Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Πιτσαρία προσφέρει δωρεάν πίτσα σε πελάτες απεξαρτημένους από το κινητό τους...


Η Curry Pizza Company, πιτσαρία στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, προσφέρει στους πελάτες έκπτωση εάν συναναστραφούν μεταξύ τους χωρίς να αγγίξουν το κινητό τους.

Σύμφωνα με τους κανόνες του καταστήματος, οι επισκέπτες θα πρέπει να εναποθέσουν τα κινητά τους σε ένα ντουλαπάκι (ένα άτομο θα ελέγχει αν τα κινητά είναι λειτουργικά) και απλώς να γυρίσουν το χρόνο πίσω, όπως πριν 30 χρόνια, και να μιλούν ο ένας στον άλλο.
Η προσφορά ισχύει για την επόμενη επίσκεψη, μέσα σε 24 ώρες, και αφορά μία μεγάλη πίτσα, που δεν θα χρεώνεται ή, εναλλακτικά θα προσφέρεται σε άστεγους – η πιτσαρία ανέκαθεν μοίραζε 50-60 πίτσες σε αυτή την ευάλωτη ομάδα, κάθε 15 μέρες. Ισχύει για παρέες τεσσάρων και άνω ατόμων, εκ των οποίων όλοι θα πρέπει να έχουν smartphone.
Η προσφορά ανακοινώθηκε πριν από περίπου 3 εβδομάδες, και μέχρι στιγμής, η Curry Pizza έχει προσφέρει περίπου 50 μεγάλες πίτσες δωρεάν.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

Νησί επιστρέφει χρήματα στους επισκέπτες αν βρέξει...


Έναν πρωτότυπο τρόπο βρήκε ένα νησί στην Ιταλία, το Ελβα, τόπος εξορίας του Ναπολέοντα, για να προβληθεί. Εγκαινίασε μια καμπάνια με τίτλο «Elba No Rain», σύμφωνα με την οποία οι επισκέπτες θα λαμβάνουν πίσω τα χρήματα της διανυκτέρευσης σε περίπτωση που κάποια μέρα βρέξει, μεταξύ 10 το πρωί και 8 το βράδυ, για διάστημα μεγαλύτερο των δύο ωρών.
Οι τουρίστες που δικαιούνται την επιστροφή χρημάτων είναι όσοι έχουν επιλέξει  κατάλυμα που λαμβάνει μέρος σε αυτήν την εκστρατεία (τα οποία έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του νησιού). Μάλιστα, αν βρέξει για πάνω από δύο συνεχόμενες ώρες καθημερινά κατά την περίοδο παραμονής τους στο νησί, θα τους επιστρέφεται το πλήρες κόστος διαμονής - η προσφορά ίσχυε μέχρι τα τέλη Μαΐου και εκ νέου από 15 Σεπτεμβρίου μέχρι 31 Οκτωβρίου.
Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι το μικροκλίμα του Ελβα, του τρίτου μεγαλύτερου νησιού της Ιταλίας, είναι «ιδιαίτερο» και σχετικά απρόβλεπτο, καθώς συνήθως διαφέρει από το κλίμα της υπόλοιπης χώρας. Δεν είναι τυχαίο, πάντως, ότι τους μήνες Απρίλιο και Μάιο των τελευταίων πέντε ετών έβρεξε μόλις δύο φορές για παραπάνω από δύο ώρες στη διάρκεια της μέρας – τον φετινό Μάιο, κανένας τουρίστας δεν δικαιούται επιστροφή χρημάτων.
Πάντως, η καμπάνια προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι το νησί Ελβα μπορεί να προσφέρει στους «τολμηρούς» τουρίστες, που δεν θα διστάσουν να κάνουν κράτηση ασχέτως καιρικών συνθηκών, πολύ περισσότερα από τις παραλίες του.

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

Η συναρπαστική ιστορία της Tabasco


Στη Νήσο Άϊβερι, ένα μικρό κοµµάτι γης µε µήκος µόλις 4,5 χιλιόµετρα και πλάτος 3,5, γεµάτο µε κοιτάσµατα αλατιού, καλλιεργούνται οι πιο καυτερές πιπεριές που έβγαλε ποτέ η περιοχή του Παλαιού Μεξικού. Εκεί βρίσκεται το µοναδικό κέντρο παραγωγής του πιο διάσηµου προϊόντος της Λουϊζιάνας, της σάλτσας Tabasco. Οσον αφορά τον εμπνευστή της σάλτσας που έμελλε να μπει σε κάθε σπίτι, δεν την θεώρησε ποτέ ως σημαντικό επίτευγμα, με αποτελέσμα να μην την μνημονεύσει καν στα απομνημονεύματά του…
Η ιστορία της Tabasco ξεκινάει τη δεκαετία του 1850, όταν ο Έντµουντ ΜακΙλένι, επιτυχηµένος τραπεζίτης και µπον βιβέρ του 19ου αιώνα, παίρνει ως δώρο από ένα στρατιώτη που είχε µόλις επιστρέψει από τον Πόλεµο του Μεξικού µια χούφτα µικροσκοπικές, αποξηραµένες πιπεριές.
Ο ΜακΙλένι χρησιµοποίησε µερικές πιπεριές στο φαγητό και ενθουσιάστηκε, ενώ φύλαξε τις υπόλοιπες, τα σπόρια των οποίων φύτεψε στο σπίτι της συζύγου του. Δυστυχώς για τον ίδιο και την οικογένειά του, το 1863 θα ξεσπάσει ο Εµφύλιος, οπότε θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το νησί, στο οποίο πλέον αποβιβάζονται οι νικητές Βόρειοι. Με τη λήξη του πολέµου η οικογένεια ΜακΙλένι επιστρέφει και βρίσκει όλη την περιουσία της, αξίας δύο εκατοµµυρίων δολαρίων, κατεστραµµένη.
Ως εκ θαύµατος, οι πιπεριές είχαν διασωθεί και ο ΜακΙλένι αφοσιώνεται στην επεξεργασία τους, µε σκοπό να παρασκευάσει µία καυτερή σάλτσα που θα προσδώσει μια πικάντικη γεύση στις διατροφικές συνήθειες των Νοτίων, χρησιµοποιώντας ξύδι, ντόπιο αλάτι και µικρά κοµµάτια κόκκινης πιπεριάς.
Το 1868 προκύπτει η µαγική συνταγή: παίρνει το ζωµό από τις πιο ώριµες πιπεριές, προσθέτει σε κάθε γαλόνι µισό φλιτζάνι ντόπιο αλάτι και τα αφήνει να παλιώσουν για 30 µέρες σε βαρέλια από ξύλο βελανιδιάς. Μετά προσθέτει δυνατό γαλλικό ξύδι και αφήνει άλλες 30 µέρες να περάσουν, ανακατεύοντας σε τακτά χρονικά διαστήµατα για να αναµειχθούν οι γεύσεις.
Το τελικό µείγµα το συσκευάζει σε άδεια µπουκάλια κολόνιας που διέθεταν σύστηµα ψεκασµού (η συσκευασία παραμένει η ίδια ενάμιση αιώνα μετά), αφού, όπως διατείνονταν, το µυστικό ήταν η σάλτσα να ψεκάζεται και όχι να χύνεται στο φαγητό (δημιουργώντας συχνά πιο έντονο το συναίσθημα του «καψίματος»). Κατόπιν, στέλνει μερικά δείγματα σε φίλους και συγγενείς, οι οποίοι ενθουσιάζονται και τον παρακινούν να την εκμεταλλευτεί εμπορικά. Αργότερα, βέβαια, θα φροντίσει να προμηθευτεί καινούργια μπουκαλάκια κολόνιας, προκειμένου να μην αλλειώνεται η γεύση από πιθανά υπολλείματα αρώματος…
Ένα χρόνο μετά, η πρώτη παρτίδα, που αριθµούσε 350 τεµάχια, αποστέλλεται σε διάφορους χονδρεµπόρους της Αµερικής. Η ανταπόκριση ήταν απρόσμενα θετική και σύντοµα ο ΜακΙλένι θα αρχίσει να δέχεται παραγγελίες για χιλιάδες µπουκαλάκια, στην τιµή του ενός δολαρίου το καθένα. Ύστερα από ώριμη σκέψη, επιλέγει το όνοµα Tabasco (μολονότι η πρώτη του επιλογή ήταν το μάλλον αντιεμπορικό «Petite Anse Sauce»), στα ινδιάνικα σηµαίνει «γη όπου το χώµα είναι ζεστό και υγρό», παραπέµποντας µε αυτό τον τρόπο στο κλίµα της Νήσου Άϊβερι.
Το 1870 ο πρώην τραπεζίτης κατοχυρώνει την καυτερή του σάλτσα, η οποία μέχρι το τέλος της δεκαετίας ταξιδεύει σε όλη την Αμερική αλλά και στην Αγγλία. Ως το 1890, όταν ο Έντµουντ ΜακΙλένι απεβίωσε, η σάλτσα του είχε µπει στα καλύτερα εστιατόρια και σπίτια. Ο ίδιος, πάντως, ποτέ δεν τη θεώρησε σηµαντικό επίτευγµά του, αφού ακόµη και στα αποµνηµονεύµατά του παρέλειψε να την αναφέρει. Αντίθετα, ο γιος του, Τζον, που τον διαδέχθηκε, αποδείχθηκε ιδιοφυία στο μάρκετινγκ καταφέρνοντας να προωθήσει συντονισμένα το καινοτόμο προϊόν τόσο στους εμπόρους, με προσωπικές επισκέψεις, όσο και στους τελικούς καταναλωτές, με καταχωρίσεις σε περιοδικά, γιγάντια πόστερς, δωρεάν δείγματα και ξύλινες πινακίδες.
Από το 1929 και µετά, και αφού είχε προηγηθεί δικαστική διαµάχη εναντίον πρώην υπαλλήλου της McIlenny Co., που για 31 χρόνια διέθετε τη δική του σάλτσα µε το ίδιο όνοµα, το όνοµα Tabasco κατοχυρώνεται αποκλειστικά στην οικογένεια ΜακΙλένι. Κανένας ανταγωνιστής πια δεν θα µπορούσε να χρησιµοποιήσει το όνοµα ή να παρασκευάσει οτιδήποτε µε πρώτη ύλη το Tabasco.

Γνωρίζατε ότι…
Το χρόνο φυτεύονται περίπου 40 στρέμματα πιπεριές. Αφού καλλιεργούνται, συλλέγονται με το χέρι μόλις ωριμάσουν και πάρουν την τέλεια απόχρωση του φωτεινού κόκκινου - ένα μέρος των σπόρων φυλάγεται σε θυσαυροφυλάκιο τραπέζης, ώστε η εταιρεία να μπορεί να ανταποκριθεί στη ζήτηση σε περίπτωση καταστροφής μέρους ή όλης της παραγωγής.
Κατόπιν τις λιώνουν, ανακατεύουν τον πολτό με λίγο αλάτι σε δρύινα βαρέλια, τον αφήνουν να ζυμωθεί και κατόπιν να ωριμάσει για τρία χρόνια. Ένα μέλος της οικογένειας εγκρίνει τον πολτό, ο οποίος ανακατεύεται πολλές φορές, προστίθεται δυνατό ξίδι και έπειτα από περίπου τέσσερις εβδομάδες, το περιεχόμενο των βαρελιών στραγγίζεται και πετιούνται οι φλούδες και οι σπόροι από τις πιπεριές. Κατόπιν ο πολτός που απομένει, εμφιαλώνεται.

Σήµερα, στο τιµόνι της εταιρείας βρίσκεται η πέμπτη γενιά της οικογένειας, όµως η µαγική συνταγή της καυτερής σάλτσας εξακολουθεί να παραµένει αναλλοίωτη (µόνη διαφορά ότι το µείγµα παλαιώνει για τρία χρόνια), παρόλο που η παραγωγή έχει φθάσει αισίως τα 150 εκατοµµύρια µπουκαλάκια το χρόνο. 
Η Tabasco παραµένει µακράν η πρώτη σε πωλήσεις καυτερή σάλτσα στον κόσµο, µε ηµερήσια παραγωγή που φθάνει τα 720.000 φιαλίδια. Διανέµεται σε 180 χώρες (στη χώρα μας ήρθε το 1967), η συσκευασία έχει μεταφραστεί σε 22 γλώσσες, ενώ έχει «λάβει µέρος» σε όλους τους πολέµους ως αναπόσπαστο καρύκευµα των στρατιωτικών συσσιτίων.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 2 (Εκδ. Σταμούλη)

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

Πώς απάντησε εστιάτορας σε αρνητική κριτική...


Κριτική του χρήστη Kioday από το Ρίο ντε Τζανέιρο για εστιατόριο στα Φηρά της Σαντορίνης:

«Φθάσαμε στο άδειο εστιατόριο και έπρεπε να περιμένουμε πέντε λεπτά για να μας καθίσουν σε τραπέζι για δύο, μολονότι υπήρχαν πολλά άδεια τραπέζια και ορισμένα ζευγάρια κάθονταν ήδη σε τραπέζια για τέσσερα άτομα.
Εγώ δεν πεινούσα, οπότε μόνο η σύντροφός μου θα έτρωγε. Αμ δε. Μας είπαν να αποχωρήσουμε, καθώς υπάρχει μια ελάχιστη χρέωση για το κάθε άτομο. Προτιμούν δηλαδή να έχουν ένα άδειο εστιατόριο αντί να έχουν έστω ένα τραπέζι όπου ο ένας τρώει.
Μην έρθετε εδώ! Είναι γελοίο και με έκανε να αισθάνομαι άσχημα όταν μου ζήτησαν να φύγω. Δεν έχει κανένα νόημα».

Η απάντηση από τον ιδιοκτήτη και σεφ του εστιατορίου (τον οποίο οφείλω να παραδεχθώ ότι «κατασκοπεύω» καθώς απαντάει με ιδιαίτερο τρόπο) ήρθε μία μόλις μέρα μετά:

«Αγαπητέ Kioday,
Πρώτα από όλα το εστιατόριο μας είναι πάντα γεμάτο, ευτυχώς. Ισως ένας γνώστης των τριτοκλασάτων ταβερνών σαν και του λόγου σου να μην γνωρίζει τι εστί ο όρος  "RESERVE" πάνω στο τραπέζι.
Δεύτερον, αν δεν έχεις τα χρήματα να φας σε ένα εστιατόριο και η κοπέλα σου πεινάει, πάρ’την στα McDonald’s. Αν πάλι δεν έχεις χρήματα ούτε για ένα cheese-burger στα McDonald's (όπως προφανώς συμβαίνει στην περίπτωσή σου) ΜΕΙΝΕ ΣΠΙΤΙ. Δεν σου είπε ο γιατρός να μην πας πουθενά με μόλις πέντε ευρώ στην τσέπη σου;
Τρίτον, εγώ είμαι αυτός που αποφασίζω ποιο τραπέζι θα δώσω στους πελάτες μου, όχι εσύ. Αν έχεις συνηθίσει έτσι στο Ρίο ντε Τζανέιρο, τότε πήγαινε πίσω στο Ρίο»…


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Πώς μια αεροπορική εταιρεία χειρίστηκε το (ρατσιστικό) αίτημα κυρίας...

Κατά τη διάρκεια ενός υπερατλαντικού ταξιδιού μία κυρία έτυχε να κάτσει δίπλα σε έναν μελαψό κύριο. Η κυρία φανερά εκνευρισμένη ζήτησε από την αεροσυνοδό να της βρει άλλη θέση επειδή δεν ήθελε να κάθεται δίπλα σε κάποιον μη «ευχάριστο» τύπο.
Η αεροσυνοδός της απάντησε ότι η πτήση ήταν γεμάτη, αλλά θα ερευνούσε αν υπήρχε χώρος ελεύθερος, ακόμη και στην πρώτη θέση, ώστε να ικανοποιήσει το αίτημά της.
Οι υπόλοιποι επιβάτες που είδαν τη σκηνή, δυσανασχέτησαν με την κυρία και την αντικοινωνική της στάση, αλλά και με το γεγονός ότι μία τέτοια παράλογη απαίτηση θα την οδηγούσε στην πρώτη θέση. Την ίδια στιγμή, ο δυστυχής επιβάτης φανερά ενοχλημένος και λυπημένος για την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί προτίμησε να σιωπήσει.
Το κλίμα μέσα στο αεροπλάνο ήταν ιδιαίτερα ψυχρό και η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, αλλά η κυρία έδειχνε να απολαμβάνει το γεγονός ότι σύντομα θα μετακόμιζε στην πρώτη θέση, μακριά από τον ανεπιθύμητο συνταξιδιώτη.
Λίγα λεπτά αργότερα, η αεροσυνοδός επέστρεψε και είπε στην κυρία: «Συγγνώμη κυρία, αλλά η πτήση είναι γεμάτη, ευτυχώς όμως βρήκα μία ελεύθερη στην πρώτη θέση. Μου πήρε αρκετή ώρα, διότι έπρεπε να πάρω την άδεια του καπετάνιου, ο οποίος και συμφώνησε πάραυτα να γίνει αυτή η αλλαγή».
Οι υπόλοιποι επιβάτες δεν μπορούσαν να πιστέψουν σε αυτά που άκουγαν ενώ η κυρία με την ικανοποίηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της ετοιμάστηκε για να μεταβεί στην πρώτη θέση.
Τότε, προς γενική έκπληξη, η αεροσυνοδός στράφηκε στον μελαψό κύριο και του είπε: «Κύριε, αν θέλετε ακολουθήστε με στην πρώτη θέση. Εκ μέρους της αεροπορικής μας εταιρείας, ο καπετάνιος σας ζητά συγγνώμη που έτυχε να συνταξιδεύσετε δίπλα σε έναν τόσο «δυσάρεστο» επιβάτη». Αίφνης, όλοι οι επιβάτες χειροκρότησαν και ευχαρίστησαν το προσωπικό για τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση.
Την ίδια χρονιά, το προσωπικό της πτήσης και ο καπετάνιος ψηφίστηκαν ως οι «υπάλληλοι της χρονιάς».
Το εν λόγω περιστατικό ενέπνευσε και μία εταιρεία η οποία πριν από λίγα χρόνια έβγαλε ένα σχετικό βίντεο-γροθιά στον ρατσισμό (δείτε το εδώ)







Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Airbnb. Ρατσιστικό παραλήρημα ιδιοκτήτριας καταλύματος...


Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε πέντε έγχρωμους άνδρες, οι οποίοι πριν λίγες ημέρες έγιναν αποδέκτες ρατσιστικής συμπεριφοράς από ιδιοκτήτρια καταλύματος της Airbnb στη Νέα Υόρκη.
Η παρέα των πέντε ανδρών είχε κάνει check in στο διαμέρισμα ένα βράδυ πριν από το περιστατικό. Μόλις έφθασαν, η ιδιοκτήτρια, εμφανώς ενοχλημένη, τούς παρενόχλησε και κατόπιν τους ζήτησε να φύγουν, με τη δικαιολογία πως έκαναν φασαρία και πως η ίδια δεν ένιωθε ασφαλής.
Οι άνδρες, επίσης,  κατήγγειλαν πως η οικοδέσποινα τους είχε αρχικά επιτρέψει να φέρουν μαζί τους κατοικίδιο, όταν όμως έφτασαν στο σπίτι εκείνη δεν το δέχτηκε.
Εντέλει τους έδιωξε στις δύο τα ξημερώματα και αφού πρώτα είχε φροντίσει να τους δείξει το ρατσιστικό της πρόσωπο. Σε μια σκηνή, που μάλιστα καταγράφηκε σε βίντεο, η ιδιοκτήτρια φαίνεται να λογομαχεί με τον έναν άνδρα σχετικά με το πόσοι μπορούν να μείνουν στο διαμέρισμα.
Η ιδιοκτήτρια τού απαντάει τέσσερις. «Στην πλατφόρμα γράφεις τέσσερις συν ένας καναπές. Άρα πέντε», ισχυρίζεται από την πλευρά του ο άνδρας. Τότε εκείνη τον ρωτά: «Τότε, ποιος πίθηκος θα κοιμηθεί στον καναπέ;», για να λάβει την πληρωμένη απάντηση: «Η μάνα σου».
Η Airbnb σχολίασε το περιστατικό χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτη» τη φράση που χρησιμοποίησε η γυναίκα. Η εταιρεία, μετά το συμβάν, μερίμνησε ώστε οι άνδρες να καταλύσουν σε άλλο κατάλυμα, ενώ απέσυρε την καταχώριση της συγκεκριμένης ιδιοκτήτριας από την πλατφόρμα.

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

Η πρώτη πτήση χωρίς πλαστικά μιας χρήσης...


Η πρώτη πτήση χωρίς πλαστικά μιας χρήσης πραγματοποιήθηκε πριν λίγο καιρό από την Hi Fly, αεροπορική εταιρεία της Πορτογαλίας, η οποία μάλιστα, μέσω του εκπροσώπου της, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «δεν μπορεί άλλο να αγνοεί τις επιπτώσεις που έχουν τα πλαστικά μιας χρήσης στο περιβάλλον».
Η εν λόγω εταιρεία αντικατέστησε όλα τα μαχαιροπίρουνα, τα ποτήρια και τα δοχεία με άλλα που προέρχονται από μπαμπού και ανακυκλώσιμα υλικά. Στόχος της είναι μέχρι το τέλος του 2019 να εκπαραθυρώσει τα πλαστικά από όλες τις πτήσεις της.
Η ανταπόκριση από τους επιβάτες υπήρξε θετική, δήλωσε ο CEO της εταιρείας, δείχνοντας ότι ο κόσμος πια είναι ευαισθητοποιημένος σχετικά με θέματα που άπτονται της προστασίας του περιβάλλοντος.
Η κίνηση αυτή της Hi Fly αναμένεται να βρει μιμητές. Ηδη η Ryanair δήλωσε ότι στόχος της είναι να απεξαρτηθεί πλήρως, τόσο στα αεροσκάφη όσο και στα κεντρικά της γραφεία, από τα πλαστικά μέχρι το 2023, ενώ ανάλογες δράσεις αναμένεται να ξεκινήσει η EasyJet, η Delta και η Virgin Atlantic.
Σύμφωνα με έρευνες, οι επιβάτες των αεροπορικών εταιρειών ευθύνονται για 5,7 εκατ. τόνους αποβλήτων σε ετήσια βάση, νούμερο που θα διπλασιαστεί σε 15 χρόνια, αν δεν ληφθούν μέτρα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα πλαστικά απόβλητα που καταλήγουν στη Μεσόγειο αυξάνονται κατά 40% τους καλοκαιρινούς μήνες, καταδεικνύοντας τις επιβλαβείς επιπτώσεις που έχει ο τουρισμός στο περιβάλλον. Υπολογίζεται μάλιστα ότι κάθε μέρα οκτώ εκατομμύρια κομμάτια από πλαστικό καταλήγουν στον ωκεανό…
Ελπίζουμε και εδώ στην Ελλάδα σύντομα οι εταιρείες να αντιληφθούν το πρόβλημα και να αναλάβουν ανάλογες πρωτοβουλίες.

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Holiday Inn. Πώς μια οικογενειακή εκδρομή άλλαξε τον τουριστικό χάρτη...


Η άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία των Holiday Inn μας διδάσκει ότι συχνά ένα απλό συμβάν, µία απλή παρατήρηση αρκεί για να επινοήσει κάποιος κάτι που θα αφήσει ιστορία. Αυτό το συμβάν έμελλε να είναι µια συνηθισµένη οικογενειακή εκδροµή, η οποία οδήγησε στη δηµιουργία ενός νέου προϊόντος, µιας ολόκληρης βιοµηχανίας – η εταιρεία διατείνεται ότι το 96% των Αμερικανών έχει διαμείνει κάποια στιγμή της ζωής του σε ένα Holiday Inn. Ας δούμε όμως ορισμένες ενδιαφέρουσες πτυχές της Holiday Inn και του ιδρυτή της Kemmons Wilson:
Ø Μολονότι μεγάλωσε μέσα σε μια φτωχή οικογένεια, χάρη στο επιχειρηματικό του δαιμόνιο ο Kemmons Wilson θα κατάφερνε, ασχολούμενος με τα κτηματομεσιτικά και εμπορευόμενος μηχανήματα του ποπ κορν, να δημιουργήσει μεγάλη περιουσία.
Ø Το καλοκαίρι του 1951, ο 38χρονος Wilson πήρε τη σύζυγο και τα πέντε παιδιά και κατευθύνθηκε προς την Ουάσινγκτον, για ολιγοήµερες διακοπές. Κινούµενοι προς τον τελικό προορισµό, συχνά σταµατούσαν σε διάφορα µοτέλ, τα οποία όµως δεν τον ικανοποίησαν. Αναζητούσε μάταια ένα µοτέλ µε πισίνα. Αυτό όμως που τον εξόργισε ήταν ότι έπρεπε να πληρώσει για ένα ξενοδοχείο β’ κατηγορίας δύο επιπλέον δολάρια για κάθε παιδί – ποσό υπερβολικά υψηλό για τη μέση οικογένεια. Από τα 10 δολάρια, που ήταν η αρχική τιµή, η οικογένειά του κλήθηκε να πληρώσει ακριβώς τα διπλάσια.
Ø Τότε οραματίστηκε ένα µοτέλ για οικογένειες, όπου τα παιδιά θα διέμεναν δωρεάν. Κατά τη διάρκεια των διακοπών του επεξεργάστηκε το επαναστατικό σχέδιό του που θα εκδημοκράτιζε τα ταξίδια: τη δηµιουργία 400 πανομοιότυπων µοτέλ ανά τη χώρα, με το καθένα να είναι σε απόσταση οδήγησης µιας µέρας, δηλαδή περίπου 150 µίλια.
Ø Μολονότι η ιδέα του αμφισβητήθηκε, η χρονική συγκυρία ήταν ιδανική: πληθυσμός και εισοδήµατα αυξήθηκαν σηµαντικά κατά τη µεταπολεµική περίοδο (με τη μέση οικογένεια να απαρτίζεται από τρία και περισσότερα παιδιά), ενώ ο μαρασμός των σιδηροδρόμων, η ανάπτυξη των αυτοκινητόδροµων και η ευρεία χρήση του αυτοκινήτου έδιναν τη δυνατότητα για πολλά ταξίδια.
Ø Ο διορατικός επιχειρηµατίας είχε παρατηρήσει ότι τα περισσότερα ξενοδοχεία υπάγονταν σε δύο κατηγορίες: τα µεγάλα και ακριβά ξενοδοχεία πόλεων και τα µικρά οικογενειακά µοτέλ που ήταν φθηνά αλλά αμφιβόλου ποιότητας και τα οποία ήταν διάσπαρτα στους αυτοκινητόδροµους. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να διεισδύσει στη µέση (η αρχική τιμή δωματίου ήταν 4-6 δολάρια), προσφέροντας καθαρά δωµάτια µε άνετα κρεβάτια (ήταν ο πρώτος που τοποθέτησε δύο κρεβάτια σε ένα δωμάτιο), τηλεόραση, κλιµατισµό και τηλέφωνο.
Ø Το πρώτο Holiday Inn, που διέθετε 120 δωμάτια, κατασκευάστηκε σε έναν κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Μέμφις, το 1952. Το όνομα πιστώνεται στον αρχιτέκτονα του έργου και ήταν ο τίτλος ενός μιούζικαλ με τους Bing Crosby και Fred Astaire, που είχε δει το προηγούµενο βράδυ. Διέθετε εστιατόριο, σαλονάκι, πισίνα, στεγνοκαθαριστήριο, µηχάνηµα για δωρεάν παγάκια και άνετο πάρκινγκ.
Ø Το 1953 κατασκευάστηκαν τρία ακόµη Holiday Inn, όλα σε δρόμους που οδηγούσαν στο Μέμφις, έντεκα το 1954 και έκτοτε άρχισε η ανάπτυξη µέσω franchise, µε προσεκτική επιλογή των υποψηφίων – το πρώτο Holiday Inn εκτός Αμερικής ανεγέρθηκε στο Μόντρεαλ το 1960, ενώ το 1964 η αλυσίδα μετρούσε ήδη 500 ξενοδοχεία. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, με τον Wilson να πληρώνει τα χριστουγεννιάτικα δώρα των υπαλλήλων με υποσχετικές επιστολές. Όμως, δεκαπέντε χρόνια αργότερα είχε ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα ξενοδοχείων στον κόσμο - χαρακτηριστικός ο τίτλος του περιοδικού Time το 1972: «Ο άνδρας με τα 300.000 δωμάτια». Σήμερα είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα ξενοδοχείων, συμπεριλαμβάνει και τα Holiday Inn Express, με 400.000 δωμάτια.
Ø Τα Holiday Inn, που αποτέλεσαν το πρότυπο για τη δημιουργία ανταγωνιστικών αλυσίδων μοτέλ, ήταν από τα πρώτα που εγκαινίασαν κεντρικό σύστημα κρατήσεων (1965), αλλά και τηλεφωνικό κέντρο (call center - 1967), παρέχοντας τη δυνατότητα στους καταναλωτές να επικοινωνήσουν χωρίς χρέωση. Ήταν επίσης η πρώτη αλυσίδα που προσέφερε, το 1995, τη δυνατότητα ηλεκτρονικής κράτησης.
Ø Ένα στοιχείο που διαφοροποίησε τα Holiday Inn, που σήμερα ανήκουν στην InterContinental Hotels Group, ήταν το Great Sign, μια ευμεγέθης χαρακτηριστική πινακίδα, που εξελίχθηκε για τρεις δεκαετίες στο πιο αναγνωρίσιμο σήμα των αμερικάνικων αυτοκινητοδρόμων. Ήταν επιλογή του ίδιου του ιδρυτή, το ύψος της έφθανε τα 15 μέτρα, κόστιζε 13.000 δολάρια, ήταν ορατή και από τις δύο πλευρές του δρόμου, ενώ τα χρώματα ήταν τα αγαπημένα της μητέρας του. Όταν εγκαταλείφθηκε, λόγω υψηλού κόστους, το 1982, ο Wilson δήλωσε περίλυπος: «Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκαναν».
Ø Ο Kemmons Wilson αποσύρθηκε το 1979 (τη χρονιά εκείνη υπήρχαν 1.759 Holiday Inn σε 50 χώρες – το πρώτο του ξενοδοχείο επί ευρωπαϊκού εδάφους ανεγέρθηκε το 1968 στην Ολλανδία). Λίγο πριν πεθάνει, το 2003, σε ηλικία 90 ετών, ο πατέρας της σύγχρονης ξενοδοχειακής αλυσίδας δήλωσε: «Το µόνο που ήθελα ήταν να τυποποιήσω τις ξενοδοχειακές υπηρεσίες, ώστε να ξέρει ο επισκέπτης τι να περιµένει». Στον τάφο του τοποθετήθηκε η αγαπημένη του πινακίδα, που ανέγραφε «Founder» (ιδρυτής) και με το βελάκι να δείχνει το όνομά του…
Ø Το 2007, ελέω κρίσης και πτώσης των τιμών, η αλυσίδα εγκαινίασε ένα πολυδάπανο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, που άγγιξε το ένα δις. δολάρια, το μεγαλύτερο που έχει αναληφθεί ποτέ από ξενοδοχειακή αλυσίδα. Περισσότερα από 1.200 ξενοδοχεία που είχαν χαμηλή απόδοση αποσύρθηκαν, ενώ 1.500 άλλα άνοιξαν. Ολοι οι υπάλληλοι πέρασαν από εκπαίδευση, προκειμένου να γίνουν πιο «προσιτοί» στον επισκέπτη και να ανταποκρίνονται πάραυτα στις επιθυμίες του. Το εγχείρημα πέτυχε, με την πληρότητα να αυξάνεται κατακόρυφα και τους δείκτες ικανοποίησης των επισκεπτών να υπερφαλαγγίσουν αυτούς του ανταγωνισμού.


Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Το αποκαλυπτικό μαγιό και το αντάρτικο μάρκετινγκ


Ο τελικός του Champions League ήταν το ιδανικό όχημα για την «εισβολέα», με αποκαλυπτικό μαγιό που ανέγραφε VitalyUncensored, στο γήπεδο, Kinsey Wolanski και τον YouTuber σύντροφό της Vitaly Zdorovetskiy, δημιουργό ιστοσελίδας με ερωτικό περιεχόμενο, προκειμένου να περάσουν -χωρίς να χρειαστεί να αγοράσουν διαφημιστικό χώρο- το μήνυμά τους, που δεν ήταν άλλο από την αναγνωρισιμότητα και φυσικά να δημιουργήσουν ντόρο, σε ένα ιδιαίτερα στοχευμένο (ανδρικό) κοινό, για την ιστοσελίδα τους.
Η 22χρονη ξανθιά και πρώην πορνοστάρ κατάφερε, υλοποιώντας αυτό που οι μαρκετίστες αποκαλούν guerilla marketing (αντάρτικο μάρκετινγκ), να τραβήξει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας και να γίνει διάσημη εν ριπή οφθαλμού. 
200.000 followers στο Instagram, μέσα σε μία μόλις ώρα, δεν είναι και λίγο πράγμα… Τα νούμερά της εκτοξεύτηκαν στο ένα εκατομμύριο θαυμαστές, πριν το Instagram κατεβάσει το προφίλ της, αν και μάλλον αυτή η εξέλιξη δεν θα πρέπει να την στενοχωρήσει.
Ο δε σύντροφός της δεν πήγε πίσω, καθώς απέκτησε, τα πρώτα λεπτά της εισβολής, 350.000 followers. Μάλιστα, μέσα σε λίγες ώρες η ιστοσελίδα του κέρδισε ένα εκατομμύριο νέους subscribers. Η δε διαφημιστική προβολή που απόλαυσε αντιστοιχεί στα 4 εκατ. δολάρια.
Not bad, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι…

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2019

Τι Μύκονος, τι Ρόδος... Κάποιος επιτέλους να διαχειριστεί τη φήμη της τουριστικής Ελλάδας...


Ελλάδα δεν είναι μόνο η Μύκονος…
Τη δόξα της Μυκόνου, με τα καλαμάρια των 836 ευρώ, έκλεψε αυτή την εβδομάδα η Ρόδος, με ένα νέο περιστατικό στο "The Gate", ένα μαγαζί στην πλατεία Εβραίων Μαρτύρων στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, να μας δυσφημίζει για άλλη μια φορά διεθνώς.

Σύμφωνα με την καταγγελία που ανήρτησε στον λογαριασμό της στο facebook η βρετανίδα Vikki Scott, η οποία σε δύο μόλις ημέρες έχει 755 σχόλια και 670 κοινοποιήσεις (αρκετά σχόλια προέρχονται από Ελληνες «ταλιμπάν», που την αποδοκιμάζουν), πλήρωσε μαζί με την παρέα της το ποσό των 82 ευρώ για οκτώ αναψυκτικά, χωρίς καν να λάβει νόμιμη απόδειξη…

Ο ιδιοκτήτης του "The Gate", τουριστικής ταβέρνας, μπιραρίας, κρεπερί, ψησταριάς, σουβλακερί κ.λπ., όλα στην τιμή του ενός, μετά το σάλο που προκλήθηκε, έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, καθώς υποστηρίζει ότι η επίμαχη παραγγελία περιελάμβανε τρία milk shake ενός λίτρου, σημειώνοντας πως κάθε ένα από αυτά «αποτελείται από 5 μπάλες παγωτό και μισό λίτρο γάλα» (γίγας milkshake). 

Ισχυρίζεται επίσης ότι, μολονότι  της έδωσε τιμοκατάλογο, αυτή έβαλε τα κλάματα όταν πήρε το λογαριασμό και άρχισε να τον αποκαλεί κλέφτη.
Παραθέτει επίσης φωτογραφία του τιμοκαταλόγου, όπου φαίνεται το αντίτιμο του εν λόγω ροφήματος, ήτοι 14 ευρώ, ενώ υποστηρίζει ότι η ταμειακή μηχανή του είχε κολλήσει εκείνη την ημέρα και ήταν αναγκασμένος να εκδίδει δελτία κατ’ αυτόν τον τρόπο…

Ωστόσο, εντύπωση προκαλούν τα όσα δήλωσε σχετικά με την… ανωτερότητα του Ελληνα: «Θα ήθελα να ευχαριστήσω ολόκληρο τον ελληνικό λαό για τα άθλια και ανήθικα σχόλια τους. Επίσης θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα σε όλους τους τουρίστες και στους Έλληνες του εξωτερικού ότι δεν έχουμε γίνει ακόμα τριτοκοσμική χώρα και ούτε πρόκειται διότι εμείς έχουμε ΙΣΤΟΡΙΑ εκατομμυρίων χρόνων, ένα ΗΛΙΟ και μια ΘΑΛΛΑΣΑ την οποία αυτοί δεν έχουν και ούτε πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ. Όποιος θεωρεί ότι είμαι κλέφτης και παράνομος να έρθει με τη συνοδεία των αρμόδιων αρχών να με κλείσει παρά να δημοσιεύει προσβλητικά σχόλια στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».

Πάντως, η βαθμολογία και η κατάταξη του "The Gate" στο TripAdvisor, αν αυτό μας λέει κάτι, δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαμηλή. Κοινώς έχει πιάσει πάτο, με τα σχόλια, Ελλήνων και ξένων, να μιλούν για μια άνευ προηγουμένου απάτη, που αμαυρώνει την εικόνα του νησιού.

Βαθμολογίες και κριτικές

Ενδεικτικά παραθέτω μία χαρακτηριστική κριτική:
«Απορώ τι κάνει η τουριστική αστυνομία και κυρίως η αστυνομία με κάτι τέτοιους εγκληματίες... Οι τύποι θέλουν ξύλο και γενικά κλείσιμο για πάντα και να πάνε πάλι πίσω στο χωριό τους να κάνουν μάγκες... κάθισα εντελώς τυχαία παρατηρητής ενός φαινόμενου bullying... τουρίστας σταμάτησε για ένα φραπέ και τον χρέωσαν 10 ευρώ, ανήκουστο ποσό για ένα φραπέ και όταν ο πελάτης ενοχλήθηκε με την τιμή τον άρπαξαν από τα ρούχα με σκοπό να βρουν το πορτοφόλι του! Βάζω ένα αστέρι γιατί δεν υπάρχει χαμηλότερο.
FOR ALL THE TOURISTS.. AVOID IT AT ALL COST! THIS IS NOT AN EXAMPLE OF RODIAN LOCAL RESTAURANT!!!»

Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν σε μια κατ’ εξοχήν τουριστική χώρα, που ζει σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό, να αφήνονται όλα αυτά τα αρπαχτικά να δρουν ανενόχλητα;

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αυτά τα περιστατικά των δήθεν επαγγελματιών θα γίνονται viral και θα πλήττουν την εικόνα μας και ιδιαίτερα την εικόνα των σοβαρών και τίμιων επαγγελματιών. Κατά τα άλλα, μετά αναρωτιόμαστε γιατί το all inclusive μοντέλο γνωρίζει τόσο μεγάλη άνθηση.

Η φήμη (reputation management) είναι από τα πιο σημαντικά περιουσιακά στοιχεία και οφείλουμε να τη διαφυλάξουμε.

Ολοι, από την απούσα πολιτεία μέχρι τους απλούς πολίτες, τους hosts της Airbnb ή τους σοβαρούς ντόπιους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό, έχουμε καθήκον να πράξουμε τα δέοντα ώστε να απομονώσουμε τα μιάσματα.

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

Πώς ένας 97χρονος μετέτρεψε το εγκαταλελειμμένο χωριό του σε τουριστικό προορισμό...


«Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου». Αυτή τη ρήση του JFK πρέπει να είχε στο μυαλό του ο Huang Yung-fu, όταν πριν από λίγα χρόνια αποφάσισε να δώσει ζωή στο εγκαταλελειμμένο χωριό του…
Τότε ήταν που η κυβέρνηση της Ταϊβάν αποφάσισε να κατεδαφίσει τα «στρατιωτικά χωριά», όπου είχαν φιλοξενηθεί οικογένειες στρατιωτικών, και να ανεγείρει πολυκατοικίες. Εχοντας ζήσει εκεί 40 χρόνια από τη ζωή του, ο 86χρονος τότε Huang Yung-fu αποφάσισε να αναλάβει δράση ώστε να σώσει το χωριό που κάποτε φιλοξενούσε 1.200 οικογένειες – πλέον οι μοναδικοί κάτοικοι είναι αυτός και η ηλικιωμένη σύζυγός του, την οποία παντρεύτηκε πριν λίγα χρόνια, ενώ τα διασωθέντα σπίτια είναι μόλις 11.
Τι έκανε λοιπόν; Ξεκίνησε κάθε μέρα από τα χαράματα να βάφει με τις μπογιές του τους τσιμεντένιους τοίχους, τα πεζοδρόμια και τα παράθυρα. Τίγρεις, αστροναύτες, σαμουράι, αεροπλάνα και παπαγάλοι, όλα βγαλμένα από τα παιδικά του χρόνια και τη φαντασία του, είναι μερικές μόνο από τις δημιουργίες του 97χρονου σήμερα Huang, που κοσμούν το αποκαλούμενο Rainbow Village (χωριό του ουράνιου τόξου).
Το 2010, η πρωτοβουλία του ηλικιωμένου τράβηξε την προσοχή ενός φοιτητή, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από την ιστορία του. Αφού έβγαλε μερικές φωτογραφίες, ξεκίνησε καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων για την αγορά περισσότερων μπογιών αλλά και εκστρατεία προστασίας των 11 σπιτιών από την κατεδάφιση.
Η υπόθεση του σύντομα έγινε viral, με τον δήμαρχο της πόλης να «βομβαρδίζεται» από 80.000 e-mail πολιτών, που τον καλούσαν να προστατεύσει την πρώην στρατιωτική εγκατάσταση. Πράγματι, ο δήμαρχος έδωσε εντολή ώστε τα εναπομείναντα 11 κτήρια, οι δρόμοι και οι γύρω περιοχές να προστατευτούν ως δημόσιο πάρκο.
To πάρκο δεν θα αργήσει να καταστεί πόλος έλξης τουριστών, προσελκύοντας ετησίως πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες, που συρρέουν για να συναντήσουν τον γηραιό καλλιτέχνη, τον «Grandpa Rainbow», όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά, και να θαυμάσουν το έργο του.
Σήμερα, ο Huang Yung-fu, παρά τις 10 δεκαετίες που κουβαλά στην πλάτη του, συνεχίζει το θεάρεστο έργο του. Μαζί με μια ομάδα εθελοντών πουλά καρτ ποστάλ και αφίσες με τα έργα του, με τα έσοδα να δωρίζονται σε τοπικές οργανώσεις που βοηθούν ηλικιωμένους. 
Η περίπτωσή του αποτελεί ένα εξαίρετο παράδειγμα για το πώς ένας μόνο άνθρωπος μπορεί να πετύχει τόσο πολλά…

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Smoke-free παραλία στη Σέριφο


Η παραλία της Βαγιάς στη Σέριφο θα είναι η πρώτη «άκαπνη» παραλία στην Ελλάδα. Θα είναι η πρώτη παραλία που, αν όντως εφαρμοστεί στην πράξη το σχέδιο, δεν θα έχει γόπες στην άμμο, μια ηλίθια συνήθεια που δυστυχώς μας χαρακτηρίζει ως λαό.
Η εν λόγω παραλία θα χαρακτηριστεί έτσι στο πλαίσιο του περιβαλλοντικού προγράμματος SeaChange Greek Islands, το οποίο σχεδιάστηκε και υλοποιείται από το Κοινωφελές Ιδρυμα Αθανασίου Κ. Λασκαρίδη, σε δέκα νησιά των Κυκλάδων (σε ένα από αυτά, στην Κίμωλο, στήθηκαν οι βάρκες-βιβλιοθήκες).
Πρόκειται για ένα πρόβλημα που χρονίζει, καθώς τα αποτσίγαρα είναι τα συνηθέστερα απορρίμματα που συναντά κάποιος σε μια ελληνική παραλία – η γόπα χρειάζεται 1-5 χρόνια για να διασπαστεί. Στο εξωτερικό έχει ήδη εφαρμοστεί με επιτυχία σε Γαλλία και Ισπανία.
Στην παραλία της Βαγιάς, που εντάσσεται στο δίκτυο Natura, θα τοποθετηθούν μια κατασκευή για ελεγχόμενη ζώνη καπνίσματος, σταχτοδοχεία με περιβαλλοντικά μηνύματα, όπως και αντίστοιχη ενημερωτική σήμανση. Αν το εγχείρημα ευδοκιμήσει, τότε το project ίσως εφαρμοστεί και σε άλλες παραλίες.

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Ο απίθανος λόγος για τον οποίο απέτυχε ένα προϊόν...


Οι Αμερικάνοι αγάπησαν το Quarter Pounder των McDonalds από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε, το 1972.
Ωστόσο, τη δεκαετία του ‘80
την πρωτοκαθεδρία του αμφισβήτησε η A&W, η οποία παρουσίασε στην αγορά ένα ακόμα μεγαλύτερο μπέργκερ, με περισσότερο κρέας, το 1/3 pound burger, το οποίο μάλιστα το διέθεσε στην ίδια τιμή με το Quarter Pounder
Ακόμα και στα blind test που διενεργήθηκαν το 1/3 pound burger υπερίσχυε του ανταγωνιστή του στη γεύση.
Όμως, όταν βγήκε στην αγορά, πάτωσε. Ανήσυχη η εταιρεία εκπόνησε έρευνα για να διαπιστώσει έκπληκτη ότι οι καταναλωτές πίστευαν ότι το Quarter Pounder είναι πιο μεγάλο από το αντίστοιχο της A&W!!!
Αποδείχθηκε εντέλει ότι οι Αμερικάνοι καταναλωτές (τουλάχιστον το 50% όσων ερωτήθηκαν) πίστευαν ότι το ¼ είναι περισσότερο, σαν ποσότητα, από το 1/3 – εξάλλου, το τρία είναι μικρότερο από το τέσσερα…
Για ποιο λόγο, λοιπόν, να αγοράσουν το μπέργκερ της A&W όταν με τα ίδια χρήματα μπορούσαν να πάρουν το πιο μεγάλο, όπως πίστευαν, μπέργκερ των McDonalds;

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

To Persil καλεί τα παιδιά να βγουν έξω και να παίξουν...


Ποιος θεωρείται ανταγωνιστής για μία μάρκα καθαριστικού ρούχων; Μα, φυσικά, ένα άλλο καθαριστικό, θα απαντήσουν οι περισσότεροι.
Η απάντηση είναι κατά το ήμισυ σωστή, καθώς πέρα από τον άμεσο ανταγωνιστή υπάρχει και ο έμμεσος (εν προκειμένω τα κινητά τηλέφωνα και τα tablets), ο οποίος είναι εξίσου επικίνδυνος.
Όπως αποτυπώνεται και από την εύστοχη διαφήμιση του Persil με τίτλο "Dirt is good", τα παιδιά σήμερα βγαίνουν όλο και πιο σπάνια έξω για να παίξουν – ένα στα δύο παίζουν έξω μέχρι μία ώρα ενώ ένα στα 10 δεν βγαίνει καν έξω. Ακόμα και οι βαρυποινίτες βγαίνουν πιο συχνά έξω και βλέπουν το φως της ημέρας...

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Η ιστορία της Apple. Η αυτοκρατορία που γεννήθηκε μέσα από ένα γκαράζ


Τριάντα µικροκυκλώµατα σε ένα µικρό κουτί, ένα πληκτρολόγιο και µια ασπρόµαυρη τηλεόραση. Τόσα χρειάστηκαν ένας πρώην χάκερ, ο 25χρονος Στιβ Ουόσνιακ και ο 21χρονος Στιβ Τζοµπς, για να αλλάξουν την τεχνολογική ιστορία του κόσµου. Ο πρώτος επιτυχημένος προσωπικός ηλεκτρονικός υπολογιστής, που γεννήθηκε μέσα σε ένα γκαράζ, ήταν γεγονός. Είχαν μόλις μπει οι βάσεις για τη δημιουργία της Apple, ενός επιχειρηματικού κολοσσού που θα άλλαζε τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων με τους υπολογιστές και θα δημιουργούσε νέες πρωτοποριακές συσκευές.
Το 1976, ο Ουόζνιακ ξόδευε τον ελεύθερο χρόνο του προσπαθώντας να κατασκευάσει ένα µικρό και εύκολο στη χρήση ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος θα ήταν µικρότερος από µια φορητή γραφοµηχανή, αλλά µε σαφώς µεγαλύτερες δυνατότητες. Όταν τα κατάφερε, ο νεαρός προγραμματιστής της Hewlett-Packard πήρε τον υπολογιστή για να τον δείξει στους συμφοιτητές του. Τότε, ένας φίλος του, ο Στιβ Τζοµπς, του πρότεινε να τον εκµεταλλευτούν εµπορικά. Ο Τζοµπς πίστευε ότι αυτό το µηχάνηµα θα ήταν χρήσιµο για τις επιχειρήσεις, προκειµένου να ελέγχουν τα αποθέµατά τους, αλλά και για τα απλά νοικοκυριά που θα ήθελαν να οργανώσουν καλύτερα τα οικονοµικά τους.
Οι δύο νέοι, έχοντας τη διαβεβαίωση από ένα τοπικό κατάστηµα µε ηλεκτρονικά ότι θα αγόραζε 50 υπολογιστές, πούλησαν ό,τι πιο πολύτιµο είχαν (ο Τζοµπς ένα µίνι βαν και ο Ουόζνιακ ένα επαγγελµατικό κομπιούτερ) και κατάφεραν, μαζί με τον Ρόναλντ Γέιν (που αποσύρθηκε ένα χρόνο μετά πουλώντας το μερίδιό του για 800 δολάρια), να συγκεντρώσουν 1.300 δολάρια και να αρχίσουν την παραγωγή στο γκαράζ του Τζοµπς.
Ο νέος υπολογιστής, που βγήκε στην αγορά την πρωταπριλιά του 1976 και απευθυνόταν σε «κομπιουτεράδες», ονοµάστηκε Apple Ι (Μήλο), µια επιλογή του Τζοµπς που είχε κάποτε εργαστεί σε περιβόλι µε µήλα. Apple ήταν και το όνοµα της αγαπηµένης δισκογραφικής εταιρείας του Τζοµπς, το οποίο, συν τοις άλλοις, θα βρισκόταν στον τηλεφωνικό κατάλογο πιο πάνω από την καταχώριση της Atari. Το αρχικό λογότυπο απεικόνιζε τον Ισαάκ Νεύτωνα να ρεµβάζει κάτω από µια µηλιά – εξ ου και η επιλογή του µήλου. Επειδή, όµως, το περίγραµµα του φρούτου έµοιαζε περισσότερο µε πορτοκάλι, προτιµήθηκε η δαγκωµένη εκδοχή βαµµένη στα χρώµατα του ουράνιου τόξου.
Ο Apple Ι, παρά την υψηλή τιµή του (666,66 δολάρια), άρχισε να βγάζει λεφτά από την πρώτη κιόλας µέρα, διότι ήταν ένα µοναδικό προϊόν χωρίς σοβαρό ανταγωνισµό. Σε σχέση µε άλλους υπολογιστές –που ήταν πολύπλοκοι στη χρήση, χωρίς οθόνη, πληκτρολόγιο και δυνατότητα αποθήκευσης– ο Apple Ι ήταν αριστούργηµα. Ήταν ένα µηχάνηµα απλό, εύκολο στην παραγωγή και πολύ ελαφρύ (ζύγιζε µόλις πέντε κιλά), σε σηµείο που οι υπεύθυνοι της εταιρείας να σκεφτούν να χρησιµοποιήσουν πιο βαριά υλικά ώστε να μην δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει τίποτα μέσα.
Ο Ουόζνιακ, έχοντας ήδη ένα εκατοµµύριο δολάρια από τον Apple Ι, προχώρησε ένα χρόνο αργότερα στο σχεδιασµό του Apple II, ο οποίος, με τιμή πώλησης τα 1.295 δολάρια, ήταν ακόµη πιο φιλικός στον χρήστη, µε ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης και µε δυνατότητα χρησιµοποίησης εικόνων και χρωµάτων. Το αναβαθµισµένο αυτό µοντέλο έγινε ανάρπαστο (έμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1993 πουλώντας πέντε εκατομμύρια τεμάχια) κυρίως από απλούς χρήστες που ήθελαν να εξοικειωθούν µε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Οι πωλήσεις έφθασαν τα 200 εκατοµµύρια δολάρια το 1980 (αν και έπεσαν κατακόρυφα τα επόµενα χρόνια, καθώς τόσο ο Apple Lisa, ο πρώτος υπολογιστής με γραφικό περιβάλλον, όσο και ο Apple III απέτυχαν στην αγορά), με την Apple να μπαίνει στο χρηματιστήριο (μόνο την πρώτη μέρα, η μετοχή της Apple ανεβαίνει 32%). Πλέον, οι δύο συνεταίροι, όπως και 40 υπάλληλοι που κατείχαν μετοχές, ήταν ήδη εκατοµµυριούχοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι η περιουσία του 24χρονου τότε Τζομπς υπολογίστηκε στα 217 εκατομμύρια, όντας ο νεότερος και πλουσιότερος αυτοδημιούργητος Αμερικάνος.
Το 1984 βγαίνει στην αγορά ο Apple Macintosh, ο πρώτος επιτυχημένος εμπορικά υπολογιστής με γραφικό περιβάλλον (το 1991, ο Macintosh Portable σηματοδοτεί την είσοδο της εταιρείας στους φορητούς υπολογιστές), καθιστώντας την Apple, που δικαίως χαρακτηρίζεται ως η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη εταιρεία στον κόσμο, παγκοσμίως γνωστή. Παρά την επιτυχία τους, ο Ουόζνιακ αποσύρθηκε και επέστρεψε µε άλλο όνοµα στο πανεπιστήµιο, όπου πήρε το πτυχίο του στα ηλεκτρονικά. Αργότερα επέστρεψε στην Apple, όµως το 1985 έφυγε οριστικά - αργότερα ίδρυσε µια εταιρεία ασύρµατης τεχνολογίας, έκανε δωρεές για την ανέγερση και τον εξοπλισµό σχολείων, ενώ τιμήθηκε τόσο για την προσφορά του στην επιστήµη των υπολογιστών όσο και για τις φιλανθρωπίες του.
Την ίδια χρονιά θα απολυόταν ο Τζοµπς, ερχόµενος σε ρήξη µε τον διευθύνοντα σύμβουλο Τζον Σκάλι, τον οποίο ο ίδιος είχε προσλάβει δύο χρόνια πριν – «θες να πουλάς ζαχαρόνερο για το υπόλοιπο της ζωής σου ή μια ευκαιρία για να αλλάξεις τον κόσμο;» είχε πει χαρακτηριστικά, προσπαθώντας να πείσει τον τότε πρόεδρο της Pepsi να έρθει στην Apple.

Γνωρίζατε ότι…
Ο Τζομπς υπήρξε μία «ιδιαίτερη» προσωπικότητα. Ιδιοφυής, οραματιστής και εξαιρετικός σόουμαν, καταφέρνοντας να σαγηνεύει το κοινό του, που συνέρρεε για να παρακολουθήσει την παρουσίαση κάποιας καινοτομίας. Από την άλλη, οι κακές γλώσσες τον χαρακτηρίζουν κακότροπο, μυστικοπαθή, ανυπόμονο, ισχυρογνώμων, αυταρχικό (δεν δίστασε να απολύσει κάποιον δια ασήμαντον αφορμή) και συγκεντρωτικό (ήθελε να ελέγχει τα πάντα).

Ο Στιβ Τζοµπς επέστρεψε ως σωτήρας σε μια παραπαίουσα Apple το 1997, µετά από άκρως επιτυχηµένη καριέρα ως παραγωγός κινουµένων σχεδίων. Χάρη στη διορατικότητα, την έμφαση που έδινε στην λεπτομέρεια και το επικοινωνιακό του χάρισµα, όντας ένας γεννηµένος σόουµαν, θα κατάφερνε καινοτομώντας να αναστρέψει το κλίμα και να καταστήσει την εταιρεία του την πλουσιότερη του κόσμου – με αξία, σήμερα, 700 δισ. δολάρια και με 116.000 υπαλλήλους. Στα χρόνια του, η Apple θα έβγαζε στην αγορά επαναστατικά προϊόντα όπως τα iMac (1998), iPod (2001), iTunes Store (2003), iPhone (2007), iPad (2010).
Δυστυχώς, το νήµα τη ζωής του κόπηκε πρόωρα το 2011, λίγες µόλις µέρες µετά την απόσυρσή του, καθώς έχασε τη µάχη µε τον καρκίνο, σκορπώντας τη θλίψη στα εκατοµµύρια των θαυµαστών του. Η ειρωνεία είναι ότι αν είχε ακολουθήσει τις συμβουλές των γιατρών του, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο, και ακολουθούσε τη θεραπεία που του συνέστησαν, θα ζούσε – αντ’ αυτού, όντας φανατικός χορτοφάγος, προτίμησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ειδικές δίαιτες.



Δευτέρα, 27 Μαΐου 2019

Πώς η ταβέρνα των 836 ευρώ ''μαγείρευε'' τις κριτικές


Το γύρο όχι μόνο του διαδικτύου, αλλά και όλου του κόσμου κάνει δυστυχώς το περιστατικό με τον εστιάτορα στη Μύκονο που χρέωσε μια παρέα Αμερικανών τουριστών που παρήγγειλε καλαμαράκια και μπίρες με 836 ευρώ, εκθέτοντας συλλήβδην όχι μόνο τη Μύκονο, αλλά και την Ελλάδα.
Όπως ανέφερε το news247, μόνο στη Βρετανία και μέσα σε λίγες μόλις μέρες η είδηση είχε πάνω από 1.200 σχόλια, ενώ μοιράστηκε 3.000 φορές στα social media. Το θέμα μάλιστα απασχόλησε διαδικτυακά και μη μέσα όλου σχεδόν του ανεπτυγμένου κόσμου.
Πώς όμως ένα εστιατόριο, που όπως μου εκμυστηρεύτηκε πολύ καλός φίλος που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στη Μύκονο πρόκειται για ''κακούς επαγγελματίες που κάθε χρόνο αλλάζουν επωνυμία για να κρύψουν τις ατασθαλίες τους'', όπως το συγκεκριμένο διαχειρίζεται τη φήμη του (reputation management αγγλιστί); Ακόμα και σε αυτόν τον τομέα, η ταβέρνα αυτή δείχνει να κάνει ερασιτεχνικούς χειρισμούς.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στις αλλοπρόσαλλες δηλώσεις του ιδιοκτήτη, ο οποίος δήλωσε ότι: «Είμαστε το καλύτερο μαγαζί στον Πλατύ Γιαλό και προσφέρουμε high end υπηρεσίες. Απευθυνόμαστε σε υψηλό πελατολόγιο και στο μαγαζί μας δεν έρχεσαι για να χορτάσεις, αλλά έρχεσαι για την εμπειρία». Αργότερα βέβαια αναίρεσε τον εαυτό του και είπε ότι η μερίδα το καλαμάρι ζύγιζε ένα κιλό (!), γι’ αυτό είναι τόσο ακριβή.
Ούτε φυσικά στην απάντηση που έδωσε στο TripAdvisor (την οποία μάλλον του την έγραψαν άλλοι), όπου προτρέπει τον χρήστη να διορθώσει την κριτική (!): «Αγαπητέ κύριε, οι σερβιτόροι λαμβάνουν παραγγελίες με βάση τις τιμές που αναφέρονται ξεκάθαρα στο μενού μας. Αν υπήρχε κάποια παρανόηση σχετικά με τις τιμές που σας έφερε σε δύσκολη θέση, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Ωστόσο. δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση από τη δική μας πλευρά. Θα εκτιμούσα αν διορθώνατε την κριτική σας και αφαιρούσατε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς όπως "απάτη". Από την περιγραφή των γεγονότων, δεν βλέπω πώς μπορείτε να δικαιολογήσετε τέτοιους χαρακτηρισμούς. Σας ευχαριστώ.»
Ωστόσο, το θέμα φαίνεται να παίρνει μία διαφορετική τροπή, καθώς υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι πολλές από τις κριτικές του επίμαχου εστιατορίου είναι «μαγειρεμένες». Η βαθμολογία του εμφανίζεται να είναι άκρως ικανοποιητική: στο Facebook συγκεντρώνει 4,5 στα 5 σε κριτικές 856 ατόμων, στην Google 4 αστέρια με 648 κριτικές και στο TripAdvisor επίσης 4 αστέρια με 867 κριτικές.
Στο TripAdvisor οι βαθμολογίες δεν είναι μοιρασμένες, καθώς πολλοί το βαθμολογούν με άριστα ενώ αρκετοί είναι και αυτοί που του δίνουν μόλις ένα αστέρι - υπάρχουν 522 που το θεωρούν εξαιρετικό και 275 πολύ κακό. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι οι Έλληνες αποθεώνουν το εστιατόριο (σ.σ. 49 κριτικές έναντι μόλις 4 για το πολύ κακό).

Την ίδια στιγμή οι αρνητικές κριτικές είναι πλούσιες σε περιεχόμενο και τεκμηριωμένες, ενώ οι θετικές είναι λιτοδίαιτες, προερχόμενες από χρήστες που συχνά δεν έχουν πραγματοποιήσει άλλες κριτικές. Περαιτέρω μελέτη των αρνητικών σχολίων θα επιβεβαιώσει τις υποψίες περί χειραγώγησης των κριτικών, καθώς πολλοί χρήστες κατήγγειλαν ότι το μαγαζί κερνούσε ποτά με αντάλλαγμα 5 αστέρια στις κριτικές σε Tripadvisor, Google και Facebook.
Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, υπάρχουν αρκετές καταγγελίες σχετικά με τους σερβιτόρους οι οποίοι, όταν οι επισκέπτες τους ζητούσαν τους κωδικούς για το Wi-Fi, έπαιρναν τα κινητά τους και με πρόσχημα τη συμπλήρωση του κωδικού βαθμολογούνταν από μόνοι τους με πέντε αστέρια κάνοντας χρήση τους λογαριασμούς των πελατών…
Σε όλες αυτές τις καταγγελίες ο ιδιοκτήτης, που κατά τα άλλα είναι λαλίστατος απαντώντας σε σχόλια θετικά ή αρνητικά, δεν έχει μπει στον κόπο να πάρει θέση..