Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Οι άθλιοι του τουρισμού


«Θα μπορούσαμε να έχουμε τον λογαριασμό παρακαλώ;» λέει η τουρίστρια από το Ισραήλ, που έχει μόλις ολοκληρώσει με τον σύζυγο και τα δύο παιδιά τους ένα παραδοσιακό κρητικό γεύμα. «Βεβαίως», απαντά ο νεαρός σερβιτόρος της ορεινής ταβέρνας. Στο τραπέζι καταφθάνει αμέσως ένας μεγαλύτερος κύριος κρατώντας ένα χαρτί, γραμμένο στο χέρι, όπου αναγράφεται το αντίτιμο της γαστρονομικής τους εμπειρίας. 
Η κυρία βγάζει από το πορτοφόλι της μια κάρτα και τη δίνει στον «προϊστάμενο» του σερβιτόρου – όπως πιστοποίησε η στάση και το ύφος του. «Αχ, λυπάμαι πολύ, δεν δεχόμαστε κάρτες, μόνο μετρητά, αν υπάρχει πρόβλημα έχουμε όμως εδώ ΑΤΜ», αποκρίθηκε εκείνος και της έδειξε εντός της αυλής της ταβέρνας ένα αυτόματο μηχάνημα αναλήψεων, το οποίο ήταν διασυνδεδεμένο με όλα τα τραπεζικά συστήματα του εξωτερικού. Εκείνη αναγκαστικά ακολούθησε τη συμβουλή του, αφού δεν διέθετε μετρητά. Επιστρέφοντας όμως δεν παρέλειψε να σχολιάσει στο σύζυγό της: «Είναι να απορεί κανείς που κυκλοφορούν με αυτοκίνητα και όχι με γαϊδουράκια εδώ πέρα. Σε ποια χώρα του πολιτισμένου κόσμου δεν παίρνουν κάρτες;».

Το στοίχημα

Τα παρόμοια περιστατικά αναρίθμητα. Και εξόχως ζημιογόνα. Η αρνητική εμπειρία καταφέρει σοβαρό πλήγμα στην εικόνα της χώρας, καθώς τα κακά νέα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα πολύ ταχύτερα από τα ευχάριστα.
Και αυτά σε μια χώρα η οποία έχει θέσει ως στόχο την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου και την ενδυνάμωση του τουριστικού προϊόντος, προκειμένου να κερδίσει το στοίχημα του συνεχώς μεταβαλλόμενου από γεωπολιτικές συνθήκες ανταγωνισμού της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.

Ο ξένος τουρίστας αντιμετωπίζεται διαφορετικά, όπως φαίνεται και στην «απόδειξη» που άφησε ο ιδιοκτήτης ταβέρνας στην Κάρπαθο. Η «απόδειξη», φυσικά, δεν ήταν άλλο από ένα πρόχειρο δελτίο παραγγελίας από το μπλοκάκι στο οποίο σημειώνει ο σερβιτόρος τις επιλογές του πελάτη. Στο δελτίο παραγγελίας, εκτός από την τιμή των παραγγελθέντων πιάτων, αναγραφόταν στην κορυφή και το «διακριτικό»: «Ελληνες». Τέτοια φαινόμενα θεωρούνταν γνωρίσματα μιας άλλης, οριστικά παρελθούσας εποχής. Η εμπειρία καταδεικνύει ότι δεν έχουν εξαλειφθεί. Μπορεί κανείς να συναντήσει άριστες υπηρεσίες, χαμογελαστούς ξενοδόχους, πρόσχαρους εστιάτορες, να πληρώσει έναν φυσιολογικό λογαριασμό και να λάβει νόμιμη απόδειξη. Μπορεί όμως και όχι.

Οπως ο Πέτρος και η Κατερίνα, οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν μια σύντομη εκδρομή το περασμένο Σαββατοκύριακο σε παραθαλάσσιο χωριό της βόρειας Εύβοιας. Αναζήτησαν μέσω γνωστής πλατφόρμας κρατήσεων ένα δωμάτιο το οποίο να δέχεται κατοικίδια. Η τιμή ήταν αξιοπρεπής, οι φωτογραφίες έδειχναν ένα κατάλυμα καθαρό και ευρύχωρο, το οποίο διαφήμιζε επιπλέον ότι διαθέτει... ιδιωτική παραλία. Αποφάσισε ο Πέτρος να πάρει τηλέφωνο την ιδιοκτήτρια να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές περί κατοικιδίων. «Αν είναι μικρό το σκυλί, αν είναι ήσυχο και αν δεσμευτείτε ότι δεν θα το πάρετε μαζί σας στην παραλία, δεν έχω πρόβλημα», απάντησε η κ. Μαρία. 
Ετσι αποφάσισαν να πάρουν το σκύλο και να βρεθούν στη βόρεια Εύβοια. Οταν το ζευγάρι έφτασε γύρω στις 12 το μεσημέρι έλαβε ένα τηλεφώνημα από την κ. Μαρία, η οποία τους ρώτησε τι ώρα ακριβώς σκοπεύουν να φτάσουν, «γιατί θέλω να ξεκουραστώ το μεσημέρι». Εφτασαν στο κατάλυμα, όπου τους υποδέχθηκε, οργισμένη. Οταν έβγαλαν τον σκύλο από το αυτοκίνητο, εκείνη «σκοτείνιασε» και τους είπε: «Μα, καλά, γιατί το φέρατε μαζί σας; Δεν το αφήνατε σπίτι το ζωντανό καλύτερα;». Δεν ανταπάντησαν. «Η παραλία είναι από εκεί», τους έδειξε με προτεταμένο το δάχτυλο, «αν όμως πάρετε μαζί σας ξαπλώστρα, να τη φέρετε πίσω και να τη βάλετε πάλι στη θέση της, στον κήπο», είπε με ύφος στρατηγού που μιλάει σε νεοσύλλεκτους. «Το δωμάτιο είναι από εκεί», τους έδειξε και πάλι με το δάχτυλο, χωρίς η ίδια να μετακινηθεί από τη θέση της.

Ούτε νερό

Ανέβηκαν στο δωμάτιο, το οποίο ήταν πράγματι ευρύχωρο. Ανοιξαν το ψυγείο και δεν βρήκαν μέσα ούτε ένα μπουκάλι νερό. Κατέβηκαν στο κτίριο όπου βρισκόταν η υποδοχή και αναζήτησαν την κ. Μαρία, διότι στο απομακρυσμένο μέρος όπου βρισκόταν το κατάλυμα δεν υπήρχε η δυνατότητα αγοράς νερού. Η κ. Μαρία, όμως, ήταν άφαντη. Προφανώς είχε πάει να κοιμηθεί…

Πηγή: www.kathimerini.gr

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Αχρωμη Coca-Cola για τον... Σύντροφο


Η White Coke, ή αλλιώς «άχρωμη Coca-Cola», παρασκευάστηκε τη δεκαετία του ’40 για λογαριασμό του Ρώσου στρατάρχη Georgy Zhukov.

Ο Zhukov είχε δοκιμάσει το διάσημο αναψυκτικό κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά από μια συνάντηση που είχε με τον ομόλογό του, Dwight D. Eisenhower, φανατικό λάτρη του αναψυκτικού.

Δεδομένου ότι η Coca-Cola συμβόλιζε το απόλυτο σύμβολο του ιμπεριαλισμού, ο Ρώσος στρατάρχης δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση να φωτογραφηθεί πίνοντας ένα τέτοιο αναψυκτικό. Δεν δίστασε όμως να ζητήσει από την Coca-Cola να του φτιάξει ένα αναψυκτικό του οποίου η συσκευασία θα παρέπεμπε σε βότκα.

Η επιθυμία του στρατάρχη έφθασε μέχρι τα αυτιά του Αμερικάνου πρόεδρου Harry S. Truman, ο οποίος ζήτησε από τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της Coca-Cola να διευθετηθεί το θέμα.

Η εταιρεία ανέθεσε στα στελέχη της στο εργοστάσιο στην Αυστρία να παρασκευάσουν το αναψυκτικό χωρίς χρωστικές ουσίες, εκπαραθυρώνοντας την καραμέλα. Όπως και έγινε. Η άχρωμη Coca-Cola συσκευάστηκε σε γυάλινα μπουκάλια (η πρώτη φουρνιά μετρούσε 50 κιβώτια), που έφεραν ένα άσπρο καπάκι και ένα κόκκινο αστέρι στο κέντρο.

Η κίνηση αυτή της Coca-Cola είχε ως αποτέλεσμα να χαλαρώσουν οι κανονισμοί που αφορούσαν την εισαγωγή αγαθών στη ζώνη που έλεγχε η Σοβιετική Ένωση. Ως εκ τούτου, ενώ άλλα προϊόντα χρειαζόταν εβδομάδες για να περάσουν τα σύνορα, τα προϊόντα της αμερικάνικης εταιρείας περνούσαν χωρίς στάση στο τελωνείο…

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Αποφθέγματα διάσημων αντρών: Shep Hyken


«Ασχέτως πόσο η τεχνολογία και η καινοτομία έχουν αλλάξει τα τελευταία 30 χρόνια τον τρόπο που λειτουργεί το επιχειρηματικό γίγνεσθαι, ένα πράγμα παραμένει πάντα σταθερό. 
Αν δεν φερθείς στον πελάτη όπως πρέπει και όπως αυτός περιμένει να του φερθείς, θα αναζητήσει κάποιον που θα το κάνει».

Shep Hyken (διεθνούς φήμης ομιλητής σε θέματα εξυπηρέτησης πελατών)

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Το διαβόητο Club 18-30 έριξε τίτλους τέλους


Το Club 18-30, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1960 για να προσφέρει πακέτα ξέφρενων διακοπών σε νησιά, που απευθύνονταν σε νέους και εργένηδες, ηλικίας 18 έως 30, αλλά  και ζευγάρια που ήθελαν να ταξιδέψουν χωρίς οικογένειες ή παιδιά, πλέον αποτελεί παρελθόν.

Σύμφωνα με τον Thomas Cook, που την εξαγόρασε το 1998, η λειτουργία του τερματίστηκε στις 27 Οκτωβρίου, με ένα ταξίδι από το Μάντσεστερ στο Μαγκάλουφ της Μαγιόρκα. προκειμένου ο όμιλος να απαγκιστρωθεί από μοντέλα διακοπών που θεωρούνται ξεπερασμένα και να εστιάσει την προσοχή του σε άλλες αγορές-στόχους.

Το Club 18-30 γνώρισε στιγμές δόξας τις δεκαετίες ’90 και 2000, όταν και οι χαμηλές τιμές στα αεροπορικά εισιτήρια το έκαναν πιο ελκυστικό (τα χρόνια εκείνα έστελνε περίπου 100.000 άτομα στο εξωτερικό), ωστόσο σήμερα θεωρείται παρωχημένο.  Με μέσο όρο ηλικίας τα 19 έτη και με το ένα τρίτο των πελατών να κάνει για πρώτη φορά διακοπές μακριά από την οικογένεια, ήταν φανερό ότι απευθυνόταν σε όσους αναζητούσαν –χωρίς να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη- να ξεφύγουν, να διασκεδάσουν μέχρις εσχάτων.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι πλέον οι νέοι αποφεύγουν τις έντονες, γεμάτες αλκοόλ και αχαλίνωτο σεξ, διακοπές και πλέον προσανατολίζονται σε προορισμούς που “πουλάνε” περισσότερο στο Instagram και εν γένει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς έτσι θα μπορέσουν να δημοσιεύσουν εικόνες για να κάνουν τους φίλους τους να ζηλέψουν.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι διακοπές sex-and-booze (σεξ και μέθη) σε θέρετρα, όπως τα Μάλια στην Κρήτη, ο Λαγανάς στη Ζάκυνθο και η Αγία Νάπα στην Κύπρο, φθάνουν στο τέλος τους. Ευκαιρία γι’ αυτούς τους προορισμούς να επανατοποθετηθούν στην αγορά και να αποτινάξουν από πάνω τους την εικόνα του φθηνού, μαζικού τουρισμού όπου όλα επιτρέπονται.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Ιταλική εταιρεία με ρούχα ονομάστηκε (αφού κέρδισε τη δικαστική διαμάχη)... Steve Jobs


Το 2012 δύο αδέρφια από την Νάπολη της Ιταλίας, οι Vincenzo και Giacomo Barbato, αναζητούσαν ένα πιασάρικο όνομα για την εταιρεία ρούχων και αξεσουάρ που είχαν στα σκαριά. Κάνοντας μια έρευνα αγοράς,  παρατήρησαν, προς μεγάλη τους έκπληξη, ότι μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο, η Apple, δεν σκέφτηκε ποτέ να κατοχυρώσει το όνομα του ιδρυτή της, αναμφίβολα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα παγκοσμίως.

Τα δύο αδέρφια, χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισαν να κατοχυρώσουν το όνομα και να ονομάσουν την εταιρεία τους Steve Jobs. Όπως αναμενόταν, η Apple υπέβαλε μήνυση εναντίον των δύο αδερφών εστιάζοντας στο λογότυπο της εταιρείας, που προσομοίαζε το δικό της, καθώς αποτελείτο από ένα J, με μια δαγκωνιά στη δεξιά πλευρά και ένα φύλλο πάνω του για τελεία. 

Δυστυχώς για την ίδια, το ευρωπαϊκό δικαστήριο αποφάνθηκε, το 2014, ότι το J δεν είναι φαγώσιμο (όπως είναι δηλαδή το μήλο της Apple) και για τον λόγο αυτό δεν αντιγράφει το λογότυπο του αμερικάνικου κολοσσού.

Έτσι, τα αδέρφια Barbato κατάφεραν να αποκτήσουν τα δικαιώματα να ονομάσουν την επιχείρησή τους Steve Jobs και να βγάλουν στην αγορά ρούχα, όπως τζιν, μπλουζάκια, αλλά και τσάντες κ.λπ. 


Δεν αποκλείουν, μάλιστα, στο κοντινό μέλλον να λανσάρουν και καινοτόμα τεχνολογικά αγαθά, πάντα με την ονομασία Steve Jobs. Όπως ισχυρίζονται, σεβόμενοι το όνομα του συνιδρυτή της Apple, δεν έχουν σκοπό να βγάλουν στην αγορά προϊόντα χαμηλής ποιότητας.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

Ρετιρέ αποκλειστικά για... influencers (προς 15.000 δολάρια το μήνα...)


Ρετιρέ στη Νέα Υόρκη απευθύνεται αποκλειστικά σε influencers.

Οι influencers των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γνωρίζουν πολύ καλά τη δύναμη της εικόνας και δη της φωτογραφίας ή του βίντεο.

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, μία εταιρεία, η Village Marketing, που απαρτίζεται αποκλειστικά από γυναίκες εργαζόμενες, αντιλήφθηκε τι χρειαζόταν απεγνωσμένα οι influencers πελάτισσές της: ένα ελκυστικό σκηνικό για φωτογραφίες.

Για να ικανοποιήσει λοιπόν αυτή την ανάγκη, η Village Marketing νοίκιασε και διακόσμησε ένα διαμέρισμα αποκλειστικά για influencers, προκειμένου να ποζάρουν και να προωθήσουν τα προϊόντα που διαφημίζουν.

Το εν λόγω διαμέρισμα, που είναι διακοσμημένο με χρώματα που αγαπούν οι millennials καθώς και άλλα Instagram στοιχεία (π.χ. ροζ καναπέ και μαρμάρινο μπάνιο), βρίσκεται στο SoHo του Μανχάταν, είναι 223 τετραγωνικά μέτρα και ενοικιάζεται προς 15.000 δολάρια το μήνα.

Ενδεικτικό της απήχησης που έχει το #VillageStudio, όπως είναι το όνομά του, είναι ότι όλο τον Οκτώβριο υπήρξε κλεισμένο από influencers.

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Η Aθήνα ο πιο ελκυστικός προορισμός για Airbnb. Στο παιχνίδι και η Εκκλησία...


Η πιο ελκυστική πόλη στην Ευρώπη για τους τουρίστες που θέλουν να διαμείνουν σε σπίτια της Airbnb είναι η Αθήνα, συμβάλλοντας κατά κάποιο τρόπο στην επιμήκυνση της τουριστικής σεζόν.
Ανάμεσα σε 18 ευρωπαϊκές πόλεις, η Αθήνα είναι μακράν ο πιο φθηνός προορισμός, με μέσο ημερήσιο ενοίκιο 52 ευρώ, ενώ ακολουθεί η Βουδαπέστη με 61 και το Βερολίνο με 70 ευρώ – πιο ακριβό είναι το Άμστερνταμ με 159 ευρώ.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στην Αθήνα γύρω στις 9-10 χιλιάδες καταχωρίσεις διαμερισμάτων ή ακινήτων που συνεργάζονται με την Airbnb – περίπου ένας στους δύο ιδιοκτήτες εκμεταλλεύεται περισσότερα από τρία διαμερίσματα (από τις υψηλότερες αναλογίες στην Ευρώπη).
Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι μέσα στον Οκτώβριο η πληρότητα που παρουσιάζουν  τα ακίνητα της Airbnb είναι της τάξης του 80% (!), αρκετά για να προσφέρουν στους ιδιοκτήτες τους  ένα μέσο μηνιαίο εισόδημα που αγγίζει τα 1.000 ευρώ.


Και η Εκκλησία στο χορό…

Το δάκτυλο στο μέλι θα βάλει πλέον και η Εκκλησία και συγκεκριμένα το Ίδρυμα της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, η οποία μπαίνει και αυτή στο παιχνίδι των βραχυχρόνιων μισθώσεων ακινήτων τύπου Airbnb.
Ο χώρος που θα εκμεταλλευτεί εμπορικά το εν λόγω ίδρυμα είναι ένα πολυώροφο κτήριο επί των οδών Μητροπόλεως 78 και Αιόλου. Στο ισόγειο του κτηρίου αναμένεται να λειτουργήσουν εμπορικά καταστήματα και στους ορόφους τουριστικά καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Οι εργασίες αποκατάστασης, που θα διαρκέσουν τρία χρόνια,  θα φθάσουν τα 700.000 ευρώ.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

10 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για την Sears


H Sears δεν υπήρξε απλώς μια ακόμη αμερικάνικη εταιρεία, αλλά, για δεκαετίες, η μεγαλύτερη λιανεμπορική αλυσίδα των ΗΠΑ. Ηταν μία εταιρεία που είχε περάσει, χάρη στους καταλόγους παραγγελιών και αργότερα με συμβατικά καταστήματα, βαθιά στο DNA του μέσου αμερικάνου καταναλωτή.
Δυστυχώς για τους Αμερικάνους, η Sears, η «Amazon» της εποχής της (όταν το τηλέφωνο και δη οι τηλεφωνικές παραγγελίες είχαν την τιμητική τους), όπως την αποκαλούσαν λόγω της ευρείας και ετερόκλητης γκάμας προϊόντων που διέθετε, αποτελεί πλέον παρελθόν, καθώς πριν λίγες ημέρες κήρυξε πτώχευση αδυνατώντας να πληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Αποτελεί, ωστόσο, και ένα εξαίρετο case study για το πώς μια επιχείρηση, που υπήρξε πρωτοπόρος στην εποχή της, μπορεί από την κορυφή να βυθιστεί στα τάρταρα.  Ας δούμε λοιπόν 10 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για την Sears:

Ø  H Sears ιδρύθηκε το 1888 από τον Richard Sears ως εταιρεία καταλόγων πώλησης ρολογιών μέσω ταχυδρομείου. Μάλιστα, ο πρώτος υπάλληλος της, ένας επιδιορθωτής ρολογιών, μπήκε στην επωνυμία - Sears, Roebuck & Co. Για τριάντα και πλέον χρόνια, όταν και εμπλούτισε την προϊοντική της γκάμα, θα ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία καταλόγων στην Αμερική.
Ø  Τα επόμενα χρόνια, ο κατάλογος των 500 σελίδων της Sears, γνωστός και ως η «Βίβλος του καταναλωτή», διέθετε σχεδόν τα πάντα: ρούχα, κοσμήματα, ποδήλατα, όργανα γυμναστικής, αυτοκίνητα, ακόμα και… σπίτια. Ο κατάλογος έφθανε σε 300.000 σπίτια, αγροτικών οικογενειών κυρίως, που είχαν απαυδήσει από τα ακριβά καταστήματα που δεν διέθεταν μεγάλη ποικιλία.
Ø  Τη δεκαετία του ’20, η έλευση του αυτοκινήτου συμβάλει στην μείωση των πωλήσεων μέσω ταχυδρομείου. Με τους καταλόγους να «ξεθωριάζουν», η Sears, που πιάνει το σφυγμό της αγοράς, αρχίζει να ανοίγει καταστήματα.  Μέχρι το 1931, οι πωλήσεις των καταστημάτων θα υπερκεράσουν αυτές των καταλόγων, ενώ το 1945 ξεπέρασε το ένα δισ. δολάρια, το οποίο με βάση τις σημερινές τιμές μεταφράζεται σε 13 δισ.
Ø  Το 1969 η Sears, ούσα η μεγαλύτερη λιανεμπορική αλυσίδα στον κόσμο, ξεκινά την ανέγερση, στο Σικάγο, του Sears Tower, του υψηλότερου τότε κτιρίου στον κόσμο. Ο 110όροφος ουρανοξύστης, που κόστισε 100 εκατ. και ήταν έτοιμος σε τέσσερα χρόνια, πρωταγωνίστησε σε αμέτρητες ταινίες και, δυστυχώς για την ίδια την εταιρεία, θα συμβόλιζε την αρχή του τέλους…
Ø  Η κυριαρχία της αρχίζει να ξεθυμαίνει από τη δεκαετία του ’70 όταν εμφανίστηκαν πιο φθηνοί λιανέμποροι όπως η Walmart και τα Kmart. Το 1991, μάλιστα, η πρωτοκαθεδρία θα περάσει στην Walmart.
Ø Η εταιρεία αρχίζει να προσφέρει μια σειρά από χρηματοοικονομικά προϊόντα και ασφαλιστικές αλλά και κτηματομεσιτικές υπηρεσίες (ονομάστηκε socks and stocks strategy), ενώ βγάζει και τις δικές της γραμμές προϊόντων. Η πώληση τόσο ετερόκλητων προϊόντων, που επέφερε τη σύγχυση στους καταναλωτές,  αναμφίβολα υπήρξε το πρώτο ατόπημά της.
Ø  Τη δεκαετία του ’90, η Sears διακόπτει αρκετές από τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες αλλά και τη χρήση του καταλόγου. Κάνει το ίδιο το 2003, όταν πουλάει το τμήμα των πιστωτικών καρτών για να εστιάσει στη λιανική – αργότερα θα πουλήσει το κτηματομεσιτικό αλλά και τις δικές της μάρκες. Το εν λόγω τμήμα είχε ξεπεράσει σε πωλήσεις το αντίστοιχο της λιανικής και αντιστοιχούσε στο 60% της συνολικής κερδοφορίας του ομίλου…
Ø  Μολονότι στον 21ο αιώνα το online εμπόριο και ιδιαίτερα η Amazon αρχίζουν να κυριαρχούν, η Sears δυσκολεύεται να συμβιβαστεί με τη νέα πραγματικότητα. Οι πωλήσεις πέφτουν και η εταιρεία αναγκάζεται να κλείσει εκατοντάδες καταστήματα. Την ίδια στιγμή, όσα καταστήματα παραμένουν σε λειτουργία παρουσιάζουν μια θλιβερή εικόνα (χωρίς συντήρηση, με ελάχιστο προσωπικό και με μισοάδεια ράφια), σε μια προσπάθεια να μειωθούν τα κόστη.
Ø  Εντωμεταξύ, ο CEO της εταιρείας χαρακτηρίζεται από σχετικές έρευνες ως «ο πιο μισητός CEO της Αμερικής», με το προσωπικό της εταιρείας να τον θεωρεί αποκλειστικά υπεύθυνο για το κατάντημα της άλλοτε κραταιάς επιχείρησης. Στα χρόνια του, μάλιστα, πολλά υψηλόβαθμα στελέχη εγκατέλειψαν εξαιτίας του το πλοίο που βυθιζόταν.
Ø  Πριν λίγες ημέρες, ανακοινώθηκε ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα έκλειναν και τα τελευταία 142 καταστήματα της Sears. Ο βασιλιάς είναι πια –και με τη βούλα- γυμνός.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Αποφθέγματα διάσημων αντρών: Richard Branson


«Να εκπαιδεύσεις τους ανθρώπους σου τόσο καλά ώστε να μπορούν να φύγουν. Να τους φερθείς τόσο καλά, πού δεν θα θέλουν να φύγουν.

Πρόσεξε τους ανθρώπους σου και θα προσέξουν την επιχείρησή σου. Είναι τόσο απλό.

Οι πιστοί υπάλληλοι είναι κεφάλαιο για μία επιχείρηση, όχι βάρος».

Σοφές κουβέντες, που προέρχονται από έναν θρύλο του επιχειρείν, τον Richard Branson, ιδρυτή του πολυσχιδούς ομίλου Virgin και έναν από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο, ο οποίος, αξίζει να σημειωθεί, ξεκίνησε από το μηδέν.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

10 Πανάκριβες Κατασκευές που Ερημώνουν (Μέρος Τέταρτο-τελευταίο)

 Νησί Ηashima, Ιαπωνία

Το Νησί Hashima, ή αλλιώς «Νησί Φάντασμα», υπήρξε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον κόσμο, αλλά έκτοτε κανένας δεν έχει κατοικήσει εκεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το νησί φημιζόταν για τα κερδοφόρα υποθαλάσσια ανθρακωρυχεία ορυχεία της Mitsubishi, τα οποία όμως έκλεισαν το 1974, αναγκάζοντας τους κατοίκους του να το εγκαταλείψουν.

Στο νησί, που βρίσκεται κοντά στο Ναγκασάκι, χτίστηκαν από τις αρχές του 20ού αιώνα, σχολεία, νοσοκομεία, κινηματογράφοι. Οι κάτοικοί του ήταν εργάτες των ορυχείων που ζούσαν σε πολυώροφα κτίρια μαζί με τις οικογένειες τους. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου λειτούργησε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, οπότε Κορεάτες και Κινέζοι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν και υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία προς όφελος της Mitsubishi.

Τη δεκαετία του ’50, ο πληθυσμός του νησιού, που μετά βίας έφθανε το ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο, έφθασε στους 5.259 κατοίκους, όντας ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη του κόσμου. Το 1974 έφυγαν και οι τελευταίοι κάτοικοι, καθώς η παραγωγή άνθρακα στην Ιαπωνία μειώθηκε και πολλά ορυχεία της χώρας έκλεισαν.

Το έρημο πλέον νησί, που μέχρι το 2002 άνηκε στην οικογένεια Mitsubishi, αποτέλεσε το σκηνικό για πολλές ταινίες, καθώς τα έπιπλα, τα παιχνίδια των παιδιών και αντικείμενα καθημερινής χρήσης βρίσκονται ακόμα στα σπίτια και θυμίζουν το παρελθόν του.

Πάρκο Wonderland,  Πεκίνο

Προοριζόταν να γίνει το αντίπαλο δέος της Disneyland στο Παρίσι, ωστόσο η κατασκευή του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο λόγος για την Wonderland, ένα πάρκο ψυχαγωγίας, που θα ήταν το μεγαλύτερο στην Ασία, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Πεκίνο.

Το μεγαλεπήβολο «πάρκο των παραμυθιών», όπως θα το αποκαλούσαν, θα κάλυπτε περίπου 500 στρέμματα γης και αποσκοπούσε να προσελκύσει εκατομμύρια επισκέπτες και να αποφέρει κέρδη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως.

Παρ’ όλα αυτά, το πάρκο δεν θα άνοιγε ποτέ τις πόρτες του. Η γραφειοκρατία, ο χαρακτηρισμός της περιοχής ως δασική και τα οικονομικά προβλήματα που παρουσιάστηκαν, έβαλαν πρόωρα, το 1998, ταφόπλακα στα όποια σχέδια.

Τα κτίρια εγκαταλείφθηκαν, ενώ το μεγάλο κάστρο, που θα αποτελούσε το στολίδι του πάρκου, υπέστη φθορές και ζημιές, λόγω της έλλειψης συντήρησης, με αποτέλεσμα, το 2008, όταν έγινε μια ακόμη προσπάθεια να ξαναρχίσουν τα έργα, να μην έχουν πάλι αίσιο τέλος. Το 2013, το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου, εκτός από το κάστρο, κατεδαφίστηκε και μαζί του έσβησαν όλες οι ελπίδες για τη δημιουργία του.

Διεθνές Αεροδρόμιο  Ελληνικού, Ελλάδα

Πρόκειται, σύμφωνα πάντα με τον Business Insider, για την ακριβότερη κατασκευή στον κόσμο, που ρημάζει και για χρόνια έχει αφεθεί στη μοίρα του.

Υπήρξε για χρόνια (οι εργασίες κατασκευής του ξεκίνησαν το 1938, αλλά διακόπηκαν με την την έναρξη του Πολέμου), μέχρι το 2001, το κύριο αεροδρόμιο της Ελλάδας και εξυπηρετούσε πάνω από 12 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως.

Η μετεγκατάστασή του στο Ελ. Βενιζέλος, σήμανε και την εγκατάλειψή του, μολονότι αποτελούσε έναν τεράστιο χώρο-φιλέτο. Πολλά σχέδια, όλα αυτά τα χρόνια, και προτάσεις για την αξιοποίησή του έπεσαν στο κενό καθώς σκόνταψαν στη γραφειοκρατία και στα συμφέροντα.

Αναμένεται, πάντως, μετά από αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, να μπουν μπουλντόζες, για λογαριασμό της Lamda Development, μέσα στο 2019. Οι παρεμβάσεις θα περιλαμβάνουν κατοικήσιμες περιοχές, χώρους πρασίνου, ξενοδοχεία, καζίνο, εμπορικά κέντρα, θεματικά πάρκα, μουσεία, αθλητικές εγκαταστάσεις και άλλα.

Αν όντως κάποια στιγμή ολοκληρωθεί το νέο μητροπολιτικό πάρκο, θα είναι μεγαλύτερο ακόμη και από το Hyde Park του Λονδίνου. Υπολογίζεται ότι σε πλήρη λειτουργία θα δημιουργήσει 70.000 θέσεις εργασίας, θα αποφέρει έσοδα που θα φθάνουν το 2% του ΑΕΠ και θα προσελκύσει ένα εκατομμύριο τουρίστες το χρόνο.



Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Κάλυμνος: από τα σφουγγάρια στην αναρρίχηση...


Ανέκαθεν η Κάλυμνος φημιζόταν για τα σφουγγάρια της. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, ελέω και της παρακμής της σπογγαλιείας, ο εν λόγω τουριστικός προορισμός αποφάσισε να εμπλουτίσει το τουριστικό προϊόν του, επεκτείνοντας έτσι την τουριστική σεζόν. Τα άγονα βράχια, που για αιώνες οι κάτοικοι θεωρούσαν κατάρα, έχουν πια μετατραπεί σε ευλογία (ένα εξαίρετο παράδειγμα για το πώς η κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία).

Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ένα νέο τουριστικό προϊόν ξεπρόβαλλε στην Κάλυμνο, ένα νησί που θεωρείται από τους ειδικούς ως ο κορυφαίος αναρριχητικός προορισμός στον κόσμο. Περίπου 10.000-15.000 άτομα, από τον Απρίλιο μέχρι τον Νοέμβριο, επισκέπτονται τη νοτιοδυτική ακτή του νησιού, όπου βρίσκονται τα «καταραμένα» βράχια της Καλύμνου.

Πολλοί επιχειρηματίες αντιλήφθηκαν τη νέα τάση και επέτυχαν ανέξοδα σχετικά να προσαρμοστούν στις ανάγκες του νέου τους κοινού. Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη, που η κορυφαία αμερικάνικη κατασκευάστρια εταιρεία ρούχων και εξοπλισμού υπαίθρου, η North Face, λάνσαρε, με αφορμή το παγκόσμιο φεστιβάλ αναρρίχησης που διοργανώθηκε στο νησί το 2012, μια νέα σειρά προϊόντων με την επωνυμία Kalymnos.

Πριν από λίγες μέρες, μάλιστα, από τις 5 μέχρι τις 7 Οκτωβρίου, συνδιοργανώθηκε (από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και το Δήμο Καλυμνίων) με μεγάλη επιτυχία το Αναρριχητικό Φεστιβάλ Καλύμνου, η μεγάλη γιορτή της αναρρίχησης, που ουσιαστικά προωθεί την Κάλυμνο στο εξωτερικό, όπου συμμετείχαν εκατοντάδες αναρριχητές από όλο τον κόσμο, ζωντανοί θρύλοι και εν ενεργεία αθλητές της μοντέρνας αθλητικής αναρρίχησης βράχου.

Πώς ξεκίνησαν όλα…

Η αναρρίχηση ξεκίνησε το 1997, όταν ένας Ιταλός αναρριχητής, οAndrea di Bari ανακάλυψε σχεδόν τυχαία κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών του διακοπών το αναρριχητικό ενδιαφέρον της Καλύμνου και τα «χαρισματικά» της βράχια. Την ίδια χρονιά άνοιξε τις πρώτες 40 διαδρομές, ενώ δύο χρόνια αργότερα (όταν ανοίχτηκαν περισσότερες και καλύτερες διαδρομές), με αφορμή ορισμένες δημοσιεύσεις σε περιοδικά, κατέφτασαν κι άλλοι ενθουσιασμένοι αναρριχητές, με τρυπάνια και βύσματα.

Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Καλύμνου

Ο χαρακτηρισμός της Καλύμνου ως «Μέκκα της αναρρίχησης» δεν ήρθε τυχαία. Το νησί διαθέτει καλά οργανωμένες και ασφαλείς διαδρομές, εξαιρετική ποιότητα βράχων, θέα στο Αιγαίο, και μπορεί να προσελκύσει τόσο τον άπειρο όσο και τον έμπειρο λάτρη του σπορ της αναρρίχησης.

Την ίδια στιγμή, η ποικιλομορφία των ακτών, των απόκρημνων βράχων, η ύπαρξη επιβλητικών σπηλιών και το ήπιο κλίμα καθιστούν την Κάλυμνο ιδανικό προορισμό για τους αναρριχητές για τουλάχιστον 7-8 μήνες το χρόνο – αρκετοί ξένοι αναρριχητές, ελέω ελλιπούς σύνδεσης του νησιού το χειμώνα, διαμένουν αρκετούς μήνες στο νησί ή αγοράζουν και σπίτια, δημιουργώντας έτσι μια «κοινότητα αναρριχητών».

To προφίλ του αναρριχητή

Οι αναρριχητές, που διαμένουν για 7-10 μέρες σε αξιοπρεπή ενοικιαζόμενα δωμάτια (υπολογίζεται ότι γίνονται 150.000 διανυκτερεύσεις το χρόνο μόνο από αναρριχητές) και απαιτούν το καλό και οικονομικό φαγητό σε ταβέρνα, έχουν μαζί τους εξοπλισμό αξίας άνω των 1500 ευρώ. Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι, η συγκεκριμένη ομάδα δεν αποτελείται από νεαρούς, αλλά από οικογένειες με παιδιά, ακόμη και συνταξιούχους, που επισκέπτονται «τη Μέκκα της αναρρίχησης», όπως αποκαλείται σήμερα, για να ανακαλύψουν μερικές από τις 2.500 αναρριχητικές διαδρομές, αρκετές από τις οποίες –με φόντο πάντα το απέραντο γαλάζιο- κόβουν την ανάσα.

Η συντριπτική πλειονότητα των αναρριχητών είναι ξένοι (μόλις το 1% είναι Έλληνες), προερχόμενοι κυρίως από Αμερική, Καναδά, χώρες της Ε.Ε.  (δεν είναι τυχαίο ότι η Αυστρία μετρά περίπου δύο εκατομμύρια αναρριχητές ενώ η Γερμανία τέσσερα) και Ιαπωνία. Για πολλούς  Ιάπωνες αναρριχητές, μάλιστα, η Κάλυμνος  είναι το μοναδικό μέρος  που γνωρίζουν από Ελλάδα.

Η συμβολή της νεολαίας…

Καλύμνιοι μαθητές έφτιαξαν ειδική εφαρμογή (τα έσοδα της οποίας διατίθενται στη συντήρηση των διαδρομών και την ενίσχυση της Ομάδας Διάσωσης). forum για την επικοινωνία των αναρριχητών, αλλά και την ιστοσελίδα www.kalymnosclimbing-esc.gr που αποτελεί έναν πλήρη ταξιδιωτικό οδηγό που παρουσιάζει όλες τις πτυχές του νησιού, για αναρριχητές και μη, με πληροφορίες για τις αναρριχητικές διαδρομές, για κατάδυση και πεζοπορία, για την ιστορία και την παράδοση του νησιού, για τους ανθρώπους του, τα ήθη και τα έθιμα.

Το μέλλον…

Στο νησί, πάντως, δεν επαναπαύονται καθώς τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες για την ανάπτυξη και άλλων μορφών εναλλακτικού τουρισμού, όπως ο καταδυτικός, περιπατητικός και γαστρονομικός τουρισμός, προκειμένου να προσεγγιστούν και άλλες αγορές-στόχοι.


Σαλάτες, χυμοί και... κάρτες επιβράβευσης από κυλικεία στο Ηράκλειο...


Βγάζω το καπέλο σε ορισμένα δημοτικά σχολεία του Ηρακλείου, στην Κρήτη, στα οποία τα κυλικεία πράττουν αυτό που θα έπρεπε δια νόμου να γίνεται σε όλα τα σχολεία της χώρας. 

Τα κυλικεία αυτά έχουν αντικαταστήσει τις λαδερές τυρόπιτες, τις ζαμπονοτυρόπιτες και τα γαριδάκια-πατατάκια, με τα οποία οι περισσότεροι μεγαλώσαμε, με πιο υγιεινές επιλογές όπως σαλάτες με ντομάτα-αγγούρι-φέτα και άλλα υγιεινά υλικά, κρέπες με ταχίνι – μπανάνα – γιαούρτι και μέλι, φυσικούς χυμούς και μπάρες δημητριακών.

Αυτό όμως που μου άρεσε περισσότερο ήταν ότι πλέον το μάρκετινγκ έχει μπει δυναμικά και σε αυτό τον χώρο - και δεν αναφέρομαι μόνο στο ότι αφουγκράζεται τις ανάγκες του κοινού. Πολλοί από αυτούς τους ιδιοκτήτες των κυλικείων σκέφτηκαν τρόπους για να επιβραβεύσουν τον πελάτη που κάνει επαναλαμβανόμενες αγορές (και φυσικά, ταυτόχρονα, να τον αποτρέψουν να αναζητήσει άλλες εναλλακτικές, π.χ. από το φούρνο της γειτονιάς).

Τι έκαναν λοιπόν; Εφτιαξαν καρτέλες με σφραγίδες (σε κάθε γεύμα αντιστοιχεί μια σφραγίδα), όπου ο μαθητής αποκτά ένα δωρεάν γεύμα όταν συμπληρώσει πέντε σφραγίδες - αν συμπληρώσει όλη την καρτέλα έχει δώρο μια τσάντα με σχολικά είδη (με τη συμπλήρωση περισσότερων καρτελών μέσα στη χρονιά ο μαθητής συμμετέχει σε κλήρωση για ένα τάμπλετ).

Μπράβο λοιπόν σε αυτά τα κυλικεία και εύχομαι να υπάρξουν σύντομα και μιμητές. Ας μάθουν τουλάχιστον τα παιδιά μας αυτό που εμείς, ως παιδιά, δεν μάθαμε ποτέ: την αξία της υγιεινής διατροφής…

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

"Κάλπικες" μία στις τρεις κριτικές στο TripAdvisor


Δυστυχώς, οι πλαστές κριτικές που δημοσιεύονται σε sites που φιλοξενούν κριτικές, όπως το TripAdvisor, η Booking, αλλά και οι κριτικές που φιλοξενούνται στην Google, έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα. Το πρόβλημα είναι εντονότερο για το TripAdvisor (με περίπου 661 εκατ. κριτικές που καλύπτουν περίπου 7,7 εκατ. καταλύματα, αεροπορικές εταιρείες, εμπειρίες και εστιατόρια) καθώς, σε αντίθεση με ότι ισχύει στην Booking, δεν απαιτείται επαλήθευση της κράτησης του ατόμου που έχει δημοσιεύσει την κριτική.

Οι πλαστές κριτικές δημιουργούνται είτε μέσω εσκεμμένης παραπλάνησης είτε μέσω επιπόλαιης βαθμολόγησης από τους ίδιους τους χρήστες. Πολλά ξενοδοχεία και εστιατόρια εξαγοράζουν συστηματικά θετικές κριτικές (με 69 λίρες μπορεί κάποιος να έχει 10 κριτικές), βάζουν τους υπαλλήλους τους να γράψουν εξυμνητικά σχόλια ή ανεβάζουν κριτικές που υποσκάπτουν τη φήμη των ανταγωνιστών τους. Την ίδια στιγμή, αρκετοί χρήστες βαθμολογούν επιπόλαια (π.χ. «ας του βάλουμε δύο αστέρια για πλάκα», «μας κέρασε στο τέλος, ας του βάλουμε πέντε στα πέντε) ή απλώς δεν πήραν αυτό που ήθελαν (π.χ. δωρεάν γεύμα ή αναβάθμιση δωματίου).

Μια πρόσφατη έρευνα σε μερικές δεκάδες χιλιάδες κριτικών στο TripAdvisor κατέδειξε ότι τα ξενοδοχεία B&B (Bed and Breakfast) που συγκεντρώνουν τις υψηλότερες βαθμολογίες έχουν διπλάσιες ψεύτικες κριτικές. Σύμφωνα με την έρευνα, το ποσοστό των ψεύτικων κριτικών ανέρχεται στο 32,9% (μία στις τρεις), ενώ στην περίπτωση των B&B ανεβαίνει στο 41,9%.

Όπως αναμενόταν, το TripAdvisor χαρακτήρισε αυτά τα ευρήματα ως ανακριβή και παραπλανητικά, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι μάχεται ενάντια στις ψευδείς κριτικές. Πριν λίγο καιρό όμως,  κατηγορήθηκε για χειραγώγηση αξιολογήσεων, καθώς κατέβαζε επανειλημμένα από την ιστοσελίδα της αρνητικές αξιολογήσεις όπου οι χρήστες αναφέρονταν σε σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον τους σε τουριστικά θέρετρα.

Πάντως, πριν λίγες ημέρες είχαμε και την πρώτη καταδίκη ιδιοκτήτη εταιρείας που πουλούσε θετικές κριτικές στο TripAdvisor (το οποίο παρουσιάστηκε στη δίκη ως ενάγων) σε επιχειρήσεις στον κλάδο της φιλοξενίας. Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας καταδικάστηκε σε φυλάκιση εννέα μηνών και κλήθηκε να καταβάλει 8.000 ευρώ για έξοδα και αποζημιώσεις. Την ίδια στιγμή, η δημοφιλής πλατφόρμα τιμώρησε τις επιχειρήσεις που αγόραζαν τις υπηρεσίες του υποβαθμίζοντάς τες στην κατάταξη.

Απόρροια όλων αυτών ίσως είναι και το γεγονός ότι αρκετοί χρήστες αρχίζουν και γυρνούν την πλάτη τους στις κριτικές. Σε μια πρόσφατη έρευνα στην Αμερική, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (53%) δήλωσε ότι δεν εμπιστεύεται κανένα από τα κορυφαία sites κριτικών και μάλιστα κατονόμασε ως την πιο αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης την παραδοσιακή επικοινωνία «από στόμα σε στόμα».

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Οργή των Ναπολιτάνων για ελληνική εταιρεία καφέ...


Ελληνική εταιρεία έβγαλε στη Νάπολη φακελάκια ζάχαρης όπου πάνω στη συσκευασία απεικονίζονταν το πρόσωπο του «Νονού» Μάρλον Μπράντο, ένα πιστόλι και ο Ντιέγκο Μαραντόνα, που μεσουράνησε στην ομάδα της πόλης. Το κερασάκι στην τούρτα, πέραν των ετερόκλητων εικόνων, ήταν η φράση «Ζειν επικινδύνως» (Vivere pericolosamente), που θεωρήθηκε ότι προσβάλλει τον χαρακτήρα των κατοίκων της Νάπολης.

Πέρα από τους Ναπολιτάνους, αρκετοί εκ των οποίων διοχέτευσαν την οργή τους (για την εταιρεία και εν γένει την Ελλάδα) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμα και η ελληνική κοινότητα της Νάπολης και της Καμπανίας καταδίκασε απερίφραστα την διαφημιστική εκστρατεία της ελληνικής εταιρείας Coffeland Ltd.

Μετά από αυτή την επική γκάφα, ο γενικός διευθυντής της Coffeland Ltd ζήτησε πάραυτα συγγνώμη και διέταξε αμέσως τη διακοπή της διαφημιστικής εκστρατείας και της διανομής των συσκευασιών.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Γιατί η Marriott κλήθηκε να πληρώσει 600.000 δολάρια...



Υπήρξε συνήθης πρακτική πολλών ξενοδοχειακών μονάδων που διέγνωσαν έναν «άκομψο» τρόπο για να αυξήσουν την κερδοφορία τους. Μιλάμε για το εσκεμμένο μπλοκάρισμα του Wi-Fi, με τη χρήση εξελιγμένου λογισμικού, προκειμένου οι επισκέπτες να πληρώσουν για να αποκτήσουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Σε ένα τέτοιο περιστατικό, το 2014, η αρμόδια για θέματα επικοινωνιών Επιτροπή στις Ηνωμένες Πολιτείες, FCC, επέβαλε «τσουχτερό» πρόστιμο ύψους 600.000 σε ξενοδοχείο της Marriott, στο Nashville.

Το εν λόγω ξενοδοχείο, εκμεταλλευόμενο μια εκδήλωση στο συνεδριακό χώρο του, μπλόκαρε το Wi-Fi για να χρεώνει τους παρευρισκόμενους μέχρι και 1.000 δολάρια ανά συσκευή για να αποκτήσουν πρόσβαση στο δίκτυο.

Μολονότι αρχικά το ξενοδοχείο χαρακτήρισε την εν λόγω ενέργεια ως «έννομη», επικαλούμενη πληθώρα παραδειγμάτων από βιομηχανίες, πανεπιστήμια και νοσοκομεία, εντούτοις η αλυσίδα Marriott δήλωσε ότι θα καταβάλλει κανονικά το πρόστιμο.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Puma: Διαφημιστική καμπάνια με την υψωμένη γροθιά του ολυμπιονίκη Tommie Smith


Λίγες μόλις εβδομάδες μετά τη διαφημιστική καμπάνια της Nike στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Colin Kaepernick, ο αθλητής του ράγκμπι που πριν από μερικά χρόνια είχε μείνει γονατιστός κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εθνικού ύμνου, ως αντίδραση στις φυλετικές ανισότητες στις ΗΠΑ, μια άλλη εταιρεία αθλητικών ειδών παρουσιάζει τη δική της «τολμηρή» εκστρατεία.

Πρόκειται για την Puma και την διαφημιστική καμπάνια #REFORM. Πρωταγωνιστής αυτής είναι ο Tommie Smith ο οποίος, κατά τη διάρκεια της απονομής του χρυσού μεταλλίου που κέρδισε στην Ολυμπιάδα του 1968 στο Μεξικό, έμεινε σκυφτός, υψώνοντας στον αέρα το δεξί του χέρι (φορώντας ένα μαύρο γάντι) σε σφιγμένη γροθιά, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον αγώνα των μαύρων ενάντια στο ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις.

Η νέα καμπάνια του γνωστού brand θα αποτελείται από διάφορα events, online και μη, κατά τη διάρκεια των οποίων διάφορες γνωστές προσωπικότητες θα καλούν τον κόσμο να υψώσει τις γροθιές του, ανεβάζοντας φωτογραφίες και στα social media. Στόχος θα είναι η συγκέντρωση χρημάτων για διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Ο Smith φορούσε παπούτσια της Puma κατά τη διάρκεια του γεγονότος, το 1968, ενώ η εταιρεία ήταν σπόνσορας του συγκεκριμένου αθλητή για πολλές δεκαετίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δύο έγχρωμοι αθλητές αντιμετώπισαν, κατά την επιστροφή τους στην Αμερική, την μήνιν των "ανώτερων'' λευκών και δεν μπόρεσαν να βρουν επαγγελματική στέγη για χρόνια. 

Την ίδια τύχη, όμως είχε και ο Αυστραλός αθλητής, Peter Norman, που ήρθε δεύτερος, ο οποίος, γνωρίζοντας τις προθέσεις των δύο έγχρωμων αθλητών, φόρεσε στο πέτο του μια κονκάρδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οταν επέστρεψε στην Αυστραλία, γνώρισε την χλεύη των συμπατριωτών του, ενώ του απαγορεύτηκε να συμμετάσχει ξανά σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Πέθανε το 2006 και το φέρετρό του σήκωσαν οι δύο συναθλητές του...

Πηγή: προσαρμογή σε άρθρο του www.epixeiro.gr

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

10 Πανάκριβες Κατασκευές που Ερημώνουν (Μέρος Τρίτο)


Ξενοδοχείο Haludovo Palace, Κροατία

Το Haludovo Palace Hotel ανεγέρθηκε το 1971 και ήταν ένα πολυτελές ξενοδοχείο για τους εύπορους πελάτες της Δύσης, στο νησί Κρκ στη Μεσόγειο, τη δεκαετία του '70. Ηταν συνώνυμο της πολυτέλειας και της χλιδής (γνωστό και ως «ξενοδοχείο της αμαρτίας»), σε σημείο μάλιστα μία από τις πισίνες του να γεμίζει με σαμπάνιες.   

Ένα χρόνο μετά, ο ιδρυτής του περιοδικού  Penthouse,  Bob Guccione, επένδυσε σε αυτό 45 εκατ. δολ. (περίπου 250 εκατ. σε σημερινά χρήματα) και το μετονόμασε σε Penthouse Adriatic Club Casino, κίνηση ωστόσο που δεν τελεσφόρησε, με αποτέλεσμα να κηρύξει πτώχευση το 1973.

Το ξενοδοχείο, που πέρασε στο κομμουνιστικό καθεστώς, χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο προσφύγων κατά τον Πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Ιδιωτικοποιήθηκε το 1995 και τα επόμενα χρόνια άλλαξε διάφορους ιδιοκτήτες, χωρίς ωστόσο να ευημερήσει. Εκλεισε το 2001. 

Σήμερα, αν και έχει λεηλατηθεί το εσωτερικό του, οι εξωτερικές εγκαταστάσεις παραμένουν χωρίς σημαντικές φθορές.



San-Zhi  Resort,  Ταϊβάν

Πρόκειται για μια φουτουριστική πόλη στην επαρχία Σανζί της Ταϊβάν όπου όλα τα σπίτια έμοιαζαν με UFO. Ανεγέρθηκε το 1978 και αποσκοπούσε να καταστεί ένα πολυτελές παραθαλάσσιο θέρετρο για τους εύπορους επισκέπτες, κυρίως Αμερικάνους στρατιωτικούς που θα ολοκλήρωναν τη θητεία τους στην Ανατολική Ασία.

Ωστόσο, η κατασκευή του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω κυρίως κακοτεχνιών αλλά και μιας σειράς ανεξήγητων περιστατικών που το κατέστησαν στοιχειωμένο στη συνείδηση του κοινού. Σύμφωνα με μία θεωρία, το θέρετρο χτίστηκε πάνω σε νεκροταφείο Ολλανδών στρατιωτών που πολέμησαν στην Ταϊβάν στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι για την κατασκευή του καταστράφηκε το μεγάλο τσιμεντένιο άγαλμα ενός δράκου, που βρισκόταν στην είσοδο της πόλης και συμβόλιζε την καλή τύχη.

Οι εργασίες διακόπηκαν οριστικά δύο μόλις χρόνια μετά, το 1980, οπότε και απαγορεύτηκε η πρόσβαση, καθώς μια σειρά μυστηριωδών θανάτων, αυτοκτονιών αλλά και τροχαίων ατυχημάτων στοίχειωσαν το μέρος. Το 2008, παρά τις εκκλήσεις να μείνει έστω κι ένα από αυτά τα σπίτια και να αξιοποιηθεί ως μουσείο, όλες οι εξοχικές κατοικίες κατεδαφίστηκαν.