Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2019

Like a Local. Η ανερχόμενη τάση που δεν πρέπει να αγνοηθεί...


Συγγενικό μου πρόσωπο από Αμερική έμεινε, μέσω Airbnb, σε ευρύχωρη μεζονέτα λίγα χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά, σε μια περιοχή που έχει παραδοθεί εδώ και χρόνια στον μαζικό τουρισμό (Αγ. Μαρίνα). Το σπίτι ήταν εξαιρετικό, όπως και η μοναδική του θέα, με «πιάτο» τη θάλασσα, με τον ξάδερφό μου να πληρώνει 3.000 δολάρια (περίπου 2.600 ευρώ) για δύο εβδομάδες.
Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν το γεγονός ότι συχνά με συμβουλευόταν σχετικά με το πού να πάει να φάει ή πού να πιει ένα ποτό. Όταν επισκέφθηκα τη μεζονέτα, η απορία μου λύθηκε. Αντί για μία λίστα όπου θα υπήρχαν πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με το πού να πάει, τι να αποφύγει, τι να δοκιμάσει, πού να κάνει μπάνιο κ.ά., όλα αυτά σε μια άκρως τουριστικοποιημένη περιοχή, υπήρχε απλώς ένας χάρτης (όπως αυτοί που πωλούνται στην αγορά) και μια ντουζίνα κάρτες από ένα μόνο (άκρως τουριστικό) εστιατόριο, το οποίο ο οικοδεσπότης του είπε ότι είναι συγγενής και ότι θα του κάνει έκπτωση 10% (όταν πήγε, βέβαια, διαπίστωσε ότι σχεδόν όλοι επεδείκνυαν αυτή την κάρτα και έπαιρναν την έκπτωση – μεγάλο σόι έχει ο host).
Γιατί, όμως, σας τα λέω όλα αυτά;
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια τάση, ιδιαίτερα ανάμεσα στους millennials αλλά και σε εκείνους με υψηλότερο εισόδημα, η οποία σε μεγάλο βαθμό ενέπνευσε τη δημιουργία (και την ευημερία) της Airbnb. H τάση αυτή ονομάζεται «Live like a local» (ζήσε σαν ντόπιος) και, σύμφωνα με έρευνες, ασκεί ακαταμάχητη έλξη στο 50% των Αμερικανών και Ευρωπαίων ταξιδιωτών.
Πρόκειται για επισκέπτες που θέλουν να βιώσουν την καθημερινότητα, τον τρόπο ζωής και τις συνήθειες των ντόπιων – εσχάτως έχουν προκύψει και εφαρμογές που σε βοηθούν να βρεις ντόπιους. Πρόκειται για επισκέπτες που δεν θέλουν απλώς να πάνε στα τουριστικά μαγαζιά της πόλης, δίπλα σε άλλους τουρίστες, αλλά αναζητούν την αυθεντικότητά της, τις τοπικές σπεσιαλιτέ, τα παραδοσιακά προϊόντα, τις ανεξερεύνητες παραλίες (αν υπάρχουν), τα κρυφά «διαμάντια» της κ.ά.
Πρόκειται για επισκέπτες που θέλουν να γνωρίσουν έναν προορισμό εκ των έσω, που θέλουν να ζήσουν μια ολοκληρωμένη και αυθεντική γαστρονομική και ταξιδιωτική εμπειρία.
Ο host της ιστορίας μας και όχι μόνο (δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και μεγάλα ξενοδοχεία αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους για να προσελκύσουν τους live like a local επισκέπτες), πιστεύει ότι ένα προσεγμένο ακίνητο σε καλή τοποθεσία αρκεί για να εξασφαλίσει κριτικές πέντε αστέρων, θετικό word of mouth και επαναλαμβανόμενους επισκέπτες. Πλανάται πλάνην οικτρά…
Όταν κάποια στιγμή θα ξυπνήσει, θα είναι αργά (το πιο πιθανό είναι να στραφεί απογοητευμένος στη μακροχρόνια μίσθωση του ακινήτου)…

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Τα reviews στο TripAdvisor καθορίζουν, σε μεγάλο βαθμό, πού διαμένουμε και πού τρώμε...


Συνομιλώντας με αρκετούς ιδιοκτήτες εστιατορίων και μικρών ξενοδοχείων, διαπιστώνω ότι ακόμα και σήμερα πολλοί είναι αυτοί που όχι μόνο δεν απαντούν στα σχόλια των πελατών τους, επικαλούμενοι υπερβολικό φόρτο εργασίας, αλλά δεν τα διαβάζουν καν!!!
Και όμως, καλώς ή κακώς τα σχόλια στο διαδίκτυο είναι η νέα πραγματικότητα, καθώς πλέον οι καταναλωτές τα συμβουλεύονται πριν προβούν σε μια καταναλωτική αγορά.
Όπως επιβεβαιώνει πρόσφατη έρευνα, σε δείγμα 23.000 επισκεπτών από 12 χώρες, οι καταναλωτές λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις κριτικές των χρηστών πριν από οποιαδήποτε κράτηση. Ας δούμε ορισμένα χρήσιμα στατιστικά στοιχεία:
Ø  Το 70% επισκέπτεται το TripAdvisor για να διαβάσει κριτικές.
Ø  Το 85% θεωρεί ότι οι κριτικές αυτές αντιπροσωπεύουν με ακρίβεια την εκάστοτε εμπειρία.
Ø  Οκτώ στους 10 χρήστες του TripAdvisor κάνουν κράτηση σε ξενοδοχεία με υψηλότερες βαθμολογίες, μεταξύ δύο πανομοιότυπων μονάδων.
Ø Το 52% αποφεύγει να κάνει κράτηση σε ξενοδοχείο χωρίς κριτικές.
Ø  Το 39% δηλώνει πως αγνοεί τα ακραία σχόλια, ενώ το 55% διαβάζει πολλές διαφορετικές κριτικές από πολλές σελίδες για να διαμορφώσει πλήρη εικόνα.
Ø Οι χρήστες του TripAdvisor διαβάζουν κατά μέσο όρο εννέα κριτικές πριν προβούν σε κράτηση σε ξενοδοχείο ή εστιατόριο.
Ø  Το 87% των χρηστών της πλατφόρμας συντάσσει κριτικές καθώς θέλει να διαμοιραστεί την εμπειρία του, θετική ή αρνητική, με άλλους.

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2019

Ημιμαραθώνιος Κρήτης 2019. Ενα συγκινητικό μήνυμα...

Επίκληση στο συναίσθημα. 
Σε αντίθεση με προηγούμενα διαφημιστικά βίντεο του Ημιμαραθωνίου Κρήτης που εστίαζαν στο χιούμορ και σκορπούσαν άφθονο γέλιο, το πιο πρόσφατο (βγήκε στον αέρα στις 25 Ιουλίου και μετρά ήδη πάνω από 330.000 προβολές), με τίτλο "Ο φίλος μου, το κινητό'' κινείται σε διαφορετικό μήκος κύματος, καθώς είναι άκρως συγκινητικό και καταπιάνεται με ένα πρόβλημα που δυστυχώς χαρακτηρίζει την εποχή μας, την εξάρτηση από τα κινητά τηλέφωνα.
Αξίζει να το δείτε (και να παραδειγματιστείτε).
Δείτε το βίντεο εδώ

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019

Παγωτά με... μηχανισμό ασφαλείας...


Φθάσαμε στο σημείο να το δούμε και αυτό, που αναμφίβολα αντικατοπτρίζει την κατρακύλα μας ως κοινωνία.
Στον απόηχο μερικών δεκάδων περιστατικών, κυρίως στην Αμερική, όπου ανεγκέφαλοι έγλυψαν το παγωτό και το έβαλαν πίσω στο ράφι, αρκετοί μάλιστα από αυτούς ανέβασαν το κατόρθωμά τους στο διαδίκτυο, κυκλοφορούν πλέον παγωτά με μηχανισμό ασφαλείας!!! Με τον τρόπο αυτό αποθαρρύνουν τους επίδοξους ηλίθιους να τα ανοίξουν εύκολα και να τα δοκιμάσουν, όλα προς τέρψιν των followers...
Όλα ξεκίνησαν πριν έναν μήνα περίπου όταν μία επίσης ανεγκέφαλη άνοιξε μια χάρτινη συσκευασία παγωτού στο σούπερ μάρκετ, τo έγλειψε και στη συνέχεια έβαλε τη συσκευασία πίσω στο ψυγείο! Το νέο διαδόθηκε εν ριπή οφθαλμού και σύντομα βρήκε μιμητές…

Airbnb. Πολυτελή (και παράνομα) αντίσκηνα στη Γαύδο προς 40 ευρώ η βραδιά...


Φαίνεται ότι η επιτυχία της Airbnb άνοιξε την όρεξη στον κάθε επιτήδειο για να εξασφαλίσει εύκολο κέρδος. Ο λόγος για "επιχειρηματία" (θηλυκού γένους;) των Χανίων που ήδη από τις αρχές Απριλίου έστησε επτά lux σκηνές σε προνομιακά (με σκιά) σημεία της παραλίας Σαρακήνικου της Γαύδου, σε μια περιοχή ελεύθερης κατασκήνωσης.
Σύμφωνα με καταγγελίες παραθεριστών, η επίδοξη host, όταν οι υπάλληλοι του δήμου αντελήφθησαν τα σχέδια της και της ζήτησαν να κατεβάσει την αγγελία, δεν πτοήθηκε και ανέβασε προσωρινά, μέχρι να γίνει εκ νέου αντιληπτή, την «πραμάτεια» της σε άλλη πλατφόρμα βραχυχρόνιας μίσθωσης.
Η κάθε lux σκηνή ενοικιαζόταν από 15 έως 40 ευρώ το βράδυ, ενώ στην καταχώριση διαφημιζόταν ότι σε κοντινό σημείο υπάρχει εξωτερική κουζίνα και τουαλέτα.

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

Bill Marriott. Οι 12 κανόνες επιτυχίας για κάθε μάνατζερ-επιχειρηματία


Εμπνεόμενος από τον πατέρα του Willard Marriott, που ξεκίνησε την καριέρα του από ένα μαγαζάκι για να δημιουργήσει τη δεκαετία του ’50 μια αυτοκρατορία στο χώρο της φιλοξενίας, ο Bill Marriott, ηγετική φυσιογνωμία στον τουριστικό κλάδο και με μισό αιώνα εμπειρίας στο χώρο της διοίκησης, συνέταξε μια λίστα-ευαγγέλιο με τους 12 κανόνες επιτυχίας ενός μάνατζερ ή επίδοξου επιχειρηματία.
Ο δωδεκάλογος του 87χρονου σήμερα Bill Marriott, τον οποίο συνέταξε το 2014, θα πρέπει να διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια που ειδικεύονται στην διοίκηση, το μάρκετινγκ, την ηγεσία και την επιχειρηματικότητα. Ας τον δούμε αναλυτικά:
ü  Πάντα να προκαλείς την ομάδα σου να βελτιώνεται. Να το κάνεις συχνά.
ü  Φρόντισε τους συνεργάτες σου (υπαλλήλους) και αυτοί θα φροντίσουν τους πελάτες σου, οι οποίοι θα επιστρέψουν.
ü  Γιόρτασε τα επιτεύγματα των ανθρώπων σου, όχι τα δικά σου.
ü  Μάθε σε τι είσαι καλός και συνέχισε να βελτιώνεσαι.
ü  Κάν’το και κάν’το τώρα. Μην διστάσεις.
ü  Πάντα να προσλαμβάνεις ανθρώπους εξυπνότερους από σένα.
ü Η επιτυχία κρύβεται πάντα στις λεπτομέρειες. «Εθισμένος» στην αψεγάδιαστη καθαριότητα, κατσάδιαζε τον μάνατζερ του ξενοδοχείου αν εντόπιζε σκόνη πίσω από την τηλεόραση.
ü  Να βλέπεις κάθε πρόβλημα ως μια ευκαιρία για να αναπτυχθείς.
ü  Οι ανάγκες των επισκεπτών μπορεί να ποικίλουν, όχι όμως και το πώς αντιλαμβάνονται την ποιότητα.




ü  Προσλάμβανε ανθρώπους με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά παρά με συγκεκριμένη εμπειρία (hire for attitude, train for skills).
ü  Πάντα να ακούς τους πελάτες, τους συνεργάτες και τους ανταγωνιστές σου. Ο ίδιος επισκεπτόταν 200 ξενοδοχεία ετησίως για να έχει συναντήσεις με συνεργάτες. Η αγαπημένη του έκφραση, ενδεικτική του γεγονότος ότι ήταν πάντα ανοικτός σε νέες ιδέες, ήταν «What do you think?» (εσύ τι λες;).
ü Να βλέπεις και να σε βλέπουν. Βγες έξω από το γραφείο, συναναστρέψου. Να είσαι πάντα ορατός και διαθέσιμος.

Σήμερα, ο όμιλος Marriott έχει στην ιδιοκτησία του 20 brands, 3.900 ξενοδοχεία σε 72 χώρες, ενώ απασχολεί 325.000 υπαλλήλους.

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2019

Για ποιο λόγο η Delta Air έβαψε τοίχο στο Μπρούκλιν...


Το Delta Dating Wall είναι προϊόν συνεργασίας της αεροπορικής εταιρείας Delta Air Lines και της διαδικτυακής εφαρμογής Tinder (ναι, σωστά, αυτής που σου βρίσκει ερωτικό σύντροφο). 
Πρόκειται για έναν τοίχο στο Williamsburg, στο Brooklyn, ο οποίος έχει εικόνες, καθώς και αστεία εικονογραφήματα, από εννέα εξωτικούς προορισμούς, όπως Χονολουλού, Παρίσι, Ζυρίχη κ.ά.
Η εν λόγω ιδιότυπη διαφημιστική καμπάνια απευθύνεται σε Νεοϋορκέζους εργένηδες (αρσενικού και θηλυκού γένους) που αδυνατούν, λόγω περιορισμένων πόρων, να ταξιδέψουν και οι οποίοι επιθυμούν να ανεβάσουν «εκλεπτυσμένες» selfie για το προφίλ τους στο Tinder, δείχνοντας έτσι ότι είναι κοσμογυρισμένοι.
Για την ιστορία, η Delta πετάει από το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης σε περισσότερους προορισμούς, συγκριτικά με τον ανταγωνισμό.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Dom Perignon. Η ιστορία της πρώτης σαμπάνιας


Ο όρος σαμπάνια είναι η κατοχυρωμένη ονομασία προέλευσης για τον αφρώδη οίνο που παράγεται στη Γαλλία, στην περιοχή της Καμπανίας (Champagne). Ελκει την καταγωγή της από τον 17ο αιώνα και πατέρας της θεωρείται ένας βενεδικτίνος μοναχός, ο Ντομ Πιερ Περινιόν (1639-1715), που ήταν υπεύθυνος για την κάβα τού Αβαείου του Οτβιλιέ, περιοχή όπου παράγονταν τα πιο ονομαστά κρασιά της χώρας. Ας ανατρέξουμε στην ιστορία της σαμπάνιας και φυσικά του Ντομ Περινιόν, όπως αυτή παρουσιάζεται στο simposio.news

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2019

Αστακός. Το gourmet πιάτο που έτρωγαν σκλάβοι και φυλακισμένοι...


Ο αστακός μπορεί να έχει ταυτιστεί με τα gourmet εστιατόρια και την ανώτερη κοινωνική τάξη, ωστόσο στα πρώτα του βήματα ως έδεσμα του ανθρώπινου είδους εθεωρείτο ως «η πρωτεΐνη των φτωχών», καθώς απευθυνόταν στις ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις.
Τον 17ο αιώνα οι αστακοί προορίζονταν ως τροφή των γουρουνιών, των φυλακισμένων και των σκλάβων - υπήρχε μάλιστα νόμος που απαγόρευε να το σερβίρουν σε υπηρέτες και φυλακισμένους για παραπάνω από τρεις μέρες μέσα στην εβδομάδα. 
Τα χρόνια εκείνα, στις ακτές της Αμερικής υπήρχε τόσο μεγάλη αφθονία αστακών που οι αυτόχθονες τους χρησιμοποιούσαν για δόλωμα ή ακόμα και για λίπασμα. Οι τότε αποικιοκράτες αποκαλούσαν τους αμέτρητους αστακούς, που ξεβράζονταν στις ακτές της νέας ηπείρου, «θαλάσσιες κατσαρίδες».
Στα μέσα του 1800, η έλευση του σιδηροδρόμου, με τον αστακό να σερβίρεται στα βαγόνια των τρένων, και οι εξελίξεις στην κονσερβοποιία, τον διέδωσαν σε ένα ευρύτερο και διάσπαρτο γεωγραφικά κοινό. Κάπου εδώ αναλαμβάνει ο γνωστός σε όλους μας «νόμος της προσφοράς και ζήτησης». Οσοι ζούσαν στο κέντρο της χώρας μπορούσαν να αγοράσουν φθηνό αστακό σε συσκευασία, το οποίο σύντομα κατέστη ένα από τα πιο δημοφιλή αγαθά σε κονσέρβα. 
Οι ίδιοι, αγοράζοντας φθηνά σιδηροδρομικά εισιτήρια, μπορούσαν να ταξιδέψουν σε νέους προορισμούς όπου φυσικά αναζητούσαν το αγαπημένο τους έδεσμα. Κάπως έτσι, τα εστιατόρια συμπεριέλαβαν στο μενού τον φρέσκο αστακό, ενώ άρχισαν να γράφονται βιβλία με έξυπνες συνταγές με αστακό.
H αύξηση της δημοτικότητας του αστακού τον έκανε δυσεύρετο, με την τιμή του, πριν τα τέλη του 19ου αιώνα, να αρχίσει να κινείται έντονα ανοδικά. Σήμερα το ψάρεμα των αστακών δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς οι ψαράδες χρειάζεται να πηγαίνουν όλο και πιο βαθιά, συχνά υπό αντίξοες συνθήκες, για να τους βρουν και επιπλέον υπάρχει μεγάλο κόστος κατά την μεταφορά τους διότι πωλούνται –και μαγειρεύονται (για να μην χάνουν τη νοστιμιά τους και να θανατώνονται τα μικρόβια)- ζωντανοί (υπάρχουν μάλιστα και ιδιωτικά ενυδρεία που συντηρούνται).  Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι μεγαλώνουν αργά και έχουν υψηλά ποσοστά θνησιμότητας.
Στην καθιέρωση του ως εδέσματος για λίγους και εκλεκτούς συνέβαλε και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, καθώς, σε αντίθεση με άλλες τροφές, δεν απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του, με αποτέλεσμα η εύπορη πελατεία να στραφεί σε αυτόν και να πληρώνει όσα όσα για να το καταναλώσει.

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

Face app. Ποτέ άλλοτε η συλλογή προσωπικών δεδομένων δεν ήταν τόσο εύκολη...


Το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί την τελευταία εβδομάδα με την εφαρμογή Face app, που μας δείχνει πώς θα είμαστε σε κάποια χρόνια από σήμερα. Ηδη 150 εκατ. χρήστες από όλο τον κόσμο την έχουν χρησιμοποιήσει. Τι γίνεται όμως με τα προσωπικά μας δεδομένα;
Στους όρους χρήσης του Face app, τους οποίους σχεδόν κανένας μέσα στον ενθουσιασμό του δεν έχει διαβάσει, αναφέρεται ρητά ότι ο χρήστης παραχωρεί στη ρώσικη εταιρεία την άδεια για τη χρήση, αναπαραγωγή, τροποποίηση, προσαρμογή, δημοσίευση μετάφραση κ.λπ. του περιεχομένου χρήστη και οποιουδήποτε ονόματος ή ονόματος χρήστη παρέχεται σε σχέση με το εν λόγω περιεχόμενο, σε όλες τις μορφές media και όλα τα υφιστάμενα ή μελλοντικά κανάλια, χωρίς την μελλοντική άδειά του ή την υποχρέωση αποζημίωσής του!!!
Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Η Wireless Labs, μητρική εταιρεία της Face app, μπορεί να χρησιμοποιήσει τη φωτογραφία που αποστέλλεται στην εφαρμογή, τροποποιημένη ή μη, για διαφημιστικούς λόγους, για την εκπαίδευση άλλων προγραμματιστών και για άλλους σκοπούς.
Τώρα, κάποιος θα πει «μα καλά, με όλα αυτά τα σκάνδαλα και τις διαρροές προσωπικών δεδομένων, τι μας πειράζει αυτό;». Σωστά, πάντως είναι η πρώτη φορά που μια εταιρεία έχει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, πρόσβαση στα δεδομένα τόσο πολλών χρηστών. Όπως και αν έχει, ακούγεται τρομακτικό…

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Γαϊδουράκια Σαντορίνης. Το βάρβαρο έθιμο καλά κρατεί...


Τα γαϊδουράκια των Φηρών της Σαντορίνης αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του νησιού, και κατά κάποιον τρόπο αξιοθέατο της Σαντορίνης. Πρόκειται για μία (βάρβαρη;)  παράδοση που γεννήθηκε με την έλευση των πρώτων τουριστών στην Σαντορίνη, αλλά και μία άκρως επικερδή δραστηριότητα, που συντηρεί δεκάδες οικογένειες στο νησί. 
Ας δούμε, με αφορμή και το πρόσφατο περιστατικό ξυλοδαρμού ακτιβιστή που κατέγραψε τη βαρβαρότητα, ορισμένες άγνωστες πτυχές που προφανώς δεν γνωρίζουμε για αυτή την περίφημη βόλτα με τα γαϊδουράκια:
ü  Μέχρι το 1979 τα γαϊδουράκια στη Σαντορίνη ήταν το μοναδικό μέσο μεταφοράς στο νησί. Έκτοτε χρησιμοποιούνται ως τουριστική ατραξιόν την οποία προωθούν ακόμη και τα τουριστικά γραφεία του νησιού.
üΟι αγωγιάτες, δηλαδή οι ιδιοκτήτες των συμπαθέστατων τετράποδων, που έχουν πολλάκις κατηγορηθεί για περιστατικά κακομεταχείρισης, χρεώνουν πέντε ευρώ την «κούρσα».
ü Σύμφωνα με καταγγελίες, όταν τα «άλογα» γεράσουν, ορισμένοι ιδιοκτήτες τους τα οδηγούν στην άκρη του γκρεμού και τα σπρώχνουν ή απλώς τα αφήνουν να πεθάνουν.
ü Σε καθημερινή βάση, εδώ και δεκαετίες, τα γαϊδουράκια της Σαντορίνης κάνουν τέσσερις με πέντε φορές την ίδια διαδρομή, ανεβαίνοντας φορτωμένα με πελάτες τα 520 πλακόστρωτα σκαλοπάτια.
ü Λέγεται ότι αρκετά τα έχουν διασταυρώσει με μουλάρια για να μπορούν να μεταφέρουν υπέρβαρους τουρίστες, που δυστυχώς αυξάνονται με γεωμετρική κλίμακα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, δεν θα πρέπει να μεταφέρουν πάνω από το 20% του σωματικού τους βάρους, το οποίο είναι περίπου 50 κιλά.
ü  H βάρδια τους κρατάει 8-10 ώρες τη μέρα, συχνά υπό συνθήκες έντονης ζέστης, καλύπτοντας απόσταση 95 χιλιομέτρων, το χρόνο.



üΟσοι ασχολούνται με κακοποιημένα ζώα αναφέρουν ότι τα γαϊδουράκια όταν τα κτυπάς και πονάνε κλαίνε και σε κοιτάνε στα μάτια σαν να σε παρακαλούν να σταματήσεις.
ü Συχνά, τα συμπαθή τετράποδα διακόπτουν την άνοδό τους προς τα Φηρά για να γλύψουν κάποια σκιερή πέτρα και να δροσιστούν. Ακόμα και όταν περιμένουν τον τουρίστα, παραμένουν δεμένα σε έναν τοίχο ή σε ένα κάγκελο για ώρες κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο χωρίς πρόσβαση σε νερό.
ü Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν να σταματήσει η εκμετάλλευσή τους. Πριν από ένα χρόνο, η Daily Mail, σε εκτενές άρθρο, μίλησε για «το μικρό βρώμικο μυστικό της Σαντορίνης», και φυσικά δεν αναφερόταν στις καβαλίνες που αφήνουν πίσω τους τα γαϊδουράκια.
ü Οι τοπικές αρχές, αν και υποσχέθηκαν πέρυσι ότι θα λάβουν μέτρα (π.χ. απαγόρευση σε υπέρβαρους τουρίστες, άνω των 100 κιλών, να τα χρησιμοποιούν), εξακολουθούν να σφυρίζουν αδιάφορα και δεν φαίνονται διατεθειμένες να αποχωριστούν αυτό «το κομμάτι της λαϊκής παράδοσης».
ü Πολλά πλέον κρουαζιερόπλοια και τουριστικά γραφεία συνιστούν στους πελάτες τους να χρησιμοποιούν το τελεφερίκ, όχι τα γαϊδουράκια.

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

Σέρβιρε κατά λάθος κρασί 5.150 ευρώ...


Γκάφα ολκής για ένα μέλος του προσωπικού του εστιατορίου Hawksmoor στο Μάντσεστερ της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο σέρβιρε κατά λάθος το πανάκριβο και σπάνιο (υπάρχουν μόλις 500 φιάλες) μπουκάλι Chateau le Pin Pomerol του 2001, αξίας περίπου 5.150 ευρώ, αντί για ένα συνηθισμένο οίνο αξίας μόλις 250 ευρώ.
Ποια, όμως, ήταν η αντίδραση του εστιατορίου, όταν αντιλήφθηκε τι είχε μόλις γίνει; Εκανε μια ανάρτηση στο Τwitter, όπου τόνιζε χιουμοριστικά και με μια δόση αυτοσαρκασμού ότι ελπίζει ο πελάτης του να είχε ένα όμορφο βράδυ, αφού, χωρίς να το αντιληφθεί, ήπιε ένα κρασί αξίας 4.500 λιρών. Οσον αφορά το καταρρακωμένο μέλος του προσωπικού, το εστιατόριο σχολίασε ότι «λάθη συμβαίνουν» και ενδεικτικά ανέφερε «κράτα το κεφάλι ψηλά, σε αγαπάμε όπως και να έχει». Η ανάρτηση έγινε viral, με τους περισσότερους χρήστες να επικροτούν την πρόθεση του εστιατορίου να μην τιμωρήσει τον άμεσα υπεύθυνο.
Η κουλτούρα αρκετών εταιρειών αναγνωρίζει ότι «ουδείς αλάθητος». Αναγνωρίζει ότι επιτρέπονται τα λάθη του προσωπικού, αρκεί βέβαια αυτό να μαθαίνει από αυτά, και δεν ευνοεί την ανάληψη τιμωρητικής δράσης. Πριν από χρόνια, όπως μου εκμυστηρεύτηκε πολύ καλή φίλη, σε πολύ μεγάλο online travel agent ένας υπάλληλος έκανε ένα λάθος, καθώς πρόσθεσε πρωινό στα καταλύματα, που κόστισε στην εταιρεία 1,9 εκατ. ευρώ. Κατόπιν τούτου, ο υπάλληλος αυτός υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή. Η εταιρεία θεώρησε ότι ο εν λόγω υπάλληλος δεν θα υποπέσει ξανά στο ίδιο λάθος και προτίμησε να τον κρατήσει παρά να επενδύσει σε κάποιον άλλον που μπορεί να σφάλλει και να χρεώσει την επιχείρηση άλλα 2 εκατομμύρια.
Φοβάμαι ότι αν κάποιο από αυτά τα δύο περιστατικά συνέβαινε στην χώρα μας ο υπάλληλος όχι μόνο θα είχε απολυθεί, αλλά θα τον πήγαιναν δικαστικά για να τους πληρώσει τη ζημιά… Οι περισσότεροι θα θυμούνται πέρυσι τη ρήτρα ξενοδοχείου βρετανικών συμφερόντων στην Κω που θα χρέωνε 30 ευρώ τις κοπέλες που καθάριζαν τα δωμάτια για κάθε παράπονο πελάτη...

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Αποφθέγματα διάσημων ανδρών. Michael Dell


«Μην προσπαθήσεις ποτέ να είσαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος μέσα στο δωμάτιο. Ακόμα και αν είσαι, προσκάλεσε άλλα άτομα πιο έξυπνα ή απλώς πήγαινε σε ένα άλλο δωμάτιο».
Τάδε έφη Michael Dell
Για όσους το όνομα αυτό δεν λέει κάτι, να σας ενθυμήσω ότι ο τύπος αυτός στα 19 του είχε ιδρύσει τη φερώνυμη εταιρεία του με αντικείμενο την πώληση μη τυποποιημένων ηλεκτρονικών υπολογιστών απευθείας στους καταναλωτές, χωρίς μεσάζοντες (με την επιστράτευση πωλητών και του τηλεφώνου).
Ηδη από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της «πιο αξιοθαύμαστης εταιρείας της Αμερικής», σύμφωνα με το περιοδικό Fortune, το 1984, ο Dell ήταν εκατομμυριούχος. Σήμερα ο Michael Dell είναι ο 37ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο με την προσωπική του περιουσία να φθάνει τα 21 δισ. δολάρια.

Πού βρίσκεται το αρχαιότερο μπαρ στον κόσμο...


Το αρχαιότερο μπαρ στον κόσμο βρίσκεται, σύμφωνα με το Βιβλίο των Ρεκόρ Guinness, στην Ιρλανδία και χρονολογείται από το 900 μ.Χ. 
Στα 1100 αυτά χρόνια το Seans Bar, όπως είναι το όνομά του, το οποίο κατά τη διάρκεια ανακαίνισής του το 1970 «αποκάλυψε» την ύπαρξη υλικών κατασκευής που χρησιμοποιείτο πίσω στον 10ο αιώνα, λειτουργεί αδιαλείπτως, ενώ έχουν διατηρηθεί αρχεία σχετικά με κάθε ιδιοκτήτη του.

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Campbell's. H ιστορία της πρώτης συσκευασμένης σούπας


H σούπα Campbell’s, πέρα από ένα επαναστατικό για την εποχή του προϊόν, αποτέλεσε και σημαντικό έργο τέχνης, ούσα από τα πιο εμβληματικά έργα της pop art χάρη στον Andy Warhol ο οποίος τη δεκαετία του ‘60 φιλοτέχνησε 32 μεταξοτυπίες που παρουσίαζαν από μια διαφορετική γεύση σούπας από την γκάμα της εταιρείας. Τα χρόνια που ακολούθησαν η Campbell’s Soup, που μεγάλωσε γενιές Αμερικανών, έγινε αντικείμενο θαυμασμού και έμπνευσης από λάτρεις της τέχνης, εικαστικούς και καλλιτέχνες, όπως σχεδιαστές κοσμημάτων, ρούχων ακόμα και επίπλων.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο ιδρυτής της εταιρείας δεν παρασκεύασε ούτε μία σούπα που έφερε το όνομά του… Ας κάνουμε όμως μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία αυτού του εμβληματικού προϊόντος στο

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Αεροπορική εταιρεία αποθαρρύνει το επιβατικό κοινό να πετάξει...


Το είδαμε και αυτό. Μια εταιρεία να ενθαρρύνει τους πελάτες της ώστε να μην χρησιμοποιούν το προϊόν της.
Μολονότι ο σκοπός κάθε επιχείρησης είναι η μεγιστοποίηση των κερδών, εντούτοις η ολλανδική αεροπορική εταιρεία KLM εγκαινίασε διαφημιστική καμπάνια όπου ζητά από το κοινό να αναζητήσει άλλες εναλλακτικές.
Mε τίτλο «Fly Responsibly» (πέτα υπεύθυνα), o εθνικός αερομεταφορέας της Ολλανδίας ζητά από τους πελάτες της να πετούν πιο σπάνια, ιδιαίτερα αν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος ώστε να συναντηθούν πρόσωπο με πρόσωπο, και να χρησιμοποιούν, αν μπορούν, πιο οικολογικούς τρόπους μετακίνησης, όπως είναι το τρένο. 
Με άλλα λόγια, η KLM γίνεται υπέρμαχος εναλλακτικών που ανέκαθεν συνιστούσαν απειλές για την ίδια (!), όπως η τηλεδιάσκεψη και τα τρένα υψηλής ταχύτητας – αν και τα τελευταία συχνά, ιδιαίτερα για μεγάλες αποστάσεις, δεν αποτελούν εναλλακτική λύση.
Η διαφήμιση αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ενώ «όλοι χρειάζεται να πετάξουμε μια στο τόσο», συχνά υπάρχουν καλύτερες εναλλακτικές. «Είναι πάντα αναγκαία η συνάντηση με κάποιον δια ζώσης; Μπορείτε να πάρετε εναλλακτικά το τρένο;», ρωτάει ευγενικά ο αφηγητής. Το κλιπ ολοκληρώνεται με τη διαβεβαίωση προς τους θεατές ότι «δεν έγινε καμία πτήση για την παραγωγή αυτής της ταινίας».
Όπως αναφέρει η KLM, οι αεροπορικές εταιρείες ευθύνονται για το 2-3% των ανθρωπογενών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα – νούμερο το οποίο βαίνει διαρκώς διογκούμενο. Η ίδια πάντως έχει αρχίσει ήδη να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα χρησιμοποιώντας πιο «πράσινα» αεροπλάνα – στην σχετική κατάταξη σχετικά με το ενεργειακό της αποτύπωμα βρίσκεται εξαιρετικά χαμηλά, μαζί με την Ryanair.
Οι επικριτές της, ωστόσο, ισχυρίζονται ότι αυτή η πρωτοβουλία δεν είναι κάτι παραπάνω από μια κίνηση εντυπωσιασμού (greenwashing). Εξάλλου, η ίδια συνεχίζει να προωθεί ειδικές προσφορές μέσα από την ιστοσελίδα της, παρακινώντας το κοινό να «επισκεφθεί μοναδικούς προορισμούς σε όλο τον κόσμο». 
Προφανώς, αν δεν το κάνει, η 100χρονη ιστορία της θα κλείσει και οι 33.000 υπάλληλοί της θα βρεθούν στο δρόμο. Όπως είπε και ο εκπρόσωπός της: «Θέλουμε να είμαστε ακόμη εδώ όταν θα έχουμε πετύχει στις προσπάθειες μας να κάνουμε την αεροπλοΐα βιώσιμη».
Μπορεί τα βαθύτερα κίνητρα της KLM να μην είναι τόσο «γνήσια», όσο αυτή ισχυρίζεται, το σίγουρο πάντως είναι ότι έχει αρχίσει να μπαίνει το νερό στο αυλάκι και οι αεροπορικές εταιρείες έχουν αρχίσει να νοιάζονται για το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα – όλα αυτά σε μια εποχή όπου έχουν αρχίσει να ανδρώνονται κινήματα ενάντια στις μετακινήσεις με αεροπλάνο.
Ορισμένες από αυτές, μάλιστα, φαίνεται να το παίρνουν πιο σοβαρά, σε μια προσπάθεια να αναδείξουν το «οικολογικό» τους προφίλ και να πείσουν επιβάτες με κοινές ανησυχίες να προτιμήσουν μια αεροπορική εταιρεία με πιο αποδοτικά αεροπλάνα, λιγότερο ρυπογόνα καύσιμα και σχέδια αντιστάθμισης του άνθρακα.
Δείτε το σχετικό διαφημιστικό βίντεο εδώ

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Lamzacs. Τα φουσκωτά σαλόνια...


Η νέα καλοκαιρινή μόδα, που ήδη είναι αρκετά δημοφιλής στην Αμερική, είναι τα Lamzacs, τα οποία, όπως τουλάχιστον τα διαφημίζει η ολλανδική εταιρεία Fat Boy, που τα κατασκευάζει, αν και η παραγωγή τους γίνεται (πού αλλού;) στην Κίνα, παραπέμπουν σε φουσκωτά σαλόνια.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού θεωρείται μάλιστα το απόλυτο αξεσουάρ της παραλίας και όχι μόνο (απαντάται σχεδόν παντού, σε πάρκα, στο βουνό, ακόμα και σε μουσικά φεστιβάλ) καθώς, σε αντίθεση με άλλα φουσκωτά αντικείμενα, φουσκώνει με χαρακτηριστική ευκολία, χωρίς τρόμπα, με απλές κινήσεις (ουσιαστικά κινώντας το ενάντια στον αέρα, φουσκώνει μόνο του).
Το Lamzac, «τεμπέλης» στα Ολλανδικά, που κατασκευάζεται από το ίδιο υλικό που χρησιμοποιείται για την παραγωγή αλεξίπτωτων, τιμολογείται στα 40 δολάρια και πέρα από την άνεση προσφέρει στον ιδιοκτήτη του και την απαραίτητη αναγνώριση που εισπράττει από την ανάρτηση σχετικών φωτογραφιών στο Instagram… Με τον τρόπο αυτό, το εν λόγω προϊόν διαδίδεται σε ένα ευρύτερο κοινό, το οποίο, «για να μην μείνει στην απ’ έξω», σπεύδει να το προμηθευτεί.
Η ολλανδική εταιρεία, που αγόρασε το 2016 την πατέντα από τον Marijn Oomen, τον εφευρέτη του Lamzac, διατείνεται ότι μέχρι σήμερα έχει πουλήσει, κυρίως στις ΗΠΑ, όπου κάθε εβδομάδα καταφθάνουν ολόκληρα αεροπλάνα γεμάτα με Lamjacs, ένα εκατομμύριο τεμάχια σε διάφορους τύπους και χρώματα.

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2019

4 πολύτιμα business μαθήματα, για μία τουριστική επιχείρηση, από τον ηττημένο των εκλογών


Ανέκαθεν η πολιτική και το εκάστοτε κυβερνών κόμμα προσέδιδαν απλόχερα πολύτιμα μαθήματα για το τι πρέπει να αποφεύγουν όλες οι επιχειρήσεις ανεξαρτήτως μεγέθους. Για την ακρίβεια, διαχρονικά αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα προς αποφυγή.
Ας δούμε λοιπόν τέσσερα «παραστρατήματα» τα οποία έκριναν όχι μόνο την τύχη του Αλέξη, αλλά και αρκετών προκατόχων του:
1. Overpromise, Underdeliver. Πρόκειται για το κλασικό ατόπημα. Υπόσχεσαι πάρα πολλά, κάνεις πολύ λίγα. Οι πολιτικοί υπόσχονται πολλά για να πάρουν την εξουσία (π.χ. «θα σκίσω τα μνημόνια», «η χώρα θα είναι διαφορετική σε έξι μήνες», «θα επανιδρύσουμε το κράτος»), αλλά στο τέλος δεν καταφέρνουν να αντεπεξέλθουν. Είναι σαν τo ξενοδοχείο που υπόσχεται μία αξιομνημόνευτη εμπειρία, ένα καλό value for money, αλλά εν τέλει παίρνει κάτω από τη βάση απογοητεύοντας το κοινό του, το οποίο, για παράδειγμα, θα δυσαρεστηθεί από τη μούχλα που μυρίζει το δωμάτιό του (πραγματική προσωπική εμπειρία).
2. Hire the wrong associates. Άλλο ένα σιγουράκι. Μία από τις πιο γνωστές ατάκες του Bill Marriott ήταν: «Προσλαμβάνετε πάντα άτομα που είναι πιο έξυπνα από εσάς». Ο εκάστοτε πρωθυπουργός, έχοντας προφανώς τους δικούς του λόγους (π.χ. να εξυπηρετήσει δικούς του ανθρώπους), κάνει ακριβώς το αντίθετο. Μαζεύει τριγύρω του ότι πιο ανίκανο και άχρηστο υπάρχει, με αποτέλεσμα αυτά τα «κουρασμένα παλικάρια» να μην παράγουν κανένα έργο. Το έργο αυτό το έχουμε δει πολλάκις. Δυστυχώς πολλά ξενοδοχεία σήμερα συμβιβάζονται με προσωπικό β’ διαλογής (είτε λόγω τοποθεσίας δεν έχουν πολλές επιλογές είτε απλώς αδυνατούν να κρατήσουν τους πιο ικανούς), αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι οι άνθρωποί τους, οι συνεργάτες τους, είναι αυτοί που θα κάνουν τη διαφορά.
3. Stick to your office. Αντί να βγουν έξω από το γραφείο τους, να μιλήσουν με πολίτες, να ακούσουν και να αφουγκραστούν τα προβλήματά τους, αυτοί είναι αποκομμένοι μέσα στη γυάλα τους, χωρίς καμία επαφή με την πραγματικότητα. Ακούν τους κόλακες και πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά. Όταν φθάνει η ώρα των εκλογών, αναρωτιούνται τι πήγε στραβά. Τότε όμως είναι αργά. Οι έξυπνοι επιχειρηματίες εφαρμόζουν το managing by wandering around (μάνατζμεντ μέσω της περιήγησης), βγαίνοντας από το γραφείο τους και συνομιλώντας με πελάτες και υπαλλήλους. Δεν είναι τυχαίο ότι στα πάρκα της Disney οι διευθυντές περνούν το 80% του χρόνου τους στον χώρο παραγωγής, δηλαδή στο πάρκο.
4.  Crisis management. What is this? Το κερασάκι στην τούρτα. Η στιγμή που η πλάστιγγα έγειρε οριστικά υπέρ του αντιπάλου (όπως αντιλαμβάνεστε, αναφέρομαι στο Μάτι). Τα μοιραία λάθη, με τραγικά αποτελέσματα (σε αμέτρητες ανθρώπινες ζωές), που ανέδειξαν την ανεπάρκεια της πολιτείας, την έλλειψη σχεδίου, την παντελή απουσία μιας αποτελεσματικής διαχείρισης κρίσης. Το πάθημα του 2007 στην Ηλεία δεν μας έγινε μάθημα. Δεν μάθαμε τίποτα. Κάναμε τα ίδια λάθη. Γιατί; Επειδή πιστεύαμε ή προσευχόμασταν ότι κάτι ανάλογο δεν θα συμβεί σε εμάς. Και όμως, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις δεν έχουν συντάξει ακόμη και σήμερα ένα ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα αντιμετωπίσουν μία κρίση (βλ. Boeing). Φανταστείτε μόνο τι θα συμβεί αν μία νησιώτικη εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων αμελήσει τη συστηματική συντήρηση των αυτοκινήτων της – μην ξεχνάμε ότι η πρόληψη είναι το παν.

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

Walt Disney. Η ιστορία


Ο Ουόλτ Ντίσνεϊ συνήθιζε να λέει ότι «υπάρχουν πολλοί Μίκυ Μάους µέσα µου», θέλοντας να δείξει ότι ήταν εύκολο να δώσει ευτυχία σε όλο τον κόσµο, αφού και ο ίδιος δήλωνε ευτυχισµένος. Ο ποντικός αυτός είχε καταφέρει να σώσει τον νεαρό από τη µιζέρια και την ανυποληψία, µετατρέποντάς τον στην κορυφαία προσωπικότητα των κινουµένων σχεδίων.
O Ντίσνεϊ γεννήθηκε το 1901 στο Σικάγο. Από µικρός επέδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, ενώ σε ηλικία επτά χρονών είχε ήδη πουλήσει µερικά σκίτσα και ζωγραφιές στους γείτονές του. Ταυτόχρονα, µαζί µε τα αδέρφια του, βοηθούσε από τα χαράµατα τον ιδιότροπο πατέρα του στο κτήµα, ενώ αργότερα, µαζί µε τον αδερφό του, Ρόι, ξυπνούσε από τα χαράµατα για να µοιράσει εφηµερίδες. Πάντως, µε την πρώτη ευκαιρία, τα τέσσερα αδέρφια έφυγαν από το σπίτι, αφήνοντας µόνο τον καταπιεστικό πατέρα.
Το 1918, και ενώ είχε ήδη αναπτύξει έντονο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, τις τέχνες, τις µιµήσεις (αγαπηµένος του ηθοποιός προς µίµηση ήταν ο Τσάρλι Τσάπλιν) και τις µαθητικές θεατρικές παραστάσεις, ο Ντίσνεϊ προσπάθησε να καταταγεί στον στρατό για να πολεµήσει στον Α´ Παγκόσµιο Πόλεµο, όµως δεν έγινε δεκτός διότι δεν είχε συµπληρώσει τα 18 έτη. Άλλαξε όµως την ηµεροµηνία γεννήσεως και έγινε δεκτός από τον Ερυθρό Σταυρό ως οδηγός γαλλικού ασθενοφόρου, στο οποίο είχε ζωγραφίσει διάφορα σκίτσα.
Μετά τον πόλεµο, εργάστηκε για λίγο σε διαφηµιστικό γραφείο, όπου ασχολήθηκε µε το animation, ενώ αργότερα άνοιξε µία εταιρεία, την Laugh-O-grams, η οποία όµως πτώχευσε. Ο ίδιος βιώνει την απόλυτη ανέχεια, καθώς μη έχοντας χρήματα να πληρώσει το ενοίκιο κοιμάται στο γραφείο και χρησιμοποιεί τα δημόσια λουτρά για να πλυθεί.  Εχοντας μόλις 40 δολάρια στην τσέπη, µετακομίζει στο θείο του στο Χόλιγουντ, όπου µε δανεικά λεφτά ετοιµάζει animated φιλµ (µέσα στο γκαράζ όπου εργαζόταν είχε στήσει µία κάµερα που στηριζόταν σε ξύλινα κουτιά – τα πρώτα του καρτούν ήταν αστείες φιγούρες πάνω σε µπαλόνια), τα οποία όµως δεν έχουν ιδιαίτερη επιτυχία. Λίγα χρόνια μετά, το 1923, με την οικονομική συνδρομή του αδερφού του, Ρόυ, μετακομίζουν σε ένα μικρό στούντιο όπου κρεμούν μία πινακίδα στο παράθυρο «Disney Brothers Studio».
Το 1928, ο Ντίσνεϊ επινόησε τον Μίκυ Μάους, εµπνεόµενος από έναν φιλικό ποντικό που ικέτευε για φαγητό στο µικρό στούντιο όπου δούλευε, ο οποίος έγινε αµέσως ανάρπαστος. Το όνοµα Μίκυ ήταν ιδέα της συζύγου του, Λίλιαν, η οποία τον έπεισε να µην χρησιµοποιήσει το µάλλον άστοχο Μόρτιµερ. Αρκετά χρόνια αργότερα ο Ντίσνεϊ θα δήλωνε: «Ελπίζω ότι ποτέ δεν θα λησµονήσουµε ένα πράγµα: πως όλα ξεκίνησαν από ένα ποντίκι».
Ακολούθησαν και άλλοι επιτυχηµένοι χαρακτήρες, όπως ο Ντόναλντ Ντακ και ο Πλούτο, οι οποίοι εµφανίζονταν στα πρώτα έγχρωµα κινούµενα σχέδια, αλλά και σε ρούχα µε την άδεια -έναντι αδράς αµοιβής- της Walt Disney Production. Ωστόσο, η απογείωση ήρθε το 1937 µε το φιλµ «Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι», µε κόστος 1,5 εκατοµµύριο δολάρια, ποσό απίστευτο για τα δεδοµένα της εποχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έν λόγω φιλμ απέφερε την πρώτη χρονιά έσοδα 8,5 εκατ. δολαρίων όταν το παιδικό εισιτήριο κόστιζε μόλις 10 σεντς.
Η επιτυχία αυτή έµελλε να µετατρέψει τον διάσημο πια δηµιουργό της, που κόσμησε το εξώφυλλο του περιοδικού Time και παρέλαβε τιμητικά διπλώματα από το Χάρβαρντ και το Γέηλ, σε ένα άτοµο καχύποπτο, µελαγχολικό, ρατσιστή, μισογύνη, φανατικό αντικομμουνιστή και κατηφή, χαρακτηριστικά τα οποία βέβαια έρχονταν σε αντίθεση µε τις διάφορες φωτογραφίες όπου πάντα εµφανίζονταν χαµογελαστός, αλλά και τις δηλώσεις του ότι πάντα ήταν χαρούµενος και ευτυχισµένος. Μάλιστα, όταν κάποτε ρωτήθηκε για το µεγαλύτερο επίτευγµα στη ζωή του, η απάντησή του ήταν αποστοµωτική: «Ήταν όλο αυτό το καταραµένο πράγµα, το ότι κατάφερα να χτίσω αυτό τον οργανισµό και να τον κρατήσω…». Δεν είπε κουβέντα για την οικογένειά του που τον στήριξε ή για τη χαρά που έδωσε σε εκατοµµύρια παιδάκια όλου του κόσµου.
Κατά τον Β´ Παγκόσµιο Πόλεµο, οι εγκαταστάσεις της Walt Disney χρησιµοποιήθηκαν για την παραγωγή προπαγανδιστικών ταινιών. Στη δεκαετία του ‘50, η εταιρεία είχε ήδη αρχίσει να βγάζει τα δικά της television shows, ενώ είχε επεκταθεί και στο χώρο της διανομής ταινιών και της δισκογραφίας.
Ο Ντίσνεϊ επινόησε, επίσης, την ιδέα του πρώτου θεµατικού πάρκου απηυδησμένος από τα πάρκα της εποχής που επισκέπτονταν με τις δύο κόρες του, που ήταν βρώμικα, με χαμηλής ποιότητας παιχνίδια και αγενείς υπαλλήλους, Το 1955, το πρώτο οργανωµένο πάρκο για όλη την οικογένεια, η Disneyland, ήταν γεγονός. Με κόστος 17 εκατ. δολάρια, ο μεγάλος παραμυθάς κατάφερε να δημιουργήσει μία ρομαντική μικροσκοπική πόλη εμπνεόμενος από την πόλη όπου μεγάλωσε στο Μιζούρι, έναν χώρο που θα ταξιδεύει μικρούς και μεγάλους σε έναν άλλο κόσμο, πιο χαρούμενο και φανταχτερό. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε καθώς ήδη στις πρώτες επτά εβδομάδες η Disneyland προσέλκυσε ένα εκατομμύριο επισκέπτες, διπλάσιους από τον προβλεπόμενο στόχο.
Ο Ντίσνεϊ έδινε ιδιαίτερη έµφαση στη συµπεριφορά των υπαλλήλων του (αν και είχε συχνά επικριθεί για τη συµπεριφορά του έναντι αυτών –είναι χαρακτηριστικό ότι απαγόρευε στους αρρένες υπαλλήλους του να έχουν µουστάκι ή γένια), αφού γνώριζε ότι αυτοί έρχονταν σε επαφή µε τους επισκέπτες και έπαιζαν σηµαντικό ρόλο στην ικανοποίησή τους. Μάλιστα, το μόττο του ήταν: «Χαµογελάστε, είµαστε στη σκηνή».
Τα επόµενα χρόνια, η εταιρεία του επεκτάθηκε και σε άλλους τοµείς, όπως ο τουρισµός, ο κινηµατογράφος, το λιανεµπόριο, το θέατρο, και η συνδροµητική τηλεόραση. Ο ιδρυτής της, όµως, δεν πρόλαβε να τα δει όλα αυτά –είχε προλάβει, πάντως, να ανακηρυχθεί ως ο πιο ισχυρός άνδρας των κινουµένων σχεδίων (υπήρξε 48 φορές υποψήφιος για Όσκαρ, ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί ως σήµερα)– αφού, ως µανιώδης καπνιστής πούρων, πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα τον Δεκέµβριο του 1966. Η σορός του αποτεφρώθηκε δύο μέρες αργότερα και η τέφρα του τοποθετήθηκε σε κενοτάφιο στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνιας. Τα λεγόμενα περί παγώματος της σορού του μέχρι να ανακαλυφθεί θεραπεία για τον καρκίνο, που θα τον επαναφέρει στη ζωή, είναι αστικός μύθος.