσι έγραψα μία κριτική πέντε αστέρων (αν και σημείωσα δύο αρνητικά στοιχεία) για ένα ξενοδοχείο στην Πελοπόννησο. Πριν από λίγες ημέρες, το TripAdvisor με ενημέρωσε ότι τη συγκεκριμένη κριτική, που ακόμη εμφανίζεται –μετά από ένα χρόνο- πρώτη στις κριτικές, την έχουν διαβάσει 3.000 άτομα. Παρ’ όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου δεν αξιώθηκε να απαντήσει ποτέ.

Φέτος το καλοκαίρι, κατά την αναζήτηση καταλύματος για διακοπές, παρατήρησα με μεγάλη πικρία ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Ρίχνοντας ένα βλέφαρο στις κριτικές, παρατήρησα ότι οι περισσότεροι ιδιοκτήτες-μάνατζερ ξενοδοχείων απαξιούν να απαντήσουν στα σχόλια, είτε αρνητικά είτε θετικά. Υπήρχαν βέβαια και αυτοί που απαντούσαν, αλλά το ερώτημα είναι πώς απαντούσαν: για να μην κουράζονται και καταναλώνουν άσκοπα φαιά ουσία, είχαν μία έτοιμη (copy paste) απαντητική φόρμα. Tι και αν οι περισσότεροι χρήστες διαβάζουν περισσότερες από μία κριτικές (με τις ίδιες copy paste απαντήσεις) πριν καταλήξουν στο που θα κλείσουν;

Στις δε αρνητικές κριτικές, ελάχιστα ξενοδοχεία απαντούσαν σωστά. Τα περισσότερα έριχναν το φταίξιμο στον πελάτη. Καμία διάθεση για αυτοκριτική, καμία διάθεση για ειλικρινή συγγνώμη.

Η απάντηση στις κριτικές δείχνει ότι σέβεστε την πελατεία σας (αλλά και όλους όσοι τις διαβάζουν). Αρκεί βέβαια να το κάνετε σωστά, κάτι που μπορεί να μεταφραστεί σε καλύτερη θέση του ξενοδοχείου στο ανταγωνιστικό στερέωμα.

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Αποφθέγματα διάσημων αντρών: Charles F. Kettering


It isn’t that we built such bad cars. It’s that they are such lousy customers
Charles F. Kettering, διευθυντής της General Motors, 1925-1949

"Δεν φτιάχνουμε προβληματικά αυτοκίνητα. Απλώς οι καταναλωτές είναι προβληματικοί".
Παρότι στο τιμόνι μιας μεγάλης αυτοκινητοβιομηχανίας, ο Charles Kettering δεν κατάφερε ποτέ να μπει στο μυαλό του καταναλωτή. Οι αναιμικές πωλήσεις των αυτοκινήτων της εταιρείας του δεν αποδόθηκαν ποτέ στην ανεπάρκεια του προϊόντος, αλλά στην «ανεπάρκεια»  των πελατών, τους οποίους χαρακτήρισε «κακούς» (lousy).


Ο ίδιος δεν προσπάθησε ποτέ να διαγνώσει τι πραγματικά επιθυμεί ο πελάτης, πώς σκέφτεται, τι τον επηρεάζει, πώς φθάνει σε μια αγοραστική απόφαση (marketing myopia). Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια του παράχθηκαν πολλά αυτοκίνητα αποκλειστικά από μηχανικούς κλεισμένους σε μία αίθουσα, χωρίς καν να ερωτηθεί ο εν δυνάμει πελάτης για το τι ζητάει από ένα αυτοκίνητο.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Αποφθέγματα διάσημων αντρών: Walt Disney


«Do what you do so well that they will want to see it again and bring their friends». Κάνε αυτό που κάνεις όσο καλύτερα γίνεται, προκειμένου οι επισκέπτες να έρχονται ξανά και να φέρνουν και τους φίλους τους.

Είναι μία από τις πιο γνωστές ατάκες του Walt Disney, ιδρυτή της Disneyland. Ο ίδιος, αν και ιδιαίτερα «σκοτεινή» φυσιογνωμία (διαβάστε εδώ άγνωστες πτυχές της ζωής του) ήθελε το προσωπικό του να «διαβάζει» τους επισκέπτες του πάρκου και να παρεμβαίνει πριν αυτοί το ζητήσουν. Αν αυτοί ήταν αναποφάσιστοι και δεν ήξεραν πού να πάνε, ένας υπάλληλος ήταν πάντα εκεί για να προσφερθεί να τους βοηθήσει. Αν η οικογένεια ήθελε να βγάλει μία φωτογραφία μπροστά από το κάστρο, ένα μέλος του προσωπικού θα προσφερόταν να τους τραβήξει φωτογραφία.


Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Εφευρέσεις που άλλαξαν τη ζωή μας, όχι των δημιουργών τους: Ο Βουλκανισμός


Ένας φτωχός σιδηροπώλης που μπαινόβγαινε στη φυλακή για χρέη ήταν ο άνθρωπος που έσωσε την καταδικασµένη βιοµηχανία του καουτσούκ, µετατρέποντας το ακατέργαστο αυτό υλικό, που έλιωνε και µύριζε όταν έκανε ζέστη ενώ πάγωνε και έσκαγε όταν έκανε κρύο, σε κάτι που ήταν δυνατό και ευλύγιστο, ιδανικό για αμέτρητες βιοµηχανικές χρήσεις. Αν και πραγµατοποίησε αµέτρητα πειράµατα, που διήρκεσαν µία περίπου δεκαετία, η µεγάλη ανακάλυψη, αυτή του βουλκανισµού (δηλ. της χηµικής διαδικασίας που τροποποιεί τα χαρακτηριστικά του καουτσούκ), ήταν γραφτό να γίνει τυχαία.

Η µεγάλη ανακάλυψη έγινε το 1839, όταν ο Τσαρλς Γκουντγίαρ που πειραµατιζόταν µε θείο και µόλυβδο, επισκέφτηκε ένα παντοπωλείο για να πουλήσει το προϊόν του. Όταν οι ντόπιοι που ήταν εκεί τον ειρωνεύτηκαν, αυτός έκανε µια χειρονοµία και έριξε κατά λάθος ένα κοµµάτι από το υλικό που κρατούσε πάνω σε µία αναµµένη θερµάστρα. Προς µεγάλη του έκπληξη, όταν προσπάθησε να το µαζέψει, το υλικό δεν έλιωσε, αλλά αντιθέτως έδεσε και στερεοποιήθηκε. Είχε µόλις ανακαλύψει τον τρόπο να µετατρέψει το άχρηστο µέχρι τότε καουτσούκ, σε χρήσιµο –αδιαπέραστο από αέρα και νερό– υλικό, κατάλληλο για την κατασκευή αµέτρητων αντικειµένων.

Την όλη διαδικασία έσπευσε να κατοχυρώσει το 1844, ονοµάζοντάς την Βουλκανισµό, από τον θεό της φωτιάς Ήφαιστο (Vulcanus στα λατινικά). Οι ευρεσιτεχνίες του, όµως, παραβιάστηκαν, ενώ οι συµφωνίες που έκλεισε ήταν «για κλάµατα», µε αποτέλεσµα να καρπωθούν άλλοι από την εφεύρεσή του. Αναγνωρίζοντας αυτή την κατάσταση, έγραψε κάποτε: «Δεν παραπονιέµαι επειδή εγώ έσπειρα και άλλοι µάζεψαν τα φρούτα. Ο άνδρας έχει λόγο να µετανιώσει µόνο αν σπείρει και κανένας δεν βρεθεί για να θερίσει».

Ο εφευρέτης κατέληξε πάλι φυλακή, λίγο πριν πεθάνει καταχρεωµένος το 1860, σε ηλικία 60 χρονών. Μπορεί ο Τσάρλς Γκούντγιαρ να πέθανε πάµφτωχος και µε χρέη που έφθασαν τα 200.000 δολάρια, όµως η σύζυγος και τα παιδιά του κατάφεραν χάρη στα έσοδα από τα δικαιώµατα της ευρεσιτεχνίας του να ζήσουν άνετα.

Υπολογίζεται ότι µέχρι τη στιγµή του θανάτου του, η διαδικασία του βουλκανισµού, χρησιµοποιούνταν σε περισσότερα από 500 διαφορετικά προϊόντα που είχαν ως βάση το ελαστικό, όπως αδιάβροχα ρούχα, λάστιχα για πότισµα, µπάλες, παιχνίδια, φουσκωτά αντικείµενα και ελαστικά.

Τώρα, αν πιθανώς αναρωτηθήκατε τι σχέση είχε ο εφευρέτης µε την εταιρεία που έφερε το όνοµά του, η απάντηση είναι «καµία». Η Goodyear Tire & Rubber Co. ιδρύθηκε το 1898 από το Φρανκ Σάιµπερλινγκ, ο οποίος την ονόµασε έτσι για να τιµήσει τον δύσμοιρο εφευρέτη.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Εφευρέσεις που άλλαξαν τη ζωή μας, όχι των δημιουργών τους: Η παραμάνα


Το 1849 ένας φτωχός μηχανικός, ο Ουώλτερ Χαντ, που είχε διάφορες εφευρέσεις στο ενεργητικό του (με πιο σημαντική τη ραπτομηχανή, την οποία όμως δεν κατοχύρωσε προκειμένου να μην χάσουν οι ράφτρες τη δουλειά τους), χρωστούσε 15 δολάρια στους σχεδιαστές του, που είχαν σχεδιογραφήσει τις αμέτρητες πατέντες του. 

Τότε, οι πιστωτές του δεσμεύτηκαν να σβήσουν το χρέος και να του δώσουν 400 δολάρια επιπλέον, αν θα μπορούσε να βρει μια πρακτική χρήση για ένα κομμάτι σύρμα.

Ο Χαντ, του οποίου τα «χέρια έπιαναν», χρειάστηκε μόλις τρεις ώρες για να εφεύρει την παραμάνα, το σχήμα της οποίας δεν έμελλε να αλλάξει μέχρι τις μέρες μας. Εκανε όμως ένα μοιραίο λάθος, καθώς αφού πήρε τα 400 δολάρια, υπέγραψε ένα χαρτί όπου παραχωρούσε τα δικαιώματα από τη εκμετάλλευση της παραμάνας στους πιστωτές του. Πέθανε φτωχός και ξεχασμένος 10 χρόνια μετά.

Για ποιο λόγο η Domino's στη Ρωσία βάζει πρόωρο τέλος σε ευφάνταστη καμπάνια;


Πόσο μακριά θα φθάνατε για να φάτε δωρεάν την αγαπημένη σας πίτσα για τα επόμενα 100 χρόνια; Αυτό το ερώτημα έθεσε εμμέσως πλην σαφώς η Dominos στη Ρωσία όταν πρότεινε στους καταναλωτές να κάνουν τατουάζ με το λογότυπο της εταιρείας με αντάλλαγμα δωρεάν πίτσες.

Η εν λόγω εταιρική ανακοίνωση έλεγε τα εξής: «Αν σου αρέσει να εκπλήσσεις και να σοκάρεις τον κόσμο, και επίσης σου αρέσουν οι Domino’s, τότε κάνε ένα τατουάζ το λογότυπο ντόμινο σε ένα εμφανές σημείο του σώματός σου πριν το τέλος του Οκτώβρη, και λάβε ένα κουπόνι για 100 δωρεάν πίτσες το χρόνο για 100 χρόνια». Εννοείται ότι το επόμενο βήμα θα ήταν το tattoo να ανέβει σε Instagram, Facebook και στο ρώσικο VKontakte, με τα αντίστοιχα hashtags.

Ωστόσο, η εν λόγω προωθητική ενέργεια, με τίτλο «Domino’s για πάντα» είχε άδοξο τέλος, ρίχνοντας αυλαία μέσα σε πέντε μόλις ημέρες (η διάρκειά της είχε προγραμματιστεί να κρατήσει δύο μήνες), καθώς  σημείωσε αναπάντεχη επιτυχία…

Στο διάστημα αυτό, το δέλεαρ των 100 δωρεάν πιτσών για μια ζωή, παρακίνησε περισσότερους από 350 φαν της παγκόσμιας αλυσίδας να κάνουν τατουάζ το λογότυπο της Dominos. Το διαδίκτυο κατακλύστηκε με φωτογραφίες από το εταιρικό σήμα πάνω σε καρπούς, αστραγάλους και οπουδήποτε αλλού όρισε η εταιρεία ως εμφανές σημείο.

Η εταιρεία εσπευσμένα απέσυρε την ενέργεια, δίνοντας, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την κατακραυγή, ένα περιθώριο μιας ημέρας σε όποιον ήθελε ακόμη  να κάνει τατουάζ και να το αναρτήσει στο διαδίκτυο. 

Εντέλει, 381 τυχεροί, που δεν είχαν πρόβλημα να κάνουν τατουάζ το διάσημο μπλε και κόκκινο λογότυπο και ως εκ τούτου να λειτουργήσουν ως κινητή διαφήμιση για την Dominos, έλαβαν πιστοποιητικά για δωρεάν πίτσα,