Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

6 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για το Netflix


Ø Το Netflix ιδρύθηκε το 1998 ως υπηρεσία ενοικίασης DVD δια αλληλογραφίας. Είχε 30 υπαλλήλους και μόλις 925 διαθέσιμους τίτλους ταινιών (σήμερα οι ταινίες του διακρίνονται σε 76.000 υποκατηγορίες).
Ø Αφορμή στάθηκε η έντονη δυσαρέσκεια του μετέπειτα ιδρυτή του, Reed Hastings, ο οποίος, όταν καθυστέρησε να επιστρέψει ένα DVD, το «Apollo 13», κλήθηκε να πληρώσει 40 δολάρια.
Ø Αρχικά, η εταιρεία ονομάστηκε Kibble, το όνομα του σκύλου του ιδρυτή.
Ø  Τo 2000 η εταιρεία αλυσίδας video clubs BlockBuster αρνήθηκε να την εξαγοράσει για 50 εκ. δολάρια, καθότι θεώρησε ότι δεν είχε μέλλον. Λίγα χρόνια αργότερα πτώχευσε, ενώ το Netflix ευημέρησε (τα έσοδά του υπερβαίνουν τα 12 δις. δολάρια).
Ø  Σήμερα, το Netflix έχει 139 εκατ. εγγεγραμμένους χρήστες παγκοσμίως, δραστηριοποιείται σε 190 χώρες και ευθύνεται για το 15% της «κυκλοφορίας» του διαδικτύου.
Ø  Ο μέσος χρήστης του Netflix βλέπει ταινίες 90 λεπτά την ημέρα.

Σταραμάκι. Καλαμάκι από στάρι, που δεν επιβαρύνει το περιβάλλον


Μία ομάδα νέων από το Κιλκίς με ευαισθησίες, δημιούργησε το σταραμάκι, συνδυασμός των όρων «σιτάρι» και «καλαμάκι», ένα καλαμάκι, που σε αντίθεση με το πλαστικό, δεν επιβαρύνει το περιβάλλον καθώς είναι βιοδιασπώμενο.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι αντίστοιχα καλαμάκια, προερχόμενα από το βασικό στέλεχος του σιταριού (η καλλιέργεια του οποίου ευδοκιμεί στην περιοχή), είναι ιδιαίτερα δημοφιλή σε Καλιφόρνια και Κίνα.
Η εθελοντική ομάδα Omnes, όπως είναι το όνομά της, δεν αποσκοπεί στο να αποκομίσει κέρδος, καθώς ανταλλάσσει το σταραμάκι με υπολείμματα καφέ, με στόχο την μετατροπή των υπολειμμάτων του καφέ σε πέλλετ και μπρικέτες. Τα έσοδα του νέου εγχειρήματος θα υποστηρίξουν ένα νέο μοντέλο κοινωνικής κατοικίας για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Το σταραμάκι βγήκε στην παραγωγή πριν μερικούς μήνες, ενώ, ενδεικτική της απήχησής του, είναι ότι η ομώνυμη σελίδα στο Facebook μετρά μέσα σε έξι μήνες 27.000 likes.

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Η Skroutz μπαίνει στην ηλεκτρονική παραγγελία φαγητού...


Στην άκρως ελκυστική αγορά της ηλεκτρονικής παραγγελίας φαγητού εισέρχεται σύντομα η Skroutz με την πλατφόρμα Skroutzfood, μέσω της οποίας ο χρήστης θα μπορεί να παραγγέλνει ηλεκτρονικά το φαγητό που επιθυμεί (αργότερα θα προστεθούν και είδη σούπερ μάρκετ).
Η αγορά της ηλεκτρονικής παραγγελίας, που ουσιαστικά μονοπωλείται από… δύο εταιρείες που ανήκουν στον ίδιο όμιλο (e-food, deliveras), έχει έντονα ανοδική τάση, με την αξία της να φθάνει τα 300 εκατ. ευρώ το 2018. Πρόκειται για τη δεύτερη δημοφιλέστερη κατηγορία στον κλάδο του ηλεκτρονικού εμπορίου, με μερίδιο 43%.
Η Skroutz, εξαργυρώνοντας τη δημοφιλία της αλλά και την πολύχρονη εμπειρία της στο χώρο, έχει ήδη προχωρήσει σε συνεργασίες με αρκετές μεγάλες αλυσίδες εστίασης, στην Αθήνα και σε άλλα αστικά κέντρα, με το στόχο που έχει τεθεί να μιλάει για μελλοντική διείσδυση σε όλη τη χώρα.
Η εταιρεία, που ιδρύθηκε το 2005 φιλοξενώντας 12 μόλις καταστήματα (σήμερα συνεργάζεται με 3.000 καταστήματα, ενώ δραστηριοποιείται στην τουρκική και τη βρετανική αγορά) μπαίνει στη μάχη με δύο άσσους στο μανίκι της: το πιο ανταγωνιστικό ύψος προμήθειας ανά παραγγελία και τη σύναψη αποκλειστικών συνεργασιών, προκειμένου να διαφοροποιηθεί από τον ανταγωνισμό.

Πώς ένα ξενοδοχείο επιβράβευσε τους επισκέπτες του...


Πριν από έναν και πλέον αιώνα, ο ψυχολόγος Hermann Ebbinghaus παρατήρησε ότι όταν ζητούσε από μία ομάδα ατόμων να ανακαλέσουν κάποια αντικείμενα που είδαν με μια συγκεκριμένη σειρά, αυτοί κυρίως μνημόνευαν αυτά που είδαν είτε πρώτα είτε τελευταία.
Το φαινόμενο, που ονομάστηκε «The primacy and recency effect», έχει φυσικά εφαρμογή και στο χώρο της φιλοξενίας, καθώς, ως γνωστόν, η πρώτη και η τελευταία εντύπωση του επισκέπτη είναι αυτή που συνήθως θα χαραχθεί πιο βαθιά στη μνήμη του και η οποία σε μεγάλο βαθμό θα καθορίσει το βαθμό ικανοποίησής του.
Ως εκ τούτου, η επιχείρηση θα πρέπει να φροντίσει ώστε ιδιαίτερα στις πρώτες (π.χ. κατά την περιήγησή του στην ιστοσελίδα, την τηλεφωνική επικοινωνία ή την άφιξη του επισκέπτη – ύπαρξη chatbot, καταρτισμένο και ευγενικό προσωπικό στο τηλεφωνικό κέντρο, ειλικρινές καλωσόρισμα, χαμόγελο) και τις τελευταίες του (π.χ. εγκάρδιος αποχαιρετισμός, αναμνηστικό δωράκι) επαφές με έναν επισκέπτη, να ανοίξει και να κλείσει με τον καλύτερο τρόπο το κεφάλαιο «ταξίδι» για τον κάθε φιλοξενούμενο.
Κάνοντάς τον να νιώσει άνετα από την αρχή, ουσιαστικά τον πείθει για το ορθό της επιλογής του (μην ξεχνάτε ότι επέλεξε εσάς, ανάμεσα σε μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις).
Όπως έκανε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο των Χανίων, το Akali, το οποίο επιφύλαξε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους τους πελάτες του (και όχι μόνο τους repeaters), όταν αποχώρησαν και έκαναν check-out. Στην ρεσεψιόν τους περίμενε ένα μικρό και όμορφο δωράκι για να θυμούνται τις στιγμές διαμονής τους αλλά κυρίως τη θερμή κρητική φιλοξενία.
Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι η τελευταία εντύπωση είναι αρκετά ισχυρή, ικανή για να «σβήσει» και άτυχες στιγμές που μπορεί να είχαν οι επισκέπτες κατά τη διαμονή τους στο ξενοδοχείο.

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

Η σύντομη ιστορία των boutique hotels



Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας γίνεται πολύ κουβέντα για τα boutique hotels. Στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις, ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια. Πολλά, μάλιστα, ιστορικά κτίρια, αφού αναπαλαιώνονται ή ανακατασκευάζονται, διατηρώντας όμως την αύρα της εποχής τους, βαφτίζονται ως boutique hotels.

Ποια, όμως, ξενοδοχεία χαρακτηρίζονται ως boutique;

Τα boutique ξενοδοχεία πρέπει να πληρούν ορισμένες προδιαγραφές. Πρώτα από όλα, έχουν ένα ξεχωριστό concept, μία μοναδική ταυτότητα (π.χ. ιδιαίτερη αρχιτεκτονική ή θεματολογία). 
Δεύτερον, διεγείρουν τις αισθήσεις του επισκέπτη ο οποίος συχνά απολαμβάνει παραμετροποιημένες υπηρεσίες σε ένα ζεστό και φιλικό περιβάλλον (στο εξωτερικό, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο φαγητό και στο ποτό, με τη δημιουργία εξαίρετων εστιατορίων και μπαρ). 
Τρίτον, έχουν σχετικά περιορισμένο αριθμό δωματίων, που δεν ξεπερνά τα 100 δωμάτια στο εξωτερικό (60 στη χώρα μας).

Ποιος επινόησε τον όρο;

Ο όρος «boutique hotel» γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Τότε ο Αμερικανός επιχειρηματίας Steven Rubell, συνιδιοκτήτης του θρυλικού Studio 54 της Νέας Υόρκης, σύγκρινε το Morgans Hotel, που άνοιξε τις πόρτες του το 1984, το οποίο διατηρούσε με τον συνεργάτη του Ian Schrager, με πιο μαζικά καταλύματα, λέγοντας ότι «είναι σαν μία boutique απέναντι σε ένα πολυκατάστημα».
Το Morgans Hotel, το πρώτο boutique hotel (βλ. φωτογραφία), ήταν η απάντηση στα μεγάλα και απρόσωπα ξενοδοχεία της εποχής, που κυριαρχούσαν στο χώρο της φιλοξενίας. Χάρη στην ιδιαίτερη αισθητική του και το εξαίρετο επίπεδο εξυπηρέτησης, το Morgans κατάφερε να προσελκύσει «εκλεπτυσμένη» πελατεία και ουσιαστικά να θέσει τις βάσεις για την καθιέρωση των boutique hotels.

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Έχουμε τους τουρίστες που αξίζουμε...



Στον τουρισμό υπάρχει ένας βασικός κανόνας ο οποίος λέει «ό,τι προορισμός είσαι τέτοιους τουρίστες έχεις».
Οι καλοί προορισμοί είναι αυτοί που προσελκύουν τους καλούς τουρίστες, δηλαδή αυτούς που ξοδεύουν τα περισσότερα χρήματα και κάνουν την τουριστική δραστηριότητα πιο αποδοτική.
Να επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά πως καλός προορισμός δεν είναι ο όμορφος προορισμός. Καλός προορισμός είναι ο οργανωμένος προορισμός, δηλαδή αυτός που διαθέτει σύγχρονες υποδομές, υψηλά επίπεδα καθημερινού πολιτισμού, εξαιρετική οργάνωση, καλές υπηρεσίες και ασφάλεια. Αν είναι και όμορφος, δηλαδή διαθέτει φυσικές ομορφιές και ιστορία, ακόμη καλύτερα. Οι ομορφιές και η ιστορία είναι αυτές που προσελκύουν τους τουρίστες, η κακή οργάνωση και υποδομές αυτά που τους διώχνουν.
Την εικόνα του καλού προορισμού δεν την διαμορφώνουν μόνο οι τουριστικές επιχειρήσεις αλλά και το κράτος. Στον τουρισμό, ιδιώτες και κράτος είναι συνεταίροι καθώς ο τουρίστας δεν χρησιμοποιεί μόνο τις ιδιωτικές υποδομές αλλά και τις δημόσιες. Δεν χρησιμοποιεί μόνο τις παροχές ενός ξενοδοχείου αλλά και ό,τι υπάρχει έξω από αυτό.
Αν έξω από ένα καλό ξενοδοχείο βασιλεύουν τριτοκοσμικές καταστάσεις, το παιχνίδι χάθηκε.
Τα γράφουμε όλα αυτά γιατί εδώ φέτος ακόμη περισσότερο, ακούγονται στις τουριστικές περιοχές έντονα παράπονα για την ποιότητα των τουριστών που έρχονται στη χώρα μας. Όταν λέμε ποιότητα εννοούμε κυρίως την χαμηλή δυνατότητα που έχουν να ξοδέψουν χρήματα. Αυτό αποτυπώνεται και από τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος που καταμετρά την τουριστική δαπάνη. Τα στοιχεία καταδεικνύουν πως ένας τουρίστας στην Ελλάδα δαπανά τα μισά χρήματα από ότι στην Ισπανία και πολύ λιγότερα απ΄ότι στην Κύπρο, την Τουρκία, την Κροατία και άλλους μεσογειακούς προορισμούς.
Ρίχνοντας μια ματιά γύρω μας, είναι φανερό πως στη χώρα μας υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με τις κακές και γερασμένες δημόσιες υποδομές, το χαμηλό επίπεδο καθημερινού πολιτισμού, την ανεπαρκή οργάνωση, τις κακές δημόσιες υπηρεσίες (π.χ. υγεία, συγκοινωνίες, καθαριότητα – ούσα μία από τις πιο βρώμικες χώρες της Ευρώπης) ακόμη και με την ασφάλεια. Μπορεί να μην έχουμε τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά η μικροεγκληματικότητα σε βάρος των τουριστών οργιάζει ανενόχλητη, ενώ στην άσφαλτο οι κανόνες είναι για να παραβιάζονται.
Ωστόσο ακόμη και εκεί που δημιουργήθηκαν υποδομές και στοιχειώδη οργάνωση, οι ιδιώτες τις κατέστρεψαν. Πεζόδρομοι γέμισαν με τραπεζοκαθίσματα και εμπορεύματα, παρκαρισμένα μηχανάκια και ενίοτε αυτοκίνητα, πλατείες βανδαλίστηκαν, τοίχοι μουντζουρώθηκαν. Δυστυχώς η αντίληψη μας για τον δημόσιο χώρο παραμένει τριτοκοσμική.
Χιλιάδες καταπατήσεις και αυθαίρετα έχουν κάνει τις τουριστικές περιοχές τσίρκο. Στη χώρα μας, που αποτελεί βασίλειο του λαϊκισμού, μας βολεύει να πιστεύουμε πως τα αυθαίρετα είναι καταδικαστέα μόνο όταν τα κάνουν οι πλούσιοι. Όταν τα κάνουν οι άλλοι θεωρούνται κάτι σαν κοινωνική δικαιοσύνη.
Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά γύρω μας και ας μην παραπονούμαστε για την ποιότητα των τουριστών που προσελκύει η χώρα μας. Ό,τι αξίζουμε το έχουμε. Ας ευχηθούμε πως όταν και όποτε αλλάξουμε μυαλά, η κατάσταση δεν θα είναι μη αναστρέψιμη.

Πηγή: εξαίρετο άρθρο του Σάκη Παπαδόπουλου στα Omorfa Taxidia (21/4/2019)

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Η ιστορία του καφέ Illy


Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Τεργέστη δεν ήταν απλώς μία ιταλική πόλη στο λιμάνι της οποίας εισήλθε για πρώτη φορά στην Ευρώπη ο καφές, αλλά ένα σημαντικό λιμάνι με πληθώρα αποθηκών, ασφαλιστικών εταιρειών, εξειδικευμένων κατασκευαστών μηχανών και αμέτρητων καφετεριών. Ήταν ίσως η ιδανική τοποθεσία για να ξεκινήσει κάποιος μια επιχείρηση επεξεργασίας και πώλησης καφέ. Αυτά είχε προφανώς στο μυαλό του ο Φραντσέσκο Ιλι, όταν το 1933 ίδρυσε την εταιρεία Illycaffe.
  Ο Φραντσέσκο Ιλι ήταν ένας Ούγγρος στρατιώτης, γεννημένος στα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας, ο οποίος στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έφθασε στην Τεργέστη και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Αφού πρώτα εργάστηκε σε δύο εταιρείες που είχαν ως αντικείμενο το άλεσμα του κακάο και του καφέ, το 1933 αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία εισάγοντας μια καινοτομία, το σύστημα επαγγελματικής συσκευασίας για τη διατήρηση της γεύσης και του αρώματος του καφέ. Με τον τρόπο αυτό, κατέστη δυνατή η εξαγωγή του καφέ επαγγελματικής συσκευασίας και η αναλλοίωτη διατήρηση της γεύσης στο φλιτζάνι.
   Δύο χρόνια μετά, το 1935, ο ιδρυτής εφευρίσκει τον πρόδρομο της σύγχρονης μηχανής espresso, την Illetta, που για πρώτη φορά διαχωρίζει πίεση και θερμοκρασία, παρασκευάζοντας έναν καφέ ισορροπημένο, σταθερό και πλούσιο σε γεύση. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ηνία της εταιρείας πέρασαν στα χέρια του χημικού Ερνέστο Ιλι, γιου του ιδρυτή, ο οποίος δημιούργησε ερευνητικό εργαστήριο που αργότερα έγινε χώρος που συντέλεσε στην ανάπτυξη διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και καινοτομιών. Το πάθος του για τον ποιοτικό καφέ και τη διάχυσή του έκαναν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να τον αποκαλούν «Papa Bean» και «Κήρυκα του espresso».
  Ο Ερνέστο Ιλι παρέμεινε πρόεδρος της οικογενειακής επιχείρησης επί 40 χρόνια, μέχρι το 2005. Περιέγραφε τον εαυτό του ως ένα κράμα «επιστήμονα και επιχειρηματία». Το αέναο πάθος του για γνώση μεταφράστηκε στη δημιουργία επιστημονικού κέντρου έρευνας και ανάπτυξης αφιερωμένο στην χημεία του καφέ. Την ίδια στιγμή προωθεί συνεργασίες με πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, καταφέρνοντας εντέλει να διαδώσει τον καφέ υψηλής ποιότητας ανά τον κόσμο.
    Στα χρόνια του η εταιρεία εγκαινιάζει επίσης μια ξεχωριστή σχέση με τον κόσμο της δημιουργικότητας, συνεργαζόμενη με τους πιο διάσημους γραφίστες και εικονογράφους της εποχής για τη διαφημιστική προβολή της και τη δημιουργία μιας ξεκάθαρης εταιρικής ταυτότητας.  Τη δεκαετία του ’60 η εταιρεία επεκτείνεται στο εξωτερικό, ενώ δημιουργεί τις πρώτες εγκαταστάσεις εκτός Ιταλίας. Τα δε προϊόντα της αρχίζουν να κερδίζουν εξέχουσα θέση αφού παρουσιάζονται σε κομψά γυάλινα δοχεία, με χαραγμένο το λογότυπο «illycaffè», που αναδεικνύουν τη φυσική ομορφιά των κόκκων καφέ.
   Το 1974 έχει έρθει η στιγμή για μία ακόμη σημαντική καινοτομία, αυτή του προ-συμπιεσμένου, προ-δοσολογημένου σωστά αλεσμένου espresso σε χάρτινη μερίδα. Με τον τρόπο αυτό ο χρήστης μπορεί να απολαύσει τον αγαπημένο του καφέ στο σπίτι, το γραφείο, την καφετέρια ή το εστιατόριο. Το σύστημα ονομάστηκε ESE (Easy Serving Espresso) καθιστώντας την illycaffѐ την πρώτη εταιρεία παγκοσμίως που δημιούργησε το σύστημα των ατομικών μερίδων προκειμένου ο espresso να παρασκευάζεται εύκολα και γρήγορα.
    Σε μια προσπάθεια να παρέχει στο κοινό της την τέλεια εμπειρία του καφέ, η ιταλική εταιρεία συνεργάζεται τη δεκαετία του ’80 και ’90 με μερικά από τα κορυφαία εστιατόρια στην Αμερική, προκειμένου να τα μυήσει στην τέχνη του espresso χωρίς να απαιτείται η παρουσία basista.

Γνωρίζατε ότι…
Στην ίδια περιοχή όπου στεγάζεται το εργοστάσιο της Illy βρίσκεται, από το 1999, το Πανεπιστήμιο του Καφέ της εταιρείας, με παραρτήματα σε όλο τον κόσμο, το οποίο παραδίδει μαθήματα παρασκευής και προώθησης του διάσημου ροφήματος. Χρησιμοποιώντας την τεχνογνωσία της αλλά κυρίως τις ανάγκες και τις απόψεις επαγγελματιών και καταναλωτών, o κάθε ενδιαφερόμενος έχει την ευκαιρία να αποκτήσει δίπλωμα στον ποιοτικό καφέ. Πρόκειται για ένα κέντρο αριστείας που προσφέρει πλήρη εκπαίδευση σε όλες τις πτυχές της θεωρίας και της πρακτικής του καφέ στους καλλιεργητές, baristas και λάτρεις του καφέ.
  
  Μετά τη συνταξιοδότηση του Ερνέστο, τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης ανέλαβε η τρίτη γενιά της οικογένειας, ο γιος του, Αντρέα, με κύριο στόχο να ενισχύσει περαιτέρω την διεθνή παρουσία της εταιρείας και να βελτιώσει τις διαδικασίες επεξεργασίας του καφέ – τα συστατικά του, που πάντα αγοράζονται απευθείας από την πηγή και όχι από την ευρύτερη αγορά, προέρχονται από την Νότια Αμερική, Κεντρική Αμερική, Ινδία και Κίνα. Αξίζει να αναφερθεί ότι το μίγμα προκύπτει από αυστηρή επιλογή των κόκκων καφέ μέσω του πρώτου ηλεκτρονικού μηχανήματος που αναγνωρίζει και απορρίπτει τους ατελείς κόκκους καφέ.
  Ταγμένος στην ηθική διάσταση του επιχειρείν, ο Αντρέα Ιλι έχει αναλάβει μια σειρά από κοινωνικές δράσεις που άπτονται της βιώσιμης ανάπτυξης σε περιοχές παραγωγής καφέ σε Κολομβία και Αιθιοπία – στη δε Βραζιλία, παραγωγοί καφέ με πρότερη κακή φήμη για παροχή φθηνής και κακής ποιότητας, παρακολουθούν εννεάμηνο πρόγραμμα και στη συνέχεια διαθέτουν μέχρι το 30% της παραγωγής τους σε σχετικά υψηλές τιμές στην illycaffe.
  Σήμερα, το ποιοτικό χαρμάνι illy, προερχόμενο αποκλειστικά από κόκκους Arabica, είναι διαθέσιμο σε κόκκους, αλεσμένο καφέ, κάψουλες και ατομικές μερίδες, ενώ διατίθεται σε περισσότερες από 140 χώρες – στην Ελλάδα ήρθε το 1989. Η εταιρεία, που μετρά 1.200 υπαλλήλους και έσοδα μισό δισ. ευρώ, έχει υπολογίσει ότι κάθε μέρα καταναλώνονται περίπου έξι εκατομμύρια φλιτζάνια illy espresso.






Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019

Λας Βέγκας. Η διαδρομή από τον τζόγο και την πορνεία σε αναγνωρίσιμο τουριστικό προορισμό



Η «Πόλη της Αμαρτίας» (sin city), όπως αποκαλείται το Λας Βέγκας, μολονότι έχει μία σχετικά σύντομη ζωή, έχει αλλάξει αμέτρητα πρόσωπα, για να φθάσει σήμερα να θεωρείται ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους προορισμούς παγκοσμίως. Πώς όμως μια μητρόπολη στην καρδιά της ερήμου μετατράπηκε στη Μέκκα του τζόγου, της διασκέδασης, του σεξ και εν τέλει του τουρισμού; Ας δούμε ορισμένες άγνωστες πτυχές του Λας Βέγκας:
Ø  Το όνομα Λας Βέγκας αποδίδεται στον Ισπανό έμπορο Antonio Armijo, ο οποίος όταν διέσχισε, το 1829, την πιο ξηρή και άνυδρη επαρχεία της Βόρειας Αμερικής, αναφώνησε, μόλις αντίκρισε την καταπράσινη κοιλάδα με τις πηγές καταμεσής της ερήμου: «Διασχίσαμε την έρημο και φθάσαμε στα… λιβάδια (Las Vegas)».
Ø  Ανθρώπινη παρουσία στην απόκοσμη αυτή περιοχή καταγράφεται το 1855, όταν κατέφθασαν κυνηγημένοι οι πρώτοι Μορμόνοι, με σκοπό να διαδώσουν ανενόχλητοι τη θρησκεία τους.
Ø  Το Λας Βέγκας ίσως να μην υπήρχε, αν το 1905 δεν αποφάσιζε ο Αμερικάνικος Σιδηρόδρομος να κάνει ενδιάμεση στάση στην περιοχή, καθώς το δρομολόγιο προς την Καλιφόρνια ήταν πολύωρο και εξουθενωτικό. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν υπάλληλοι σιδηροδρομικών εταιρειών που ανεφοδίαζαν τους συρμούς.
Ø  Το 1931, η κατασκευή του φράγματος Hoover Dam δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς χιλιάδες εργάτες από όλη την Αμερική συρρέουν για να πιάσουν δουλειά – μέσα σε μία ημέρα ο πληθυσμός πενταπλασιάστηκε (25.000 κάτοικοι, από 5.000). Η νεότευκτη πόλη προσπαθεί να «ικανοποιήσει» τις ανάγκες αυτών των ανδρών, με την πορνεία, την κατανάλωση αλκοόλ και την χαρτοπαιξία να γνωρίζουν στιγμές δόξας. Τότε δημιουργείται και το πρώτο υποτυπώδες καζίνο.
Ø  Σε ένα τέτοιο «ευνοϊκό» περιβάλλον, δεν θα αργούσε να παρεισφρήσει και η μαφία, κυρίως η ιταλική, η ιρλανδική και η εβραϊκή. Το πρώτο ξενοδοχείο-καζίνο, το Flamingo, ανεγέρθηκε το 1946 και χρεώνεται στον μαφιόζο Benjamin «Bugsy» Siegel, ο οποίος εκεί θα ξέπλενε τα προερχόμενα από παράνομες δραστηριότητες χρήματά του. Αν και ο ίδιος θα έπεφτε νεκρός την επόμενη χρονιά, η αρχή είχε μόλις γίνει, με τους μαφιόζους να συρρέουν στο Λας Βέγκας για να ανοίξουν ξενοδοχεία-καζίνο.
Ø  Το νερό είχε πια μπει στο αυλάκι και ούτε καν οι πυρηνικές δοκιμές, που έλαβαν χώρα μόλις 150 μίλια μακριά, κατάφεραν να αναχαιτίσουν την τάση. Απεναντίας, η πόλη εκμεταλλεύεται το γεγονός (π.χ. τα μπαρ βαφτίζουν τα ποτά τους με ευφάνταστες ονομασίες όπως «πύραυλος» και «πυρηνική βόμβα», ενώ καθιερώνονται και καλλιστεία για την ανάδειξη της Miss Atomic Bomb), με τους τουρίστες να αγνοούν τους κινδύνους και να προσέρχονται στην «Ατομική Πόλη» για να δουν από κοντά τις δοκιμές αλλά και να απολαύσουν τα «πυρηνικά κοκτέιλ».
Ø  Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 η περιοχή γνωρίζει στιγμές δόξας, με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες (π.χ. Frank Sinatra,  Dean Martin, Elvis Presley) να την τιμούν με την παρουσία τους (με δέλεαρ τα παχυλά συμβόλαια για λίγες μόνο εμφανίσεις), σπάζοντας τα ταμεία όπου εμφανίζονται (χάρη σε αυτούς, το 1954, «Η Πόλη της Αμαρτίας» προσέλκυσε 8 εκατ. επισκέπτες), και το Hollywood να την αποθεώνει (με πιο εμβληματικές ταινίες το Viva Las Vegas και το Oceans Eleven).
Ø  Το 1966 το Λας Βέγκας αλλάζει σελίδα. Τότε κατέφθασε incognito ο πολυεκατομμυριούχος Howard Hughes, ο οποίος διέμεινε στην προεδρική σουίτα ξενοδοχείου για τέσσερα συναπτά έτη, χωρίς ποτέ να βγει έξω. Όταν ο μαφιόζος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου ενοχλήθηκε από τη μόνιμη παρουσία του, του ζήτησε να φύγει (οι σουίτες απευθύνονταν κυρίως στους μεγάλους παίκτες των καζίνο, γνωστούς και ως «φάλαινες»). Τότε ο εκκεντρικός επιχειρηματίας εξαγόρασε όχι μόνο το ξενοδοχείο, αλλά και έξι ακόμα «παιχνίδια», όπως τα αποκαλούσε. Ήταν η αρχή του τέλους της ενασχόλησης της Μαφίας με την «Πόλη της Αμαρτίας».
Ø  Το πρώτο σύγχρονο καζίνο-ξενοδοχείο, το The Mirage, σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την πόλη, που «κλείνει το μάτι» και στις οικογένειες που έρχονται τους καλοκαιρινούς μήνες για να διασκεδάσουν. Ανεγέρθηκε το 1989, ανοίγοντας το δρόμο σε άλλα μεγαθήρια καζίνο-ξενοδοχεία, που θα «κοσμούσαν» την περίφημη λεωφόρο, την The Strip, μια ατελείωτη ευθεία επτά χιλιομέτρων -όπου βρίσκονται και οι ρέπλικες της αρχαίας Ρώμης, της φαραωνικής Αιγύπτου, της Βενετίας, του Παρισιού-, που έχει προβληθεί όσο καμία άλλη από το Hollywood.
Ø  Το 2003 το Λας Βέγκας έχει φθάσει στα όριά του. Σε μια εποχή όπου καζίνο απαντώνται σε κάθε αμερικάνικη πολιτεία, η «αμαρτωλή πόλη» πρέπει, για άλλη μια φορά, να επανεφεύρει τον εαυτό της. Είναι εμφανές ότι χρειάζεται μία ξεκάθαρη ταυτότητα, μακριά από το τζόγο, τα τυχερά παιχνίδια και την πορνεία (αλλά και τις οικογένειες). Τότε επινοήθηκε και το σλόγκαν «what happens in Vegas, stays in Vegas», αναμφίβολα από τα πιο επιτυχημένα (και διαχρονικά) σλόγκαν στην ιστορία του τουρισμού. Το μήνυμα ξεκάθαρο: «ελευθερία», με άλλα λόγια κάνεις ότι θέλεις, είσαι όποιος θέλεις να είσαι, με το μυστικό σου να παραμένει καλά κρυμμένο.
Ø  Δύο νοικοκυρές από τη Minnesota αποτέλεσαν την έμπνευση για το επίμαχο σλόγκαν, οι οποίες, στα πλαίσια των focus groups που εκπονήθηκαν, εκμυστηρεύτηκαν ότι πάνε κρυφά, ακόμα και από τις οικογένειές τους, κάθε χρόνο, στο Λας Βέγκας. Εκεί έπιναν, πήγαιναν σε clubs, έπαιζαν στο καζίνο και λιάζονταν στην πισίνα. Όταν οι ερευνητές τις άκουσαν, ήξεραν ότι μόλις είχαν χτυπήσει τζακ ποτ. Το Λας Βέγκας θα ήταν «η απόδραση από τη μονοτονία», ο ιδανικός προορισμός για να «ξεφύγεις».
Ø Πράγματι, όταν οι διαφημίσεις βγήκαν στον αέρα, με διάφορους πρωταγωνιστές να βιώνουν αστείες καταστάσεις, έγιναν viral πριν ακόμα επινοηθεί ο όρος. Το Λας Βέγκας έγινε μέσα σε δύο μόλις χρόνια ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους προορισμούς παγκοσμίως, με τις ροές των επισκεπτών να γνωρίζουν νέα ύψη, ξεπερνώντας τις 40 εκατ. αφίξεις (αρκετά καλά για μια πόλη 600.000 κατοίκων).
Ø  Πλέον, στις μέρες μας, η άλλοτε «Πόλη της Αμαρτίας» λανσάρεται ως τουριστικός προορισμός, με τον τζίρο από τα καζίνο να αντιπροσωπεύει μόλις το 20% των εσόδων. Στοχεύει, μάλιστα, και σε εναλλακτικές μορφές τουρισμού, όπως τον συνεδριακό (τα έσοδα από συνέδρια έχουν υπερκεράσει αυτά από τα καζίνο) και τον γαμήλιο τουρισμό (γίνονται περίπου 300 γάμοι ημερησίως, με κόστος που δεν υπερβαίνει τα 35 δολάρια ανά γάμο και με συνοπτικές διαδικασίες).


Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

Ταβέρνα σέρβιρε χωριάτικη σαλάτα με... σπορέλαιο



Είμασταν πάντα πολύ καλοί στο να νοθεύουμε τα εθνικά μας προϊόντα. Για δεκαετίες ολόκληρες σερβίραμε τη χωριάτικη με λευκό τυρί αντί για την πιο ακριβή φέτα. Πλέον φαίνεται ότι έχουμε περάσει σε άλλο επίπεδο, καθώς η αναλγησία μερίδας ανθρώπων που θέλουν να λέγονται επαγγελματίες του τουρισμού, και οι οποίοι δυστυχώς αμαυρώνουν τη συνολική εικόνα του κλάδου, έχει χτυπήσει κόκκινο.
Όπως μου είπε μια φίλη, πριν από λίγες ημέρες ταβέρνα στη Μεσσηνία σέρβιρε χωριάτικη σαλάτα με σπορέλαιο… 
Ναι, καλά το διαβάσατε, σπορέλαιο (φαίνεται ότι ακρίβυνε το ελαιόλαδο - sic). Μάλιστα, ο πελάτης ήταν Έλληνας, που δραστηριοποιείται στο χώρο της εστίασης – δεν θέλω να φανταστώ τι πουλάει αυτός ο τυχάρπαστος τύπος στους δύσμοιρους ξένους. 
Όταν ο πελάτης αντιλήφθηκε την προσθήκη… σπορέλαιου στη χωριάτικη παραπονέθηκε. Ο εστιάτορας όμως είχε έτοιμη την απάντηση, την οποία προφανώς είχε δουλέψει στο μυαλό του: «γιατί το ελαιόλαδο ήταν στον ήλιο και χάλασε»!!!
Ακόμα όμως και αν αυτό το ακραίο σενάριο συνέβαινε, τι έκανε; Δεν πέρασε καν από το μυαλό του να βγει στη γύρα και να αγοράσει δύο μπιτόνια ελαιόλαδο – όλα αυτά σε μια περιοχή που φημίζεται για το παρθένο της ελαιόλαδο. Δεν πέρασε καν από το μυαλό του να σεβαστεί τον επισκέπτη και να βγει με ειλικρινή διάθεση και να πει: «έτυχε κάτι έκτακτο και ξεμείναμε από ελαιόλαδο, οπότε δυστυχώς δεν μπορούμε να σερβίρουμε χωριάτικη». Δεν πέρασε καν από το μυαλό του ότι αυτή η ανόητη απάντηση, σε μια ακατανόητη ενέργεια, απλώς κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Όμως αυτό είναι το επίπεδο μερίδας των συμπατριωτών μας που αυτοαποκαλούνται επιχειρηματίες. Θεωρούν τον πελάτη δεδομένο. Θεωρούν ότι τον έχουν του χεριού τους. Θεωρούν ότι είναι «κουτόφραγκοι» και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παραπονεθούν. Το καλύτερο, πάντως, είναι ότι θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι σωστοί επαγγελματίες…
Σωστά, είναι επαγγελματίες, της συμφοράς όμως. Αγνοούν ότι στην εποχή του διαδικτύου και των κριτικών η φήμη τους κινδυνεύει από τέτοιες ανήκουστες πρακτικές. Αντε τώρα να εξηγήσεις σε αυτούς τους δήθεν επαγγελματίες ποια τα οφέλη της σωστής εξυπηρέτησης του πελάτη, του μάρκετινγκ, της διαχείρισης παραπόνων, της διαχείρισης φήμης.
Μα αυτοί είναι που τα ξέρουν όλα, εξάλλου στα επιμορφωτικά σεμινάρια, που συχνά είναι και δωρεάν, δεν εμφανίζονται καν, επικαλούμενοι υπερβολικό φόρτο εργασίας. Όταν κάποια στιγμή θα αραιώσει η πελατεία και θα τους μείνει το σπορέλαιο στο χέρι, τότε θα τους φταίει ο πελάτης, που είναι περίεργος και απαιτητικός. Σωστά, πάντα φταίνε οι άλλοι, ποτέ εμείς…
Τρομάρα τους…

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Η σουίτα του Oscar Wilde


To ξενοδοχείο Cadogan Hotel, στο Τσέλσι του Λονδίνου, έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί, καθώς στα 130 και πλέον χρόνια του έχει φιλοξενήσει σημαντικές προσωπικότητες.
Μία από αυτές ήταν και ο συγγραφέας Oscar Wilde, ο οποίος εκεί συναντούσε τον εραστή του, αν και παντρεμένος, μέχρι τη στιγμή της επ’ αυτοφώρω σύλληψής του το 1895 και της καταδίκης του σε φυλάκιση δύο χρόνων, σε καταναγκαστικά έργα, λόγω της παράνομης και κατακριτέας -για τα χρόνια εκείνα- ομοφυλοφιλίας του.
Η σύλληψη μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και η μετέπειτα φυλάκισή του, μάλιστα, θα σηματοδοτούσαν όχι μόνο το τέλος της καριέρας του ως συγγραφέα, αλλά και της ζωής του, καθώς θα πέθαινε λίγο καιρό μετά την αποφυλάκισή του.
Επενδύοντας ουσιαστικά στον μεγάλο αυτόν συγγραφέα, το Cadogan Hotel, που άνοιξε τις πόρτες του το 1887 ως ένα μικρό πανδοχείο, έχει, μετά από μια μαζική ανακαίνιση ύψους 50 εκατ. ευρώ, μετατραπεί πλέον σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων προσφέροντας συνολικά 54 κομψά δωμάτια και σουίτες, οι περισσότερες εκ των οποίων θυμίζουν διαμερίσματα, καθώς διαθέτουν δικές τους βιβλιοθήκες, ακόμα και τζάκι.
Tο δωμάτιο 118 του διάσημου συγγραφέα έχει πλέον μετατραπεί στη Βασιλική Σουίτα, με σαλόνι, τραπεζαρία, υπηρεσία μπάτλερ και μαρμάρινο μπάνιο με θέα στους ιδιωτικούς κήπους Cadogan Place. H διανυκτέρευση σε αυτό κοστίζει περίπου 7.000 ευρώ.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

Chernobyl. Η δημοφιλής σειρά εκτοξεύει τον τουρισμό...


Λένε ότι περίπου το 5% των επισκεπτών ενός προορισμού τον επισκέπτεται εξαιτίας κάποιας ταινίας που είδε. Στην περίπτωση του Chernobyl, αυτό το στατιστικό δεν ισχύει, καθώς η πρόσφατη ομώνυμη σειρά του HBO εκτόξευσε τις επισκέψεις τουριστών – η μαρτυρική περιοχή άνοιξε πέρυσι τις πόρτες του, 32 χρόνια μετά το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα, για να υποδεχθεί τουρίστες – αν και ανεπίσημα την επισκέπτονταν από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90.
Μόλις κυκλοφόρησε η άκρως επιτυχημένη μίνι-σειρά πέντε επεισοδίων με θέμα την καταστροφή του 1986 στην πρώην Σοβιετική Ένωση, ο τουρισμός στην περιοχή αυξήθηκε κατά 30-40%, καθώς τουρίστες συνέρρευσαν για να κάνουν το tour και να επισκεφθούν τις εγκαταστάσεις προστασίας του σταθμού, το κέντρο διεύθυνσης, τη μονάδα «καταφύγιο», το μνημείο που είναι αφιερωμένο στην μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους, το λούνα παρκ που δεν λειτούργησε ποτέ, καθώς και το τεχνητό κανάλι με γατόψαρα, αλλά και να δειπνήσουν στο εστιατόριο των εργαζομένων στον πυρηνικό σταθμό.
Μαζί με αυτούς τους «σκοτεινούς» τουρίστες, όπως αποκαλούνται όλοι αυτοί που επισκέπτονται περιοχές όπου έχουν χάσει τη ζωή τους αμέτρητοι άνθρωποι, κατέφθασαν και οι influencers, που πάντα αναζητούν το τέλειο σκηνικό για να ικανοποιήσουν την ακόρεστη ανάγκη τους για αυτοπροβολή αναρτώντας φωτογραφίες στο Instagram.
Άνευ αιδούς και χωρίς κανένα σεβασμό για τους νεκρούς και τις χιλιάδες ανθρώπων που ξεσπιτώθηκαν για μια ζωή, άρχισαν να τραβούν selfie, συχνά προκλητικές, όπως μία νεαρή που εμφανίζεται στον φωτογραφικό φακό φορώντας μονάχα το εσώρουχό της, για να διατυμπανίσουν στους followers τους την παρουσία τους σε έναν χώρο που σημαδεύτηκε από ανείπωτη τραγωδία.
Βλέποντας αυτή την εξέλιξη, ακόμα και ο σεναριογράφος της δημοφιλούς δραματικής σειράς έγραψε χαρακτηριστικά: «Είναι υπέροχο το γεγονός ότι η σειρά έχει εμπνεύσει ένα νέο κύμα τουρισμού στη Ζώνη Αποκλεισμού. Αλλά έχω δει τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Αν επισκεφτείτε την περιοχή, θυμηθείτε την τραγωδία που συνέβη εκεί. Σεβαστείτε εκείνους που υπέφεραν και θυσιάστηκαν». 

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Airbnb. Η ακτινογραφία της δημοφιλούς πλατφόρμας, εν έτει 2019, στην Ελλάδα


Μέσα σε μόλις 12 χρόνια μία μόλις εταιρεία, η Airbnb, κατάφερε να μεταμορφώσει συνοικίες, να αναγεννήσει την τοπική αγορά ακινήτων, σπρώχνοντας τα ενοίκια προς τα πάνω και δημιουργώντας ποικίλες αντιδράσεις, και να διευρύνει τη γεωγραφική και εποχιακή διασπορά του εισερχόμενου τουρισμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για οικοδεσπότες και φιλοξενούμενους. 
Όμως πού βρίσκεται σήμερα η Airbnb στη χώρα μας; Ας δούμε μια «ακτινογραφία» της δημοφιλούς πλατφόρμας, από όπου θα προκύψουν πολύτιμα συμπεράσματα:
Ø  Το 2018 καταγράφηκε αύξηση 25% των καταχωρήσεων σπιτιών εν συγκρίσει με το 2017. Σήμερα οι ενεργές καταχωρήσεις ξεπερνούν τις 90.000 (86% είναι ολόκληρα σπίτια και 14% δωμάτια – πάνω από 10.000 αγγελίες είναι στην Αττική), αν και τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μείωση των ρυθμών εμφάνισης νέων καταχωρήσεων.
Ø  Το 2018 οι αφίξεις εισερχόμενων τουριστών έφτασαν τους 2.157.500 με μέσο όρο διαμονής τις 4,1 ημέρες. Φέτος, παρατηρείται ελαφρά κάμψη, καθώς οι αφίξεις τουριστών στη χώρα μας κινούνται πτωτικά (πτώση που υπερβαίνει το 10%), με αποτέλεσμα τιμές και πληρότητες (τόσο στο χώρο των ξενοδοχείων όσο και στην Airbnb, όπου πλέον η προσφορά έχει αυξηθεί δυσανάλογα με τη ζήτηση) να βαίνουν μειούμενες.
Ø  Το 53% των ακινήτων της Airbnb στην Αθήνα ανήκει σε κάποιον επαγγελματία ή επενδυτή του κλάδου των ακινήτων – το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό ανάμεσα σε 18 ευρωπαϊκές πόλεις. Πολλοί ιδιοκτήτες εκμεταλλεύονται περισσότερα από τρία ακίνητα.
Ø Ελέω Airbnb έχει εμφανιστεί πλήθος εταιρειών που προσφέρει διαφοροποιημένες υπηρεσίες όπως διαχείρισης ακινήτων, προβολής διαμερισμάτων, καθαρισμού και διαχείρισης κρατήσεων – συνήθως εισπράττουν προμήθεια ύψους 15-20%.
Ø  Ο μέσος επισκέπτης είναι περίπου 45 ετών και ξοδεύει 1,5 φορά το ποσό της διαμονής για λοιπές υπηρεσίες (π.χ. διατροφή, ψυχαγωγία).
ØΤο 83% των επισκεπτών που καταλύουν σε σπίτι της Airbnb είναι ξένοι τουρίστες- 14% από Αμερική, 11% από την Γαλλία και 8% από την Βρετανία – και μόνο το 17% είναι  Έλληνες. Στην Αθήνα, ένας στους πέντε επισκέπτες είναι από την Αμερική.
Ø Εστιατόρια, μπαρ, καφέ (που πλέον σερβίρουν πρωινό με παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα) και αυτόματα πλυντήρια-στεγνωτήρια ρούχων γνωρίζουν στιγμές δόξας, ιδιαίτερα σε περιοχές «κορεσμένες» όπως Κουκάκι, Θησείο, Κεραμεικό και Πλάκα, όπου πλέον η ανάπτυξη του κλάδου είναι συγκρατημένη.
Ø Υποβαθμισμένες περιοχές, όπως πέριξ της Αγίου Κωνσταντίνου, πλατείας Βάθης και πλατείας Αττικής η ανάπτυξη χτυπάει κόκκινο, με τις αγγελίες να αυξάνονται, κατά το 2018, μέχρι και 600%.
Ø  Άνοδος των ενοικίων παρατηρείται και για τα υπόλοιπα ακίνητα που προσφέρονται για μακροχρόνια μίσθωση. Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους: α) η προσφορά  τέτοιων ακινήτων είναι σαφώς μικρότερη και β) πολλές συνοικίες έχουν, με τη λειτουργία πληθώρας καταστημάτων, αναβαθμιστεί.

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Πιτσαρία προσφέρει δωρεάν πίτσα σε πελάτες απεξαρτημένους από το κινητό τους...


Η Curry Pizza Company, πιτσαρία στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, προσφέρει στους πελάτες έκπτωση εάν συναναστραφούν μεταξύ τους χωρίς να αγγίξουν το κινητό τους.

Σύμφωνα με τους κανόνες του καταστήματος, οι επισκέπτες θα πρέπει να εναποθέσουν τα κινητά τους σε ένα ντουλαπάκι (ένα άτομο θα ελέγχει αν τα κινητά είναι λειτουργικά) και απλώς να γυρίσουν το χρόνο πίσω, όπως πριν 30 χρόνια, και να μιλούν ο ένας στον άλλο.
Η προσφορά ισχύει για την επόμενη επίσκεψη, μέσα σε 24 ώρες, και αφορά μία μεγάλη πίτσα, που δεν θα χρεώνεται ή, εναλλακτικά θα προσφέρεται σε άστεγους – η πιτσαρία ανέκαθεν μοίραζε 50-60 πίτσες σε αυτή την ευάλωτη ομάδα, κάθε 15 μέρες. Ισχύει για παρέες τεσσάρων και άνω ατόμων, εκ των οποίων όλοι θα πρέπει να έχουν smartphone.
Η προσφορά ανακοινώθηκε πριν από περίπου 3 εβδομάδες, και μέχρι στιγμής, η Curry Pizza έχει προσφέρει περίπου 50 μεγάλες πίτσες δωρεάν.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

Νησί επιστρέφει χρήματα στους επισκέπτες αν βρέξει...


Έναν πρωτότυπο τρόπο βρήκε ένα νησί στην Ιταλία, το Ελβα, τόπος εξορίας του Ναπολέοντα, για να προβληθεί. Εγκαινίασε μια καμπάνια με τίτλο «Elba No Rain», σύμφωνα με την οποία οι επισκέπτες θα λαμβάνουν πίσω τα χρήματα της διανυκτέρευσης σε περίπτωση που κάποια μέρα βρέξει, μεταξύ 10 το πρωί και 8 το βράδυ, για διάστημα μεγαλύτερο των δύο ωρών.
Οι τουρίστες που δικαιούνται την επιστροφή χρημάτων είναι όσοι έχουν επιλέξει  κατάλυμα που λαμβάνει μέρος σε αυτήν την εκστρατεία (τα οποία έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του νησιού). Μάλιστα, αν βρέξει για πάνω από δύο συνεχόμενες ώρες καθημερινά κατά την περίοδο παραμονής τους στο νησί, θα τους επιστρέφεται το πλήρες κόστος διαμονής - η προσφορά ίσχυε μέχρι τα τέλη Μαΐου και εκ νέου από 15 Σεπτεμβρίου μέχρι 31 Οκτωβρίου.
Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι το μικροκλίμα του Ελβα, του τρίτου μεγαλύτερου νησιού της Ιταλίας, είναι «ιδιαίτερο» και σχετικά απρόβλεπτο, καθώς συνήθως διαφέρει από το κλίμα της υπόλοιπης χώρας. Δεν είναι τυχαίο, πάντως, ότι τους μήνες Απρίλιο και Μάιο των τελευταίων πέντε ετών έβρεξε μόλις δύο φορές για παραπάνω από δύο ώρες στη διάρκεια της μέρας – τον φετινό Μάιο, κανένας τουρίστας δεν δικαιούται επιστροφή χρημάτων.
Πάντως, η καμπάνια προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι το νησί Ελβα μπορεί να προσφέρει στους «τολμηρούς» τουρίστες, που δεν θα διστάσουν να κάνουν κράτηση ασχέτως καιρικών συνθηκών, πολύ περισσότερα από τις παραλίες του.

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

Η συναρπαστική ιστορία της Tabasco


Στη Νήσο Άϊβερι, ένα μικρό κοµµάτι γης µε µήκος µόλις 4,5 χιλιόµετρα και πλάτος 3,5, γεµάτο µε κοιτάσµατα αλατιού, καλλιεργούνται οι πιο καυτερές πιπεριές που έβγαλε ποτέ η περιοχή του Παλαιού Μεξικού. Εκεί βρίσκεται το µοναδικό κέντρο παραγωγής του πιο διάσηµου προϊόντος της Λουϊζιάνας, της σάλτσας Tabasco. Οσον αφορά τον εμπνευστή της σάλτσας που έμελλε να μπει σε κάθε σπίτι, δεν την θεώρησε ποτέ ως σημαντικό επίτευγμα, με αποτελέσμα να μην την μνημονεύσει καν στα απομνημονεύματά του…
Η ιστορία της Tabasco ξεκινάει τη δεκαετία του 1850, όταν ο Έντµουντ ΜακΙλένι, επιτυχηµένος τραπεζίτης και µπον βιβέρ του 19ου αιώνα, παίρνει ως δώρο από ένα στρατιώτη που είχε µόλις επιστρέψει από τον Πόλεµο του Μεξικού µια χούφτα µικροσκοπικές, αποξηραµένες πιπεριές.
Ο ΜακΙλένι χρησιµοποίησε µερικές πιπεριές στο φαγητό και ενθουσιάστηκε, ενώ φύλαξε τις υπόλοιπες, τα σπόρια των οποίων φύτεψε στο σπίτι της συζύγου του. Δυστυχώς για τον ίδιο και την οικογένειά του, το 1863 θα ξεσπάσει ο Εµφύλιος, οπότε θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το νησί, στο οποίο πλέον αποβιβάζονται οι νικητές Βόρειοι. Με τη λήξη του πολέµου η οικογένεια ΜακΙλένι επιστρέφει και βρίσκει όλη την περιουσία της, αξίας δύο εκατοµµυρίων δολαρίων, κατεστραµµένη.
Ως εκ θαύµατος, οι πιπεριές είχαν διασωθεί και ο ΜακΙλένι αφοσιώνεται στην επεξεργασία τους, µε σκοπό να παρασκευάσει µία καυτερή σάλτσα που θα προσδώσει μια πικάντικη γεύση στις διατροφικές συνήθειες των Νοτίων, χρησιµοποιώντας ξύδι, ντόπιο αλάτι και µικρά κοµµάτια κόκκινης πιπεριάς.
Το 1868 προκύπτει η µαγική συνταγή: παίρνει το ζωµό από τις πιο ώριµες πιπεριές, προσθέτει σε κάθε γαλόνι µισό φλιτζάνι ντόπιο αλάτι και τα αφήνει να παλιώσουν για 30 µέρες σε βαρέλια από ξύλο βελανιδιάς. Μετά προσθέτει δυνατό γαλλικό ξύδι και αφήνει άλλες 30 µέρες να περάσουν, ανακατεύοντας σε τακτά χρονικά διαστήµατα για να αναµειχθούν οι γεύσεις.
Το τελικό µείγµα το συσκευάζει σε άδεια µπουκάλια κολόνιας που διέθεταν σύστηµα ψεκασµού (η συσκευασία παραμένει η ίδια ενάμιση αιώνα μετά), αφού, όπως διατείνονταν, το µυστικό ήταν η σάλτσα να ψεκάζεται και όχι να χύνεται στο φαγητό (δημιουργώντας συχνά πιο έντονο το συναίσθημα του «καψίματος»). Κατόπιν, στέλνει μερικά δείγματα σε φίλους και συγγενείς, οι οποίοι ενθουσιάζονται και τον παρακινούν να την εκμεταλλευτεί εμπορικά. Αργότερα, βέβαια, θα φροντίσει να προμηθευτεί καινούργια μπουκαλάκια κολόνιας, προκειμένου να μην αλλειώνεται η γεύση από πιθανά υπολλείματα αρώματος…
Ένα χρόνο μετά, η πρώτη παρτίδα, που αριθµούσε 350 τεµάχια, αποστέλλεται σε διάφορους χονδρεµπόρους της Αµερικής. Η ανταπόκριση ήταν απρόσμενα θετική και σύντοµα ο ΜακΙλένι θα αρχίσει να δέχεται παραγγελίες για χιλιάδες µπουκαλάκια, στην τιµή του ενός δολαρίου το καθένα. Ύστερα από ώριμη σκέψη, επιλέγει το όνοµα Tabasco (μολονότι η πρώτη του επιλογή ήταν το μάλλον αντιεμπορικό «Petite Anse Sauce»), στα ινδιάνικα σηµαίνει «γη όπου το χώµα είναι ζεστό και υγρό», παραπέµποντας µε αυτό τον τρόπο στο κλίµα της Νήσου Άϊβερι.
Το 1870 ο πρώην τραπεζίτης κατοχυρώνει την καυτερή του σάλτσα, η οποία μέχρι το τέλος της δεκαετίας ταξιδεύει σε όλη την Αμερική αλλά και στην Αγγλία. Ως το 1890, όταν ο Έντµουντ ΜακΙλένι απεβίωσε, η σάλτσα του είχε µπει στα καλύτερα εστιατόρια και σπίτια. Ο ίδιος, πάντως, ποτέ δεν τη θεώρησε σηµαντικό επίτευγµά του, αφού ακόµη και στα αποµνηµονεύµατά του παρέλειψε να την αναφέρει. Αντίθετα, ο γιος του, Τζον, που τον διαδέχθηκε, αποδείχθηκε ιδιοφυία στο μάρκετινγκ καταφέρνοντας να προωθήσει συντονισμένα το καινοτόμο προϊόν τόσο στους εμπόρους, με προσωπικές επισκέψεις, όσο και στους τελικούς καταναλωτές, με καταχωρίσεις σε περιοδικά, γιγάντια πόστερς, δωρεάν δείγματα και ξύλινες πινακίδες.
Από το 1929 και µετά, και αφού είχε προηγηθεί δικαστική διαµάχη εναντίον πρώην υπαλλήλου της McIlenny Co., που για 31 χρόνια διέθετε τη δική του σάλτσα µε το ίδιο όνοµα, το όνοµα Tabasco κατοχυρώνεται αποκλειστικά στην οικογένεια ΜακΙλένι. Κανένας ανταγωνιστής πια δεν θα µπορούσε να χρησιµοποιήσει το όνοµα ή να παρασκευάσει οτιδήποτε µε πρώτη ύλη το Tabasco.

Γνωρίζατε ότι…
Το χρόνο φυτεύονται περίπου 40 στρέμματα πιπεριές. Αφού καλλιεργούνται, συλλέγονται με το χέρι μόλις ωριμάσουν και πάρουν την τέλεια απόχρωση του φωτεινού κόκκινου - ένα μέρος των σπόρων φυλάγεται σε θυσαυροφυλάκιο τραπέζης, ώστε η εταιρεία να μπορεί να ανταποκριθεί στη ζήτηση σε περίπτωση καταστροφής μέρους ή όλης της παραγωγής.
Κατόπιν τις λιώνουν, ανακατεύουν τον πολτό με λίγο αλάτι σε δρύινα βαρέλια, τον αφήνουν να ζυμωθεί και κατόπιν να ωριμάσει για τρία χρόνια. Ένα μέλος της οικογένειας εγκρίνει τον πολτό, ο οποίος ανακατεύεται πολλές φορές, προστίθεται δυνατό ξίδι και έπειτα από περίπου τέσσερις εβδομάδες, το περιεχόμενο των βαρελιών στραγγίζεται και πετιούνται οι φλούδες και οι σπόροι από τις πιπεριές. Κατόπιν ο πολτός που απομένει, εμφιαλώνεται.

Σήµερα, στο τιµόνι της εταιρείας βρίσκεται η πέμπτη γενιά της οικογένειας, όµως η µαγική συνταγή της καυτερής σάλτσας εξακολουθεί να παραµένει αναλλοίωτη (µόνη διαφορά ότι το µείγµα παλαιώνει για τρία χρόνια), παρόλο που η παραγωγή έχει φθάσει αισίως τα 150 εκατοµµύρια µπουκαλάκια το χρόνο. 
Η Tabasco παραµένει µακράν η πρώτη σε πωλήσεις καυτερή σάλτσα στον κόσµο, µε ηµερήσια παραγωγή που φθάνει τα 720.000 φιαλίδια. Διανέµεται σε 180 χώρες (στη χώρα μας ήρθε το 1967), η συσκευασία έχει μεταφραστεί σε 22 γλώσσες, ενώ έχει «λάβει µέρος» σε όλους τους πολέµους ως αναπόσπαστο καρύκευµα των στρατιωτικών συσσιτίων.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 2 (Εκδ. Σταμούλη)

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

Πώς απάντησε εστιάτορας σε αρνητική κριτική...


Κριτική του χρήστη Kioday από το Ρίο ντε Τζανέιρο για εστιατόριο στα Φηρά της Σαντορίνης:

«Φθάσαμε στο άδειο εστιατόριο και έπρεπε να περιμένουμε πέντε λεπτά για να μας καθίσουν σε τραπέζι για δύο, μολονότι υπήρχαν πολλά άδεια τραπέζια και ορισμένα ζευγάρια κάθονταν ήδη σε τραπέζια για τέσσερα άτομα.
Εγώ δεν πεινούσα, οπότε μόνο η σύντροφός μου θα έτρωγε. Αμ δε. Μας είπαν να αποχωρήσουμε, καθώς υπάρχει μια ελάχιστη χρέωση για το κάθε άτομο. Προτιμούν δηλαδή να έχουν ένα άδειο εστιατόριο αντί να έχουν έστω ένα τραπέζι όπου ο ένας τρώει.
Μην έρθετε εδώ! Είναι γελοίο και με έκανε να αισθάνομαι άσχημα όταν μου ζήτησαν να φύγω. Δεν έχει κανένα νόημα».

Η απάντηση από τον ιδιοκτήτη και σεφ του εστιατορίου (τον οποίο οφείλω να παραδεχθώ ότι «κατασκοπεύω» καθώς απαντάει με ιδιαίτερο τρόπο) ήρθε μία μόλις μέρα μετά:

«Αγαπητέ Kioday,
Πρώτα από όλα το εστιατόριο μας είναι πάντα γεμάτο, ευτυχώς. Ισως ένας γνώστης των τριτοκλασάτων ταβερνών σαν και του λόγου σου να μην γνωρίζει τι εστί ο όρος  "RESERVE" πάνω στο τραπέζι.
Δεύτερον, αν δεν έχεις τα χρήματα να φας σε ένα εστιατόριο και η κοπέλα σου πεινάει, πάρ’την στα McDonald’s. Αν πάλι δεν έχεις χρήματα ούτε για ένα cheese-burger στα McDonald's (όπως προφανώς συμβαίνει στην περίπτωσή σου) ΜΕΙΝΕ ΣΠΙΤΙ. Δεν σου είπε ο γιατρός να μην πας πουθενά με μόλις πέντε ευρώ στην τσέπη σου;
Τρίτον, εγώ είμαι αυτός που αποφασίζω ποιο τραπέζι θα δώσω στους πελάτες μου, όχι εσύ. Αν έχεις συνηθίσει έτσι στο Ρίο ντε Τζανέιρο, τότε πήγαινε πίσω στο Ρίο»…


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Πώς μια αεροπορική εταιρεία χειρίστηκε το (ρατσιστικό) αίτημα κυρίας...

Κατά τη διάρκεια ενός υπερατλαντικού ταξιδιού μία κυρία έτυχε να κάτσει δίπλα σε έναν μελαψό κύριο. Η κυρία φανερά εκνευρισμένη ζήτησε από την αεροσυνοδό να της βρει άλλη θέση επειδή δεν ήθελε να κάθεται δίπλα σε κάποιον μη «ευχάριστο» τύπο.
Η αεροσυνοδός της απάντησε ότι η πτήση ήταν γεμάτη, αλλά θα ερευνούσε αν υπήρχε χώρος ελεύθερος, ακόμη και στην πρώτη θέση, ώστε να ικανοποιήσει το αίτημά της.
Οι υπόλοιποι επιβάτες που είδαν τη σκηνή, δυσανασχέτησαν με την κυρία και την αντικοινωνική της στάση, αλλά και με το γεγονός ότι μία τέτοια παράλογη απαίτηση θα την οδηγούσε στην πρώτη θέση. Την ίδια στιγμή, ο δυστυχής επιβάτης φανερά ενοχλημένος και λυπημένος για την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί προτίμησε να σιωπήσει.
Το κλίμα μέσα στο αεροπλάνο ήταν ιδιαίτερα ψυχρό και η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, αλλά η κυρία έδειχνε να απολαμβάνει το γεγονός ότι σύντομα θα μετακόμιζε στην πρώτη θέση, μακριά από τον ανεπιθύμητο συνταξιδιώτη.
Λίγα λεπτά αργότερα, η αεροσυνοδός επέστρεψε και είπε στην κυρία: «Συγγνώμη κυρία, αλλά η πτήση είναι γεμάτη, ευτυχώς όμως βρήκα μία ελεύθερη στην πρώτη θέση. Μου πήρε αρκετή ώρα, διότι έπρεπε να πάρω την άδεια του καπετάνιου, ο οποίος και συμφώνησε πάραυτα να γίνει αυτή η αλλαγή».
Οι υπόλοιποι επιβάτες δεν μπορούσαν να πιστέψουν σε αυτά που άκουγαν ενώ η κυρία με την ικανοποίηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της ετοιμάστηκε για να μεταβεί στην πρώτη θέση.
Τότε, προς γενική έκπληξη, η αεροσυνοδός στράφηκε στον μελαψό κύριο και του είπε: «Κύριε, αν θέλετε ακολουθήστε με στην πρώτη θέση. Εκ μέρους της αεροπορικής μας εταιρείας, ο καπετάνιος σας ζητά συγγνώμη που έτυχε να συνταξιδεύσετε δίπλα σε έναν τόσο «δυσάρεστο» επιβάτη». Αίφνης, όλοι οι επιβάτες χειροκρότησαν και ευχαρίστησαν το προσωπικό για τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση.
Την ίδια χρονιά, το προσωπικό της πτήσης και ο καπετάνιος ψηφίστηκαν ως οι «υπάλληλοι της χρονιάς».
Το εν λόγω περιστατικό ενέπνευσε και μία εταιρεία η οποία πριν από λίγα χρόνια έβγαλε ένα σχετικό βίντεο-γροθιά στον ρατσισμό (δείτε το εδώ)