Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Προορισμοί σε απόγνωση: Η Σαντορίνη εκπέμπει SOS


Η Σαντορίνη είναι  ένα από τα διασημότερα ελληνικά νησιά αλλά και ο πιο instagrammable προορισμός. Είναι γνωστή για τα μοναδικά στον κόσμο ηλιοβασιλέματα, το ηφαίστειο και τις ηφαιστειογενείς παραλίες, τα υπόσκαφα σπίτια, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις εκκλησίες και τα παραδοσιακά μαγειρικά προϊόντα. 
Η Σαντορίνη θεωρείται ο ιδανικός προορισμός για μια ρομαντική απόδραση και φημίζεται ως «προορισμός γάμου» ή «ανανέωσης όρκων» για ζευγάρια από όλο τον κόσμο.
Είναι ενδεικτικό πως στο νησί σήμερα λειτουργούν τουλάχιστον 6 τουριστικά γραφεία που αναλαμβάνουν όλες τις απαραίτητες διαδικασίες και προετοιμασίες εκ μέρους των ζευγαριών και έχουν αποκλειστικούς πελάτες Κινέζους, Ιάπωνες και Ασιάτες. Επιπλέον, πακέτα γάμου προσφέρουν αρκετά ξενοδοχεία, αναλαμβάνοντας για τα μελλόνυμφα ζευγάρια και τους συγγενείς τους όλη τη διοργάνωση. Με βάση επίσημα στοιχεία, την προηγούμενη χρόνια τελέστηκαν 1000 πολιτικοί γάμοι επισήμως.
Πέραν των γάμων και των διαφόρων  τελετών, η Σαντορίνη δέχθηκε και πέρυσι αλλά και φέτος πληθώρα επισκεπτών, που υπερβαίνουν τα 2 εκατ. τουρίστες. Το 2018 το νησί των 25.000 κατοίκων είχε 5,5 εκατ. διανυκτερεύσεις, από 3,3 εκατ. το 2012, αύξηση της τάξεως του 60%! Στους παραπάνω αριθμούς θα πρέπει να προστεθούν και οι ημερήσιοι επισκέπτες, που έφθαναν ακόμα και τους 18.000 σε καθημερινή βάση - το 2018 καταγράφηκαν 474 αφίξεις κρουαζιερόπλοιων και 749.286 επιβάτες, έναντι 406 αφίξεων και 620.570 επιβατών το 2017.

Τα προβλήματα πνίγουν το νησί…
Σήμερα, η συνολική συμφόρηση του νησιού αποτελεί πρόβλημα τόσο για τους ίδιους τους τουρίστες όσο και για τους μόνιμους κατοίκους. Τα κυρία προβλήματα του υπερτουρισμού είναι η υπερβολική συμφόρηση των δημοσίων δρόμων και των μέσων μεταφοράς και κατ´ επέκταση ο δυσανάλογος αριθμός τουριστών ανά κάτοικο, τα κρουαζιερόπλοια που καταφθάνουν καθημερινά με τους τουρίστες να κυκλοφορούν παντού, η διαχείριση των αποβλήτων, η επιβάρυνση του περιβάλλοντος, η έλλειψη νερού και ενέργειας, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των βραχυπρόθεσμων μισθωμάτων τύπου Airbnb.
Την ίδια στιγμή καταγράφονται συνεχώς παράπονα ακόμη και τουριστών για άλλους επισκέπτες οι οποίοι με την αντικοινωνική συμπεριφορά τους διαταράσσουν την κανονικότητα του νησιού.
Παρ’ όλο όμως που έχει οικοδομηθεί το 15% του νησιού (αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία του νησιού), ενώ σε αλλά νησιά είναι μόλις 1-2%, το κυριότερο πρόβλημα εντοπίζεται στην εύρεση κατοικίας από τους εργαζόμενους κατά τη θερινή σεζόν (αναγκάζονται να ζουν σε άθλιες συνθήκες μέσα σε πρόχειρα παραπήγματα), αλλά και τους δασκάλους (εμφατική η περίπτωση δασκάλας που κατήγγειλε πρόσφατα την αισχροκέρδεια που επικρατεί στο νησί), καθώς οι ιδιοκτήτες προχωρούν στη βραχυχρόνια μίσθωση των ακινήτων, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν διαθέσιμα σπίτια.

Τα μέτρα-ασπιρίνες…
Ένα από τα ελάχιστα συγκεκριμένα μέτρα που ελήφθησαν ήταν το καθημερινό ανώτατο όριο για τους επιβάτες κρουαζιερόπλοιων, με μέγιστο όριο 8.000 ατόμων ημερησίως – από περίπου 11-14.000 που ήταν παλαιότερα. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μία ηλεκτρονική πλατφόρμα στην οποία οι εταιρείες κρουαζιέρας καταχωρούν τα προγράμματά τους. Φαίνεται ότι το μέτρο ήταν αποτελεσματικό όσον αφορά τον περιορισμό του αριθμού των επισκεπτών μιας ημέρας κρουαζιέρας, καθώς οι αφίξεις κρουαζιερόπλοιων μειώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Ένα άλλο μέτρο είναι η δημιουργία του Οργανισμού Διαχείρισης και Προβολής του Προορισμού (DMΜO), προκειμένου να γίνει ορθή διαχείριση των ολοένα και αυξανόμενων τουριστικών μαζών, καθώς και η λειτουργία του Τουριστικού Παρατηρητηρίου, που θα λειτουργεί σε συνεργασία του Δήμου με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια να επιμηκυνθεί η σεζόν, κάτι που ήδη έχει επιτευχθεί σε κάποιο βαθμό.

Αδηλο το μέλλον…
Κατά τα άλλα, η Σαντορίνη, που αντλεί από τον τουρισμό  1 δις. ευρώ ετησίως, είναι το κλασικό παράδειγμα που καταδεικνύει την ολιγωρία της πολιτείας, που αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος. 
Την ίδια στιγμή που οι περισσότερες πόλεις στο εξωτερικό που αντιμετωπίζουν προβλήματα υπερτουρισμού ήδη έχουν λάβει μέτρα, αρκετά από τα οποία έχουν μειώσει τις ροές τουριστών χωρίς όμως να επηρεαστεί η κερδοφορία τους, εμείς στρουθοκαμηλίζουμε και αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι οι στόχοι και τα νούμερα (π.χ. αύξηση επισκεψιμότητας) έχουν το τίμημά τους.
Η Σαντορίνη πια έχει φθάσει στο σημείο μηδέν. Πρέπει επιτέλους να κοιτάξει με υπευθυνότητα το αύριο, το πού θέλει να είναι σε 10 χρόνια. Αυτό που απέφευγε χρόνια να κάνει, πρέπει να γίνει τώρα. Αν δεν γίνει, αν δεν μπουν όρια και στόχοι, το νησί κινδυνεύει σε μερικά χρόνια να χάσει ότι παραδοσιακό στοιχείο του έχει απομείνει και να περάσει οριστικά στην ακροτελεύτια φάση ενός προορισμού, αυτή της παρακμής, Τότε νομοτελειακά και οι ίδιοι οι τουρίστες, που σήμερα περιδιαβαίνουν στα σοκάκια της, θα της γυρίσουν την πλάτη…

Πηγή: Επιμελημένο άρθρο-εργασία για το μάθημα του Τουριστικού Μάρκετινγκ του Αποστολόπουλου Δημήτρη, φοιτητή της Le Monde 


Επόμενη Κυριακή: Τουριστικοί προορισμοί σε απόγνωση: Ο δράκος του Κομόντο έλκει ορδές τουριστών



Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

Η Ακαδημία Πλάτωνα, η Ακρόπολη της Ρόδου και το... Κάστρο του Δράκουλα,,,


Στέλεχος κορυφαίου διεθνούς περιοδικού προορισμών δήλωσε κάποτε ότι «αν εμείς είχαμε την Ακαδημία Πλάτωνα, το πρώτο πανεπιστήμιο στον κόσμο όπου δίδαξε ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος, θα βγάζαμε εκατομμύρια κάθε χρόνο». Δυστυχώς στην Ελλάδα, μια χώρα πλούσια σε θέλγητρα και πολιτιστική κληρονομιά, διαχρονικά αδυνατούμε να εκμεταλλευτούμε εμπορικά τον πλούτο μας (ενδεικτικά να αναφέρω ότι ο χώρος στην Ακαδημία Πλάτωνος προορίζεται να γίνει εμπορικό κέντρο…).
Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα για ένα σεμινάριο στη Ρόδο και αποφάσισα να επισκεφτώ την Ακρόπολη της Ρόδου. Ένοιωσα μία απέραντη θλίψη. Μέσα σε μια οργιώδη βλάστηση ξεπρόβαλλαν τρεις κολώνες με τις υπόλοιπες να είναι πεσμένες στο έδαφος. Δεν υπήρχε η παραμικρή σήμανση ώστε να γνωρίζει ο δύσμοιρος τουρίστας τι έχει μπροστά του. Ούτε καν ένα περίγραμμα για να δούμε πώς ήταν κάποτε αυτό το μνημείο – δεν μιλάμε, φυσικά, για αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών. Αισθάνθηκα ντροπή ως Ελληνας βλέποντας τους Γιαπωνέζους να κατεβαίνουν από το ταξί για να φωτογραφίσουν και να αναζητήσουν -εις μάτην- πληροφορίες για αυτό το παραμελημένο μνημείο.
Αντίθετα, στο εξωτερικό προορισμοί που δεν έχουν το δικό μας «εκτόπισμα» έχουν καταφέρει να γίνουν ιδιαίτερα δημοφιλείς και να προσελκύουν ορδές τουριστών όχι τόσο χάρη στην εξαιρετική «πρώτη ύλη» που διαθέτουν, αλλά επενδύοντας σε… παραμύθια. Το τέρας του Λοχ Νες, ο Ρομπέν των Δασών, το Χωριό του Αη Βασίλη και το μπαλκόνι του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας είναι μερικά μόνο παραδείγματα που αποφέρουν εκατομμύρια σε έσοδα κάθε χρόνο και δημιουργούν χιλιάδες θέσεις άμεσης ή έμμεσης εργασίας.
Ωστόσο, η περίπτωση του Κάστρου του Δράκουλα στη κοντινή μας πρώην κομμουνιστική Ρουμανία αποδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο την άγνοια που επικρατεί στη χώρα μας για το destination marketing (μάρκετινγκ προορισμού) και το storytelling.
Το 1897 ο συγγραφέας Μπραμ Στόκερ έγραψε το μυθιστόρημα «Δράκουλας», μολονότι δεν επισκέφθηκε ποτέ την Ρουμανία, εμπνεόμενος από τον πραγματικό Βλαντ Τσέπες τον Παλουκωτή. Εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ότι το μυθιστόρημά του θα έβαζε την Ρουμανία στον τουριστικό χάρτη. Σε αυτό βέβαια συνέβαλε και το Χόλιγουντ με τις 250 και πλέον κινηματογραφικές υπερπαραγωγές που γυρίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια με θεματολογία τον Δράκουλα.
Ωστόσο για δεκαετίες η κομμουνιστική Ρουμανία του Τσαουσέσκου δεν γνώριζε για τη γοητεία που ασκούσε ο μύθος του Τσέπες στον δυτικό κόσμο, καθώς ο Ρουμάνος δικτάτορας είχε φροντίσει να απαγορεύσει την έκδοση ή μετάφραση του διάσημου βιβλίου αλλά και να απαγορεύσει στους συμπατριώτες του τη χρήση του όρου «Δράκουλα», φοβούμενος ότι ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας θα ταυτιστεί μαζί του.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού, η Ρουμανία μετράει τις πληγές της. Το Βουκουρέστι, το επονομαζόμενο «Παρίσι της Ανατολής» είχε μετατραπεί σε μια τσιμεντούπολη γεμάτη με ακαλαίσθητα κομμουνιστικά μπλοκ κτιρίων, αναξιόπιστο δίκτυο συγκοινωνιών και χαμηλής ποιότητας ξενοδοχεία.
Τότε η φτωχή Ρουμανία, αναζητώντας έσοδα, είδε τον τουρισμό ως μάννα εξ ουρανού. Μνημειώδης ήταν η ατάκα του τότε υπ. Τουρισμού: «Θέλουμε περισσότερους επισκέπτες. Αν αυτοί θέλουν χέρια να βγαίνουν έξω από τα φέρετρα, θα τους τα δώσουμε».
Δειλά δειλά άρχισαν να δημιουργούνται τουριστικά πακέτα με επισκέψεις σε διάφορα σημεία που μνημόνευε ο Στόκερ. Δεδομένου ότι η σύνδεση όλων αυτών των σημείων με τον Βλαντ Τσέπες ήταν ανέφικτη, οι τουριστικοί πράκτορες ζήτησαν από τους ιστορικούς να… «ξαναγράψουν» την Ιστορία, ώστε να υπάρχει μια συνάφεια με τον θρυλικό Δράκουλα.
Το πείραμα, ή μάλλον το παραμύθι, πέτυχε. Η τουριστική αξιοποίηση του κάστρου, που βρίσκεται 172 χλμ. βόρεια του Βουκουρεστίου και ανήκει στη βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας (η οποία πριν λίγα χρόνια το έβγαλε στο σφυρί), ξεκίνησε ουσιαστικά το 2009 όταν μετατράπηκε σε μουσείο, οπότε και ξεκίνησαν οι ξεναγήσεις των τουριστών.
Σήμερα το «Κάστρο του Δράκουλα» αποτελεί την πιο σημαντική τουριστική ατραξιόν της Ρουμανίας, προσελκύοντας 500.000 επισκέπτες από όλο τον κόσμο, με τη μορφή του Βλαντ Τσέπες να δεσπόζει παντού: σε ποτήρια, ρούχα, σουβενίρ, δώρα κ.λπ.
Γοητευμένοι με ιστορίες με κάστρα χαμένα μέσα σε δάση, βαμπίρ, φέρετρα και αρκετό αίμα, οι επισκέπτες καταφθάνουν για να θαυμάσουν το επιβλητικό μυθικό κάστρο. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι σε αυτό το κάστρο δεν έζησε ποτέ ο Βλαντ Τσέπες. Ακόμη και στο «σπίτι του Δράκουλα» στην Σιγκισοάρα, που προωθείται από τα τουριστικά γραφεία, ο Τσέπες δεν έζησε ποτέ. Μία ολόκληρη ανθηρή βιομηχανία έχει στηθεί πάνω σε ένα παραμύθι, σε μια παραποίηση της αλήθειας.
Όσον αφορά το πραγματικό κάστρο του Δράκουλα, αυτό είναι αντιεμπορικό καθώς βρίσκεται σε μια δύσβατη και απομονωμένη περιοχή της Ρουμανίας, και για το οποίο οι ελάχιστοι επισκέπτες που καταφθάνουν πρέπει να ανέβουν 1460 σκαλοπάτια... «Αν δεν έχεις ειδήσεις να δώσεις στο κοινό, δημιούργησε τις» λέει μια βασική αρχή των δημοσίων σχέσεων, κάτι που οι Ρουμάνοι και όχι μόνο, το ξέρουν καλά. Το θέμα είναι πότε θα το μάθουμε και εμείς…

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

Τα ιερά παπούτσια που πωλούνται έως 3.000 δολάρια...


Η επιτομή της εμπορευματοποίησης της πίστης…
Αμερικάνικη εταιρεία έβγαλε online προς πώληση τα Nike Air Max 97. Δεν πρόκειται βέβαια για τυχαία ζευγάρια της συγκεκριμένης μάρκας, αν και η Nike δεν έχει καμία σχέση με το εγχείρημα, αλλά για «ιερά» παπούτσια.

Τα αποκαλούμενα «παπούτσια του Ιησού» διαθέτουν στις σόλες νερό από τον Ιορδάνη ποταμό (ο υπεύθυνος της εταιρείας δήλωσε ότι το νερό του το έστειλε ένας φίλος του από το Ισραήλ), ενώ στα κορδόνια υπάρχει ένας μεταλλικός σταυρός. Στο δε πλαϊνό τους μέρος αναγράφεται η αναφορά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (MT. 14:25) για το θαύμα του Ιησού που «περπάτησε πάνω στο νερό της Λίμνης της Γαλιλαίας» - εξ ου και το σλόγκαν «περπατήστε στο νερό».
Στη γλώσσα του ιερού παπουτσιού, που συν τοις άλλοις έχει διαβαστεί από παπά, υπάρχει μια κόκκινη κουκκίδα που συμβολίζει «το αίμα το Ιησού».
Τα παπούτσια, που προωθήθηκαν μέσω YouTubers, παρά την τσουχτερή τιμή τους (ξεκινούν από τα 1.425 δολάρια και φθάνουν μέχρι τα 3.000) ξεπούλησαν εν ριπή οφθαλμού… Νέα παρτίδα, για όσους ενδιαφέρονται, αναμένεται σύντομα...

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

Είναι δίκαιο οι ξένοι τουρίστες να πληρώνουν περισσότερα για τις ίδιες υπηρεσίες;


Το ερώτημα είναι διαχρονικό, καθότι συχνά αποτελεί πηγή δυσαρέσκειας για τους τουρίστες, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σηκώνει πολύ συζήτηση. «Είναι δίκαιο οι ξένοι τουρίστες να πληρώνουν για τις ίδιες υπηρεσίες, π.χ. κατά την είσοδό τους σε ένα μνημείο, πάρκο ή μουσείο, υψηλότερες τιμές από τους ντόπιους;» και φυσικά δεν αναφέρομαι σε όλους αυτούς τους δήθεν επαγγελματίες του τουρισμού και της εστίασης που εν κρυπτώ (π.χ. με διαφορετικά μενού για ξένους) «γδύνουν» με κάθε τρόπο τους τουρίστες και οι οποίοι συχνά γίνονται πρωτοσέλιδα...
Εσχάτως όλο και περισσότερες χώρες και προορισμοί (ιδιαίτερα προορισμοί όπως η Ινδία, η Ταϋλάνδη και το Πακιστάν) υιοθετούν την διαφορική-διακριτική τιμολόγηση (dual pricing) χρεώνοντας διαφορετικές τιμές για τους ντόπιους και διαφορετικές, αρκετά υψηλότερες, για τους ξένους τουρίστες (foreigners).
Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα: καταδυτικό πάρκο στο Phuket χρεώνει 11 ευρώ τους ξένους και μόλις 2,2 ευρώ τους ντόπιους, το Hermitage, στη Ρωσία, χρεώνει 700 ρούβλια τους ξένους και 400 τους ντόπιους, ενώ στα μοναστήρια στα Μετέωρα, μέχρι πριν λίγα χρόνια τουλάχιστον, οι Έλληνες έμπαιναν χωρίς να πληρώσουν.
Οι υπέρμαχοι της θέσπισης δύο διαφορετικών τιμών διατείνονται ότι οι περισσότεροι τουρίστες προέρχονται από χώρες με ανώτερο βιοτικό επίπεδο και ως εκ τούτου έχουν υψηλότερα εισοδήματα.
Την ίδια στιγμή, οι ντόπιοι, μέσω της φορολογίας, «συντηρούν» όλα αυτά τα μνημεία-θέλγητρα, π.χ. όπως τις πυραμίδες της Γκίζας, που ανήκουν στο κράτος και δεν θα ήταν δίκαιο να αποκλειστούν από αυτά, που βρίσκονται μέσα στη χώρα τους, λόγω της επιβολής υψηλών τιμών.
Με την τακτική αυτή, εξάλλου, επιβραβεύεται και η πιστή πελατεία, οι ντόπιοι δηλαδή. Όπως έπραξαν πρόσφατα τα καφέ στην Μπρυζ, που χρέωσαν τους τουρίστες 10% περισσότερο για τα τσιπς, παρέχοντας έτσι μία άτυπη έκπτωση στους τακτικούς τους πελάτες.
Συν τοις άλλοις, η επιβολή υψηλότερων τιμών για τους τουρίστες συνήθως αποτελεί ανάχωμα για την παράδοση ενός προορισμού στο φαινόμενο του overtourism, όρος που δυστυχώς ακούγεται όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό.
Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος που ευνοεί την διαφορική τιμολόγηση. Όταν το κόστος για τον ξένο τουρίστα είναι μικρό σε σχέση με το συνολικό κόστος που έχει ήδη καταβάλλει, τότε αυτός είναι διατεθειμένος να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Ο τουρίστας που θα καταφθάσει στην Αθήνα και θα επισκεφτεί την Ακρόπολη, γνωρίζει ότι η σχετικά υψηλή τιμή του εισιτηρίου είναι αμελητέα σε σχέση με τις δαπάνες που έχει κάνει μέχρι τώρα - το ίδιο ισχύει για δημοφιλή θεματικά πάρκα, όπως η Eurodisney. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η προσέλκυση ντόπιων επισκεπτών ίσως να απαιτεί την καθιέρωση διαφορετικής τιμής ή προσφορών.
Για παράδειγμα, η ημερήσια επίσκεψη για μία τετραμελή οικογένεια σε water park των Χανίων κοστίζει 86 ευρώ (η αρχική τιμή είναι 25 ευρώ για τον ενήλικα και 18 για το κάθε παιδί), ποσό που δύναται να είναι απαγορευτικό για τη μέση ελληνική οικογένεια. Αντιθέτως, για τους ξένους τουρίστες, που βρίσκονται σε mood διακοπών, ίσως η τιμή αυτή να μην είναι ιδιαίτερα «ενοχλητική» καθότι έχουν ήδη ξοδέψει αρκετά χρήματα (π.χ. μεταφορά, διαμονή, διατροφή) μέχρι στιγμής.
Από την άλλη, τώρα, πολλοί τουρίστες θεωρούν ρατσιστική και άκρως ενοχλητική αυτή την πρακτική, μιλώντας για «γδύσιμο» και «κλοπή». 
Εξάλλου, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, δεν μπορούμε να πετάμε όλους τους τουρίστες στο ίδιο τσουβάλι με μια ταμπέλα απέξω που να αναγράφει «πλούσιος». Δεν είναι όλοι οι τουρίστες εύποροι. Ισχυρίζονται δε, ότι συχνά τα χρήματα αντί να πάνε για συντήρηση, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, καταλήγουν στις τσέπες ορισμένων διεφθαρμένων δημοσίων λειτουργών.

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2019

Πώς μία νεαρή κοπέλα έβαλε ένα χωριουδάκι της Νάξου στον τουριστικό χάρτη...


Πώς ένα μόνο άτομο, η 29χρονη Κατερίνα Ανδριέλου, έβαλε ένα ορεινό χωριουδάκι στη Νάξο με μόλις 30 κατοίκους, στον τουριστικό χάρτη;
Μολονότι σπούδασε Κλασική Φιλολογία στην Αθήνα, η Κατερίνα Ανδριέλου, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη, στον Καλόξυλο της Νάξου, για να ασχοληθεί με την εκπαίδευση. Η αγάπη της για το νησί και το φαγητό αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη για να υλοποιήσει, μαζί με τον σύντροφό της Μανώλη Μπαρδάνη, μία πρωτότυπη ιδέα: την κατ’ οίκον διοργάνωση μαθημάτων ναξιακής κουζίνας, ώστε να μυήσει τους τουρίστες στις αυθεντικές γεύσεις του νησιού.
Όταν εκμυστηρεύτηκε την ιδέα στην μητέρα της, αυτή νόμιζε πως της κάνει πλάκα. Όμως κατάφερε να την πείσει και έτσι, πριν τέσσερα χρόνια, έστησαν το VIOMA. Χωρίς να σπουδάσει σεφ, με μοναδικό όπλο ορισμένα σεμινάρια ώστε να διασφαλιστούν οι απαραίτητες συνθήκες υγιεινής, η Κατερίνα ξεκίνησε τα μαθήματα μαγειρικής στο σπίτι της.
Οι ενδιαφερόμενοι, στην πλειοψηφία τους λάτρεις της αυθεντικής ελληνικής κουζίνας, την βρίσκουν μέσα από τον ιστότοπο της εταιρείας (www.vioma.gr), όπου μπορούν να κάνουν κράτηση, μέσα από τις συνεργασίες της με γραφεία και ξενοδοχεία του νησιού, αλλά κυρίως μέσα από τη δύναμη του word of mouth (από στόμα σε στόμα), με τους «μαθητές» της να αποδεικνύονται οι καλύτεροι «πρεσβευτές» της νεότευκτης επιχείρησης – αρκετοί δε από αυτούς, κατά την παραμονή τους στο νησί, έρχονται και ξανάρχονται προκειμένου να μάθουν και άλλες συνταγές, ενώ ουκ ολίγοι δηλώνουν ότι η εμπειρία αυτή αποτέλεσε το ερέθισμα για να αλλάξουν τον τρόπο διατροφής τους.
Όπως δήλωσε και η ίδια: «Αυτό που μας εντυπωσίασε είναι πως όσοι μας επισκέπτονται μας στέλνουν φίλους ή άλλα μέλη της οικογένειάς τους. Είναι εντυπωσιακό, δεν περιμέναμε πόση δύναμη μπορεί να έχει η διαφήμιση από στόμα σε στόμα. Αυτό μας χαροποιεί γιατί πάει να πει ότι πραγματικά πέρασαν καλά».
Μετά την κράτηση, η Κατερίνα έρχεται σε επαφή μαζί τους έτσι ώστε να προσωποποιήσει τη διαδικασία: να μάθει τις προτιμήσεις τους, αν έχουν κάποια ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιο υλικό και κατόπιν να «στήσουν» ένα μενού, για να το μαγειρέψουν από κοινού. 
Τα γκρουπ είναι ολιγομελή, μέχρι 6-8 άτομα, ανάλογα με τη δραστηριότητα, με τους τουρίστες να φθάνουν στο μέχρι πρότινος «ξεχασμένο» χωριό από όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, με τη μερίδα του λέοντος να είναι από Αμερική.
Μερικά από τα φαγητά που μαγειρεύουν και γεύονται είναι κατσικάκι και αρνάκι λεμονάτο, κόκορας κοκκινιστός, παραδοσιακά γεμιστά, πίτες, καθώς και οι διάσημες τηγανιτές πατάτες Νάξου – όλα προερχόμενα από φρέσκα και τοπικά υλικά.
Μόνο πέρυσι, όπως μου εκμυστηρεύτηκε η Κατερίνα, 200 τουρίστες πέρασαν το κατώφλι του σπιτιού της, για να βιώσουν μία ανεπανάληπτη εμπειρία (τα μαθήματα διαρκούν 3-4 ώρες, με το κόστος να κυμαίνεται μεταξύ 60-90 ευρώ ανά άτομο), ενώ αναφορές για την ίδια έφθασε να κάνει, πέρα από αρκετά ελληνικά μέσα, ηλεκτρονικά και μη, μέχρι και το National Geographic Traveler. 
Σήμερα, η Κατερίνα Ανδριέλου έχει προσθέσει στην προϊοντική της γκάμα και γαστρονομικά-πολιτισμικά tour στο νησί, ενώ στα σχέδια είναι και η παροχή online συνταγών.


Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Η ιστορία της μάρκας Καμπά


Στην Κάντζα, κοντά στην ομώνυμη στάση του μετρό, υπάρχει ένας απέραντος αμπελώνας που κρύβει τη δική του ιστορία. Μια ιστορία που ξεκίνησε πριν περίπου ενάμιση αιώνα, όταν δύο αδέρφια, οι Ανδρέας και Αλέξανδρος Καμπάς, ενήμεροι για την ύπαρξη ενός αρχαίου υδραγωγείου το οποίο οδηγούσε το νερό στον κάμπο των Μεσογείων, αγοράζουν μια αχανή έκταση και, έχοντας σε μεγάλο βαθμό λύσει το πρόβλημα της άρδευσης, φυτεύουν αμπέλια. Μόλις είχαν μπει τα θεμέλια για μία από τις πιο ιστορικές εμπορικές επωνυμίες, η οποία δυστυχώς, μετά το θάνατο των ιδρυτών, θα έχανε τη δυναμική της και θα οδηγούνταν σε μαρασμό.
  Γυρίζουμε λοιπόν το χρόνο πίσω, στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν τα δύο αδέρφια Ανδρέας και Αλέξανδρος Καμπάς είναι ιδιοκτήτες στάβλων στην οδό Ξενοφώντος, στο κέντρο της Αθήνας. Παράλληλα με αυτή την επαγγελματική ενασχόληση, νοικιάζουν δημόσιες εκτάσεις, στα Μεσόγεια και τη Λαυρεωτική, για να τις καλλιεργήσουν. Μολονότι τα περισσότερα από αυτά τα κτήματα δεν ευνοούσαν -λόγω πετρώδους εδάφους- την καλλιέργεια σιτηρών, ήταν χρήσιμα μόνο ως βοσκοτόπια. Παρόλα αυτά, σε ένα από αυτά, αυτό της Παλαιοπαναγιάς, υπήρχαν αμπέλια που ήταν ιδιαίτερα παραγωγικά, αφού έβγαζαν περίπου 12.000 οκάδες κρασί ετησίως.
 Το 1875, τα δύο αδέρφια, διαβλέποντας μια άνευ προηγουμένου επιχειρηματική ευκαιρία, παίρνουν τη μεγάλη απόφαση και αγοράζουν από τον Εμμανουήλ Αργυρόπουλο μια τεράστια έκταση που, εικάζεται ότι, ξεκινούσε από τον Αη Γιάννη τον Κυνηγό στον Υμηττό και έφθανε μέχρι το Αστεροσκοπείο της Πεντέλης. Όντας διορατικοί, στο κτήμα της Κάντζας φυτεύουν αμπέλια, με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατακόρυφα η παραγωγή μούστου - μια κίνηση, ωστόσο, που σύντομα θα βρει μιμητές, αφού οι χωρικοί της γύρω περιοχής προσανατολίζονται και αυτοί στην παραγωγή μούστου.
  Η συνεχώς διευρυνόμενη παραγωγή μούστου όμως ωθεί την τιμή του σε ιστορικά χαμηλά, παρακινώντας έτσι τον Ανδρέα Καμπά – ο αδερφός του είχε διαφορετικές βλέψεις και προτίμησε να παραμείνει κτηματίας και ασφαλιστής συνάμα- να αποθηκεύσει την παραγωγή και να αναζητήσει εναλλακτικούς τρόπους διάθεσης.
  Προσκαλεί από τη Γαλλία έναν χημικό και γεωλόγο, ο οποίος φέρνει μαζί του ένα εργαλείο κατάλληλο για την απόσταξη του κρασιού, ενώ το 1880 εισάγει –στην Κάντζα, όπου είχε στήσει μια πρότυπη και μοναδική στην Ελλάδα μονάδα παραγωγής αποσταγμάτων- ένα υπερσύγχρονο μηχάνημα απόσταξης οίνων, η έλευση του οποίου αντιμετωπίζεται με έκπληξη και αμηχανία από τους λιγοστούς κατοίκους του μικρού χωριού των Μεσογείων.
 Αποστάζοντας τα κρασιά των προηγούμενων ετών, παρασκευάζει –παρά τις πιέσεις των συγγενών του, που τον θεωρούσαν τρελό- κονιάκ, το οποίο, ελλείψει ζήτησης, αποθηκεύει σε αχυρώνα της περιοχής. Όπως το περιέγραψε και ο ίδιος σε μια επιστολή του: «Ηναγκάσθην να εναποθηκεύσω ολόκληρον την παραγωγήν μου, ήτις ανήρχετο εις μεγίστην ποσότητα, και να τραπώ εις σκέψεις χρησιμοποιήσεως του οίνου τούτου. Δια την πράξη μου ταύτην με εκάκισαν άπαντες οι συγγενείς μου και οι οικειότεροί μου και με εξέλαβον ως να είχον πάθει διανοητικώς…».
   Έπρεπε να περάσουν οκτώ χρόνια, όταν ο Καμπάς έδωσε δείγματα του κονιάκ σε φίλους του χημικούς και γιατρούς, οι οποίοι κατενθουσιάστηκαν και τον προέτρεψαν να στείλει δείγματα στον ελληνικό Στρατό. Από εκεί θα έρθει και η πρώτη παραγγελία, ύψους 2.000 φιαλών, η οποία ωθεί τον δαιμόνιο επιχειρηματία να ανοίξει πρατήριο διάθεσης κονιάκ στο σπίτι του, στην οδό Φιλελλήνων.
   Το 1889, χρονιά κατά την οποία το κτήμα στην Κάντζα θα κατατμιστεί ανάμεσα στα δύο αδέρφια, ο Ανδρέας Καμπάς επιλέγεται ως επίσημος προμηθευτής της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλέως, ίσως η καλύτερη διαφήμιση τα χρόνια εκείνα, ενώ συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις, με τα προϊόντα του να αποσπούν χρυσά βραβεία.
   Παρά την όποια επιτυχία του, ο Καμπάς, όντας ανήσυχη φύση, δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Επενδύει τόσο σε κτιριακό όσο και σε μηχανολογικό εξοπλισμό, ενώ, με προσωπικά ταξίδια σε Ρωσία, Αίγυπτο, Συρία, Βουλγαρία, Ρουμανία και Μικρά Ασία, διαδίδει τα προϊόντα του στους Έλληνες των περιοχών αυτών. Απόρροια των επιχειρηματικών αυτών κινήσεων ήταν η ανάδειξη, πριν τη δύση του αιώνα, της εταιρείας του ως η μεγαλύτερη του κλάδου στην Ελλάδα, με το «κονιάκ Καμπά» να κατέχει την πρωτιά σε Ελλάδα, Αίγυπτο και Ανατολή.
   Παράλληλα με το κονιάκ παρασκευάζει και κρασί, το οποίο θα κατακλύσει την αγορά. Μάλιστα, είναι τόσο μεγάλη η ζήτηση, που αναγκάζεται να αγοράζει συχνά μεγάλες ποσότητες σταφυλιών από παραγωγούς των γύρω περιοχών, τονώνοντας έτσι την τοπική οικονομία. Ενδεικτική της ευημερίας της εταιρείας Καμπά ήταν η μετατροπή της, το 1918 σε Ανώνυμη Εταιρεία και η είσοδός της, δύο χρόνια μετά, στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.
  Το 1924, όμως, η εταιρεία αλλάζει σελίδα. Ο Ανδρέας Καμπάς αποβιώνει σε ηλικία 73 ετών αφήνοντας παρακαταθήκη στους δύο γιους του, Άγγελο και Παναγιώτη, μια κραταιά επιχείρηση που αριθμούσε τέσσερα εργοστάσια με ετήσια παραγωγή 2 εκατ. λίτρων και 5.500 στρέμματα στην Κάντζα και στη Γιαλού.
 Μολονότι η δεύτερη γενιά προβαίνει σε σημαντικές επενδύσεις, με πιο αξιοσημείωτη την αγορά εκτάσεων στην Αρκαδία και την ανέγερση εκεί εργοστασίου παραγωγής οίνου, δεν δείχνει να διαθέτει την οξυδέρκεια και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του ιδρυτή. Η εταιρεία παρουσιάζει διαρκώς μειωμένη κερδοφορία, ενώ τα χρέη προς τις τράπεζες αυξάνονται κατακόρυφα. 
  Μετά από διαδοχικές ζημιογόνες χρήσεις, τα δύο αδέρφια υποθηκεύουν το εργοστάσιο και τα κτήματα και μετά επιχειρούν να ξεπληρώσουν σιγά σιγά τα χρέη. Εις μάτην όμως, καθώς, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, το 1936 η εταιρεία περνάει στην Εθνική Τράπεζα. Για μισό και πλέον αιώνα η Καμπάς Α.Ε. φυτοζωεί, αναπολώντας τα περασμένα μεγαλεία. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να διαθέτει παρουσία στην τηλεόραση, με πιο εμβληματική τη διαφήμιση με τον πιτσιρικά που πηγαίνει στο μπακάλικο μονολογώντας τη λίστα αγοράς «τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά».
 Το 1991 η Εθνική Τράπεζα, σε μια προσπάθεια να «ξεφορτωθεί» την ιστορική οινοποιία βγάζει σε δημοπρασία όλα τα ακίνητα της εταιρείας. Τα κληροδοτήματα του «Πατριάρχη της Μεσογαίας» καταλήγουν στην εταιρεία Μπουτάρης, που συνεχίζει την καλλιέργεια των αμπελιών και την παραγωγή κρασιού και μπράντι.
   Σήμερα, σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι αμπελουργοί της Ανατολικής Αττικής σπεύδουν να απαλλοτριώσουν τα αμπέλια τους και να τα μετατρέψουν σε μεζονέτες (σύντομα θα ανεγερθεί και εμπορικό κέντρο), υπάρχει μια γυναίκα, η Ρωξάνη Μάτσα, δισέγγονη του Ανδρέα Καμπά, η οποία, σε πείσμα των καιρών, πήρε –πριν τέσσερις δεκαετίες περίπου- τη μεγάλη απόφαση να ζήσει στο κτήμα των προγόνων της και να του ξαναδώσει ζωή. Ίσως είναι μια ελάχιστη ένδειξη τιμής στον άνθρωπο που, πριν ενάμιση αιώνα, έβαλε τις βάσεις τη σύγχρονης οινοποιίας στην Ελλάδα. 


Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

Προορισμοί σε απόγνωση. H παραλία του ΝτιΚάπριο ασφυκτιά...


Το 2000 ο Leonardo Di Caprio πρωταγωνίστησε σε μία από τις πιο μεγάλες επιτυχίες της καριέρας του, την ταινία "The Beach". Στην εν λόγω ταινία, αναζητά την τέλεια και παρθένα παραλία, την οποία βρίσκει στην Ταϊλάνδη, στο νησί Phi Phi Leh των 2.500 κατοίκων και συγκεκριμένα στον Κόλπο Maya.
Μολονότι η παραλία ήταν ήδη αρκετά γνωστή, μετά την προβολή της ταινίας η δημοφιλία της εκτοξεύτηκε, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως, ο οποίος όμως πλέον είναι ένα βήμα πριν από την καταστροφή.

Ενας μαγευτικός προορισμός πνίγεται στους τουρίστες…
Εκτός από την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη (βλέπε κλιματική αλλαγή), για την υποβάθμιση του εν λόγω προορισμού (σύμφωνα με τους ερευνητές, το 80% των κοραλλιών καταστράφηκε) ενοχοποιείται κυρίως η ανόητη συμπεριφορά των τουριστών, οι οποίοι δεν διστάζουν να περπατούν πάνω στα κοράλλια, αλλά και η ασυδοσία των υπεράριθμων τουριστικών πρακτόρων που προτείνουν ημερήσιες εκδρομές για καταδύσεις στα νησιά αυτά, τα οποία υποτίθεται πως έχουν το προστατευόμενο καθεστώς των εθνικών πάρκων.
Κάπως έτσι, ο προορισμός με τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά και το ειδυλλιακό περιβάλλον έφθασε σε ημερήσια βάση να «φιλοξενεί» περισσότερους από 5.000 τουρίστες. Πλέον πολυάριθμα σκάφη κατέφθαναν καθημερινά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται... μποτιλιάρισμα από πλεούμενα. Το 2016 το νησί υποδέχθηκε 1.750.000 τουρίστες, 1.990.000 το 2017 και 2.500.000 το 2018.

Τα μέτρα που ελήφθησαν…
Η Ταϊλάνδη, πλέον, που βρέθηκε αντιμέτωπη με προχωρημένη υποβάθμιση των κοραλλιογενών υφάλων της, πήρε στις αρχές του 2018 τη γενναία απόφαση να κλείσει, παρά τις αντιδράσεις του ντόπιου πληθυσμού, προσωρινά την παραλία κατά τη θερινή σεζόν. 
Τον Σεπτέμβριο, ο Τομέας Προστασίας Εθνικών Πάρκων και Άγριας Ζωής, ανακοίνωσε ότι ο κοραλλιογενής ύφαλος δεν έχει αναζωογονηθεί και σε καμία περίπτωση δεν έχει επανέλθει στα επιθυμητά επίπεδα, με τη ζημιά στο περιβάλλον του κόλπου να χαρακτηρίζεται ως ανεπανόρθωτη. Ως εκ τούτου, η θρυλική παραλία έκλεισε οριστικά για το κοινό τουλάχιστον μέχρι το 2021.
Επίσης, ανακοινώθηκαν περιορισμοί για τον έλεγχο των αριθμών των επισκεπτών, που θα ισχύσουν αν και όποτε ανοίξει ξανά η παραλία. Η πρόσβαση θα περιορίζεται σε 2.000 άτομα την ημέρα και τα σκάφη θα πρέπει να αγκυροβολούν εκτός του κόλπου. Η κυβέρνηση θα δαπανήσει 100 εκατομμύρια μπατ (€ 2,67 εκατ.) για να κατασκευάσει μια ζώνη στάθμευσης για σκάφη και μια πλωτή προβλήτα για να υποδεχτεί τους τουρίστες.
Την ίδια στιγμή θα θεσπιστεί ένα ηλεκτρονικό σύστημα έκδοσης εισιτηρίων για να διαχειριστεί τις πωλήσεις και τα έσοδα αλλά και για την ελεγχόμενη είσοδο, ενώ θα απαγορευτεί το κάπνισμα και η απόρριψη σκουπιδιών σε 24 παραλίες. Τέλος, η Ταϊλάνδη εγκαινίασε καμπάνιες για την επίσκεψη νέων τόπων οι οποίοι είναι εξίσου ενδιαφέροντες.
Φαίνεται ότι η Ταϊλάνδη, που κάθε χρόνο υποδέχεται 35 εκατ. τουρίστες, έμαθε έστω και με καθυστέρηση το μάθημά της, αν και αρκετοί πιστεύουν ότι δεν έχουν γίνει αρκετά (πρόσφατα, μάλιστα, εγκρίθηκε η κατασκευή δύο νέων αεροδρομίων). Όλα αυτά, σε μια χώρα όπου η άναρχη δόμηση των περασμένων ετών και η άνευ όρων παράδοση σε αυτό που σήμερα ονομάζεται υπερ-τουρισμός (over-tourim), έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές στο περιβάλλον.

Η παραλία σήμερα…
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι είναι πολύ δύσκολο να αποκατασταθούν οι καταστροφές καθώς, όπως ισχυρίζονται, η παραλία καταστράφηκε ολοσχερώς, μαζί και τα φυτά που την καλύπτουν. Οι τουρίστες μπορεί να έφυγαν τους τελευταίους 12 μήνες, αλλά στα τιρκουάζ νερά της διάσημης παραλίας επέστρεψαν, ανενόχλητοι πια, οι υφαλοκαρχαρίες - ένδειξη ίσως ότι η παραλία μπορεί εν μέρει να επανέλθει κάποια στιγμή στο (μακρινό) μέλλον.

Πηγή: Επιμελημένο άρθρο-εργασία για το μάθημα του Τουριστικού Μάρκετινγκ του Αποστολόπουλου Δημήτρη, φοιτητή της Le Monde 

Επόμενη Κυριακή: Τουριστικοί προορισμοί σε απόγνωση: Η Σαντορίνη εκπέμπει SOS



Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019

Η κατάρρευση της Thomas Cook ίσως αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα


Οι δυσμενείς επιπτώσεις από την κατάρρευση του κολοσσού Thomas Cook για την Ελλάδα είναι λίγο πολύ γνωστές, καθώς όλες αυτές τις ημέρες υπερτονίστηκαν από τα μέσα, ηλεκτρονικά και μη. Συζητήσεις για τα χρέη, τα ξενοδοχεία που δεν θα ανοίξουν, τους ανθρώπους που θα χάσουν τις δουλειές τους είναι πλέον σε καθημερινή διάταξη. Αναμφίβολα πρόκειται για μία κρίση, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε και θα βιώσουμε τα κατοπινά χρόνια.
Ωστόσο, κάθε κρίση αποτελεί και μία ευκαιρία για ενδοσκόπηση και αυτοκριτική, Μια από τις πιο βασικές αρχές της διαχείρισης κρίσεων είναι η προσπάθεια να μετατραπεί η κρίση σε ευκαιρία.
Μήπως τώρα είναι η ευκαιρία να βελτιώσουμε τα «αγκάθια» του τουριστικού μας προϊόντος και να δούμε επιτέλους τι τουρίστες επιθυμούμε να προσελκύσουμε; Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι η χώρα μας έχει αμέτρητα συγκριτικά πλεονεκτήματα τα οποία σε μεγάλο βαθμό δεν έχει αξιοποιήσει, με αποτέλεσμα να δίνει έμφαση στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα. 
Θέλουμε να συνεχίσουμε ως έχει, προσκολλημένοι σε ένα παρωχημένο μοντέλο (βλ. φθηνές διακοπές με all inclusive), που δημιουργεί πληθώρα προβλημάτων (βλ. υπερτουρισμός, ελάχιστα οφέλη για την τοπική κοινωνία) ή να γυρίσουμε σελίδα και να προχωρήσουμε μπροστά;
Την πρώτη εναλλακτική την ακολουθούσαν χρόνια κυρίως ξενοδόχοι παλιάς κοπής, που επειδή «ήθελαν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο» έδιναν όλα τα δωμάτιά τους, συχνά σε εξευτελιστικές τιμές, σε tour operators. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι τώρα μόνο ήσυχο δεν θα είναι το κεφάλι τους. Αυτοί είναι που τώρα βγαίνουν στα κάγκελα και ζητούν από το κράτος να τους στηρίξει. Ολοι αυτοί, που κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου, δεν έβλεπαν την καταιγίδα που ερχόταν και ξαφνικά ξύπνησαν την αποφράδα εκείνη Δευτέρα…
Η κατάρρευση του Thomas Cook συνιστά μία κρίση βραδείας καύσης (smoldering crisis) και σε καμία περίπτωση δεν ήταν μία αιφνίδια κρίση (sudden crisis). Τα καμπανάκια ηχούσαν χρόνια τώρα, από το 2010, με τις κρατήσεις μέσω διαδικτύου να θεριεύουν και την Airbnb να κάνει πάρτι, αλλά οι περισσότεροι δεν έδιναν σημασία. Υπήρχαν βέβαια ορισμένα ξενοδοχεία που τα τελευταία χρόνια, βλέποντας την επερχόμενη καταστροφή, μείωσαν την εξάρτησή τους από τον εν λόγω ταξιδιωτικό γραφείο.
Ευτυχώς σε αυτό τον τόπο υπάρχουν αξιόλογα και καταρτισμένα νέα στελέχη, που θα κοιτάξουν μπροστά και θα προσαρμοστούν ή ήδη έχουν προσαρμοστεί στις εξελίξεις. Διότι, αν δεν προσαρμοστείς, πέθανες. Όπως, εξάλλου, λένε: Innovate or evaporate (καινοτομείς ή εξατμίζεσαι). Με άλλα λόγια, αν δεν περιορίσεις την εξάρτησή σου από τους tour operators, θα χαθείς, θα ξεπεραστείς από τις εξελίξεις.
Στελέχη που θα προβούν σε επενδύσεις, σε μια προσπάθεια να αναβαθμίσουν την εμπειρία του επισκέπτη (πολλά από τα ξενοδοχεία με all inclusive χρήζουν ριζικής ανακαίνισης). Στελέχη που θα αντιληφθούν ότι το παιχνίδι παίζεται στο διαδίκτυο και στα social media. Στελέχη που θα επενδύσουν σε μια λειτουργική ιστοσελίδα, που είναι φιλική προς τον χρήστη, σε μια αξιόπιστη μηχανή κρατήσεων, προκειμένου να ενθαρρύνει τους χρήστες να κάνουν απευθείας κράτηση, σε πολύτιμο περιεχόμενο (content marketing), στην online διαφήμιση, στο destination branding, στη δημιουργία και αξιοποίηση βάσης δεδομένων, στην παροχή κινήτρων στους repeaters κ.ά.
Πάνω από όλα, στελέχη που θα είναι ανήσυχα πνεύματα, που θα παρακολουθούν τις εξελίξεις και θα προσαρμόζονται, που θα βάζουν στόχους, που θα επιμορφώνονται διαρκώς. 
Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να αντιληφθεί και η ηγεσία του τουρισμού. Η αγορά δεν χρειάζεται μέτρα-ασπιρίνες (αρχίζοντας να μοιράζει χρήματα από εδώ και από εκεί), καθώς με αυτό τον τρόπο θα διαιωνισθεί το πρόβλημα. Χρειάζεται μέτρα που θα την επανεκκινήσουν, αυτή τη φορά πιο έξυπνα. Μέτρα  που θα αποσκοπούν στην εκπαίδευση-επιμόρφωση των ξενοδόχων στο online (και offline) τουριστικό marketing, καθώς και στην παροχή κινήτρων σε low-cost αεροπορικές εταιρείες, προκειμένου να μειωθεί η εξάρτηση από τους tour operators, ώστε να συνδέσουν όσο περισσότερους ελληνικούς προορισμούς γίνεται.
Διότι τώρα είναι η ευκαιρία η χώρα μας να αποτινάξει από πάνω της την εικόνα του φθηνού προορισμού (κάτι που φυσικά δεν θα γίνει από τη μία μέρα στην άλλη), του all inclusive και των rooms to let...


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Ο εφευρέτης του smiley face πληρώθηκε μόλις 45 δολάρια...


Το χαρωπό προσωπάκι (smiley face) δημιουργήθηκε το 1963 από τον καλλιτέχνη Harvey Ball. Αφορμή στάθηκε η συγχώνευση δύο εταιρειών και η κατακόρυφη πτώση του ηθικού των εργαζομένων τους. Τότε τα διοικητικά στελέχη ζήτησαν από τον Ball να τους
φτιάξει κάτι που θα ανόρθωνε το ηθικό του προσωπικού. 
Με έναν μαρκαδόρο και ένα κίτρινο χαρτόνι, ο Ball έφτιαξε μέσα σε μόλις 10 λεπτά το γνωστό σε όλους μας smiley face. Τα στελέχη ενθουσιάστηκαν και παρήγγειλαν 100 κονκάρδες με το χαρωπό προσωπάκι, τα οποία θα είχαν μαζί τους οι υπάλληλοί τους. Αυτοί τα αγάπησαν, όπως και οι πελάτες, που ρωτούσαν από πού μπορούσαν να τα προμηθευτούν.
Μέχρι το 1971 είχαν πωληθεί 50 εκατ. smiley faces, ενώ την ίδια εποχή ένας Γάλλος δημοσιογράφος το κατοχύρωσε, συστήνοντας την Smiley Company, η οποία μόνο το 2017 έβγαλε 420 εκατομμύρια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Harvey Βall έλαβε για την έμπνευσή του μόλις 45 δολάρια (περίπου 350 δολάρια σε σημερινά χρήματα), ενώ αρνήθηκε να το κατοχυρώσει, κάτι που, όπως δήλωσε, δεν μετάνιωσε ποτέ…

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

Ξενοδοχείο αποκλειστικά για γυναίκες...


Το πρώτο ξενοδοχείο αποκλειστικά για γυναίκες είναι γεγονός. Πρόκειται για το Som Dona Hotel, στη Μαγιόρκα, που άνοιξε πριν λίγους μήνες και το οποίο αποσκοπεί να προσφέρει σε όλες τις γυναίκες άνω των 14 ετών, ηρεμία, χαλάρωση, αλλά και τη συντροφιά άλλων γυναικών. 
Όπως αναφέρει η εταιρική ιστοσελίδα: «Ένα ξενοδοχείο μόνο για γυναίκες. Άνεση, χαλάρωση, τέχνες, υγιεινός τρόπος ζωής και μεσογειακή διατροφή. Κάντε τις μικρές αποδράσεις σας ή τις διακοπές σας μια μοναδική εμπειρία, διαφορετική από ό,τι έχετε βιώσει μέχρι τώρα, στο πρώτο ξενοδοχείο αποκλειστικά για γυναίκες (14 ετών και άνω) στο Πόρτο Κρίστο στην Μανακόρ, κοντά στη Σπηλιά του Δράκου και τις υπέροχες παραλίες με αμμουδιά και πέτρες. Ένας νέος χώρος για γυναίκες που επιθυμούν να ξεφύγουν από το άγχος της καθημερινότητας, ο οποίος προσφέρει εξατομικευμένη φροντίδα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες τους».
Το ξενοδοχείο είναι 4 αστέρων, διαθέτει 39 δωμάτια (σε κάθε δωμάτιο υπάρχει queen-sized κρεβάτι), πισίνα, spa, βιβλιοθήκη και χώρους χαλάρωσης και ευεξίας (π.χ. μασάζ, τζακούζι, solarium). Οι τιμές δωματίου ξεκινούν από 72 ευρώ τη νύκτα και φθάνουν τα 160 ευρώ.
Οι επισκέπτριες μπορούν να συμμετέχουν σε εκδρομές στο νησί και σε πολιτισμικές δραστηριότητες. Όπως αναφέρει ρητά, «δεκτές είναι όλες οι γυναίκες, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είτε ταξιδεύουν μόνες (μια αγορά ιδιαίτερα διαδεδομένη στις μέρες μας – σύμφωνα με έρευνα, το 75% των γυναικών σχεδιάζει ένα solo ταξίδι τα επόμενα χρόνια), είτε με παρέα, είτε σε γκρουπ, είτε ως μέλη οικογένειας (π.χ. μάνα και κόρη)».
To Som Dona Hotel άνοιξε τον Ιούνιο και αφού πρώτα είχε εκπονηθεί έρευνα που φανέρωσε ότι υπήρχε σημαντική αγορά που θα επισκέπτονταν ένα ξενοδοχείο στο οποίο θα απαγορευόταν αυστηρά η είσοδος σε άνδρες – με απλά λόγια, οι γυναίκες θα αισθάνονταν πιο άνετα αλλά και πιο ασφαλείς σε έναν χώρο όπου θα υπήρχαν μόνο άτομα του ίδιου φύλου. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τη νομοθεσία, υπάρχουν ορισμένοι εκπρόσωποι του ισχυρού φύλου που εργάζονται στο ξενοδοχείο.

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Η ιστορία της Rolex


Στις 7 Οκτωβρίου 1927 η Μερσέντες Γκλιτς, µια Λονδρέζα στενογράφος, κολύµπησε για πρώτη φορά το κανάλι της Μάγχης σε 10 ώρες, φορώντας στον καρπό της ένα Rolex. Οι δηµοσιογράφοι βρίσκονταν στην όχθη της Μάγχης για να απαθανατήσουν τη «γέννηση» του πρώτου αδιάβροχου ρολογιού, του µοντέλου Oyster της εταιρείας Rolex. Η επιθυµία του βαυαρικής καταγωγής ιδρυτή της Montres Rolex S.A., Χανς Ουίλσντορφ, είχε πια πραγµατοποιηθεί.
Γεννηµένος το 1881, ο Ουίλσντορφ έµεινε ορφανός σε ηλικία µόλις 12 ετών. Στα 19 του χρόνια, και ενώ εργαζόταν σε εταιρεία που έκανε εξαγωγές ρολογιών, συνειδητοποίησε ότι είχε µια έντονη κλίση στα ρολόγια χειρός. Πίστευε ότι στο µέλλον θα αντικαθιστούσαν τα ρολόγια τσέπης και ότι αυτό που χρειαζόταν η αγορά ήταν ένα αξιόπιστο ρολόι. Την εποχή εκείνη, οι περισσότεροι κατασκευαστές ρολογιών πίστευαν ότι ένα ρολόι χειρός θα ήταν σχεδόν αδύνατο να είναι ποιοτικό, αφού θα έπρεπε να διαθέτει µικροσκοπικούς µηχανισµούς, οι οποίοι προφανώς θα ήταν ευαίσθητοι µε την κίνηση του χεριού.
Ο Ουίλσντορφ ήθελε να προσφέρει στους πελάτες του έναν άρτιο ωρολογιακό µηχανισµό που να αντέχει σε δύο δοκιµασίες: στο νερό και στο πέρασµα του χρόνου. Απογοητευµένος από τους προµηθευτές ρολογιών της εποχής του, αποφάσισε το 1905 να ιδρύσει τη δική του εταιρεία συναρµολόγησης ρολογιών στο Λονδίνο.
Λίγο πριν την έναρξη του Α´ Παγκοσµίου Πολέµου, έστειλε ένα από τα ρολόγια του να δοκιµαστεί από ελβετικό παρατηρητήριο, κάτι που κανείς στο παρελθόν δεν είχε αποτολµήσει. Τελικά δικαιώθηκε, καταφέρνοντας να αποκτήσει το πρώτο πιστοποιητικό για ρολόι χειρός καθώς το ρολόι του άντεξε σε τρεις δοκιµασίες: µέσα σε φούρνο, σε ψυγείο και σε υψόµετρο. Το 1915, σε µια άλλη δοκιµασία, το Rolex πιστοποιήθηκε για την ακρίβειά του –µέχρι το 1945 απέσπασε συνολικά 50.000 πιστοποιήσεις–, κάτι που µέχρι τότε διέθεταν µόνο τα καλύτερα ρολόγια τσέπης.
Ο Βαυαρός επιχειρηµατίας, σε αντίθεση µε άλλους κατασκευαστές που έβαζαν το όνοµά τους πάνω στο ρολόι, αναζήτησε μία ξεχωριστή επωνυμία, κάτι που θα έκανε το δηµιούργηµά του να ξεχωρίζει από µακριά, να είναι σύντοµο, ευκολοµνηµόνευτο και απλό στην προφορά του σε όλες τις γλώσσες. Επέλεξε λοιπόν το «Rolex», προερχόµενο µάλλον από το «Horlogerie Exquise» ή επειδή ταίριαζε με τον ήχο που κάνει το ρολόι όταν κουρδίζεται.
Η µεγάλη ευκαιρία, όµως, ήταν ο Α´ Παγκόσµιος Πόλεµος –ο Ουίλσντορφ είχε εν τω µεταξύ µετονοµάσει την εταιρεία του σε Rolex Co. διότι το Wilsdorf Co. είχε γερµανικές καταβολές– και αυτό γιατί οι Βρετανοί στρατιωτικοί διαπίστωσαν ότι ένα ρολόι χειρός, το οποίο µέχρι τότε ήταν αποκλειστικά γυναικείο προνόµιο, ήταν πιο εύχρηστο από ένα ρολόι τσέπης. Στα χαρακώµατα απαιτείτο συγχρονισµός, που µπορούσε να επιτευχθεί µόνο µε ρολόγια ευκόλως προσβάσιµα, δεµένα πρόχειρα στους καρπούς τους. Έκτοτε το ρολόι δεν θα έμπαινε ξανά στην τσέπη των αντρών.
Εν τω µεταξύ, η εταιρεία αναγκάστηκε να µεταφερθεί στη Γενεύη, φημισμένη για τα περίτεχνα ρολόγια της, καθώς η βρετανική κυβέρνηση επέβαλε υψηλή φορολογία στα εισαγόµενα προϊόντα, όπου ξεκίνησε την παραγωγή µιας σειράς ανδρικών και γυναικείων ρολογιών, τα οποία πιστοποιήθηκαν πάραυτα. Το 1926, ο ιδρυτής εξουδετέρωσε κάθε εξωτερική απειλή που δεχόταν ένα ρολόι –δηλαδή το νερό, την υγρασία και τη βρωµιά– δηµιουργώντας µια πρωτοποριακή δυνατή κάσα µε βιδωτό στεφάνι.
Το µοντέλο του, το αδιάβροχο Rolex Oyster, δοκιµάστηκε µε επιτυχία στο κανάλι της Μάγχης, όπου ο Ουίλσντορφ, που εν τω μεταξύ είχε προσφερθεί να χαρίσει ένα ολοκαίνουριο ρολόι στην δεσποινίς Γκλιτς αν δεχόταν να το φορέσει κατά τη διάρκεια του παράτολμου εγχειρήματός της, γνώριζε ότι θα συνέρρεε όλος ο Τύπος. Την εποµένη κιόλας, µια ολοσέλιδη καταχώριση στην πρώτη σελίδα της πιο έγκυρης βρετανικής εφηµερίδας θα σηµατοδοτήσει την απαρχή ενός θρύλου.
Προκειμένου να προσδώσει στα ρολόγια του το γόητρο που τους αρμόζει, εν αντιθέσει με άλλους κατασκευαστές που υιοθετούν την εντατική διανομή, ο πολυμήχανος ωρολογοποιός επιλέγει να περιορίσει το δίκτυο διανομής, διαθέτοντας τα προϊόντα του μόνο μέσα από επιλεγμένα, αυστηρά περιορισμένα, σημεία πώλησης, που απευθύνονται αποκλειστικά  στην ανώτερη κοινωνική τάξη.
Η επόμενη καινοτομία ήρθε το 1931 με το μοντέλο Rolex Oyster Perpetual, που στηριζόταν σε έναν ανεξάρτητο περιστροφικό μηχανισμό, επίτευγμα επαναστατικό για την εποχή του. «Ενας αυτόματος ωρολογιακός μηχανισμός που κουρδίζεται με την κίνηση του χεριού», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο δημιουργός του. Ακολούθησε το 1945 η ναυαρχίδα της εταιρείας, το Datejust, το πρώτο ρολόι παγκοσμίως που διέθετε ένα παραθυράκι στην ώρα 3 με την ημερομηνία, καθώς και ρολόγια ειδικά σχεδιασμένα για δύτες, ναυτικούς και πιλότους.
Οι επαναστατικοί ωρολογιακοί µικροµηχανισµοί που παρουσίαζε ο Ουίλσντορφ κατέστησαν την Rolex υπεράνω κάθε ανταγωνισµού για τουλάχιστον µια 15ετία. Ο ίδιος, πάντως, έζησε αρκετά –πέθανε το 1960– για να δει το όνειρό του να γίνεται πραγµατικότητα και τα πρωτοποριακά του ρολόγια χειρός να διατίθενται σε διάφορες χώρες του κόσµου.


Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 1 (Εκδ. Σταμούλη) 



Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Η Airbnb και οι χρόνιες παθογένειες του ελληνικού τουρισμού...


Φαίνεται ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα που σχετίζονται με τον τουρισμό. Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή του κράτους να «τιθασεύσει» αυτό το «κτήνος» που λέγεται Airbnb.
Κάποια στιγμή έγιναν σοβαρές συζητήσεις για να ακολουθηθεί το αυστηρό ''μοντέλο της Μαδρίτης'' (αν και τελευταία άκουσα ότι προκρίνεται η πρακτική της υπερφορολόγησης και των χρονικών περιορισμών), που αποσκοπεί να θέσει σοβαρούς περιορισμούς στην Airbnb και στις υπόλοιπες πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης, καθότι η ανεξέλεγκτη χρήση της δημιουργεί μια σειρά από παρενέργειες στην αγορά (άνοδος ενοικίων, αδυναμία εύρεσης στέγης για φοιτητές, οικογένειες και εκπαιδευτικούς, υπερτουρισμός κ.ά.).
Χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω αυτά τα προβλήματα, θεωρώ ότι ορισμένα ζητήματα είναι σαφώς πιο σοβαρά, πάνω στα οποία θα έπρεπε να σκύψουμε και να αναζητήσουμε λύσεις. Ο ελληνικός τουρισμός, η βαριά μας βιομηχανία, πάσχει από χρόνιες παθογένειες. Το πιο πρόσφατο επεισόδιο έχει να κάνει με το διεθνές ρεζιλίκι της χώρας μας, λόγω Σαμοθράκης, με τους Ρουμάνους τουρίστες και όχι μόνο, να παραμένουν αποκλεισμένοι στο νησί για μία εβδομάδα, καθώς τα δύο σαπιοκάραβα, του ίδιου επιχειρηματία, υπέστησαν βλάβη την ίδια στιγμή.
Αλήθεια, ποιος δεν θυμάται το περυσινό black-out στην Υδρα, τα βουνά από σκουπίδια στην Κέρκυρα, το χάος που επικρατεί στο βόρειο οδικό άξονα της Κρήτης, όπου τα τροχαία (ενίοτε θανατηφόρα) είναι σε ημερήσια διάταξη. Τι να πούμε, επίσης, για την έλλειψη υποδομών (π.χ. δρόμοι, νοσοκομεία, αρχαιολογικοί χώροι, μουσεία, λιμάνια), τους πορτοφολάδες που αλωνίζουν (και δεν αναφέρομαι μόνο στη Μύκονο), τους προορισμούς που πνίγονται από τουρίστες (βλ. Σαντορίνη) χωρίς να υπάρχει καμία πρόβλεψη για τις επιπτώσεις του υπερτουρισμού, τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού που παραμένουν στα χαρτιά (πιστέψτε με, θα μπορούσαμε να ζούμε από αυτές), την κλιματική αλλαγή κ.ά.
Τι να πούμε, αλήθεια, για την εξάρτησή μας από τους tour operators, μοντέλο που θεωρείται ξεπερασμένο και πλέον υποσκάπτει την κερδοφορία και τη βιωσιμότητα των τουριστικών επιχειρήσεων; 
Τι έχει γίνει, τέλος, σχετικά με όλους αυτούς τους κακούς επιχειρηματίες, τα λαμόγια που λυμαίνονται το χώρο «γδέρνοντας» τους τουρίστες (με τα νέα να ταξιδεύουν μέσα από τα social media σε όλο τον κόσμο), παρέχοντας υποδεέστερο προϊόν, απασχολώντας «μαύρους» (ο κανόνας στον χώρο της εστίασης και όχι μόνο, είναι να κολλούν τα μισά ένσημα) και μη κόβοντας αποδείξεις. Τι γίνεται, αλήθεια, με τη φοροδιαφυγή που οργιάζει, ιδιαίτερα στα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα εστιατόρια;
Αφού λοιπόν έχουμε βάλει τάξη σε όλα αυτά, ερχόμαστε τώρα να βάλουμε τάξη (προς τέρψιν των ξενοδόχων;) και στην Airbnb. Η Airbnb, παρά τα αρνητικά της, έδωσε ένα έξτρα εισόδημα σε ανθρώπους που το είχαν ανάγκη (και στο κράτος, φυσικά), αναζωογόνησε υποβαθμισμένες ή ξεχασμένες περιοχές (μόνο στο χωριό μου, στα νότια Χανιά, που μετά βίας μετρά 55 κατοίκους, διαπίστωσα φέτος ότι υπάρχουν τρία καταλύματα στην πλατφόρμα...), ενώ έδωσε δουλειά σε χιλιάδες άτομα, καθώς ξεπετάχτηκαν αμέτρητες παράπλευρες δραστηριότητες (π.χ. εταιρείες καθαρισμού, διαχείρισης καταχωρήσεων, καφέ, φούρνοι) εκεί που ανθεί η πλατφόρμα. 
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ληφθούν μέτρα, όπως για παράδειγμα η διαφορετική φορολόγηση των επαγγελματιών, που διαχειρίζονται πολλά καταλύματα (όπου παρατηρείται και έντονη φοροδιαφυγή), οι περιορισμοί στη χρονική διάρκεια ή στην ένταξη νέων καταλυμάτων σε κορεσμένες περιοχές (ιδιαίτερα όσον αφορά τους επαγγελματίες), καθώς και η διασφάλιση της τήρησης των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής και καθαριότητας στις πολυκατοικίες. Ακόμα και η περιβόητη διασταύρωση των στοιχείων, η οποία θα βοηθούσε στην πάταξη της φοροδιαφυγής, που εξακολουθεί να οργιάζει και η οποία συν τοις άλλοις ευνοεί τον αθέμιτο ανταγωνισμό, δείχνει να έχει ''βαλτώσει''.
Αν, από την άλλη, προκριθούν πιο ριζοσπαστικές λύσεις, όπως ή υπεροφορολόγηση (που νομοτελειακά θα πυροδοτήσει νέο κύμα φοροδιαφυγής) ή, ακόμα χειρότερα, η ύπαρξη διπλής εισόδου στις πολυκατοικίες, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι θα βγει εκτός νυμφώνος περίπου το 60% των καταχωρίσεων.
Η αγορά, πάντως, αναμένεται να αυτορυθμιστεί από μόνη της, κάτι που θα συμβεί και σύντομα μάλιστα. Από τις 130.000 καταχωρίσεις, ένα περίπου 20-30% των οικοδεσποτών αναμένεται, λόγω της υπερπροσφοράς αλλά και επειδή πρόκειται για μία ενασχόληση που απαιτεί «γερό στομάχι» (οι "οικοδεσπότες" ξέρουν τι εννοώ), να το γυρίσει σύντομα στις μακροχρόνιες μισθώσεις. Ηδη, τιμές και μέσα έσοδα κινούνται πτωτικά, απόρροια της υπερπροσφοράς και της ζήτησης που παραμένει στα ίδια ή σε χαμηλότερα από πέρυσι επίπεδα. Η αγορά θα βρει σύντομα το σημείο ισορροπίας της, χωρίς να χρειαστεί να ληφθούν εξοντωτικά μέτρα.
Αντί λοιπόν να καταναλώνουμε φαιά ουσία για να βάλουμε ανυπέρβλητα εμπόδια στην Airbnb, ας στρέψουμε την προσοχή μας στα χτυπητά μειονεκτήματά μας και να συντάξουμε ένα μακροπρόθεσμο πλάνο ώστε να τα καταπολεμήσουμε. Μόνο έτσι ίσως κάποια στιγμή να μπορέσουμε να προσφέρουμε προστιθέμενη αξία στους επισκέπτες, προσελκύοντας με αυτό τον τρόπο τον "ποιοτικό'' τουρίστα.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Japan Airlines. Ταξιδεύοντας μακριά από ενοχλητικά μωρά...


Οι υπηρεσίες συνήθως καταναλώνονται μαζικά. Η ταυτόχρονη παρουσία άλλων πελατών μπορεί να επηρεάσει, θετικά ή αρνητικά, την εμπειρία ενός πελάτη. Αυτό είναι κάτι που προσπαθεί να διαχειριστεί η Japan Airlines, όσον αφορά τουλάχιστον το σκέλος της δυσάρεστης εμπειρίας, η οποία καθιέρωσε ένα εργαλείο για την ''έξυπνη'' επιλογή θέσεων.
Τι ακριβώς έκανε; Πρόσθεσε ένα εργαλείο στο διαδικτυακό της σύστημα κράτησης εισιτηρίων που θα απεικονίζει σε ποιες θέσεις τους αεροπλάνου κάθονται μικρά παιδιά.   
Η λειτουργία του είναι πολύ απλή: στο διάγραμμα θέσεων του συστήματος κρατήσεων θα εμφανίζεται αυτόματα ένα εικονίδιο παιδιού, το οποίο θα ενημερώνει τους επιβάτες πού έχει γίνει κράτηση για παιδί ηλικίας από οκτώ ημερών έως δύο ετών. Σύμφωνα με την εταιρεία, με αυτό τον τρόπο οι επιβάτες θα γνωρίζουν πού θα κάθεται ένα παιδί, το οποίο, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να μην είναι ο καλύτερος συνταξιδιώτης.
Σπεύδει, ωστόσο, να παραδεχθεί ότι αυτό το εργαλείο έχει τρωτά σημεία, καθώς μπορεί το εικονίδιο να μην εμφανιστεί, αν έχει γίνει κράτηση εισιτηρίων μέσω τρίτου ή αν η κράτηση με παιδί γίνει μεταγενέστερα.
Η ενέργεια αυτή έχει διχάσει το κοινό και τους χρήστες του διαδικτύου. Αρκετοί είναι αυτοί που την επικροτούν, καθώς το κλάμα ενός μωρού μπορεί να είναι άκρως ενοχλητικό σε μια πολύωρη πτήση. Αλλοι, πάλι, στηλιτεύουν αυτή την πρωτοβουλία, την οποία χαρακτηρίζουν ρατσιστική, επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να επιλυθεί με τη χρήση ακουστικών ακύρωσης θορύβου.
Πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται μία εφαρμογή που σχετίζεται με την επιλογή "ευνοϊκής" θέσης. Πριν λίγα χρόνια, η KLM ανακοίνωσε την υπηρεσία Meet and Seat, σύμφωνα με την οποία κάθε επιβάτης θα μπορεί να επιλέξει τον συνεπιβάτη που θα κάτσει δίπλα του, απλώς βλέποντας -μέσω των κοινωνικών δικτύων- τα προφίλ, τα ενδιαφέροντα και τα πρόσωπα των άλλων επιβατών, που έχουν αποδεχθεί να συμμετέχουν στη νέα υπηρεσία. Σύμφωνα με την εταιρεία, η δυνατότητα επιλογής της θέσης –μέσω της αλληλεπίδρασης (και ό,τι ήθελε προκύψει) των συνεπιβατών- θα καθιστούσε το ταξίδι πιο ευχάριστο και πιο διασκεδαστικό.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Προορισμοί σε απόγνωση. H Μαγιόρκα ''πνίγεται'' στους party tourists


Η Μαγιόρκα είναι το μεγαλύτερο νησί των Βαλεαρίδων, μιας αυτόνομης κοινότητας της Ισπανίας. Έχει μέγεθος 3.624,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 868.000 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2017, με την πυκνότητα πληθυσμού να είναι 239,5 άτομα/km², περίπου διπλάσια της Ελλάδας.
Η Μαγιόρκα είναι επίσης το μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί του συμπλέγματος και το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο νησί στην Ισπανία, μετά την Τενερίφη. Οι Βαλεαρίδες Νήσοι είναι γνωστές και για το πρώτο πακέτο «All Inclusive», το οποίο εμφανίστηκε το 1950 από τη γαλλική εταιρεία Club Med.
Το πρόβλημα στο πιο δημοφιλές νησιωτικό τουριστικό θέρετρο στην Ευρώπη δεν είναι άλλο από τον υπερτουρισμό. Στη Μαγιόρκα των 450.000 κλινών (εκ των οποίων οι 100.000 είναι παράνομες) το 2018, οπότε σημειώθηκε για μία ακόμα φορά ρεκόρ, καταγράφηκαν αφίξεις περίπου 12 εκατ τουριστών (από 6 εκατ. το 2008). Υπολογίστηκε ότι την καλοκαιρινή σεζόν προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο 1.094 αεροπλάνα ενώ υπήρχαν μέρες που κατέφθαναν 17.000 επιβάτες κρουαζιερόπλοιων.
O κύριος όγκος των τουριστών, περίπου το 40%, είναι Γερμανοί, νεαροί συνήθως σε ηλικία, που έρχονται για να διασκεδάσουν χωρίς όρια (μια από τις πιο δημοφιλείς δράσεις τους είναι το balcooning, να πηδούν δηλαδή από το ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου σε άλλο). Η μέση πληρότητα των ξενοδοχειακών κλινών ήταν στο 80% ενώ σύμφωνα με πληροφορίες των λιμενικών αρχών οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων έφθασαν τα 1.500.000.
Οι πρώτες και κύριες επιπτώσεις, που οδήγησαν σε μια σειρά από διαδηλώσεις των ντόπιων, οι οποίοι κήρυξαν το «καλοκαίρι δράσης» με διαμαρτυρίες κατά τουριστών στο αεροδρόμιο αλλά και σε ξενοδοχεία, αφορούσαν την «κόλαση» που βιώνουν καθημερινά, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες (με τον πιο κεντρικό δρόμο να είναι αδιάβατο), την επιβάρυνση του περιβάλλοντος (με κύρια χαρακτηριστικά τις ελλείψεις σε νερό και τους ατελείωτους όγκους των σκουπιδιών) και την κερδοσκοπία στην αγορά των ακινήτων.
Τα κυβερνητικά ιδρύματα της Μαγιόρκα χρησιμοποίησαν διάφορες στρατηγικές για να αμβλύνουν το πρόβλημα. Μια από τις κύριες δράσεις  ήταν η καμπάνια «Better in Winter» με στόχο την «μετατόπιση» μέρους της κίνησης σε περιόδους με χαμηλή ζήτηση. Ένα ακόμη μέτρο περιορισμού ήταν η απαγόρευση της στάθμευσης σε περιοχές με υπερβολική συμφόρηση.
Την ίδια στιγμή, στο Palma Beach, σε μια έκταση 1,5 χιλιομέτρου, απαγορεύτηκε μεταξύ άλλων η κατανάλωση αλκοόλ στο δρόμο, σε μια προσπάθεια να επιστρέψει η πόλη στους κατοίκους τους αλλά και στους «νηφάλιους» τουρίστες.
Οσον αφορά την κερδοσκοπία στα ακίνητα, η πρόσφατη νομοθεσία της 31ης Ιουλίου 2017 έγινε πιο αυστηρή και με περισσότερες κυρώσεις στην αγορά και πώληση στέγης – εγκαινιάστηκε το bed brake, περιορισμός στην αύξηση των κλινών, καθώς και καταβολή προστίμου που φθάνει τις 40.000 ευρώ για όσους έχουν «μαύρα» δωμάτια. Επιπλέον η ισχύουσα νομοθεσία «τιμωρεί» τις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης όπως η Airbnb, καθώς απαγορεύει σε διαμερίσματα που βρίσκονται σε πολυκατοικίες να χρησιμοποιηθούν για βραχυχρόνιες μισθώσεις.
Ένα ακόμη μέτρο που υλοποιήθηκε, το 2016, και το οποίο βέβαια δεν χαροποίησε τους ξενοδόχους, ήταν η αύξηση του οικολογικού φόρου μέχρι και τα 4€ ημερησίως (ο φόρος ποικίλει ανάλογα με την εποχή και τα χρήματα προορίζονται για τη συντήρηση των ιστορικών μνημείων) – μάλιστα, την πρώτη χρονιά εισέρρευσαν στα δημόσια ταμεία 123 εκατ. ευρώ. Εξετάζεται δε και η προοπτική να περιοριστεί η δράση των party boats, που διοργανώνουν ημερήσιες εκδρομές υποσχόμενα απεριόριστη κατανάλωση αλκοόλ.

Πηγή: Επιμελημένο άρθρο-εργασία για το μάθημα του Τουριστικού Μάρκετινγκ του Αποστολόπουλου Δημήτρη, φοιτητή της Le Monde 

Την επόμενη Κυριακή: Η Maya Bay, η παραλία του Ντι Κάπριο, σε κίνδυνο