Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Πρωτότυπη διαφήμιση των ΙΚΕΑ


«Πράσινο» κατάστημα των ΙΚΕΑ στο Λονδίνο βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να ευαισθητοποιήσει το κοινό του σε θέματα που άπτονται  της προστασίας του περιβάλλοντος. Τοποθέτησε λοιπόν υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες όπου ενθαρρύνει το κοινό να περπατήσει (π.χ. ενημερώνοντάς το για το πόσα βήματα πρέπει να κάνει) ή να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μεταβεί στο κατάστημά της.

Τα ΙΚΕΑ, μάλιστα, πρόσφατα δήλωσαν ότι το 70% των υλικών που χρησιμοποίησαν το 2018 για την παραγωγή των προϊόντων τους προήλθε από ανακυκλωμένη ή επαναχρησιμοποιούμενη πρώτη ύλη. Η σουηδική εταιρεία δεσμεύτηκε ότι μέχρι το 2030, το νούμερο αυτό θα φθάσει στο 100%.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

To National Geographic στη Χίο για τον Ρουκετοπόλεμο


Tον διάσημο ρουκετοπόλεμο, ένα έθιμο που τηρείται ευλαβικά κάθε Πάσχα στο Βροντάδο της Χίου, θα καταγράψει το National Geographic, το οποίο έχει ήδη στείλει στο νησί από τις αρχές της εβδομάδας οργανωμένο συνεργείο.
Στόχος του καναλιού είναι να καταγράψει το έθιμο, μέσα από τα υπερσύγχρονα τεχνολογικά μέσα που διαθέτει, και να το μεταδώσει ως ντοκιμαντέρ που επιχειρεί να αναδείξει μοναδικά έθιμα από όλο τον κόσμο, σε όλο τον πλανήτη.
Το συνεργείο του τηλεοπτικού καναλιού θα συνεχίσει τα γυρίσματα μέχρι και την Δευτέρα του Πάσχα, καλύπτοντας και «την επόμενη ημέρα» του εθίμου. Εκτιμάται ότι το κόστος των γυρισμάτων θα φθάσει τις 400.000 ευρώ.
Το έθιμο, που αν μη τι άλλο έχει διχάσει κατά καιρούς την κοινωνία της Χίου (προκαλεί ζημιές ενώ ελλοχεύει ο φόβος κάποια στιγμή να υπάρξουν και ανθρώπινα θύματα), έλκει την καταγωγή του από την εποχή της τουρκοκρατίας, όταν οι κάτοικοι του Βροντάδου για να γιορτάσουν το Πάσχα χρησιμοποιούσαν μικρά κανόνια, τα οποία, καθώς απαγορεύτηκαν από τους Τούρκους, έδωσαν τη θέση τους στις σημερινές αυτοσχέδιες ρουκέτες, που εκτοξεύονται (περίπου 100.000 στο σύνολό τους) από τις δύο αντίπαλες ενορίες, του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας της Ερειθιανής.
Ο ρουκετοπόλεμος έγινε γνωστός τα τελευταία 15-20 χρόνια, όταν μπήκε στα σπίτια μας μέσα από την τηλεόραση και ιδιαίτερα μέσα από τις ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων από το νησί της Χίου την ημέρα της Ανάστασης.  
Πλέον, κάθε χρόνο εισρέουν στο νησί επισκέπτες από όλο τον κόσμο για να απολαύσουν το μοναδικό θέαμα. Όλα αυτά σε μία εποχή όπου δεν έχει ξεκινήσει ακόμη η τουριστική σεζόν και με την πληρότητα των καταλυμάτων αυτές τις ημέρες να φθάνει το 80%.
Εκτιμάται, ότι εν γένει το νησί, μέσα και από το εν λόγω ντοκιμαντέρ του έγκριτου καναλιού, θα προβληθεί στα πέρατα του κόσμου χωρίς να χρειαστεί να καταβάλλει ούτε ένα ευρώ…

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

''Sorry, no beaches''. Το πρωτοποριακό σλόγκαν της Νάουσας...


Σε μια χώρα που φημίζεται για το καλοκαίρι, τις ατελείωτες παραλίες και τα νησιά της, έχοντας υιοθετήσει για δεκαετίες το μοντέλο «ήλιος και θάλασσα», έρχεται ένας προορισμός για να ταράξει με εμφατικό τρόπο τα νερά και να μας ενθυμίσει ότι η Ελλάδα έχει αμέτρητες ομορφιές, πέρα από τη θάλασσα και τον ήλιο της.
Ο λόγος για τη Νάουσα, που πρόσφατα «βγήκε στις αγορές του εξωτερικού» με ένα δυνατό και εκκεντρικό μότο: «Συγνώμη αλλά δεν έχουμε παραλίες! - Sorry, no beaches». Η μέχρι τώρα ανταπόκριση του κόσμου υπήρξε ενθουσιώδεις, με τους έκπληκτους ξένους να ζητούν να μάθουν περισσότερες πληροφορίες για τον προορισμό.
Το branding της Νάουσας, ενός προορισμού που μέχρι σχετικά πρόσφατα ζούσε από την άλλοτε ακμάζουσα κλωστοϋφαντουργία, επενδύει εσχάτως στον τουρισμό, προσπαθώντας να τοποθετηθεί ως ένας εναλλακτικός προορισμός, που μπορεί να μην έχει θάλασσα και παραλίες, έχει όμως όλα τα άλλα.
Διότι η Νάουσα μπορεί να μην διαθέτει παραλίες, όπως γλαφυρά αποτυπώνεται από το μότο της, αλλά διαθέτει πληθώρα θελγήτρων, που μπορούν να προσελκύσουν τουρίστες. Πρόκειται για μια πόλη με αμέτρητες κρυμμένες εκπλήξεις, πανέμορφη, ήσυχη, με φοβερή φύση, καταπράσινες πλαγιές, μοναδικό κρασί, με πλούσιο πολιτισμικό παρελθόν, ιδιαίτερες γειτονιές –διανθισμένες με πλούσια αρχοντικά, παλαιές βιομηχανίες, οινοποιία, νερόμυλους- και απολαυστικά τοπικά προϊόντα.
Στη Νάουσα, όπου δημιουργήθηκε το πρώτο πανεπιστήμιο της οικουμένης, η σχολή του Αριστοτέλη όπου συναντηθήκαν ο Αριστοτέλης και ο Μέγας Αλέξανδρος, υπάρχει το χιονοδρομικό κέντρο 3-5 πηγάδια (καθώς και ένα ακόμη, το παλιότερο στην Ελλάδα, από το 1934), που μπορεί να καταστεί προορισμός τεσσάρων εποχών. Επίσης διαθέτει ένα πανέμορφο περιαστικό δάσος, 15 ξενοδοχεία με συνολικά 800 κρεβάτια, αλλά και συνεδριακές υποδομές. Στα άμεσα σχέδια, είναι και η δημιουργία του πρώτου στην Ευρώπη συστήματος παραγωγής ενέργειας από την ύδρευση και την αποχέτευση.
Μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων, η Νάουσα ευελπιστεί, έστω και με καθυστέρηση, να εξελιχθεί σε μια πόλη πολιτισμού και τουρισμού, αλλά και τουριστικός δορυφόρος της Θεσσαλονίκης, π.χ. με ημερήσιες εκδρομές από την συμπρωτεύουσα. Ο στόχος, βέβαια, είναι σε βάθος χρόνου, να εξελιχθεί σε αυτόνομο προορισμό, ιδανικό για χαλάρωση και αναζωογόνηση. Και ας μην διαθέτει… παραλίες.

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

19 Crimes. Το κρασί που... μιλάει


Η σειρά κρασιών από την Αυστραλία με την επωνυμία «19 Crimes» δεν είναι ένα ακόμη κρασί της σειράς. Είναι η αποθέωση του μάρκετινγκ και του branding, αν και έχει καταρρίψει όλες σχεδόν τις βασικές αρχές του μάρκετινγκ. 
H εν λόγω επωνυμία διαπρέπει στην δύσκολη αμερικάνικη, ιδιαίτερα στις τάξεις των millennials ανδρών, και όχι μόνο, αγορά, όπου οι πωλήσεις αυστραλιανών ποτών είχε κατακρημνιστεί - μάλιστα, από το 2017, όταν εισήχθη στην αμερικάνικη αγορά, έχουν διατεθεί ένα εκατομμύριο φιάλες.
Τι το ιδιαίτερο έχει αυτό το κρασί, πέρα από το φαινομενικά άσχετο και αντιεμπορικό όνομα; Οι ετικέτες των επτά κρασιών της εταιρείας φέρουν απεικονίσεις βρετανών εξόριστων καταδικασμένων να ζήσουν στην Αυστραλία από τα τέλη του 18ου αιώνα.
Κάθε ένας από αυτούς είχε κριθεί ένοχος για κάποιο από τα 19 εγκλήματα της εποχής εκείνης (π.χ. διγαμία, κλοπή αλληλογραφίας). Αν επιζούσε του εξαντλητικού ταξιδιού, τότε θα ξανάρχιζε τη ζωή του από την αρχή.
Κάθε μπουκάλι διηγείται, ελέω επαυξημένης πραγματικότητας, μια μοναδική ιστορία, με τον κατάδικο σε ρόλο αφηγητή να περιγράφει ο ίδιος τα εγκλήματα του, αλλά και τη ζωή του στην εξορία. Η ιστορία ζωντανεύει μπροστά στον χρήστη, ο οποίος το μόνο πράγμα που έχει να κάνει είναι να κατεβάσει τη σχετική εφαρμογή και να τοποθετήσει το κινητό δίπλα στην ετικέτα.
Η τεχνολογία και το storytelling, λοιπόν, στην υπηρεσία του μάρκετινγκ του κρασιού. Μέχρι σήμερα μπορούσε κάποιος, χάρη στην τεχνολογία, να προσωποποιήσει την ετικέτα του μπουκαλιού που θα παραγγείλει ως δώρο. Πλέον, το κρασί «ζωντανεύει» και γίνεται ακόμα πιο διαδραστικό…

Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

Samsung. Μια αυτοκρατορία που ξεκίνησε από τα... ζυμαρικά


Αν υπάρχει μία εταιρεία σε αυτόν τον πλανήτη η οποία να καλύπτει ένα εξαιρετικά ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, αυτή δεν είναι άλλη από την κορεάτικη Samsung. Ξεκίνησε από το χώρο των τροφίμων για να περάσει αργότερα στις ασφάλειες και στα ενδύματα. Αυτό ήταν μόνο η αρχή καθώς στη συνέχεια επεκτάθηκε στην παραγωγή τηλεοράσεων, πλυντηρίων, ψυγείων, τηλεοράσεων, φούρνων μικροκυμάτων, ηλεκτρονικών υπολογιστών, κασετοφώνων, VCR, εξαρτημάτων για υπολογιστές, χημικών, αυτοκινήτων (σε συνεργασία με την Renault), κινητών τηλεφώνων, καθώς και πετροχημικών.
 Η Samsung Sanghoe Samsung ιδρύθηκε από τον Byung-Chull Lee, γόνο μεγάλης οικογένειας γαιοκτημόνων, το 1938 στην Τάνκου της Νότιας Κορέας. Αντικείμενο της νεοσύστατης επιχείρησης, που απασχολούσε 40 άτομα, ήταν οι εξαγωγές στην Κίνα τοπικών προϊόντων, κυρίως παστών αλιευμάτων, λαχανικών και φρούτων, αλλά και η παραγωγή λαζανιών, όπως εξάλλου υποδηλώνει και το πρώτο λογότυπο της εταιρείας.
   Αξίζει να αναφερθεί ότι Samsung στα κορεάτικα σημαίνει « τρία αστέρια», όπου ο αριθμός τρία σηματοδοτεί το «μεγάλο, πολυάριθμο και πανίσχυρο» ενώ το αστέρι την «αιωνιότητα». Η εταιρεία ευημέρησε από τα πρώτα της βήματα, παρακινώντας τον Lee να μεταφέρει, το 1947, τα κεντρικά γραφεία στη Σεούλ. Ωστόσο, όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας έκλεισε τα γραφεία στη Σεούλ και περιορίστηκε στην παραγωγή ζαχαρωτών. Το όραμά του, όμως, παρέμενε ισχυρό: να καταστήσει την εταιρεία του ηγέτιδα δύναμη στη χώρα σε διάφορους βιομηχανικούς κλάδους.
   Τη δεκαετία του ’50 η εταιρεία επεκτείνει τη δράση της στις ασφάλειες ζωής και τα υφάσματα, ανεγείροντας μάλιστα το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής μαλλιού στη χώρα, ενώ το 1969 θα διεισδύσει στο χώρο των ηλεκτρονικών συσκευών, εγκαινιάζοντας, ένα χρόνο μετά, την παραγωγή ασπρόμαυρων τηλεοράσεων, με την πρώτη συσκευή που βγαίνει από τη γραμμή παραγωγής να είναι μόλις 12 ίντσες – μέχρι το 1976 θα πουληθούν ένα εκατομμύριο τηλεοράσεις.
  Τη δεκαετία του ’70, η Samsung εισέρχεται σε νέους κλάδους, όπως ήταν αυτός των πετροχημικών καθώς και της παραγωγής πλυντηρίων, ψυγείων και φούρνων μικροκυμάτων. Ο κλάδος των ηλεκτρονικών αποτέλεσε, τη δεκαετία του ’80, την αιχμή του δόρατος για την κορεάτικη εταιρεία, που ξεκίνησε να παράγει έγχρωμες τηλεοράσεις, προσωπικούς υπολογιστές, κασετόφωνα και συσκευές βίντεο. Την ίδια εποχή, μία νέα αγορά ανοίγει διάπλατα, αυτή της Βόρειας Αμερικής, στην οποία διοχετεύονται τα περισσότερα προϊόντα της Samsung.
   Μετά από 50 χρόνια στο πηδάλιο της εταιρείας, ο Byung-Chull Lee αποβιώνει, με τον γιο του, Kun-Hee Lee να αναλαμβάνει και να βάζει τον πήχη ακόμη πιο ψηλά: την περαιτέρω διεύρυνση της Samsung με σκοπό να είναι ανάμεσα στις πέντε κορυφαίες επιχειρήσεις ηλεκτρονικών στον κόσμο.
   Πράγματι, τα χρόνια που ακολουθούν, θα ανεγερθούν εργοστάσια σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως Αμερική, Αγγλία, Γερμανία, Μεξικό, Ισπανία και Κίνα. Μάλιστα, στο εργοστάσιό της στη Νότιο Κορέα έχει επιστρατευτεί ομάδα ψυχολόγων για να επιλέξει την πλέον κατάλληλη ποπ μουσική που θα μειώσει το στρες στο εργασιακό περιβάλλον.
  Τη δεκαετία του ‘90 και αφού ήδη συνεργάζεται με την BP πουλώντας χημικά στην Κίνα, η Samsung κατασκευάζει κάρτες μνήμης και σκληρούς δίσκους για υπολογιστές, ενασχόληση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επενδύει, όμως και στο χώρο της τηλεόρασης, βγάζοντας μάλιστα σε μαζική παραγωγή, το 1998, την πρώτη ψηφιακή τηλεόραση – λίγο αργότερα θα κατασκευάσει την πρώτη HD τηλεόραση καθώς και home theater εξοπλισμό.
  Το 1993 θα προσδοθεί στην εταιρεία μία ενιαία εταιρική ταυτότητα, σε μια προσπάθεια να σταθεί με αξιώσεις στο παγκόσμιο στερέωμα. Στο νέο λογότυπο -που είναι σε σχήμα ελλειπτικό, αντιπροσωπεύοντας έναν κόσμο που αλλάζει- οι λέξεις είναι γραμμένες σε λευκό χρώμα πάνω σε μπλε φόντο, συμβολίζοντας την αξιοπιστία, τη ζεστασιά και τη σταθερότητα.
   Ισχυρό πλήγμα, ωστόσο, θα δεχθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’90, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ασία, όταν θα αναγκαστεί να απολύσει 50.000 άτομα και να εγκαταλείψει ορισμένους κλάδους, μειώνοντας τον αριθμό των συγγενικών εταιρειών σε μόλις 45.   Αντιλαμβανόμενη τι θέλει η αγορά, η νοτιοκορεάτικη εταιρεία δεν θα αργήσει να μπει στην αγορά των κινητών τηλεφώνων, κατασκευάζοντας όχι μόνο το πρώτο ελαφρύ κινητό, αλλά και το πρώτο «έξυπνο κινητό» το 1999 – σήμερα, ο εν λόγω κλάδος, με κορωνίδα το Galaxy S (το γράμμα S στο τέλος παραπέμπει στο Supersmart), θεωρείται από τους πλέον κερδοφόρους της εταιρείας.

Γνωρίζατε ότι…
Σύμφωνα με τον εταιρικό μύθο, ένα από τα πρώτα κινητά της Samsung δεν λειτούργησε όταν βγήκε από τη γραμμή παραγωγής το 1995. Όταν το έμαθε ο Kun-Hee Lee, επισκέφθηκε το εργοστάσιο και ζήτησε από τους υπαλλήλους να βγουν στον προαύλιο χώρο. Εκεί έβαλε φωτιά και έκαψε όλα τα κινητά τηλέφωνα, η αξία των οποίων υπολογίστηκε στα 50 εκατ. δολάρια. Ζήτησε μάλιστα από όλο το προσωπικό να βάλει κορδέλα που ανέγραφε: «Quality First» (ποιότητα πάνω από όλα).
Μετά από ένα ταξίδι στην Γερμανία, ο Kun-Hee Lee συνέταξε τις βασικές κατευθυντήριες αρχές που θα διέπουν εφεξής την εταιρεία του, προκειμένου να γυρίσει σελίδα και να μακροημερεύσει. Το μότο του ήταν «άλλαξε τα πάντα εκτός από τη γυναίκα και τα παιδιά σου».

  Σήμερα η Samsung, που απασχολεί περίπου 370.000 άτομα και «ευθύνεται» για το ένα πέμπτο των εξαγωγών της Νότιας Κορέας, εξακολουθεί και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων με πιο κερδοφόρες το τμήμα της Samsung Electronics, που είναι κάτοχος 100.000 πατεντών, και της Samsung Heavy Industries, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ναυπηγική βιομηχανία στον πλανήτη.
   Δραστηριοποιείται, επίσης, στο χώρο της διαφήμισης, της ασφάλισης, των κατασκευών (το Burj Khalifa, το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο, είναι δημιούργημα της Samsung Engineering and Construction Group), της ψυχαγωγίας (είναι κάτοχος του μεγαλύτερου θεματικού πάρκου στη χώρα) και της αμυντικής βιομηχανίας. Οσον αφορά τον Kun-Hee Lee, είναι ο πλουσιότερος νοτιοκορεάτης, με την οικογένειά του να θεωρείται από τις πιο ευκατάστατες παγκοσμίως.


Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Hotel Trivial Pursuit. Αν δώσεις τις σωστές απαντήσεις, δεν πληρώνεις...


Στη Ρωσία θα ανοίξει ξενοδοχείο που θα δέχεται ως πληρωμή αντί για χρήματα, σωστές απαντήσεις στο επιτραπέζιο Trivial Pursuit.
Όπως αντιλαμβάνεστε, πρόκειται για μια ιδιότυπη προωθητική ενέργεια της Hasbro, παραγωγού του δημοφιλούς επιτραπέζιου παιχνιδιού, η οποία θα μετατρέψει για τρεις εβδομάδες (από τις 20 Μαΐου μέχρι τις 14 Ιουνίου), μια διώροφη εξοχική κατοικία 40 χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα σε ξενοδοχείο.
Στόχος, βέβαια, είναι, μέσα και από όλον τον θόρυβο που θα δημιουργηθεί, να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον για το Trivial Pursuit, ένα παιχνίδι που συνδυάζει την τύχη με τις γνώσεις και το οποίο εφευρέθηκε το 1979 από δύο δημοσιογράφους που, κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, διαφώνησαν για το ποιος είναι καλύτερος.
Εκεί θα δέχεται επισκέπτες οι οποίοι θα πληρώσουν για όλες τις ανέσεις (διαθέτει τρεις κρεβατοκάμαρες, σάουνα, τζάκι και μπάρμπεκιου) με σωστές απαντήσεις σε τυχαίες, εύκολες αλλά και δύσκολες ερωτήσεις του παιχνιδιού, όπως: «Τι προκάλεσε την πτώση της Τροίας; Ένας ξύλινος ίππος, ένας πλαστικός κάστορας ή ένα αλουμινένιο ελάφι;». Ακόμα και για να ανοίξει η πόρτα και να μπει κάποιος στο ξενοδοχείο, πρέπει να απαντηθεί μια ερώτηση που θα τεθεί.
Μόνον όσοι απαντήσουν σωστά στις περισσότερες ερωτήσεις και βρουν την σωστή απάντηση, για παράδειγμα, για το ύψος του Ναπολέοντα ή του ποταμού που διασχίζει τη Μόσχα, θα κερδίσουν διαμονή δύο ημερών με όλες τις ανέσεις εντελώς δωρεάν. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν αποδεδειγμένα στην κατοχή τους το επιτραπέζιο παιχνίδι (μπορούν να το αγοράσουν από την εταιρική ιστοσελίδα), ανεβάζοντας την απόδειξη στην αίτηση για κράτηση, στην οποία πάλι θα πρέπει να απαντήσουν σωστά σε μερικές ερωτήσεις.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Αμερικάνοι στρατιώτες καθάρισαν την παραλία του Ζορμπά!!!


Ως Ελληνα, η είδηση αυτή με ξεπερνάει και ταυτόχρονα με ντροπιάζει…
Πρώτα από όλα να αποδώσουμε τα εύσημα στα μέλη του αμερικανικού πολεμικού πλοίου «USS Nitze», που βρέθηκε στην αμερικανική βάση στο Μαράθι και το οποίο εθελοντικά έσπευσε να καθαρίσει τα σκουπίδια που είχαν συγκεντρωθεί στην διάσημη παραλία του Σταυρού.
Εύγε λοιπόν στους Αμερικανούς που καθάρισαν την παραλία του Ζορμπά. Επρεπε να «έρθει το δολάριο» για να καθαριστεί μια από τις πιο γνωστές παραλίες στον κόσμο (από την ταινία «Ζορμπάς») και να πράξει αυτό που δεν έπραξαν οι γηγενείς κάτοικοι, ο δήμος, καθώς και οι επιχειρηματίες του τουρισμού της περιοχής.
Για μια χώρα που ζει από τον τουρισμό, τέτοιες ειδήσεις προκαλούν ντροπή…
Όλα αυτά, σε μια εποχή όπου έχουν αρχίσει ήδη να συρρέουν οι τουρίστες (ελέω και καθολικού Πάσχα) και γνωρίζοντας ότι μία από τις πιο σημαντικές πηγές δυσαρέσκειας των τουριστών που επισκέπτονται τη χώρα μας είναι ακριβώς αυτό: η έλλειψη καθαριότητας. Δυστυχώς είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως…
Μάλιστα, στο λογαριασμό της αμερικανικής βάσης σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στον Σταυρό, που εμείς παραμελούμε συστηματικά, και την ιδιαίτερη σημειολογία της περιοχής:
«Στην περιοχή υπάρχει ένα μεγάλο απότομο βουνό στο σχήμα μιας καμήλας, στέκεται απέναντι από το λιμάνι του χωριού. Το βουνό έχει γίνει δημοφιλές από τις σκηνές της ταινίας του 1964 «Ζορμπάς ο Έλληνας», όπου ο Anthony Quinn χόρεψε το διάσημο συρτάκι!».
Δυστυχώς έχουμε μια νοσηρή και τελείως αποσπασματική αντίληψη για τον τουρισμό. Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Πιστεύουμε ότι οι ευθύνες μας εξαντλούνται στα όρια της αυλής μας ή του ξενοδοχείου μας. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι ο τουρισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται σφαιρικά, ολιστικά. Και όμως, σύμφωνα με έρευνες, οι επισκέπτες μας είναι μεν ικανοποιημένοι, ωστόσο δηλώνουν δυσαρεστημένοι από το επίπεδο των υποδομών και κυρίως την έλλειψη καθαριότητας.


Παπουτσάνης. Ενα καραβάκι ηλικίας 150 ετών...


  Στο Πλωμάρι της Λέσβου, σε ένα νησί με παράδοση στο εμπόριο από αρχαιοτάτων χρόνων, έμελλε να δραστηριοποιηθεί εμπορικά ο γηγενής Δημήτριος Παπουτσάνης, διακεκριμένος δημότης της μικρής αυτής πόλης, ο οποίος ίδρυσε εκεί μία από τις πλέον μακροβιότερες ελληνικές βιομηχανίες, η οποία θα μάθαινε τους Έλληνες τι εστί προσωπική περιποίηση, αναζωογόνηση και φροντίδα.
  Έχοντας αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία και τεχνογνωσία από τη Σμύρνη, εν έτει 1870, ο Δημήτριος Παπουτσάνης στήνει στο Πλωμάρι το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ελαιόλαδου με μηχανήματα ατμού. Για πολλά, όμως χρόνια, μέχρι την αλλαγή του αιώνα, η ‘’Π.Δ. Παπουτσάνης’’ θα αντιμετωπίσει ουκ ολίγες δυσκολίες και θα εξακολουθήσει να παραμένει μια μικρή βιοτεχνία.
  Παράλληλα με το εκλεκτό ελαιόλαδο, θα στραφεί και στην παραγωγή πράσινου σαπουνιού για το πλύσιμο των ρούχων, σε μικρές, βέβαια, ποσότητες, αφού τα νοικοκυριά της τότε εποχής λειτουργούσαν μάλλον ανταγωνιστικά παρασκευάζοντας τα ίδια τα δικά τους σαπούνια προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους.
  Η οικονομική απογείωση της εταιρείας θα ξεκινήσει στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, όταν οι τρεις γιοι του ιδρυτή μεταφέρουν την εταιρεία από τη Λέσβο και την Κωνσταντινούπολη, όπου διέθεταν γραφεία, στον Πειραιά, αναπτυσσόμενο τότε εμπορικό κόμβο της Μεσογείου. Εκεί ιδρύουν το 1913 το πρώτο εργοστάσιο αποκλειστικής παραγωγής σαπουνιού στην Ελλάδα, στο οποίο θα απασχοληθούν, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, δεκάδες πρόσφυγες.
  Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων θα δώσει ισχυρή ώθηση στην ‘’Π.Δ. Παπουτσάνης’’, η οποία παρουσιάζει στην αγορά το περίφημο ‘’καραβάκι’’, ένα σαπούνι που θα γνώριζε απίστευτη και διαχρονική επιτυχία, ενώ σταδιακά επεκτείνεται και σε άλλους κλάδους, όπως των καλλυντικών και των χημικών. Την ίδια στιγμή αρχίζει να εμφανίζει αξιόλογη εξαγωγική δραστηριότητα, κυρίως στις αγορές της Αμερικής, της Ισπανίας, της Κύπρου και της Μέσης Ανατολής – σήμερα, η εταιρεία έχει παρουσία, διαθέτοντας μια ευρεία γκάμα προϊόντων, σε 25 χώρες του εξωτερικού.
 Στη δεκαετία του ’70 και ενώ η ιστορική εταιρεία έχει καθιερωθεί ανάμεσα στις πιο υγιείς και κερδοφόρες της χώρας μας, σημειώνονται μια σειρά από εξαγορές εταιρειών με ετερόκλητα αντικείμενα, αλλά και ανακατατάξεις στο εσωτερικό της εταιρείας, η οποία σταδιακά καταλήγει στην οικογένεια Δαυίδ, με τους απόγονους του ιδρυτή να έχουν πλέον τυπική συμμετοχή στις εταιρικές αποφάσεις.
  Στην αυγή του 21ου αιώνα φαίνεται ότι η ανάπτυξη του ‘’Παπουτσάνη’’, που ανήκε στον ομίλο ‘’Plias’’, έχει φθάσει στα όριά της. Μαζί με την κατάρρευση του χρηματιστηρίου και εξαιτίας μιας σειράς άστοχων επιχειρηματικών κινήσεων, θα αρχίσει η πτώση, αφού σύντομα τα κέρδη θα μετατραπούν σε ζημιές. Ενδεικτική της αβεβαιότητας σχετικά με το μέλλον της εταιρείας ήταν το γεγονός ότι οι μετοχές της, που είχαν εισαχθεί στο ελληνικό Χρηματιστήριο από το 1972, μπαίνουν σε καθεστώς επιτήρησης.
  Σήμερα, η ιστορική εταιρεία ‘’Παπουτσάνης’’, η οποία εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός σαπουνιών και καλλυντικών προϊόντων στην Ελλάδα, δείχνει, μέσα από μια σειρά συνεργασιών με λιανέμπορους και εταιρείες όπως η Unilever, να ξεπερνάει τις συμπληγάδες του υπερβολικού δανεισμού και των σημαντικών ζημιών και να πατάει ξανά γερά στα πόδια της, προκειμένου να ενισχύσει περαιτέρω τη θέση της στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
  Αρωγό σ’ αυτή την προσπάθεια, πέρα από τα ιστορικά προϊόντα της με τα οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές Ελλήνων καταναλωτών, έχει το νέο υπερσύγχρονο εργοστάσιο στη Ριτσώνα, που είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής σαπουνιού στα Βαλκάνια και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη.

Πηγή: Επιχειρείν αλά ελληΝΙΚΑ (εκδ. Σταμούλη)


Την άλλη εβδομάδα η ιστορία του Άκρον Ίλιον Κρυστάλ

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Το ''χειρότερο ξενοδοχείο στον κόσμο''...


Υπάρχει ένα ξενοδοχείο στην Ολλανδία, το Hans Brinker Budget Hotel, το οποίο αυτοσαρκάζεται διατεινόμενο ότι είναι το χειρότερο ξενοδοχείο στον κόσμο…
Ναι, καλά διαβάσατε. Όταν όλα σχεδόν τα καταλύματα διαφημίζουν τις παροχές τους, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο στο Άμστερνταμ κάνει ακριβώς το αντίθετο, καθώς δεν διστάζει να διαφημιστεί ως ένα επιεικώς απαράδεκτο ξενοδοχείο. Το δε σλόγκαν του είναι: «Δεν μπορεί να γίνει χειρότερο, αλλά θα βάλουμε τα δυνατά μας για να τα καταφέρουμε».
Οι ιδιοκτήτες του, μάλιστα, το χαρακτηρίζουν ως ένα ξενοδοχείο «φιλικό προς το περιβάλλον, για τους λάθος όμως λόγους», καθώς είναι αρκετά οικονομικό όσον αφορά την κατανάλωση ενέργειας. Χαρακτηριστικά, δεν υπάρχει ασανσέρ, με το διαφημιστικό να τονίζει: «Με το φιλικό προς το περιβάλλον "ασανσέρ" που διαθέτουμε να είστε βέβαιοι ότι η μόνη ενέργεια που θα καταναλωθεί είναι η δική σας για να ανεβείτε τη σκάλα». Φυσικά, για τον ίδιο λόγο, δεν προβλέπεται τηλεόραση, τηλέφωνο, κλιματιστικό, mini-bar, ζεστό νερό, αλλά ούτε και πετσέτες (οι ιδιοκτήτες προτρέπουν τους επισκέπτες να χρησιμοποιούν τις κουρτίνες για να στεγνώσουν…).
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το μπαρ, όπου δεν πάει «ούτε μια σταγόνα χαμένη», με τον μπάρμαν να μαζεύει με μια πετσέτα ό,τι έχει στάξει στον πάγκο και στη συνέχεια την στύβει σε ένα ποτήρι.
Η επονομαζόμενη «σουίτα» του ξενοδοχείου, που διαθέτει 127 (σχετικά βρώμικα) δωμάτια, αποτελείται από στρατιωτικές κουκέτες τοποθετημένες η μια δίπλα στην άλλη, ικανή να φιλοξενήσει μέχρι 7 άτομα.

To Hans Brinker Budget Hotel, που χρεώνει περίπου 22 ευρώ τη βραδιά, απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές και όσους ταξιδεύουν με σακίδιο στην πλάτη, οι οποίοι φαίνεται, αν κρίνουμε από την σχετικά ικανοποιητική πληρότητα, να εκτιμούν την ειλικρινή διάθεση των ιδιοκτητών, οι οποίοι τους προειδοποιούν, όπως αναφέρεται ξεκάθαρα στην ιστοσελίδα, εξ αρχής για το τι θα αντιμετωπίσουν και για τις ποικίλες ασθένειες που μπορεί να κολλήσουν.
Αυτό φαίνεται να είναι και το μυστικό της επιτυχίας του Hans Brinker Budget Hotel, καθώς μέσω μιας έξυπνης διαφημιστικής καμπάνιας ρίχνει απελπιστικά χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών (πρακτική που αποκαλείται ως αντίστροφη ψυχολογία – reverse psychology), με αποτέλεσμα οι επισκέπτες -που το προτιμούν για να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, να ζήσουν μια τολμηρή εμπειρία, αλλά και να περηφανευτούν ότι επισκέφτηκαν το χειρότερο ξενοδοχείο του κόσμου- να αναμένουν τα χειρότερα.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

5 marketing tips για μικρά ξενοδοχεία και εστιατόρια (Μέρος 4ο)



 Ας δούμε, σήμερα, πέντε ακόμη έξυπνες (και προσιτές) στρατηγικές μάρκετινγκ για ιδιοκτήτες μικρομεσαίων ξενοδοχείων και εστιατορίων, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικοί:

1.  Καταχωρίστε την επιχείρηση στο Google My Business

Η Google αποτελεί συνήθως το σημείο εκκίνησης για κάθε αναζήτηση για τουριστικά αγαθά και όχι μόνο. Ως εκ τούτου, η επιχείρηση θα πρέπει να έχει παρουσία εκεί, στη σελίδα Google My Business, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη ενημέρωση στον κάθε ενδιαφερόμενο (π.χ. τιμές, φωτογραφίες, κριτικές). H διαδικασία καταχώρισης είναι πολύ απλή και απολύτως ανέξοδη (μην παρασυρθείτε από ‘’θαυματοποιούς’’, που θα σας χρεώσουν 30-40 ευρώ για δουλειά 15 λεπτών).

2.  Αναβαθμίστε την ιστοσελίδα σας

Δημιουργήστε μία ιστοσελίδα φιλική προς τον χρήστη. Πέρα από ρεαλιστικές φωτογραφίες και σύντομα βίντεο, μεριμνήστε ώστε ο χρήστης να βρει εύκολα αυτό που συνήθως ψάχνει. Φροντίστε ώστε τα call to action κουμπιά να είναι σε εμφανές σημείο και η μηχανή κράτησης να μπορεί να συμπληρωθεί εύκολα. Μία «στιβαρή» ιστοσελίδα θα αποτρέψει πολλούς χρήστες να φύγουν ή να κάνουν κράτηση μέσω των online τουριστικών πρακτόρων.

3.  Κάντε remarketing

Σπάνια οι χρήστες προχωρούν στην κράτηση κατά την επίσκεψή τους σε μία ιστοσελίδα. Συνήθως συνεχίζουν την περιήγησή τους σε άλλους ιστότοπους ή απλώς η προσοχή τους αποσπάται (π.χ. από ένα τηλεφώνημα). Ως εκ τούτου, φροντίστε, μέσα από τα cookies, να τους ακολουθείτε, για ένα διάστημα, ώστε να διατηρήσετε την εικόνα του ξενοδοχείου σας φρέσκια στο μυαλό τους. Χάρη στο remarketing, τα διαφημιστικά σας μηνύματα, που ενίοτε ‘’εσωκλείουν’’ και κάποια έκπτωση, έρχονται να ενθυμίσουν στον χρήστη την προσφορά σας.

4.  Εκπονήστε έρευνα ικανοποίησης των πελατών σας

Ζητήστε από τους πελάτες να σας αξιολογήσουν. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να βελτιώσετε τα προϊόντα και τις διαδικασίες σας, αλλά και να εισαγάγετε νέες υπηρεσίες που ταιριάζουν καλύτερα στις ανάγκες των πελατών σας. Συν τοις άλλοις, μπορεί να εντοπίσετε πελάτες που έμειναν δυσαρεστημένοι από τις υπηρεσίες, οι οποίοι, για διάφορους λόγους ο καθένας, δεν θα εξέφραζαν τη δυσαρέσκειά τους εξ αρχής.

5.  Κάντε προσφορές σε influencers και μη

Προσκαλέστε travel bloggers ή δημοσιογράφους που καλύπτουν τον τομέα του τουρισμού ή της εστίασης, με την ελπίδα αυτοί να εκθειάσουν την εταιρεία σας. Προχωρήστε σε εκπτώσεις σε επιλεγμένους πελάτες, όπως όσους επισκέπτονται το ξενοδοχείο ή το εστιατόριο σας για πρώτη φορά, όσους είναι τακτικοί επισκέπτες, όσους διαμένουν αρκετές ημέρες. Μπορείτε, επίσης, για περιορισμένο χρονικό διάστημα να ανεβάζετε προσφορές (flash sales) στην ιστοσελίδα σας.

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Opaque pricing. Πώς ορισμένα ξενοδοχεία γεμίζουν τα αδιάθετα δωμάτιά τους


Ξενοδοχείο 5 αστέρων στον Πειραιά. Βαθμολογία 4,2 στο TripAdvisor (522 κριτικές). Βρίσκεται μόλις 1,7 μίλια από τη Μαρίνα Φλοίσβου και το Allou Fun Park. Παροχές: Business center, Fitness center, Indoor pool(s), Pool(s), Restaurant(s), Smoke-free rooms. Τιμή διανυκτέρευσης, αυτή την εποχή, για δύο άτομα 58 ευρώ.
Η καταχώριση αυτή «αλιεύτηκε» από την ιστοσελίδα Hotwire.com και όπως αντιλαμβάνεστε είναι ημιτελής. Υπάρχει ένα βασικό στοιχείο που απουσιάζει και φυσικά δεν αναφερόμαστε στην άκρως ελκυστική τιμή, αλλά στην επωνυμία του ξενοδοχείου, που είναι επιμελώς κρυμμένη.

Τι είναι το opaque pricing (αδιαφανής τιμολόγηση)
Το πραγματικό αυτό παράδειγμα μας βοηθάει να κατανοήσουμε μια σχετικά νέα τεχνική τιμολόγησης (υπολογίζεται στο 10% επί των συνολικών κρατήσεων παγκοσμίως), που είναι αρκετά διαδεδομένη στο χώρο της φιλοξενίας. Πρόκειται για την αδιαφανή τιμολόγηση (opaque pricing), σύμφωνα με την οποία το αδιάθετο απόθεμα τιμολογείται σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές (με εκπτώσεις που κυμαίνονται μεταξύ 30 και 60%), χωρίς ο χρήστης να γνωρίζει, μέχρι να προβεί στην κράτηση και να ολοκληρώσει την πληρωμή, την ταυτότητα του ξενοδοχείου ή του τελικού προορισμού.
Κύριοι εκφραστές αυτής της πρακτικής είναι η Hotwire (ιδρύθηκε το 2000 και ανήκει στην Expedia) και η Priceline (αν και πλέον όλο και περισσότερες εταιρείες την έχουν εντάξει στο δυναμικό τους), που υιοθέτησε το μοντέλο name your own price (οι χρήστες δίνουν τη δική τους τιμή για ένα δωμάτιο που τους ενδιαφέρει), στις οποίες ο χρήστης μπορεί να βρει σε ιδιαίτερα ελκυστικές τιμές δωμάτια, αλλά και αεροπορικές θέσεις (αν και εδώ τα αδιάθετα αποθέματα είναι σαφώς μικρότερα), ακόμα και ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα.
Για παράδειγμα, πριν από λίγο καιρό η low cost γερμανική αεροπορική εταιρεία, Eurowings, έβγαλε μία ιδιότυπη προσφορά, καθώς προσέφερε εισιτήρια για οποιονδήποτε ευρωπαϊκό προορισμό καλύπτει μόνο με 33 ευρώ.  Όλα αυτά υπό έναν όρο: η Eurowings αποφασίζει πού θα πας, με βάση πάντα τις θεματικές κατηγορίες που ενδιαφέρουν τον ταξιδιώτη (π.χ. ψυχαγωγία, πολιτιστικά στοιχεία, ψώνια). Ο προορισμός θα αποκαλυφθεί  μετά την αγορά του εισιτηρίου.

Πώς λειτουργεί και σε ποιους απευθύνεται
Επισκεπτόμενος ένα τέτοιο site, ο χρήστης ενημερώνεται για τις παροχές, τα αστέρια, τη βαθμολογία στο TripAdvisor, την τιμή και την ευρύτερη τοποθεσία του ξενοδοχείου, καθώς έχει σκιαστεί η περιοχή που βρίσκεται αυτό. Συνήθως του παρουσιάζονται τέσσερα ξενοδοχεία της ίδιας κατηγορίας στην περιοχή, από τα οποία η προσφορά ισχύει μόνο για ένα («αποκαλύπτεται» μόνο όταν ο χρήστης προχωρήσει στην κράτηση, αν και θεωρητικά αυτός μπορεί με μια πρόχειρη έρευνα στο TripAdvisor να εξακριβώσει την ταυτότητά του). Δεν παρέχεται η δυνατότητα ακύρωσης, αλλαγών ή επιστροφής των χρημάτων.
Η πρακτική αυτή, που εντάσσεται στο ευρύ φάσμα της διακριτικής τιμολόγησης (discriminatory pricing), προσελκύει κυρίως επισκέπτες που είναι ευαίσθητοι στην τιμή (price sensitive customer) και οι οποίοι συνήθως αδιαφορούν για τις παροχές ή τη φήμη του ξενοδοχείου.

Πώς ωφελούνται τα ξενοδοχεία
Πολλά ξενοδοχεία, ιδιαίτερα αυτά που απευθύνονται σε ευκατάστατη πελατεία, προκειμένου να μην πλήξουν την εικόνα και τη φήμη τους δεν διαφημίζουν φανερά εκκωφαντικές προσφορές. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγουν να «κανιβαλίσουν» τα έσοδά τους και να επιτρέψουν στην κύρια πελατεία τους να εκμεταλλευτεί την προσφορά.
Τα ξενοδοχεία αυτά μπορούν να διαθέσουν αποθέματα που αλλιώς θα έμεναν άδεια, με αποτέλεσμα, λόγω της φθαρτότητας των υπηρεσιών, να χαθούν πολύτιμα έσοδα. Παρά τις χαμηλές τιμές, λόγω της φύσης του κλάδου (τα ξενοδοχεία έχουν υψηλά σταθερά και χαμηλά μεταβλητά κόστη), εξακολουθούν να έχουν κέρδος. Προσελκύουν έτσι μια κατηγορία επισκεπτών, τους «κυνηγούς ευκαιριών», οι οποίοι υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επισκέπτονταν ποτέ το ξενοδοχείο. Πρόκειται για εξασφαλισμένα έσοδα, καθώς δεν υπάρχει το περιθώριο ακύρωσης ή επιστροφής χρημάτων.

Περιορισμοί
Η πρακτική της αδιαφανούς τιμολόγησης θα πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση, καθώς προσελκύει μια αγορά που δεν αναμένεται να δαπανήσει σημαντικά κεφάλαια μέσα στο ξενοδοχείο (π.χ. συχνά, ακόμα και τις μπίρες ή τα νερά θα τα προμηθευτεί από έξω), αφετέρου μπορεί να δυσαρεστήσει τους τακτικούς επισκέπτες, που έχουν πληρώσει κανονική τιμή, όταν μάθουν ότι ορισμένοι ένοικοι του ξενοδοχείου έχουν πληρώσει λιγότερα χρήματα για τις ίδιες υπηρεσίες.


Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Οταν οι insta-tourists μετατρέπουν σε κόλαση τη ζωή των ντόπιων..


Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι ντόπιοι κάτοικοι διαφόρων περιοχών ανά τον κόσμο στρέφονται ενάντια στους τουρίστες, καθώς πλέον αντιλαμβάνονται και βιώνουν από πρώτο χέρι τις αρνητικές συνέπειες του (υπερ)τουρισμού.
Τα βέλη τους στρέφονται εσχάτως προς τη νέα μόδα της εποχής, τους insta-tourists, οι οποίοι πλέον, προκειμένου να ικανοποιήσουν το πολυάριθμο φιλοθεάμον κοινό που τους ακολουθεί ή την ανάγκη της αυτοπροβολής, αναζητούν το τέλειο σκηνικό για τις φωτογραφίες που θα ανεβάσουν. 
Κάπως έτσι φθάσαμε σήμερα να μιλάμε για συγκεκριμένα σημεία σε κάθε πόλη που ενδείκνυται για «δυνατές» φωτογραφίες. Μάλιστα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας, ένας στους δύο ταξιδιώτες επιλέγει προορισμό που προσφέρεται για φωτογραφίες που προκαλούν εντύπωση στο Instagram. Την ίδια στιγμή, πάλι, σχεδόν το ίδιο ποσοστό επεξεργάζεται τις φωτογραφίες πριν τις ανεβάσει στα social media.
Ένα από αυτά είναι η φημισμένη περιοχή Notting Hill στο Δυτικό Λονδίνο, η οποία έχει πια μετατραπεί σε ένα απέραντο στούντιο. Κάθε λογής influencers φωτογραφίζονται έξω από τα κεφαλόσκαλα, ανεβαίνουν στο περβάζι που χωρίζει τις εξώπορτες ή στήνουν ακόμα και παραβάν για να αλλάξουν ρούχα μεταξύ δύο φωτογραφίσεων, προκαλώντας την οργή των κατοίκων, που ζητούν να σταματήσει αυτή η μόδα, που παραβιάζει κατάφωρα τον ιδιωτικό τους χώρο.
Λίγο πιο μακριά, στην Rue Cremieux, στο Παρίσι, βρίσκεται ένας μικρός πεζόδρομος, φτιαγμένος στα τέλη του 19ου αιώνα για να στεγάσει οικοδόμους. Ευρισκόμενο κοντά στη Βαστίλη, με τα πολύχρωμα σπιτάκια, το λιθόστρωτο και τα  πρεβάζια, αλλά και με 31.000 φωτογραφίες στο «παθητικό» του, το εν λόγω σοκάκι θεωρείται από τα πιο δημοφιλή στις τάξεις όλων αυτών καθοδηγητών γνώμης. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει επινοηθεί ένας νέος όρος, το «Instagrammable», για να περιγράψει τα μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθεί ένας instagrammer.
Αυτό, όμως, δεν αρέσει στους κατοίκους της, που ενοχλούνται σφόδρα από όλους αυτούς τους influencers που προσπαθούν να τραβήξουν την τέλεια φωτογραφία, οι οποίοι ζήτησαν από τον δήμο να προστατέψει την ιδιωτική τους ζωή κλείνοντας το δρόμο –με πύλες-  σε επισκέπτες, τα βράδια και τα σαββατοκύριακα, καθώς τότε η κατάσταση γίνεται αφόρητη..
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ένας από αυτούς: «Καθόμαστε να φάμε και ακριβώς απέξω συρρέει για ώρες κόσμος που τραβάει φωτογραφίες ή βίντεο. Γι’ αυτούς είναι παράδεισος, για εμάς είναι κόλαση…».

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Ξενοδοχείο-σπα διαφημίζει συνεδρίες με... λεμούριους


Ένα επαρχιακό ξενοδοχείο-σπα στην Μεγάλη Βρετανία, το Armathwaite Hall, αποφάσισε να επενδύσει σε μια νέα τάση στο χώρο της yoga, το «lemoga» (σύντμηση των όρων lemur και yoga). Πρόκειται για συνεδρίες yoga στη φύση με την ευγενική συμμετοχή (guest star, όπως λέμε) λεμούριων…

Μέσα από αυτά τα μαθήματα στην ύπαιθρο οι συμμετέχοντες μπορούν να βρουν το δικό τους ζεν και να έρθουν, με τη βοήθεια των λεμούριων, που ζουν στο παρακείμενο πάρκο, κοντά με τη φύση.

Όπως ισχυρίζονται οι υπεύθυνοι του προγράμματος, τα συμπαθητικά αυτά ζωάκια είναι εξαιρετικά φιλικά και κοινωνικά, ενώ βοηθούν τους ανθρώπους να χαλαρώσουν, να ρίξουν την πίεση και να διώξουν το στρες...

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Μακαρόνια Μέλισσα. Μια ιστορία 65 χρόνων


   Αν και τα ελληνικά ζυμαρικά μετρούν σχεδόν δύο αιώνες ζωής, αφού πρωτοεμφανίστηκαν στο Ναύπλιο το 1824, εντούτοις θα έπρεπε να μπει πολύ νερό στο αυλάκι μέχρι να εμφανιστούν ορισμένες βιομηχανίες ζυμαρικών, οι οποίες θα κατάφερναν να ανδρωθούν και να αντέξουν στο χρόνο. Μία από αυτές ήταν η βιομηχανία ζυμαρικών Μέλισσα, του Αλέξανδρου Κίκιζα, η οποία, μαζί με τον μεγάλο της ανταγωνιστή, τη Μίσκο, εξακολουθεί μέχρι τις μέρες μας να κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον κλάδο των ζυμαρικών.
   Η εμπορική ιστορία της οικογένειας Κίκιζα εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της Αρκαδίας, όπου γεννιέται το 1913 ο Αλέξανδρος Κίκιζας, ένα από τα 12 παιδιά του Γεωργίου και της Κανέλλας. Λίγο αργότερα, το 1920, τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του ανοίγουν ένα κατάστημα με ‘’εδώδιμα – αποικιακά’’ δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού τους. Οι δουλειές πάνε αρκετά καλά και σύντομα αποφασίζουν να δραστηριοποιηθούν και σε άλλους τομείς.
   Έτσι, λοιπόν, το 1925 ο Αθανάσιος, ο μεγαλύτερος εκ των αδερφών, καταφθάνει στην Αθήνα όπου ανοίγει ένα κατάστημα τροφίμων στην οδό Λένορμαν, στο Μεταξουργείο. Το μαγαζί του σύντομα λειτουργεί ως πόλος έλξης και για τα άλλα αδέρφια, τα οποία εγκαταλείπουν την αγροτική ζωή και μεταβαίνουν στην πρωτεύουσα. Το νέο κατάστημα, στο οποίο πλέον απασχολούνται όλα τα αδέρφια της οικογένειας Κίκιζα, ευημερεί και μεγαλώνει σε μέγεθος, απασχολώντας συνολικά 35 υπαλλήλους. Μάλιστα, είναι και εξοπλισμένο με δύο ταμειακές μηχανές, από τις πρώτες της εποχής, προκαλώντας το θαυμασμό και την περιέργεια των πελατών.
   Οι Αθηναίοι γνωρίζουν ότι «στου Κίκιζα το μαγαζί» μπορούν να βρουν ότι επιθυμούν. Η φήμη του μπακάλικου εκτοξεύεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε η περιοχή να ονομασθεί «γειτονιά του Κίκιζα», με την ομώνυμη στάση λεωφορείου, ενώ ακόμη και ο μεγάλος ρεμπέτης της εποχής, ο Γιώργος Ζαμπέτας, τους αφιερώνει ένα τραγούδι.
   Πριν ακόμη ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η οικογένεια Κίκιζα έχει στη διάθεσή της, εκτός από το παντοπωλείο, μία ποτοποιία και έναν κυλινδρόμυλο. Συν τοις άλλοις, έχει αναθέσει στη μακαρονοποιεία ‘’Δήμητρα’’ την παρασκευή μακαρονιών, τα οποία ανέγραφαν τη φίρμα τους και διατίθεντο από το μπακάλικο. Το 1938 συνεταιρίζονται με τη ‘’Δήμητρα’’ και τότε εμφανίζεται στο προσκήνιο ο νεαρός Αλέξανδρος, ο οποίος αναλαμβάνει τη διοίκηση του μακαρονοποιείου.
   Μετά τον πόλεμο, τα αδέρφια έχουν μεγαλώσει πια και αποφασίζουν να χωρίσουν τις δραστηριότητές τους. Τότε, ο Αλέξανδρος, μαζί με τον αδερφό του Γρηγόρη, ιδρύει μια μονάδα παραγωγής μακαρονιών στη Λεωφ. Κηφισού στην Αθήνα με την επωνυμία ‘’ΒΕΖΑΚ’’ (Βιομηχανία Εκλεκτών Ζυμαρικών Αδελφών Κίκιζα). Ο ανταγωνισμός τα χρόνια εκείνα είναι μεγάλος, αφού τότε λειτουργούσαν στην Αθήνα περίπου 40 μικρές μονάδες τοπικής εμβέλειας – τρεις δεκαετίες αργότερα θα είχαν απομείνει μόλις 12.
   Η επωνυμία ‘’Μέλισσα’’, το σύμβολο της εργατικότητας, θα γεννηθεί το 1954, όταν ο Αλ. Κίκιζας, που πλέον κατείχε τα ηνία της εταιρείας, θα αναζητήσει ένα πιο εμπορικό όνομα. Ο ίδιος προχωρά στον εκσυγχρονισμό της μονάδας αγοράζοντας την πρώτη αυτόματη πρέσα, ενώ μέχρι το 1959 θα έχει αυτοματοποιηθεί όλη η γραμμή παραγωγής και ξήρανσης ζυμαρικών. Είναι η εποχή που ξεκινά η χρήση του σιμιγδαλιού, αντί του αλευριού, ως πρώτης ύλης, ενώ παρουσιάζονται τα πρώτα τυποποιημένα ζυμαρικά σε συσκευασίες του μισού κιλού, αντί των παραδοσιακών σακιών.
   Αναζητώντας την τελειότητα, ο ίδιος ο ιδρυτής δεν παρέλειπε κάθε βράδυ να επισκέπτεται το εργοστάσιο, που λειτουργούσε και Σαββατοκύριακα αλλά και τα βράδια, προκειμένου να ελέγξει την ποιότητα του προϊόντος. Την ίδια στιγμή μηχανεύεται διάφορες ευρηματικές τακτικές προώθησης, όπως να φτιάχνει μεταλλικά ημερολόγια και να τα μοιράζει στα μπακάλικα, καθώς και να διαφημίζεται –γράφοντας ο ίδιος τα διαφημιστικά κείμενα- στο οπισθόφυλλο των δελτίων του ΠΡΟ-ΠΟ.
   Σύμμαχο σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια θα έχει το προσωπικό του, με το οποίο έχει φροντίσει να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις. Συνήθιζε, μάλιστα, να εκδράμει μαζί τους αλλά και με τις οικογένειές τους, με τα λεωφορεία της εταιρείας, στο Φάληρο και το Σκαραμαγκά. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι σήμερα απασχολούνται στην εταιρεία πολλά παιδιά και εγγόνια παλαιοτέρων υπαλλήλων.
 Όλα αυτά βοηθούν τη ‘’Μέλισσα’’ να ξεπεράσει τα στενά γεωγραφικά όρια της Αττικής και να δραστηριοποιηθεί με μεγάλη επιτυχία στην υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και να εξάγει μεγάλες ποσότητες -32 τόνους το 1972- στην Αμερική, κατατάσσοντάς την ανάμεσα στις πρώτες φίρμες ζυμαρικών.
   Ισχυρό πλήγμα για την εταιρεία θα αποτελέσει ο ξαφνικός θάνατος του Αλέξανδρου Κίκιζα το 1965, καθώς τα παιδιά του ήταν αρκετά μικρά για να μπορέσουν να αναλάβουν την εταιρεία. Σε αυτό τον έντονα ανδροκρατούμενο χώρο, θα αναλάβει η σύζυγός του, Κωνσταντίνα, η οποία θα κατορθώσει, μέχρι να αναλάβει ο γιος της Γεώργιος το 1975, να κρατήσει τη ‘’Μέλισσα’’ στον ίσιο δρόμο.
   Σήμερα η εταιρεία ‘’Μέλισσα – Κίκιζας ΑΒΕΕ Τροφίμων’’, που μέσω εξαγορών έχει εμπλουτιστεί με τις μάρκες ‘’Στέλλα’’, ‘’Γλυκά Καζινό’’ και τις κομπόστες ‘’Del Monte’’, συγκαταλέγεται, με τζίρο 45 εκατ. ευρώ, ανάμεσα στις κορυφαίες εταιρείες τροφίμων στην Ελλάδα. Εξακολουθεί δε να παραμένει ελληνική, με την τρίτη γενιά Κίκιζα, τον Αλέξανδρο και την Κωνσταντίνα, να ετοιμάζονται να αναλάβουν τα ηνία της επιχείρησης και να συνεχίσουν έτσι την 65χρονη ιστορία της.

Πηγή: Επιχειρείν αλά ελληΝΙΚΑ (εκδ. Σταμούλη)


Την άλλη Κυριακή η ιστορία του Παπουτσάνη


Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

Κρεβάτι στην Κρήτη με θέα τα αστέρια κάνει θραύση στην Airbnb



Πρόκειται για το «Summer Bed under the Stars» (καλοκαιρινό κρεβάτι κάτω από τ’ αστέρια), που βρίσκεται στο Παλαιόκαστρο, 13 χιλιόμετρα έξω από το Ηράκλειο.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η περιγραφή της ελληνογερμανίδας ιδιοκτήτριας στην Airbnb: «Να ονειρεύεσαι κάτω από 1.000 αστέρια στο καλοκαιρινό κρεβάτι. Να κοιμάσαι σε ανοιχτό χώρο, αλλά σε ένα όμορφο και ‘’ζεστό’’ κρεβάτι! Μόλις 100 μέτρα από τη θάλασσα και 13 χιλιόμετρα από τη βασική πόλη της Κρήτης, το Ηράκλειο».
Οι κριτικές για το εν λόγω κατάλυμα, 24 συνολικά, είναι διθυραμβικές: «Μείναμε μια νύχτα στον καταπληκτικό κήπο και κοιμηθήκαμε κάτω από τα αστέρια σε ένα γλυκό και ρομαντικό κρεβάτι. Θα μπορούσαμε να μείνουμε σε αυτόν τον κήπο για πάντα».
Μαζί με το υπαίθριο κρεβάτι ο επισκέπτης μπορεί να έχει πρόσβαση σε τουαλέτα και ντους, αλλά και κοινόχρηστη κουζίνα.
Η ιδιότυπη καταχώριση, που απευθύνεται σε όσους θέλουν να ζήσουν για μία μέρα (μάλλον νύχτα) μια μοναδική και αξιομνημόνευτη εμπειρία, είναι κλεισμένη μέχρι το Δεκέμβριο (αν και δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για κρατήσεις ή απλώς για μέρες όπου το κρεβάτι δεν διατίθεται προς ενοικίαση).
Η τιμή ανά διανυκτέρευση κυμαίνεται από 21 έως 32 ευρώ, ενώ μαζί με το κόστος καθαρισμού και υπηρεσιών προσεγγίζει τα 41 ευρώ. Η ιδιοκτήτρια μελετά μάλιστα τη δημιουργία και άλλων τέτοιων κρεβατιών στην ίδια περιοχή.