Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Smoke-free παραλία στη Σέριφο


Η παραλία της Βαγιάς στη Σέριφο θα είναι η πρώτη «άκαπνη» παραλία στην Ελλάδα. Θα είναι η πρώτη παραλία που, αν όντως εφαρμοστεί στην πράξη το σχέδιο, δεν θα έχει γόπες στην άμμο, μια ηλίθια συνήθεια που δυστυχώς μας χαρακτηρίζει ως λαό.
Η εν λόγω παραλία θα χαρακτηριστεί έτσι στο πλαίσιο του περιβαλλοντικού προγράμματος SeaChange Greek Islands, το οποίο σχεδιάστηκε και υλοποιείται από το Κοινωφελές Ιδρυμα Αθανασίου Κ. Λασκαρίδη, σε δέκα νησιά των Κυκλάδων (σε ένα από αυτά, στην Κίμωλο, στήθηκαν οι βάρκες-βιβλιοθήκες).
Πρόκειται για ένα πρόβλημα που χρονίζει, καθώς τα αποτσίγαρα είναι τα συνηθέστερα απορρίμματα που συναντά κάποιος σε μια ελληνική παραλία – η γόπα χρειάζεται 1-5 χρόνια για να διασπαστεί. Στο εξωτερικό έχει ήδη εφαρμοστεί με επιτυχία σε Γαλλία και Ισπανία.
Στην παραλία της Βαγιάς, που εντάσσεται στο δίκτυο Natura, θα τοποθετηθούν μια κατασκευή για ελεγχόμενη ζώνη καπνίσματος, σταχτοδοχεία με περιβαλλοντικά μηνύματα, όπως και αντίστοιχη ενημερωτική σήμανση. Αν το εγχείρημα ευδοκιμήσει, τότε το project ίσως εφαρμοστεί και σε άλλες παραλίες.

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Ο απίθανος λόγος για τον οποίο απέτυχε ένα προϊόν...


Οι Αμερικάνοι αγάπησαν το Quarter Pounder των McDonalds από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε, το 1972.
Ωστόσο, τη δεκαετία του ‘80
την πρωτοκαθεδρία του αμφισβήτησε η A&W, η οποία παρουσίασε στην αγορά ένα ακόμα μεγαλύτερο μπέργκερ, με περισσότερο κρέας, το 1/3 pound burger, το οποίο μάλιστα το διέθεσε στην ίδια τιμή με το Quarter Pounder
Ακόμα και στα blind test που διενεργήθηκαν το 1/3 pound burger υπερίσχυε του ανταγωνιστή του στη γεύση.
Όμως, όταν βγήκε στην αγορά, πάτωσε. Ανήσυχη η εταιρεία εκπόνησε έρευνα για να διαπιστώσει έκπληκτη ότι οι καταναλωτές πίστευαν ότι το Quarter Pounder είναι πιο μεγάλο από το αντίστοιχο της A&W!!!
Αποδείχθηκε εντέλει ότι οι Αμερικάνοι καταναλωτές (τουλάχιστον το 50% όσων ερωτήθηκαν) πίστευαν ότι το ¼ είναι περισσότερο, σαν ποσότητα, από το 1/3 – εξάλλου, το τρία είναι μικρότερο από το τέσσερα…
Για ποιο λόγο, λοιπόν, να αγοράσουν το μπέργκερ της A&W όταν με τα ίδια χρήματα μπορούσαν να πάρουν το πιο μεγάλο, όπως πίστευαν, μπέργκερ των McDonalds;

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

To Persil καλεί τα παιδιά να βγουν έξω και να παίξουν...


Ποιος θεωρείται ανταγωνιστής για μία μάρκα καθαριστικού ρούχων; Μα, φυσικά, ένα άλλο καθαριστικό, θα απαντήσουν οι περισσότεροι.
Η απάντηση είναι κατά το ήμισυ σωστή, καθώς πέρα από τον άμεσο ανταγωνιστή υπάρχει και ο έμμεσος (εν προκειμένω τα κινητά τηλέφωνα και τα tablets), ο οποίος είναι εξίσου επικίνδυνος.
Όπως αποτυπώνεται και από την εύστοχη διαφήμιση του Persil με τίτλο "Dirt is good", τα παιδιά σήμερα βγαίνουν όλο και πιο σπάνια έξω για να παίξουν – ένα στα δύο παίζουν έξω μέχρι μία ώρα ενώ ένα στα 10 δεν βγαίνει καν έξω. Ακόμα και οι βαρυποινίτες βγαίνουν πιο συχνά έξω και βλέπουν το φως της ημέρας...

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Η ιστορία της Apple. Η αυτοκρατορία που γεννήθηκε μέσα από ένα γκαράζ


Τριάντα µικροκυκλώµατα σε ένα µικρό κουτί, ένα πληκτρολόγιο και µια ασπρόµαυρη τηλεόραση. Τόσα χρειάστηκαν ένας πρώην χάκερ, ο 25χρονος Στιβ Ουόσνιακ και ο 21χρονος Στιβ Τζοµπς, για να αλλάξουν την τεχνολογική ιστορία του κόσµου. Ο πρώτος επιτυχημένος προσωπικός ηλεκτρονικός υπολογιστής, που γεννήθηκε μέσα σε ένα γκαράζ, ήταν γεγονός. Είχαν μόλις μπει οι βάσεις για τη δημιουργία της Apple, ενός επιχειρηματικού κολοσσού που θα άλλαζε τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων με τους υπολογιστές και θα δημιουργούσε νέες πρωτοποριακές συσκευές.
Το 1976, ο Ουόζνιακ ξόδευε τον ελεύθερο χρόνο του προσπαθώντας να κατασκευάσει ένα µικρό και εύκολο στη χρήση ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος θα ήταν µικρότερος από µια φορητή γραφοµηχανή, αλλά µε σαφώς µεγαλύτερες δυνατότητες. Όταν τα κατάφερε, ο νεαρός προγραμματιστής της Hewlett-Packard πήρε τον υπολογιστή για να τον δείξει στους συμφοιτητές του. Τότε, ένας φίλος του, ο Στιβ Τζοµπς, του πρότεινε να τον εκµεταλλευτούν εµπορικά. Ο Τζοµπς πίστευε ότι αυτό το µηχάνηµα θα ήταν χρήσιµο για τις επιχειρήσεις, προκειµένου να ελέγχουν τα αποθέµατά τους, αλλά και για τα απλά νοικοκυριά που θα ήθελαν να οργανώσουν καλύτερα τα οικονοµικά τους.
Οι δύο νέοι, έχοντας τη διαβεβαίωση από ένα τοπικό κατάστηµα µε ηλεκτρονικά ότι θα αγόραζε 50 υπολογιστές, πούλησαν ό,τι πιο πολύτιµο είχαν (ο Τζοµπς ένα µίνι βαν και ο Ουόζνιακ ένα επαγγελµατικό κομπιούτερ) και κατάφεραν, μαζί με τον Ρόναλντ Γέιν (που αποσύρθηκε ένα χρόνο μετά πουλώντας το μερίδιό του για 800 δολάρια), να συγκεντρώσουν 1.300 δολάρια και να αρχίσουν την παραγωγή στο γκαράζ του Τζοµπς.
Ο νέος υπολογιστής, που βγήκε στην αγορά την πρωταπριλιά του 1976 και απευθυνόταν σε «κομπιουτεράδες», ονοµάστηκε Apple Ι (Μήλο), µια επιλογή του Τζοµπς που είχε κάποτε εργαστεί σε περιβόλι µε µήλα. Apple ήταν και το όνοµα της αγαπηµένης δισκογραφικής εταιρείας του Τζοµπς, το οποίο, συν τοις άλλοις, θα βρισκόταν στον τηλεφωνικό κατάλογο πιο πάνω από την καταχώριση της Atari. Το αρχικό λογότυπο απεικόνιζε τον Ισαάκ Νεύτωνα να ρεµβάζει κάτω από µια µηλιά – εξ ου και η επιλογή του µήλου. Επειδή, όµως, το περίγραµµα του φρούτου έµοιαζε περισσότερο µε πορτοκάλι, προτιµήθηκε η δαγκωµένη εκδοχή βαµµένη στα χρώµατα του ουράνιου τόξου.
Ο Apple Ι, παρά την υψηλή τιµή του (666,66 δολάρια), άρχισε να βγάζει λεφτά από την πρώτη κιόλας µέρα, διότι ήταν ένα µοναδικό προϊόν χωρίς σοβαρό ανταγωνισµό. Σε σχέση µε άλλους υπολογιστές –που ήταν πολύπλοκοι στη χρήση, χωρίς οθόνη, πληκτρολόγιο και δυνατότητα αποθήκευσης– ο Apple Ι ήταν αριστούργηµα. Ήταν ένα µηχάνηµα απλό, εύκολο στην παραγωγή και πολύ ελαφρύ (ζύγιζε µόλις πέντε κιλά), σε σηµείο που οι υπεύθυνοι της εταιρείας να σκεφτούν να χρησιµοποιήσουν πιο βαριά υλικά ώστε να μην δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει τίποτα μέσα.
Ο Ουόζνιακ, έχοντας ήδη ένα εκατοµµύριο δολάρια από τον Apple Ι, προχώρησε ένα χρόνο αργότερα στο σχεδιασµό του Apple II, ο οποίος, με τιμή πώλησης τα 1.295 δολάρια, ήταν ακόµη πιο φιλικός στον χρήστη, µε ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης και µε δυνατότητα χρησιµοποίησης εικόνων και χρωµάτων. Το αναβαθµισµένο αυτό µοντέλο έγινε ανάρπαστο (έμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1993 πουλώντας πέντε εκατομμύρια τεμάχια) κυρίως από απλούς χρήστες που ήθελαν να εξοικειωθούν µε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Οι πωλήσεις έφθασαν τα 200 εκατοµµύρια δολάρια το 1980 (αν και έπεσαν κατακόρυφα τα επόµενα χρόνια, καθώς τόσο ο Apple Lisa, ο πρώτος υπολογιστής με γραφικό περιβάλλον, όσο και ο Apple III απέτυχαν στην αγορά), με την Apple να μπαίνει στο χρηματιστήριο (μόνο την πρώτη μέρα, η μετοχή της Apple ανεβαίνει 32%). Πλέον, οι δύο συνεταίροι, όπως και 40 υπάλληλοι που κατείχαν μετοχές, ήταν ήδη εκατοµµυριούχοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι η περιουσία του 24χρονου τότε Τζομπς υπολογίστηκε στα 217 εκατομμύρια, όντας ο νεότερος και πλουσιότερος αυτοδημιούργητος Αμερικάνος.
Το 1984 βγαίνει στην αγορά ο Apple Macintosh, ο πρώτος επιτυχημένος εμπορικά υπολογιστής με γραφικό περιβάλλον (το 1991, ο Macintosh Portable σηματοδοτεί την είσοδο της εταιρείας στους φορητούς υπολογιστές), καθιστώντας την Apple, που δικαίως χαρακτηρίζεται ως η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη εταιρεία στον κόσμο, παγκοσμίως γνωστή. Παρά την επιτυχία τους, ο Ουόζνιακ αποσύρθηκε και επέστρεψε µε άλλο όνοµα στο πανεπιστήµιο, όπου πήρε το πτυχίο του στα ηλεκτρονικά. Αργότερα επέστρεψε στην Apple, όµως το 1985 έφυγε οριστικά - αργότερα ίδρυσε µια εταιρεία ασύρµατης τεχνολογίας, έκανε δωρεές για την ανέγερση και τον εξοπλισµό σχολείων, ενώ τιμήθηκε τόσο για την προσφορά του στην επιστήµη των υπολογιστών όσο και για τις φιλανθρωπίες του.
Την ίδια χρονιά θα απολυόταν ο Τζοµπς, ερχόµενος σε ρήξη µε τον διευθύνοντα σύμβουλο Τζον Σκάλι, τον οποίο ο ίδιος είχε προσλάβει δύο χρόνια πριν – «θες να πουλάς ζαχαρόνερο για το υπόλοιπο της ζωής σου ή μια ευκαιρία για να αλλάξεις τον κόσμο;» είχε πει χαρακτηριστικά, προσπαθώντας να πείσει τον τότε πρόεδρο της Pepsi να έρθει στην Apple.

Γνωρίζατε ότι…
Ο Τζομπς υπήρξε μία «ιδιαίτερη» προσωπικότητα. Ιδιοφυής, οραματιστής και εξαιρετικός σόουμαν, καταφέρνοντας να σαγηνεύει το κοινό του, που συνέρρεε για να παρακολουθήσει την παρουσίαση κάποιας καινοτομίας. Από την άλλη, οι κακές γλώσσες τον χαρακτηρίζουν κακότροπο, μυστικοπαθή, ανυπόμονο, ισχυρογνώμων, αυταρχικό (δεν δίστασε να απολύσει κάποιον δια ασήμαντον αφορμή) και συγκεντρωτικό (ήθελε να ελέγχει τα πάντα).

Ο Στιβ Τζοµπς επέστρεψε ως σωτήρας σε μια παραπαίουσα Apple το 1997, µετά από άκρως επιτυχηµένη καριέρα ως παραγωγός κινουµένων σχεδίων. Χάρη στη διορατικότητα, την έμφαση που έδινε στην λεπτομέρεια και το επικοινωνιακό του χάρισµα, όντας ένας γεννηµένος σόουµαν, θα κατάφερνε καινοτομώντας να αναστρέψει το κλίμα και να καταστήσει την εταιρεία του την πλουσιότερη του κόσμου – με αξία, σήμερα, 700 δισ. δολάρια και με 116.000 υπαλλήλους. Στα χρόνια του, η Apple θα έβγαζε στην αγορά επαναστατικά προϊόντα όπως τα iMac (1998), iPod (2001), iTunes Store (2003), iPhone (2007), iPad (2010).
Δυστυχώς, το νήµα τη ζωής του κόπηκε πρόωρα το 2011, λίγες µόλις µέρες µετά την απόσυρσή του, καθώς έχασε τη µάχη µε τον καρκίνο, σκορπώντας τη θλίψη στα εκατοµµύρια των θαυµαστών του. Η ειρωνεία είναι ότι αν είχε ακολουθήσει τις συμβουλές των γιατρών του, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο, και ακολουθούσε τη θεραπεία που του συνέστησαν, θα ζούσε – αντ’ αυτού, όντας φανατικός χορτοφάγος, προτίμησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με ειδικές δίαιτες.



Δευτέρα, 27 Μαΐου 2019

Πώς η ταβέρνα των 836 ευρώ ''μαγείρευε'' τις κριτικές


Το γύρο όχι μόνο του διαδικτύου, αλλά και όλου του κόσμου κάνει δυστυχώς το περιστατικό με τον εστιάτορα στη Μύκονο που χρέωσε μια παρέα Αμερικανών τουριστών που παρήγγειλε καλαμαράκια και μπίρες με 836 ευρώ, εκθέτοντας συλλήβδην όχι μόνο τη Μύκονο, αλλά και την Ελλάδα.
Όπως ανέφερε το news247, μόνο στη Βρετανία και μέσα σε λίγες μόλις μέρες η είδηση είχε πάνω από 1.200 σχόλια, ενώ μοιράστηκε 3.000 φορές στα social media. Το θέμα μάλιστα απασχόλησε διαδικτυακά και μη μέσα όλου σχεδόν του ανεπτυγμένου κόσμου.
Πώς όμως ένα εστιατόριο, που όπως μου εκμυστηρεύτηκε πολύ καλός φίλος που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στη Μύκονο πρόκειται για ''κακούς επαγγελματίες που κάθε χρόνο αλλάζουν επωνυμία για να κρύψουν τις ατασθαλίες τους'', όπως το συγκεκριμένο διαχειρίζεται τη φήμη του (reputation management αγγλιστί); Ακόμα και σε αυτόν τον τομέα, η ταβέρνα αυτή δείχνει να κάνει ερασιτεχνικούς χειρισμούς.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στις αλλοπρόσαλλες δηλώσεις του ιδιοκτήτη, ο οποίος δήλωσε ότι: «Είμαστε το καλύτερο μαγαζί στον Πλατύ Γιαλό και προσφέρουμε high end υπηρεσίες. Απευθυνόμαστε σε υψηλό πελατολόγιο και στο μαγαζί μας δεν έρχεσαι για να χορτάσεις, αλλά έρχεσαι για την εμπειρία». Αργότερα βέβαια αναίρεσε τον εαυτό του και είπε ότι η μερίδα το καλαμάρι ζύγιζε ένα κιλό (!), γι’ αυτό είναι τόσο ακριβή.
Ούτε φυσικά στην απάντηση που έδωσε στο TripAdvisor (την οποία μάλλον του την έγραψαν άλλοι), όπου προτρέπει τον χρήστη να διορθώσει την κριτική (!): «Αγαπητέ κύριε, οι σερβιτόροι λαμβάνουν παραγγελίες με βάση τις τιμές που αναφέρονται ξεκάθαρα στο μενού μας. Αν υπήρχε κάποια παρανόηση σχετικά με τις τιμές που σας έφερε σε δύσκολη θέση, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Ωστόσο. δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση από τη δική μας πλευρά. Θα εκτιμούσα αν διορθώνατε την κριτική σας και αφαιρούσατε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς όπως "απάτη". Από την περιγραφή των γεγονότων, δεν βλέπω πώς μπορείτε να δικαιολογήσετε τέτοιους χαρακτηρισμούς. Σας ευχαριστώ.»
Ωστόσο, το θέμα φαίνεται να παίρνει μία διαφορετική τροπή, καθώς υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι πολλές από τις κριτικές του επίμαχου εστιατορίου είναι «μαγειρεμένες». Η βαθμολογία του εμφανίζεται να είναι άκρως ικανοποιητική: στο Facebook συγκεντρώνει 4,5 στα 5 σε κριτικές 856 ατόμων, στην Google 4 αστέρια με 648 κριτικές και στο TripAdvisor επίσης 4 αστέρια με 867 κριτικές.
Στο TripAdvisor οι βαθμολογίες δεν είναι μοιρασμένες, καθώς πολλοί το βαθμολογούν με άριστα ενώ αρκετοί είναι και αυτοί που του δίνουν μόλις ένα αστέρι - υπάρχουν 522 που το θεωρούν εξαιρετικό και 275 πολύ κακό. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι οι Έλληνες αποθεώνουν το εστιατόριο (σ.σ. 49 κριτικές έναντι μόλις 4 για το πολύ κακό).

Την ίδια στιγμή οι αρνητικές κριτικές είναι πλούσιες σε περιεχόμενο και τεκμηριωμένες, ενώ οι θετικές είναι λιτοδίαιτες, προερχόμενες από χρήστες που συχνά δεν έχουν πραγματοποιήσει άλλες κριτικές. Περαιτέρω μελέτη των αρνητικών σχολίων θα επιβεβαιώσει τις υποψίες περί χειραγώγησης των κριτικών, καθώς πολλοί χρήστες κατήγγειλαν ότι το μαγαζί κερνούσε ποτά με αντάλλαγμα 5 αστέρια στις κριτικές σε Tripadvisor, Google και Facebook.
Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, υπάρχουν αρκετές καταγγελίες σχετικά με τους σερβιτόρους οι οποίοι, όταν οι επισκέπτες τους ζητούσαν τους κωδικούς για το Wi-Fi, έπαιρναν τα κινητά τους και με πρόσχημα τη συμπλήρωση του κωδικού βαθμολογούνταν από μόνοι τους με πέντε αστέρια κάνοντας χρήση τους λογαριασμούς των πελατών…
Σε όλες αυτές τις καταγγελίες ο ιδιοκτήτης, που κατά τα άλλα είναι λαλίστατος απαντώντας σε σχόλια θετικά ή αρνητικά, δεν έχει μπει στον κόπο να πάρει θέση..




Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

Αεροσυνοδοί. Ενας αιώνας ιστορίας...


Πρόκειται για ένα επάγγελμα που ήδη μετράει 100 χρόνια ζωής και το οποίο έχει παρουσιάσει διάφορες διακυμάνσεις και ανατροπές. Ας δούμε, λοιπόν, ορισμένα πράγματα για τις αεροσυνοδούς, που πιθανώς να μην γνωρίζουμε:
Ø  Μολονότι πρόκειται για ένα γυναικοκρατούμενο επάγγελμα, η πρώτη αεροσυνοδός ήταν… άνδρας, ένας Γερμανός ονόματι Heinrich Kubis, ο οποίος βοηθούσε τους επιβάτες στο  Zeppelin LZ 10 Schwaben. Μάλιστα, στην καταστροφή του Hindeburg επιβίωσε πηδώντας έξω από το παράθυρο.
Ø Τη δεκαετία του ’20, οι άνδρες προσλαμβάνονταν αποκλειστικά ως αεροσυνοδοί, γνωστοί και ως «cabin boys» (αρμοδιότητά τους είναι και ο ανεφοδιασμός με καύσιμα), από όλες σχεδόν της αεροπορικές εταιρείες της εποχής.
Ø  Για πρώτη φορά προσλαμβάνονται γυναίκες αεροσυνοδοί το 1930. Οι προδιαγραφές είναι αυστηρές: πρέπει να είναι μέχρι 25 ετών, να είναι ελαφρύτερες από 52 κιλά και το ύψος τους να μην υπερβαίνει το 1,62 μ.
Ø  H πρώτη αεροσυνοδός ήταν μια νοσοκόμα, η Ellen Church, που ήθελε να γίνει πιλότος, όμως το αφεντικό της επέμενε ότι οι νοσοκόμες έπρεπε να γίνουν αεροσυνοδοί. Ανάμεσα στις αρμοδιότητές τους ήταν να καθαρίζουν την καμπίνα, να ξεσκονίζουν και να επιβλέπουν τους επιβάτες ώστε να μην κατευθυνθούν προς την έξοδο κινδύνου.
Ø Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’30 υπήρχαν 200-300 αεροσυνοδοί, με μέσο χρόνο παραμονής στο επάγγελμα τα 2-3 χρόνια, ένεκα των περιορισμών στην ηλικία και την οικογενειακή κατάσταση (έπρεπε να είναι νέες, ανύπαντρες – η πρώτη που το κατάργησε ήταν η TWA το 1957).
Ø  Το 1944 η TWA προσδίδει «άρωμα θηλυκότητας», καθώς επιστρατεύει γνωστό σχεδιαστή μόδας για τις στολές των αεροσυνοδών.


Ø Τη δεκαετία του ’50, και ενώ η γυναικεία παρουσία λειτουργεί ως εργαλείο μάρκετινγκ αποπνέοντας πρεστίζ, οι αεροπορικές εταιρείες «σκοτώνουν τα γερασμένα άλογα» όταν φθάσουν τα 32 τους χρόνια (προς τα τέλη της δεκαετίας το νούμερο ανέβηκε στα 35, ενώ για τους άνδρες έγινε πιο χαλαρό, καθώς έφθανε τα 60 τους χρόνια) ή μείνουν έγκυες.
Ø  Η αποθέωση της σέξι γυναίκας αεροσυνοδού κορυφώνεται τη δεκαετία του ’60, κάτι που διαφαίνεται από τη λιτή ενδυμασία τους (φορώντας πολύχρωμες μίνι φούστες και μπότες go-go, αλλά και καυτά σορτς) και τα ‘’τολμηρά’’ σλόγκαν των αεροπορικών εταιρειών όπως το «ξέρει η γυναίκα σας ότι πετάτε μαζί μας;» της Braniff και το «πώς τη θέλετε την αεροσυνοδό σας;» της TWA.
Ø  Οι ισορροπίες αλλάζουν το 1971 όταν ο Celio Diaz μήνυσε την Pan Am επειδή απορρίφθηκε δύο φορές καθώς ήταν άνδρας. Το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ του και πλέον οι αεροπορικές εταιρείες αναγκάζονται να προσλαμβάνουν περισσότερους άντρες. Την ίδια σχεδόν εποχή το δικαστήριο κρίνει παράνομους τους όρους που έθεταν οι αεροπορικές σχετικά με την ηλικία και την οικογενειακή κατάσταση.
Ø Η αεροσυνοδός ως εργαλείο μάρκετινγκ και διαφοροποίησης θα περάσει στο περιθώριο το 1978, με την απελευθέρωση των τιμών των εισιτηρίων. Μέχρι τότε οι τιμές καθορίζονταν από το κράτος. Αμέσως η επικοινωνιακή στρατηγική των αεροπορικών εταιρειών αλλάζει και εστιάζει στις τιμές και τις προσφορές. Πλέον οι στολές των αεροσυνοδών γίνονται πιο λειτουργικές.
Ø Παρ’ όλα αυτά, τη δεκαετία του ’80 μόλις το 19% των αεροσυνοδών είναι άνδρες, αν και αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει. Αλλάζει επίσης και το ονοματολογικό με το θηλυπρεπές «stewardess» να δίνει τη θέση του στο πιο ουδέτερο «flight attendant»...

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019

Η σειρά Stranger Things ανασύρει από την αφάνεια την New Coke


Μολονότι θεωρήθηκε ως μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες όλων των εποχών, η New Coke θα λανσαριστεί εκ νέου, 34 χρόνια μετά, από την Coca-Cola.
Για την επανεμφάνιση της New Coke ευθύνεται το… Netflix, το οποίο, λόγω της τρίτης σεζόν της επιτυχημένης σειράς Stranger Things, που διαδραματίζεται το 1985 (χρονιά κατά την οποία παρουσιάστηκε η New Coke, που είχε πιο γλυκιά γεύση από την κανονική), ζήτησε από την Coca-Cola να επανακυκλοφορήσει το εν λόγω αναψυκτικό, το οποίο αν και προοριζόταν να αποσπάσει μερίδιο από την Pepsi, έμεινε στην αγορά για μόλις 79 ημέρες και κόστισε στον αμερικάνικο κολοσσό περίπου 300 εκατ. δολάρια (δείτε όλη την ιστορία της New Coke εδώ). 
Η New Coke θα κυκλοφορήσει, σε 500.000 κουτάκια, σε επιλεγμένους εμπόρους λιανικής πώλησης και για μικρό χρονικό διάστημα. Το εν λόγω εγχείρημα λαμβάνει χαρακτήρα πειράματος, σε μια προσπάθεια να αντιληφθούν τα στελέχη της Coca-Cola ποιος ήταν ο κύριος λόγος της εμφατικής αποτυχίας του και βέβαια αν υπάρχουν περιθώρια για την επανεμφάνισή του.

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

Welcome to Myconos. 100 ευρώ το καλαμαράκι και 25 η μπίρα


Εγινε viral τις τελευταίες ώρες η ιστορία με τον Αμερικάνο τουρίστα από το Μπρούκλιν που πλήρωσε σε παραθαλάσσιο εστιατόριο στον Πλατύ Γυαλό της Μυκόνου "836 ευρώ για έξι καλαμαράκια, έξι μπίρες και τρεις σαλάτες".
Ο ίδιος έγραψε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά στο TripAdvisor: «Αποφύγετε αυτό το μέρος, είναι παγίδα. Το προσωπικό δεν είναι έντιμο και δεν μας έδωσε τιμοκατάλογο, όταν τον ζητήσαμε».
Εντάξει, 100 ευρώ για τη μία μερίδα καλαμάρι και 25 για την μπίρα είναι μάλλον πολλά λεφτά, αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, στη Μύκονο βρισκόμαστε. 
Πάντα θα υπάρχουν κορόιδα που θα πληρώσουν για τα χρυσά καλαμαράκια, τα χρυσά αυγά, τις χρυσές μπίρες και οτιδήποτε άλλο «χρυσό» διατίθεται στη Μύκονο. Ως εκ τούτου, πάντα θα υπάρχουν επιχειρηματίες που θα κάνουν αρπαχτές.
Ο ανυποψίαστος τουρίστας, αν δεν γνωρίζει τι παίζει στη Μύκονο, σε ένα νησί που ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει στις τιμές, τότε ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εν έτει 2019, όταν έχεις διαθέσιμο έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών και δεν τον αξιοποιείς (π.χ. ανατρέχοντας σε sites που φιλοξενούν κριτικές), τότε είσαι άξιος της μοίρας σου, κοινώς θα την πληρώσεις ακριβά. 
Μία απλή αναζήτηση για το συγκεκριμένο εστιατόριο, το οποίο βρίθει από αρνητικά reviews, θα του είχε ανοίξει τα μάτια. Συν τοις άλλοις, όταν το προσωπικό αρνείται να σου δώσει τιμοκατάλογο, δεν αναρωτιέσαι ότι κάτι πάει στραβά;
Ωστόσο, αυτό που πέρασε στα ψιλά, δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος εστιάτορας ακόμα και για αυτό το δυσθεώρητο ποσό των 836 ευρώ, που του αφήνει τεράστια περιθώρια κέρδους, δεν έκοψε ούτε καν νόμιμη απόδειξη. Αυτή είναι η αλητεία, κύριοι και κυρίες μου…
Αλήθεια, η εφορία και η τοπική αστυνομία που είναι; Μήπως είναι απασχολημένη κυνηγώντας 90χρονες γιαγιάδες, αντί να δει τη μεγάλη εικόνα;

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Ανοιξε το TWA Hotel μέσα στο αεροδρόμιο JFK


Ανοιξε πριν λίγες ημέρες το TWA Hotel, το οποίο στεγάζεται στο περίφημο κτίριο-σταθμό της άλλοτε κραταιάς αμερικάνικης αεροπορικής εταιρείας, στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης.
Ο συγκεκριμένος τερματικός σταθμός, που δημιουργήθηκε το 1962 και –χάρη στον πρωτοποριακό του σχεδιασμό (χαρακτηριστική ήταν η οροφή του σε σχήμα πτέρυγας, αλλά και οι διάδρομοι με τα κόκκινα χαλιά)- αποτελούσε σημείο αναφοράς για την εποχή του, είχε μείνει για σχεδόν δύο δεκαετίες αναξιοποίητος και εσχάτως μεταλλάχθηκε, με την επένδυση 268 εκατ. δολαρίων, σε ξενοδοχείο πολυτελείας.
Το ρετρό ξενοδοχείο αποτελεί ωδή σε μια από τις πιο γνωστές αεροπορικές εταιρείες, καθώς θα προβάλλει την ιστορία της TWA (Trans World Airlines) αλλά και της δεκαετίας του ’60 στο απέραντο λόμπι, σε ένα κτίριο που φυσικά είναι βαμμένο στο λευκό και κόκκινο, τα χρώματα της TWA.  
Διαθέτει 512 δωμάτια (αρκετά από τα οποία έχουν θέα στον διάδρομο απογείωσης), με τιμή πόρτας τα 250 δολάρια, πισίνα στην ταράτσα, γυμναστήριο, μουσείο αφιερωμένο στην TWA, έξι εστιατόρια και οκτώ μπαρ, ένα εκ των οποίων στεγάζεται σε αεροσκάφος εποχής και είχε χρησιμοποιηθεί από εμπόρους ναρκωτικών.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Πώς να μετατρέψετε τα παράπονα σε κέρδος για την επιχείρησή σας...


Συνειρμικά, στο άκουσμα του όρου «παράπονο», το μυαλό μας πάει σε κάτι αρνητικό. Είναι αλήθεια ότι δεν μας αρέσει η κριτική και ότι δεν μας αρέσει να μας λέει κάποιος, συχνά με έντονο ύφος, ότι δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας.
Η αλήθεια πάντως είναι πολύ διαφορετική, καθώς τα παράπονα μπορούν να αποδειχθούν ευεργετικά για οποιαδήποτε επιχείρηση. Αρκεί, βέβαια, να ακολουθηθούν οι εξής τρεις βασικοί κανόνες:

1)    Ενθαρρύνετε τους πελάτες να παραπονεθούν
«Στατιστικές έρευνες επισημαίνουν ότι όταν οι πελάτες παραπονούνται, οι μάνατζερ θα πρέπει να αισθάνονται ανακούφιση. Ο παραπονούμενος πελάτης αντιπροσωπεύει μία τεράστια ευκαιρία για περισσότερες συναλλαγές με την εταιρεία». 
Το 95% των δυσαρεστημένων πελατών δεν παραπονείται. Σε κάθε παραπονούμενο πελάτη αντιστοιχούν 24-26 δυσαρεστημένοι πελάτες που δεν ακούγονται. Οι περισσότεροι από αυτούς θα φύγουν και δεν θα μάθετε ποτέ γιατί έφυγαν, αλλά και δεν θα σας δώσουν την ευκαιρία να βελτιωθείτε. «Αν βρείτε μία γόπα, παραπονεθείτε, είναι για το δικό σας καλό», ήταν το σλόγκαν της εταιρείας ενοικιάσεως αυτοκινήτων Avis. «Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι», «η γνώμη σας μετράει» είναι μερικές μόνο προτάσεις για να πεισθεί ο πελάτης ότι το παράπονό του είναι ευπρόσδεκτο και εποικοδομητικό.
Απλοποιήστε τη διαδικασία ώστε να μπορεί ο πελάτης να παραπονεθεί με σχετική ευκολία. Την ίδια στιγμή, καταγράψτε όλες τις πιθανές εστίες προβλημάτων και αναλάβετε διορθωτική δράση. Μία τέτοια πηγή δυσαρέσκειας για ένα σούπερ μάρκετ έχει να κάνει με τις διαφημιζόμενες προσφορές, οι οποίες, αν οι προμήθειες δεν είναι αρκετές, συχνά εξαντλούνται σύντομα.
Ορισμένες εταιρείες προσφέρουν «100% Customer Satisfaction», ζητώντας από τους πελάτες τους να παραπονεθούν αν δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένοι. 

2)    Εκπαιδεύστε το προσωπικό να βλέπει τα παράπονα ως δώρα
Εξουσιοδοτήστε τους ώστε, όταν αντιλαμβάνονται ότι ένας πελάτης είναι δυσαρεστημένος (π.χ. έναν πελάτη του οποίου η παραγγελία καθυστέρησε), να επιλύσουν το πρόβλημα άμεσα. Ένα πιάτο, για παράδειγμα, το οποίο ο πελάτης δεν έχει ακουμπήσει καν, προφανώς κρύβει έναν δυσαρεστημένο πελάτη. Ο σερβιτόρος οφείλει να διερευνήσει τι έχει συμβεί και να αντικαταστήσει το πιάτο.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι υπάλληλοι θα συνεχίσουν, μόλις βλέπουν έναν πελάτη έτοιμο να παραπονεθεί, να του προσάπτουν την ταμπέλα του «γκρινιάρη» και να ξινίζουν τα μούτρα τους εκφράζοντας έτσι τη δυσαρέσκεια και την αδιαφορία τους. Σε ένα τέτοιο περιστατικό, μία υπάλληλος σούπερ μάρκετ είπε σε μια πελάτισσα που τόλμησε να παραπονεθεί «σε ξέρω εσένα, κάθε φορά που έρχεσαι δημιουργείς πρόβλημα».
Εκπαιδεύστε τους ώστε να ξέρουν πώς να χειριστούν έναν πελάτη που εκφράζει ένα παράπονο. Τι να κάνουν, τι να πουν, πότε να το πουν, πώς θα στέκονται κ.ά. Δώστε τους να καταλάβουν ότι το παράπονο είναι «δώρο» για την επιχείρηση, ότι ο παραπονούμενος πελάτης είναι ακόμη ένας πελάτης της επιχείρησης (που συχνά έχει μια άσχημη μέρα και πρέπει κάπου να τα «βγάλει») του οποίου, αν το πρόβλημα επιλυθεί, θα επιστρέψει ξανά.

3)    Επιλύστε τα παράπονα άμεσα και προς όφελος του πελάτη
Αποφύγετε να έρθετε σε ρήξη με τον πελάτη, παρά μόνο όταν έχετε να κάνετε με έναν κακοπροαίρετο πελάτη. Μην είστε αγενείς ή είρωνες και πάνω από όλα μην τον προσβάλλετε. Δώστε του, έστω την πρώτη φορά, το δικαίωμα της αμφιβολίας, αν οι απαιτήσεις του σας φαίνονται παράλογες και υπερβολικές.
Ακόμη και αν έχετε απέναντί σας έναν εξαγριωμένο πελάτη, κρατήστε την ψυχραιμία σας, ακόμη και αν δέχεστε προσωπική επίθεση. Μην ξεχνάτε, εξάλλου, ότι σπάνια ο πελάτης έχει κάτι μαζί σας, απλώς στο πρόσωπό σας βλέπει την εταιρεία η οποία δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του.
Αν παρευρίσκονται άλλοι πελάτες στο χώρο, ζητήστε του να πάτε κάπου πιο ήσυχα (π.χ. στο γραφείο σας). Η οργή συνήθως είναι προσωρινή, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τακτικό πελάτη, οπότε αυτό το σύντομο διάλειμμα δύναται να λειτουργήσει υπέρ σας.
Εξαγριωμένοι ή άκρως αγενείς πελάτες μπορεί να σας εξωθήσουν στα όριά σας, ωστόσο αποφύγετε να ανταποδώσετε τις προσβολές («not taking the bait» τεχνική), καθώς τότε ο δρόμος δεν έχει επιστροφή. Όπως λέει και μια παλιά αμερικάνικη παροιμία: «Όταν τσακώνεσαι με έναν βλάκα, τότε έχουμε δύο βλάκες». Η συζήτηση θα εκτροχιαστεί και θα εισέλθει σε αχαρτογράφητα νερά. Νομοτελειακά, θα χάσετε από μία τέτοια εξέλιξη. Παραμείνετε λοιπόν ψύχραιμοι και ευγενικοί ακόμη και αν απέναντί σας έχετε κάποιον που δεν το αξίζει.


Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

70 ευρώ για δύο χάμπουργκερ και τρεις καφέδες...

Καφέ-εστιατόριο-σνακ μπαρ (και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει, αρκεί να προσελκύσει ανυποψίαστα «θύματα») στη Ρώμη,  το «Caffe Vaticano», εκμεταλλευόμενο την καλή τοποθεσία του, χρέωσε παρέα τουριστών 70 ευρώ για δύο χάμπουργκερ και τρεις καφέδες.
Όπως φαίνεται στην απόδειξη, 50 ευρώ κοστίζουν τα δύο χάμπουργκερ, οκτώ ο κάθε καπουτσίνο, άλλα οκτώ ένας καφές φίλτρου και 7,40 το κουβέρ…
Μάλιστα η πελάτισσα-θύμα που ανέβασε την απόδειξη στο διαδίκτυο, σπεύδει να προειδοποιήσει τους λοιπούς ανυποψίαστους τουρίστες, λέγοντας: «Επισκέπτες της Ρώμης, προσοχή. Το Καφέ Βατικανό, χρεώνει υπερβολικά τους τουρίστες. Αγνοήστε το και προτιμήστε κάποιο άλλο για φαγητό κοντά στο Βατικανό. Υπάρχουν πολλές επιλογές». Κάνει μάλιστα ιδιαίτερη μνεία για το γεγονός ότι το εν λόγω εστιατόριο-«φαρμακείο» δεν έχει αναρτήσει το μενού (και φυσικά τις τιμές) στην είσοδο.
Όπως αποτυπώνεται από τις κριτικές στο TripAdvisor, το «Caffe Vaticano» φημίζεται για το μέτριας ποιότητας φαγητό του καθώς και τη χρέωση εξωφρενικά υψηλών τιμών, με τη βαθμολογία του να βρίσκεται στα τάρταρα, μόλις 1,5 αστέρι, και με τους χρήστες να το χαρακτηρίζουν απαράδεκτο.
Μάλιστα, μετά από τη δημοσιότητα που πήρε αυτό το περιστατικό, με την απόδειξη να έχει γίνει viral, το TripΑdvisor αναγκάστηκε να διακόψει προσωρινά τη δημοσίευση σχολίων για το συγκεκριμένο καφέ, καθώς πολλοί χρήστες έγραφαν αρνητική κριτική χωρίς να το έχουν επισκεφθεί.

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Αγορά εισιτηρίου με δόσεις...


Η Condor, η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Γερμανίας, που πετάει σε 75 προορισμούς διακοπών ανά τον κόσμο, βρήκε έναν ιδιαίτερα ευφάνταστο τρόπο για να επικοινωνήσει την στρατηγική της πώλησης αεροπορικών εισιτηρίων με δόσεις.

Τι έκανε ακριβώς για να περάσει το μήνυμά της; Εγκαινίασε μια σειρά από διαφημίσεις όπου τα κύρια θέλγητρα της κάθε περιοχής εμφανίζονται τεμαχισμένα, όπως ακριβώς και η τιμή του αεροπορική εισιτηρίου, η οποία ανάλογα με τον προορισμό μπορεί να «σπάσει» μέχρι και σε 12 δόσεις.

Ξενοδοχείο ''Μεγάλη Βρεταννία''. Μια λαμπερή ιστορία 150 ετών...


   Πρόκειται ίσως για το πιο γνωστό ξενοδοχείο της Ελλάδας, το οποίο καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας του, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ως τις μέρες μας, φιλοξένησε κορυφαίες προσωπικότητες του πλανήτη. Αρχηγοί κρατών, βασιλείς και πρίγκιπες της εποχής, πρωθυπουργοί και υπουργοί, διεθνείς επιχειρηματίες, άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, επιφανείς δημοσιογράφοι, γνωστοί ηθοποιοί του θεάτρου και του κινηματογράφου και πολλοί περιηγητές, υπήρξαν οι τακτικοί πελάτες του ξενοδοχείου, που εξελίχθηκε στον επίσημο ξενώνα του ελληνικού κράτους.
  Το 1842, ένας εύπορος Έλληνας της διασποράς, ο Αντώνης Δημητρίου, αγοράζει μια μεγάλη έκταση στην Πλατεία Συντάγματος, όπου χτίζει ύστερα από προτροπή του ίδιου του Οθωνα –για να κοσμήσει την πλατεία όπου βρισκόταν το παλάτι- και υπό την επίβλεψη του εξαίρετου σχεδιαστή Θεόφιλου Χάνσεν, ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό κτίριο. Η έπαυλη αυτή, των 1760 τ.μ. και των 90 δωματίων, υπήρξε το πρώτο ιδιόκτητο οίκημα της Πλατείας Συντάγματος και σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις την εποχής «το δεύτερο σε μέγεθος ύστερα από το παλάτι, αλλά ξεπερνώντας το στην πολυτέλεια».
  Παρ’ όλα αυτά, η οικογένεια Δημητρίου θα έμενε εκεί λίγα μόνο χρόνια, μέχρι το 1852. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα χρησιμοποιηθεί από τον Όθωνα για τη φιλοξενία των επισκεπτών του παλατιού, ενώ για δύο δεκαετίες, και μετά την εκδίωξη των Βαυαρών, θα ενοικιαστεί στη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Η έπαυλη θα μετατραπεί σε πολυτελή ξενοδοχειακή μονάδα το 1874, όταν την ανέλαβε ο Σάββας Κέντρος, αγρότης από το Αργυρόκαστρο, που ξεκίνησε ως βοηθός παντοπώλη στο Αγρίνιο και στη συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο ζώων. Μεταγενέστερα, βέβαια, θα γίνει ιδιοκτήτης ξενοδοχείου στο κέντρο της πόλης με το όνομα «Μεγάλη Βρετανία».
  Το 1878, συνέβη ένα γεγονός που σημάδεψε ανεξίτηλα τη μεταγενέστερη πορεία του ξενοδοχείου. Τότε, ο Ηπειρώτης ιδιοκτήτης ήρθε σε επαφή με έναν τολμηρό νεαρό, πρώην μάγειρα του παλατιού με επιτυχημένη θητεία στην τέχνη της φιλοξενίας στη Γαλλία, τον Στάθη Λάμψα. Οι δύο άνδρες αποφασίζουν να συνεταιριστούν και λαμβάνουν δάνειο ύψους 800.000 δρχ. με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός ξενοδοχείου ευρωπαϊκών προδιαγραφών.
  Στη σκοτεινή, σκονισμένη το καλοκαίρι και λασπωμένη το χειμώνα Αθήνα των μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων, το εγχείρημα αυτό έμοιαζε εξαιρετικά παρακινδυνευμένο. Χαρακτηριστικό της δυσκολίας ήταν το γεγονός ότι εκείνη την εποχή το ξενοδοχείο διέθετε μόλις δύο λουτρά για 80 κλίνες –όσοι επιθυμούσαν να κάνουν μπάνιο έπρεπε να το δηλώσουν από την προηγούμενη μέρα- και ότι το προσωπικό αναγκαζόταν να κουβαλάει στο κτίριο νερό με τους ντενεκέδες από τον πλανόδιο ‘’νερουλά’’.
  Βέβαια, οι δύο άνδρες εκτιμούσαν ότι η ύπαρξη ενός ξενοδοχείου ισάξιου με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά, στο οποίο οι επισκέπτες αισθάνονταν άνετα σε οικείο περιβάλλον, θα έθετε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ισχυρού ταξιδιωτικού ρεύματος υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα. Η πραγματική, όμως, επανάσταση θα λάβει χώρα στο χώρο της γαστριμαργίας, εκεί όπου ο Λάμψας θα διαπρέψει. Ο ίδιος μάλιστα φρόντιζε να επιμεληθεί όλων των παρασκευαζόμενων γευμάτων. Ο πολυτελής διάκοσμος, η προσεγμένη επίπλωση και τα βαρύτιμα σκεύη, σε συνδυασμό με το υψηλών προδιαγραφών εστιατόριο που διέθετε, ανέδειξαν το ξενοδοχείο σε έναν από τους ελάχιστους χώρους, όπου κατά τον E. Ροΐδη «ο πλούσιος Ευρωπαίος γαστρίμαργος δύναται να ικανοποιήση την λαιμαργίαν του».
  Εν τω μεταξύ, η μεγάλη πελατεία της εποχής εκείνης είναι Άγγλοι που κάνουν το ‘’Grand Tour’’ μέσω Ελλάδας στην Αίγυπτο, το Σουέζ και την Ινδία. Για το λόγο αυτό, το ξενοδοχείο θα ονομαστεί «Grande Bretagne». Η γαλλική απόδοση του ονόματος επιλέχθηκε για να τιμηθεί μια γυναίκα, η Γαλλίδα σύζυγος του Λάμψα, Παλμύρα Παλφρουά. Η δε προσφορά της δεν εξαντλείται στο όνομα, αφού η ίδια εισήγαγε νέα ήθη στην εξυπηρέτηση πελατών, καθιερώνοντας σεμινάρια επιμόρφωσης του προσωπικού και την εκμάθηση της πρέπουσας συμπεριφοράς προς τους πελάτες σύμφωνα με τα αντίστοιχα πρότυπα της Δύσης.
  Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η «Μεγάλη Βρεταννία» θα «καταστεί το πρώτο ξενοδοχείο της Ανατολής», το πιο αξιόλογο δηλαδή κατάλυμα της Ανατολικής Ευρώπης. Δυστυχώς, ο Σάββας Κέντρος δεν θα έβλεπε τους κόπους του να ανταμείβονται, αφού πέθανε το 1888, καθιστώντας τον Λάμψα τον μοναδικό ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου. Την ίδια χρονιά ηλεκτροδοτήθηκε η «Μεγάλη Βρεταννία», το πρώτο κτίριο –μετά το παλάτι- της Πλατείας Συντάγματος που πήρε ρεύμα, προκαλώντας το θαυμασμό όλων.
  Εν τω μεταξύ, ο δαιμόνιος Λάμψας, αποκτώντας το γειτονικό σπίτι που ανήκε σε έναν από τους ήρωες του ’21, επεκτείνει το ξενοδοχείο προς την οδό Πανεπιστημίου, στην πρώτη από μια σειρά προσαρτήσεων γειτονικών κτιρίων που θα λάμβαναν χώρα τις επόμενες δεκαετίες, πριν το ξενοδοχειακό συγκρότημα καταλάβει, τη δεκαετία του ’70 και αφού προστέθηκαν δύο όροφοι, την έκταση επί της οποίας ορθώνεται σήμερα. Επίσης, εισάγει και μια επαναστατική καινοτομία για το μεγαλοαστικό περιβάλλον της αθηναϊκής πρωτεύουσας: τα χορευτικά δείπνα με ζωντανή μουσική, τα οποία σύντομα θα αλλάξουν την εικόνα της νυχτερινής διασκέδασης των Αθηναίων.
  Η ελίτ της αθηναϊκής κοινωνίας αγκαλιάζει το ξενοδοχείο, στο οποίο πραγματοποιούνται όλες οι μεγάλες κοσμικές εκδηλώσεις της πρωτευούσης. Το βαρύτιμο βιβλίο επισκεπτών υπογράφουν, μεταξύ άλλων, οι Πιερ Ντε Κουπερτέν (που κατέλυσε στο ξενοδοχείο μαζί με τα μέλη της Διεθνής Ολυμπιακής Επιτροπής και όλους τους ξένους αθλητές που συμμετείχαν στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες), Μαρία Κάλλας,  Αριστοτέλης Ωνάσης, Χένρι Φόντα, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Αγά Χαν, Σοφία Λόρεν, Πολ Νιούμαν και Φράνκο Τζεφιρέλι.
  Στην αυγή του 20ού αιώνα, καθώς η Αθήνα αναπτυσσόταν, η ‘’Μεγάλη Βρεταννία’’ αποκτούσε σταδιακά σύγχρονες ανέσεις, όπως νερό, κεντρική θέρμανση, τηλέφωνο και ασανσέρ. Ο Στάθης Λάμψας, που σήμερα θεωρείται ο ‘’πατέρας’’ της ελληνικής φιλοξενίας, παρέδωσε, λίγο πριν το θάνατό του το 1923, τη σκυτάλη σε έναν οξυδερκή κοσμοπολίτη δημοσιογράφο, σύζυγο της κόρης του, τον Θεόδωρο Πετρακόπουλο, στα χρόνια του οποίου και των διαδόχων του η «Μεγάλη Βρεταννία» -με εξαίρεση τα δύσκολα χρόνια του Πολέμου, όταν επιτάχθηκε από τους Γερμανούς- θα συνεχίσει να αποτελεί σημείο αναφοράς της κοινωνικής, πολιτιστικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής της Αθήνας και κατ' επέκταση της Ελλάδας.
  Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι η «Μεγάλη Βρεταννία», αφού πέρασε, μέσα στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, από την Hyatt Regency Ξενοδοχειακή και Τουριστική στον όμιλο Λασκαρίδη (σήμερα, το management έχει περάσει στην Marriott International), ψηφίστηκε to 1984 ως ένα από τα 50 καλύτερα ξενοδοχεία όλου του κόσμου, ενώ το 2003, παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων, έκλεισε για σχεδόν δύο χρόνια για να υποστεί ριζική ανακαίνιση, το κόστος της οποίας έφθασε το δυσθεώρητο ύψος των 82 εκατ. ευρώ.

Πηγή: Επιχειρείν αλά ελληΝΙΚΑ (εκδ. Σταμούλη)

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Airbnb. Κοντέινερ δηλώθηκε ως... "καθαρό σπίτι με ιδιωτικό μπάνιο''


Η μόδα της Airbnb έχει προσελκύσει αρκετούς επιτήδειους οι οποίοι πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ενας από αυτούς ήταν ένας host (τρομάρα του) στο Άμστερνταμ, ο Jacob, ο οποίος καταχώρισε στην πλατφόρμα ένα… container, δηλώνοντάς το, μάλιστα, ως «καθαρό σπίτι με ιδιωτικό μπάνιο» στην κατηγορία cottage (εξοχικό σπίτι, αγροικία) και με τιμή τα 150 δολάρια (περίπου 130 ευρώ)...
Το «θύμα» ήταν ένας Βρετανός τουρίστας ο οποίος αποφάσισε να κλείσει ένα «Clean Home in Amsterdam with Private Bathroom» - η καταχώριση είχε μόνο μια φωτογραφία από το Άμστερνταμ(!), μέσω της πλατφόρμας της Airbnb
Όταν έφθασε στο "σπίτι'', αντίκρισε προς μεγάλη του έκπληξη ένα κοντέινερ που χρησιμοποιείται για μεταφορές, το οποίο ήταν παρκαρισμένο, παράνομα, στο δρόμο. Οπως δήλωσε χαρακτηριστικά: "Ψάχνοντας, προσπεράσαμε με το ταξί τρεις φορές το κοντέινερ, αδυνατώντας να πιστέψουμε ότι αυτό ήταν το σπίτι".
Το κοντέινερ, που διέθετε μια αυτοσχέδια κρεβατοκάμαρα (με τρία στρώματα στο έδαφος) και ένα μικροσκοπικό μπάνιο, δεν ενθουσίασε τον επισκέπτη (μα γιατί, άραγε;), ο οποίος απαίτησε να του επιστραφούν τα χρήματα. 
Ο αθεόφοβος ο Jacob αρνήθηκε και τη λύση έδωσε η Airbnb, που τον αποζημίωσε (πληρώνοντάς του και το ξενοδοχείο όπου εντέλει διέμεινε - περίπου 250 ευρώ) και απέσυρε κάθε καταχώρισή του τυχάρπαστου host από την πλατφόρμα της.