Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019

Υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του τουρισμού...


Αν μιλήσει κανείς με τους εργαζόμενους στον τουρισμό και τους επιθεωρητές εργασίας, θα ανακαλύψει τη σκοτεινή πλευρά του αστραφτερού σκηνικού.
Ο τουρισμός πήγε και φέτος καλά, όχι όπως πέρσι που τίναξε την μπάνκα στον αέρα, αλλά αρκετά ικανοποιητικά. Έφερε κέρδη και συχνά υπερκέρδη στους επιχειρηματίες. Αν μιλήσει όμως κανείς με τους εργαζόμενους στον τουρισμό και τους επιθεωρητές εργασίας, θα ανακαλύψει τη σκοτεινή πλευρά του αστραφτερού σκηνικού.
«Φέτος η κατάσταση ήταν η χειρότερη που αντικρίσαμε, επισημαίνει έμπειρος συνδικαλιστής. Οι εργοδότες καλόμαθαν τα χρόνια της κρίσης, να αφήνουν απλήρωτους και ανασφάλιστους τους εργαζόμενους, να δίνουν μικρούς μισθούς, να εκβιάζουν με απολύσεις. Τώρα που βγήκαμε από τα μνημόνια και επανήλθε η κλαδική σύμβαση στον τουρισμό, εφαρμόζεται μόνο από το 10% των επιχειρήσεων. Εγώ ρισκάρω να μην την εφαρμόσω, έλεγε επιχειρηματίας, για να δίνω τον κατώτατο μισθό».
Οι εργαζόμενοι στον τουρισμό, οι σερβιτόροι, οι φιλικοί νεαροί στα beach bar, θα το διαπιστώσατε στις διακοπές σας, δουλεύουν 12-15 ώρες την ημέρα, χωρίς ρεπό, για 30 ημέρες. Αυτός είναι ο κανόνας στο ζενίθ της σεζόν. Και όμως δηλώνονται και ασφαλίζονται για 4ωρη απασχόληση. Η νέα μόδα φέτος είναι η μαζική απασχόληση «ενοικιαζόμενων» εργαζόμενων από γραφεία της Πάτρας και της Αθήνας, τα λεγόμενα δουλεμπορικά. Αυτοί οι εργαζόμενοι αμείβονται με τον κατώτατο μισθό και δε λαμβάνουν επιδόματα και αποζημιώσεις.
Και οι έλεγχοι; Επί της ουσίας δεν υπάρχουν έλεγχοι παρά τις εξαγγελίες τόσο της σημερινής όσο και της προηγούμενης κυβέρνησης.
Στη Μύκονο, στο μεγάλο «μήλο» του ελληνικού τουρισμού, υπάρχει μόνο ένας επιθεωρητής εργασίας με έδρα τη Σύρο. Στη Χίο ο μοναδικός επιθεωρητής δεν διαθέτει όχημα και μεταφέρεται με το μηχανάκι του προέδρου του εργατικού κέντρου του νησιού. Στη Ρόδο υπάρχει μόνο ένας επιθεωρητής για να ελέγξει 800 ξενοδοχειακές μονάδες.
Στο πρόσφατο παρελθόν είχαν εκτυλιχτεί σκηνές απείρου κάλλους κατά τη διάρκεια των ελέγχων. Αδήλωτοι εργαζόμενοι πηδούσαν στη θάλασσα, κρύβονταν σε ψυγεία και στάβλους.
Επίσης, όταν έπεφτε σύρμα ότι αποβιβάζεται κλιμάκιο από την Αθήνα, έσπευδαν όλοι να καταχωρήσουν στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ τους αδήλωτους εργαζόμενους. Έτσι, οι υπεύθυνοι έρχονταν αντιμέτωποι με ένα «θαύμα» καταπολέμησης της ανεργίας όπου μόνο σε μια μέρα είχαν προσληφθεί στη Μύκονο και τη Σαντορίνη 1200 εργαζόμενοι. Βεβαίως το θαύμα δεν κρατούσε και οι εργαζόμενοι φυσικά απολύονταν τις επόμενες μέρες που αποχωρούσε το κλιμάκιο.
Αφήστε που πήρε δύο-τρία χρόνια, να τους «κόψει» να σταματήσουν να δημοσιεύουν στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ την απόφαση για τα έξοδα μετακίνησης των ελεγκτών και να καρφώνονται ότι σπεύδουν για έλεγχο στο τάδε νησί. Αλλά και όταν καταργήθηκε η δημοσίευση, ο τόπος είναι μικρός, με τον πρώτο έλεγχο έπεφτε σύρμα. Ασε που πάντα υπήρχαν διασυνδέσεις με το αζημίωτο και συνήθως προλάβαιναν να φυλάξουν τα νώτα τους.
Σίγουρα υπάρχουν σωστοί επιχειρηματίες που σέβονται τον κόσμο της εργασίας και τηρούν τη νομιμότητα. Αυτούς θέλει να επιβραβεύσει το υπουργείο εργασίας, παρέχοντάς τους διευκολύνσεις στο πλαίσιο της θέσπισης της Λευκής Βίβλου των επιχειρηματιών.
Στο μεγαλύτερο μέρος όμως της τουριστικής αγοράς επικρατεί αυθαιρεσία και αισχροκέρδεια. Δύο μήνες κρατάει η γιορτή. Όπως κάθε χρόνο, οι επιτήδειοι είναι αποφασισμένοι να μας γδύσουν κανονικά ενώ απολαμβάνουμε το ηλιοβασίλεμα και τα γαλανά νερά. Το καταλαβαίνουμε, δεν είμαστε βλάκες, αποφασίζουμε ότι του χρόνου θα μείνουμε σε airbnb, σε άλλο νησί, ίσως στο εξωτερικό που θα μας στοιχίσει λιγότερο. Συμπαραστεκόμαστε με ένα χαμόγελο και σ΄αυτά τα παιδιά που δουλεύουν σεζόν νυχθημερόν, σκεπτόμενοι ότι είναι νέοι – όχι πάντα- μαζεύουν εμπειρίες, έχουν αντοχές και εργάζονται σε ειδυλλιακό περιβάλλον.
Και φέτος δεν γκρινιάξαμε όταν μας έκλεβαν μπροστά στα μάτια μας, δεν μαλώσαμε, δεν αλλάξαμε δωμάτιο γιατί δεν βρίσκαμε κιόλας. Αυτό το ελληνικό καλοκαίρι μας κάνει πάντα να ξεχνάμε τα δυσάρεστα. Αν και δε θα έπρεπε!

Πηγή: newmoney

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Dodge La Femme. Γιατί απέτυχε το πρώτο αμιγώς γυναικείο αυτοκίνητο


Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αμερική γνώρισε μια άνευ προηγουμένου οικονομική άνθηση, η οποία συνοδεύτηκε από μια άκρατη αισιοδοξία, χαρακτηριστικό της οποίας ήταν η κατακόρυφη αύξηση των γεννήσεων (η γενιά των baby boomers θεωρείται η πολυπληθέστερη γενιά από καταβολής κόσμου). Μέσα σε αυτό το ευνοϊκό κλίμα, πολλές αμερικάνικες αυτοκινητοβιομηχανίες ανακάλυψαν μια νέα αγορά: τις γυναίκες.
Η αναβαθμισμένη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τα 20 εκατ. εκ των οποίων διέθεταν δίπλωμα οδήγησης, αλλά και το αυξημένο ενδιαφέρον που άρχισαν να επιδεικνύουν απέναντι στο –έως τότε απόμακρο- αυτοκίνητο, έπεισαν τους κατασκευαστές να έχουν και τη γυναίκα αγοραστή κατά νου όταν σχεδιάζουν ένα αυτοκίνητο.
Η Dodge, βέβαια, θα έφθανε στα άκρα, αφού, ενθαρρυμένη από ένα εκθεσιακό μοντέλο του 1954 που εξέπεμπε θηλυκότητα και το οποίο απέσπασε ικανοποιητικές κριτικές, κατασκεύασε το 1955 το πρώτο αυτοκίνητο ειδικά σχεδιασμένο για γυναίκες. Το δίπορτο κουπέ La Femme ήταν άσπρο και, φυσικά, ροζ, ενώ και στο εσωτερικό του κυριαρχούσε το ροζάκι διανθισμένο με μπουμπούκια τριαντάφυλλου. Όσον αφορά το διαφημιστικό σλόγκαν, δεν άφηνε κανένα περιθώριο για παρερμηνείες όσον αφορά την αγορά-στόχο: «Η Αυτού Μεγαλειότης – Η Αμερικανίδα Γυναίκα».
Το χρώμα, όμως, δεν ήταν το μοναδικό χαρακτηριστικό που διαφοροποιούσε το La Femme από τα υπόλοιπα αυτοκίνητα. Κάτω από το κάθισμα της οδηγού είχε προβλεφθεί χώρος για αδιάβροχο, ομπρέλα και καπέλο για τη βροχή, αλλά και για αδιάβροχες μπότες, μια ιδέα που τελικά εγκαταλείφθηκε επειδή δεν είχε προβλεφθεί το νούμερο παπουτσιού της κατόχου.
Εν τω μεταξύ, στο ντουλαπάκι του συνοδηγού είχε τοποθετηθεί μία δερμάτινη τσάντα με όλα τα απαραίτητα γυναικεία αξεσουάρ, όπως αναπτήρα, πούδρα προσώπου, χτένα, κραγιόν, καθρεπτάκι και κασετίνα για τα τσιγάρα, όλα κατασκευασμένα από γνωστή εταιρεία πολυτελών γυναικείων ειδών. Ήταν μάλιστα σύνηθες φαινόμενο πολλά από αυτά τα αξεσουάρ να κλαπούν από εργάτες του εργοστασίου, αναγκάζοντας την εταιρεία να τοποθετήσει φρουρούς για τη φύλαξή τους.
Στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Σικάγου, αλλά και σε άλλες εκθέσεις και επιδείξεις ανά τη χώρα, το La Femme έτυχε θερμής υποδοχής, «οπλίζοντας» τα διευθυντικά στελέχη της Dodge με αυτοπεποίθηση γι’ αυτό το ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Πολλοί μάλιστα έφθασαν σε σημείο να μιλούν για μια «ανεπανάληπτη επιτυχία».
Παρ’ όλα αυτά, το πείραμα απέτυχε παταγωδώς. Όσοι αντιπρόσωποι της εταιρείας παρήγγειλαν το γυναικείο αυτοκίνητο, θα διαπίστωναν ότι αυτό θα «έπιανε αράχνες» στις βιτρίνες τους. Δύο χρόνια αργότερα, το 1957, το τελευταίο La Femme θα έβγαινε από την αλυσίδα παραγωγής. Υπολογίζεται ότι στα δύο χρόνια που έμεινε στην παραγωγή αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «ανεπανάληπτη επιτυχία», κατασκευάστηκαν λιγότερα από 2.500 αυτοκίνητα, αν και κάποιοι μιλούν για μόλις 300 τεμάχια (από τα οποία 50 σώζονται ως τις μέρες μας).

ΤΙ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ
Πολλοί υποστηρίζουν ότι το La Femme δεν υποστηρίχθηκε όσο έπρεπε από το τμήμα μάρκετινγκ, με αποτέλεσμα πολλοί αντιπρόσωποι της Dodge να δηλώνουν άγνοια για τα χαρακτηριστικά του, αφού δεν τους έγινε κάποια επίδειξη. Την ίδια στιγμή, άλλα μοντέλα της Chrysler (η Dodge ανήκει στον όμιλο Chrysler) προωθήθηκαν με μεγαλύτερο ενθουσιασμό.
Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι το La Femme «έκλεισε ερμητικά την πόρτα» στον μισό, τουλάχιστον, πληθυσμό που θα μπορούσε να το αγοράσει: τους άντρες. Ακόμα και στις μέρες μας, τα περισσότερα μοντέλα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «ερμαφρόδιτα», αφού με έντεχνο τρόπο προσπαθούν, πέρα από την κύρια αγορά-στόχο στην οποία απευθύνονται, να μην αποκλείσουν άλλους πιθανούς αγοραστές. Για παράδειγμα, πολλά μοντέλα της Lancia, μπορεί να «κλείνουν το μάτι» στις γυναίκες, όμως αγοράζονται και από άντρες (τουλάχιστον τρεις στους 10 είναι άντρες).
Ο πιο σημαντικός, ίσως, παράγοντας αποτυχίας έχει να κάνει με το ότι οι σχεδιαστές του συγκεκριμένου μοντέλου –άνδρες στην πλειοψηφία- δημιούργησαν ένα αυτοκίνητο σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα για το τι θέλει μια γυναίκα. Απέτυχαν να αντιληφθούν ότι η μοντέρνα γυναίκα της δεκαετίας του 1950 είχε μάλλον άλλα πράγματα στο μυαλό της. Σίγουρα όχι ένα ροζ αυτοκίνητο συνοδευόμενο με το ανάλογο κραγιόν και χτένα. 


Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

Διαφορετικά καλαθάκια για διαφορετικές πελάτισσες...


Τα Sephora, από τις μεγαλύτερες αλυσίδες παγκοσμίως με είδη καλλωπισμού, βρήκαν έναν πρωτότυπο τρόπο για να αντιληφθούν αν ο πελάτης τους χρειάζεται βοήθεια. Τοποθέτησαν σε πολλά καταστήματά τους
καλαθάκια με δύο διαφορετικά χρώματα: κόκκινα (γνωστά και ως assist baskets) για πελάτισσες που χρειάζονται βοήθεια στις αγορές τους και μαύρα (που αναγράφουν «I would like to shop on my own») για όσες γνωρίζουν τι θέλουν και ξέρουν πού θα το βρουν.
Με τον τρόπο αυτό, η εταιρεία αναγνωρίζει ότι το καταναλωτικό κοινό της έχει διαφορετικές ανάγκες και ως εκ τούτου προσαρμόζει ανάλογα την στρατηγική της (π.χ. κατανέμοντας πιο εύστοχα το χρόνο και την προσπάθεια του προσωπικού της σε πελάτισσες που επιζητούν τη βοήθεια), προκειμένου να παρέχει μια πιο «ελκυστική» αγοραστική εμπειρία.

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

''Αγόρι''. Η ιστορία πίσω από τη διάσημη ρακέτα


Οι ρακέτες της παραλίας έλκουν την καταγωγή τους από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Πρώτοι διδάξαντες υπήρξαν οι Άγγλοι στρατιώτες, οι οποίοι τις διέδωσαν στους ντόπιους που εργάζονταν στα στρατόπεδα. Από την παραλία της Αλεξάνδρειας τις πήραν οι Έλληνες της Αιγύπτου, στη δεκαετία του ’50, και τις έφεραν στις ελληνικές παραλίες, ιδιαιτέρως στην Κρήτη καθώς και στις παραλίες της Αττικής, δίνοντας την ευκαιρία στο Έλληνα να συνδυάσει την αγάπη του για τη θάλασσα με ένα σπορ που αν μη τι άλλο ταιριάζει απόλυτα με την ψυχοσύνθεσή του.
Πράγματι, στη χώρα μας οι ξύλινες ρακέτες της παραλίας θα έβρισκαν το φυσικό τους χώρο, αποκτώντας μανιώδεις θαυμαστές, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Ωστόσο μόνο ένας από όλους αυτούς τους λάτρεις της ρακέτας, ο Δημήτρης Φερεντίνος, είχε τη φαεινή ιδέα να μετατρέψει το χόμπι σε επιχειρηματική ενασχόληση, με ιδιαίτερη μάλιστα επιτυχία.
Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1958, όταν ο νεαρός επιπλοποιός Δημήτρης Φερεντίνος, βρισκόμενος στην Ωκεανίδα της Βουλιαγμένης, παρατήρησε δύο λουόμενους να παίζουν ρακέτες. Εντυπωσιασμένος από το ιδιότυπο αυτό σπορ, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του για να κατασκευάσει τη δική του εκδοχή της ξύλινης ρακέτας.
Πίσω στο ξυλουργείο του, στην Καλλιθέα, σε γειτονικό δρόμο του Παντείου Πανεπιστημίου, κατασκευάζει τις πρώτες του ρακέτες, τις οποίες, όταν πηγαίνει για μπάνιο, τις παίρνει μαζί για να παίξει με τους φίλους του. Ανήσυχο πνεύμα, αποφασίζει να στρωθεί στη δουλειά προκειμένου να τις βελτιώσει. Στο μυαλό του δεν έχει ωριμάσει ακόμη η ιδέα της εμπορικής εκμετάλλευσης της ρακέτας, ωστόσο όλα θα αλλάξουν όταν αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι το δημιούργημά του ικανοποιεί μια ανικανοποίητη έως τότε ανάγκη.
Αρχικά, ο νεαρός επιπλοποιός τις πουλάει σε φίλους, όμως τα καλά νέα δεν θα αργήσουν να διαδοθούν από στόμα σε στόμα. Όταν οι υπόλοιποι λουόμενοι στην παραλία αρχίσουν να αντιλαμβάνονται ότι οι ρακέτες του ήταν όντως πολύ καλής ποιότητας, αρχίζουν να του φωνάζουν «ε, αγόρι, φέρε και από εδώ ρακέτες». Κάπως έτσι λοιπόν η πρώτη ελληνική ρακέτα απέκτησε και όνομα: «Το Αγόρι».
Τα πρώτα χρόνια, η παραγωγή ρακετών είναι μια παράπλευρη δραστηριότητα, καταλαμβάνοντας μόνο μια γωνία του επιπλοποιείου, όμως με την πάροδο των χρόνων ο χώρος της κατασκευής ρακετών θα μεγαλώνει συνεχώς, για να φθάσει, το 1975, να αποτελεί το κύριο αντικείμενο της επαγγελματικής δραστηριότητας του κ. Φερεντίνου. Ο ίδιος, ωστόσο, όντας ο καλύτερος παίκτης ρακέτας εκείνη την εποχή, δεν παραμελεί το χόμπι του, με αποτέλεσμα συχνά οι πελάτες να τον αναζητούν στο μαγαζί ενώ αυτός έπαιζε με τις ώρες στην παραλία.
Ένα χρόνο μετά, το 1976, ο δημιουργός της πιο διάσημης ελληνικής ρακέτας γνωρίζει την Μαρία Παπαναστασίου, με την οποία θα συμπορευτεί τόσο στη ζωή όσο και στον επαγγελματικό τομέα. Μαζί θα επιδοθούν σε έναν αγώνα εξέλιξης της ρακέτας, προκειμένου να ικανοποιήσουν και τα πιο εκλεπτυσμένα γούστα.
Φανατικοί λάτρεις του σπορ και οι δύο, δεν θα αργήσουν να επινοήσουν πρωτοποριακές τεχνικές λύσεις, όπως η τοποθέτηση κενών αέρος στο εσωτερικό του ξύλου και η συγκόλληση των 13 κομματιών που την απαρτίζουν. Οι ρακέτες, ωστόσο, εξακολουθούν, ακόμη και σήμερα, παρά την προσθήκη σύγχρονου μηχανολογικού εξοπλισμού, να κατασκευάζονται στο χέρι.
Τη δεκαετία του ’80 «Το Αγόρι» θα υποστεί δύο διαδοχικά πλήγματα. Πρώτιστα, η ζήτηση για ρακέτες φθίνει, καθότι το άθλημα δείχνει να κάνει «κοιλιά» στη χώρα μας. Το ισχυρότερο χτύπημα, όμως, θα έρθει το 1989, όταν πεθαίνει αιφνιδίως η «ψυχή» της εταιρείας, ο Δημήτρης Φερεντίνος. Συντετριμμένη, η σύζυγός του θα περάσει δύσκολες στιγμές μέχρι να καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια της και να συνεχίσει το έργο του.
Αναλαμβάνει την επιχείρηση, απασχολούμενη μάλιστα και στην παραγωγή επί χρόνια, εξ ου και το προσωνύμιο «μάστορας» που της κόλλησαν τα παιδιά που εργάστηκαν δίπλα της. Στα χρόνια της, «Το Αγόρι» θα γνωρίσει στιγμές δόξας, αφού δειλά δειλά αρχίζουν να καταφθάνουν παραγγελίες από το εξωτερικό – σήμερα, εξάγονται περίπου 1000 ρακέτες το χρόνο. Πρώτα η Κύπρος, για να ακολουθήσουν η Ιταλία, η Ισπανία και η Βουλγαρία.

Σήμερα, η γκάμα της επιχείρησης περιλαμβάνει τέσσερα σχήματα και 11 διαφορετικά βάρη, που κυμαίνονται μεταξύ 340 και 500 γραμμαρίων. Αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που τη διαφοροποιεί από τις ρακέτες που παράγονται στο εξωτερικό από εταιρείες-κολοσσούς (στο εσωτερικό δεν υφίσταται σοβαρός ανταγωνισμός), όπου το βάρος τους μπορεί να φθάσει και τα 800 γραμμάρια.
Ψυχή της εταιρείας εξακολουθεί να παραμένει η Μαρία Παπαναστασίου, η οποία αισθάνεται περήφανη για την πορεία της ιστορικής επιχείρησης. Όπως τονίζει και η ίδια: «Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι να βλέπεις τον κόσμο να παίζει με τις ρακέτες σου. Δεν το κάνω πλέον για τα χρήματα και γι’ αυτό το λόγο δεν με ενδιαφέρει να μεγαλώσω την εταιρεία. Για μένα, η ρακέτα είναι η ζωή μου όλη».
Μπορεί σήμερα «Το Αγόρι» να απασχολεί μόλις τέσσερις υπαλλήλους, που κατασκευάζουν περίπου 22.000 ρακέτες ετησίως, όμως αναμφίβολα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Παράδειγμα για το πώς μπορεί μια μικρή επιχείρηση, χωρίς την παραμικρή διαφήμιση και με όπλο την αγάπη και το μεράκι των δημιουργών της, να παραμένει στον αφρό για μισό και πλέον αιώνα.

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2019

Η ''άγνοια'' και η μπριζόλα των 920 ευρώ...


Αυτό το κοσμοπολίτικο νησί συνεχίζει να με εκπλήσσει. Δυστυχώς, όχι ευχάριστα. Κάθε καλοκαίρι κάνουν τον γύρο του διαδικτύου ιστορίες τρέλας, με ορισμένους επιτήδειους να χρεώνουν κυριολεκτικά ό,τι τιμή γουστάρουν. Και ενώ δεν έχει κοπάσει ακόμα η ιστορία με τα χρυσά καλαμαράκια, τώρα είχαμε διάσημο Βρετανό πυγμάχο που πλήρωσε 920 ευρώ για μία μπριζόλα (!) – ο συνολικός λογαριασμός σχεδόν έφτασε τα 2.000 ευρώ.
Πολύ καλός φίλος σεφ, με ενημέρωσε ότι στο Τόκιο, στο εστιατόριο Aragawa, μία μικρή μπριζόλα Kobe των 250 γρ. στοιχίσει $258 (περίπου 230 ευρώ), ενώ το εστιατόριο Craftsteak της Νέας Υόρκης δέχεται παραγγελίες από μεγάλες παρέες για το «103» Wagyu rib-eye, το οποίο έρχεται σε ποσότητα 9 κιλών και κοστίζει $2.800 - 310 δολάρια το κιλό (περίπου 270 ευρώ). Όπως αντιλαμβάνεστε, η Μύκονος τους έχει όλους αυτούς για πρωινό…
Ως είθισται, ο Βρετανός πυγμάχος ανάρτησε τη φωτογραφία της απόδειξης στον λογαριασμό του στο Instagram προκαλώντας σάλο και ποικίλα σχόλια. Σχολιάζοντας την συγκεκριμένη φωτογραφία, γράφει ότι ξύπνησε το επόμενο πρωί κλαίγοντας όταν συνειδητοποίησε το τίμημα που πλήρωσε για το γεύμα του.
Την ίδια στιγμή, όμως, και οι κοσμοπολίτες επισκέπτες αυτού του νησιού συνεχίζουν να με εκπλήσσουν. Γιατί; Είμαστε, κύριε, στο 2019, στην εποχή των social media και του TripAdvisor. Δεν δικαιολογήστε, κύριε. Δεν μπορείς σήμερα, όταν έχει βουίξει όλος ο τόπος, να μην ξέρεις σε ποιο νησί ήρθες. Δεν μπορείς να μην ξέρεις πού πας να φας. Δεν μπορείς να παραγγείλεις, όσο large και αν είσαι, χωρίς να κοιτάξεις το μενού και τις τιμές.
Εσύ, κύριε, δεν δικαιούσαι να βγαίνεις και να φωνάζεις ότι σε έγδυσαν. Πού ζεις, καλέ; Εκτός και αν το κάνεις μόνο για τη δημοσιότητα, για τα likes, τα comments και τα shares.
Το σίγουρο είναι ότι τέτοια περιστατικά πλήττουν όχι μόνο την εικόνα της Μυκόνου, η οποία εξάλλου απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό, αλλά και συλλήβδην της χώρας μας. Η αγορά είναι μεν ελεύθερη, όμως θεωρώ ότι επειδή το κακό έχει παραγίνει, θα πρέπει να ληφθούν μέτρα, προληπτικά ή κατασταλτικά.

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

Ecosia. Η πράσινη μηχανή αναζήτησης που... φυτεύει δέντρα


Η Ecosia είναι μια μηχανή αναζήτησης φιλική προς το περιβάλλον. Ιδρύθηκε το 2009 από τον Γερμανό Christian Kroll, σημερινό CEO της εταιρείας, μετά από ένα ταξίδι του στο Νεπάλ και τη Λατινική Αμερική, όπου για πρώτη φορά εκτέθηκε σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε ραγδαία υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος.
Ο πράσινος ανταγωνιστής της Google διοχετεύει το 80% του εισοδήματός του, προερχόμενο από τις διαφημίσεις που φιλοξενεί, στις προσπάθειες αναδάσωσης του Ατλαντικού Δάσους της Βραζιλίας, αλλά και σε Αιθιοπία και Μαδαγασκάρη, σε συνεργασία με το πρόγραμμα «Φυτέψτε ένα δισεκατομμύριο δέντρα» της Nature Conservancy.
Τα στελέχη της διατείνονται ότι, από τη στιγμή που ένας χρήστης κάνει τη μετάβαση στο Ecosia ως προεπιλεγμένη μηχανή αναζήτησης, ένα δέντρο φυτεύεται για κάθε λεπτό χρήσης. Μέχρι σήμερα, όπως φαίνεται και από μια απλή επίσκεψη στην αρχική της σελίδα, έχει φυτέψει 65 εκατ. δέντρα, με το νούμερο να αυξάνεται διαρκώς.
Η εν λόγω μηχανή αναζήτησής, που μετράει ήδη περισσότερους από οκτώ εκατ. χρήστες, συνδέεται με τη Yahoo!, αλλά ενσωματώνει τεχνολογίες της Bing και της Wikipedia, ενώ χρησιμοποιεί δικούς της αλγόριθμους για βελτιωμένες αναζητήσεις και δεν επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα - η εταιρεία αντισταθμίζει ποικιλοτρόπως τις εκπομπές που παράγονται από τη χρήση των διακομιστών της.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ecosia κατέγραψε αύξηση 1.150%, καθότι η τραγωδία στον Αμαζόνιο μονοπώλησε τα social media και δη το Instagram και το Twitter όπου πολλοί χρήστες παρότρυναν τους φίλους τους να κατεβάσουν την εφαρμογή, σε downloads (250.000 από 20.000) μέσα σε μία μέρα, στις 22 Αυγούστου, λόγω κυρίως της ευαισθητοποίησης του κοινού με την καταστροφή των τροπικών δασών του Αμαζονίου.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Πινακίδα για Οσκαρ: "Φάε εδώ, αλλιώς θα πεινάσουμε και οι δύο''...


Πολλά παραδοσιακά εστιατόρια στην Αμερική, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστούν τις μεγάλες αλυσίδες εστίασης, αναζητούν ευφάνταστους τρόπους ώστε να περάσουν το μήνυμά τους και εν τέλει να επιβιώσουν. 
Μία από αυτές τις πρακτικές, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία 15 χρόνια, είναι και η πινακίδα που τοποθετείται έξω από αρκετά τέτοια εστιατόρια και η οποία αναγράφει «Eat here or we will both starve» (Φάε εδώ, αλλιώς θα πεινάσουμε και οι δύο).
Εξαιρετική!!!

Ξενοδοχείο αυστηρά για vegans


Saorsa 1875. Αυτό είναι το πρώτο 100% vegan ξενοδοχείο στη Βρετανία, που άνοιξε τις πόρτες του στη Σκοτία, πριν λίγο καιρό. Κτίστηκε, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, το 1875 και ανήκει σε ένα vegan ζευγάρι, το  οποίο το ανακαίνισε πρόσφατα.

Απευθυνόμενο αυστηρά σε χορτοφάγους, το πολυτελές Saorsa 1875, το οποίο φυσικά χρησιμοποιεί αποκλειστικά ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, δεν χρησιμοποιεί τίποτα που να είναι ζωικής προέλευσης – ακόμα και τα είδη καθαρισμού είναι φιλικά προς το περιβάλλον και δεν έχουν δοκιμαστεί σε ζώα, ενώ τα έπιπλα είναι από ανακυκλώσιμα υλικά.
Το δε μενού του είναι αυστηρά χορτοφαγικό, με τις πρώτες ύλες να παράγονται στο λαχανόκηπο του ξενοδοχείου ή από εγκεκριμένους ντόπιους προμηθευτές.
Υπολογίζεται ότι αυτή τη στιγμή μόνο στη Βρετανία διαβιούν 600.000 vegans (περίπου το 1,2% του πληθυσμού), ένα νούμερο που έχει τετραπλασιαστεί μέσα στα τέσσερα τελευταία χρόνια.
Πάντως, τα πρώτα μηνύματα είναι άκρως ενθαρρυντικά για το Saorsa 1875, που ήρθε για να καλύψει ένα κενό στο χώρο της φιλοξενίας, το οποίο κάθε Σ/Κ βλέπει τα 11 δωμάτιά του να είναι γεμάτα από τουρίστες από όλο τον κόσμο.

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Η επίπλαστη ανάπτυξη...


Η δεκαετής κρίση άλλαξε πολλά. Κυρίως σε βάρος του κόσμου της εργασίας, ενώ έθεσε τη χώρα σε συνεχή κηδεμονία από τους δανειστές και εταίρους.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν δίδαξε τίποτα. Και κυρίως δεν διόρθωσε και πολλές από τις χρόνιες παθογένειες του «ελληνικού συστήματος». Η τουριστική έκρηξη των τελευταίων λίγων ετών, μαζί με την όψιμη άνοδο του real estate επανέφερε την ψευδαίσθηση ότι όλα (μπορούν να) πάνε καλά.
Ώσπου ήρθε (και) το φετινό καλοκαίρι για να αποδείξει ότι η χώρα εξακολουθεί να παραπαίει. Ότι όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Η δε περίφημη «ανάπτυξη», η οποία βασίζεται στον τουρισμό πρωτίστως, δεν έχει και τόσο στέρεες βάσεις. Ότι τα προβλήματα των υποδομών, η γραφειοκρατία και η νοοτροπία, παραμένουν σε προ κρίσης επίπεδα. Και εξ αυτού του λόγου, ο τουρισμός των 30 τόσων εκατομμυρίων επισκεπτών, μπορεί να αποδειχθεί φούσκα, που εάν σκάσει –και μπορεί να σκάσει σύντομα, τα αμέσως επόμενα χρόνια– θα έχει νέες σοβαρές συνέπειες.
Η χώρα δεν είναι έτοιμη να διαχειριστεί το πρόβλημα αυτό. Φαίνεται από παντού. Νησιά χωρίς λιμάνια (Σαμοθράκη) ή ρεύμα (Σκιάθος κλπ). Νησιά με λιμάνια, που όμως δεν τίθενται σε λειτουργία (Σύμη). Νησιά με παράνομα ή προβληματικά και πάντως επικίνδυνα ελικοδρόμια (Πόρος). Νησιά με βαριά επικίνδυνο οδικό δίκτυο και ακόμη πιο επικίνδυνες συμπεριφορές κατοίκων (Κρήτη). Νησιά με «γουρούνες», που κυκλοφορούν με το έτσι θέλω και όποιον πάρει ο χάρος. Πλημμελής έλεγχος σε όλα τα επίπεδα, από τις πισίνες, όπου χάνουν τη ζωή τους παιδιά, έως το Πόρτο Χέλι και σχεδόν σε όλη τη χώρα, όπου επιδειξιομανείς σκαφάτοι αποτελούν δημόσιο κίνδυνο (και παίρνουν ζωές, όπως έκανε ο Γάλλος κτηματομεσίτης, που κυκλοφορεί ελεύθερος – γιατί άραγε;).
Ακόμα και η κυρίαρχη, σχεδόν μονοπωλιακή αεροπορική εταιρία Aegean Airlines έχει βαλθεί να τα κάνει μαντάρα, με τις απίστευτες καθυστερήσεις και τις υπερβολικές τιμές στα εισιτήρια (350 ευρώ για Ρόδο με επιστροφή; Και 220 για Νάξο; Όταν μπορείς να βρεις για Νέα Υόρκη με κανονική εταιρεία εισιτήριο μετ’ επιστροφής ακόμα και με 450 ευρώ;).
Και δεν μιλάμε για άλλες ακραίες καταστάσεις που υπάρχουν σε όλους τους τομείς. Από τις πανάκριβες τιμές σε όλα, έως την απίστευτη φοροδιαφυγή. Εξωφρενικές παρανομίες παντού, αρμόδιοι που παρακολουθούν συχνά με το αζημίωτο.
Γενικά, όσοι μπορούν να μην κάνουν τίποτα, απλώς δεν κάνουν. Κι όσοι μπορούν να κονομήσουν άγρια, κονομάνε σαν να μην υπάρχει αύριο. Υπάρχει το εξής όμως: αν την πρώτη φορά (2010) ήρθε λίγο απότομα η κρίση και κάπως αιφνιδίασε, τούτη τη φορά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, εάν φτάσουμε σε νέο αδιέξοδο. Κι ας είναι περιτυλιγμένο αυτό το αδιέξοδο με «ανάπτυξη» και «επενδυτικό θαύμα».

Πηγή: newmoney

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Μάστιγα οι fake λογαριασμοί στο Instagram


Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο αυθεντικά είναι τα νούμερα των ακολούθων των μεγαλύτερων celebrities; Προφανώς έχετε ακούσει για fake λογαριασμούς και κάθε λογής bots, όμως η αλήθεια είναι ότι πλέον έχουμε φθάσει σε σημείο οι fake (ψεύτικοι) λογαριασμοί να είναι σχεδόν όσοι είναι και οι αυθεντικοί…
Κοινώς, το Instagram, παρά τις μαζικές «εκκαθαρίσεις» fake λογαριασμών που έχει κάνει τον τελευταίο χρόνο, είναι ο παράδεισος του fake, γεγονός το οποίο εξυπηρετεί την κάθε influencer καθώς αμείβεται πλουσιοπάροχα, από τους χορηγούς της, για κάθε ανάρτηση που κάνει.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, με τη βοήθεια λογισμικού που φιλτράρει τους ψεύτικους λογαριασμούς στο Instagram, σε 99 προσωπικότητες από τους χώρους της ψυχαγωγίας και του αθλητισμού, τα αποτελέσματα είναι μάλλον αποκαρδιωτικά!
Στην κορυφή βρίσκεται η γνωστή τηλεπερσόνα  η Ellen DeGeneres. με το 49% από τους 75,6 εκατομμύρια ακόλουθους της στο Instagram να είναι ψεύτικοι. Οσον αφορά την Kim Kardashian, που έχει έναν από τους πιο δημοφιλείς λογαριασμούς στο Instagram με περισσότερους από 145 εκατομμύρια ακόλουθους, βρίσκεται στη 13η θέση της λίστας, με το 40% (περίπου 60 εκατ.) των ακολούθων της να μην έχει σάρκα και οστά...
Η λίστα με τις 10 celebrities με το μεγαλύτερο ποσοστό σε fake λογαριασμούς (και κατ’ επέκταση fake comments και fake likes) έχει ως εξής:
1. Ellen DeGeneres- 49%
2. BTS - 47%
3. Kourtney Kardashian -46%
4. Taylor Swift - 46%
5. Ariana Grande - 46%
6. Deepika Padukone - 45%
7. Miley Cyrus - 45%
8. Katy Perry - 44%
9. Khloe Kardashian - 43%
10. Priyanka Chopra - 43%

Το ερώτημα που προκύπτει είναι με ποιους τρόπους, πέρα από τη χρήση εξειδικευμένων online εργαλείων, μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την ύπαρξη fake λογαριασμών, τους οποίους προφανώς έχει αγοράσει ο influencer;
Βασικά, θα πρέπει να συγκριθούν οι followers με τα likes που αποσπά η κάθε ανάρτηση – το ίδιο ισχύει και με το engagement, πόσοι δηλαδή κάνουν like, share ή comment (ένα φυσιολογικό ποσοστό είναι 1-3% των ακολούθων – ποσοστά άνω του 3% γενούν υποψίες). Αν ο δείκτης αυτός είναι υπερβολικά χαμηλός, πολύ κάτω του 1%, τότε κάτι «τρέχει».
Το ίδιο ισχύει λίγο-πολύ και με τα spam σχόλια (προερχόμενα από bots) που είναι γενικής φύσεως, ασαφή και χωρίς συναίσθημα, όπως «τέλειο», «πολύ καλό» ή με τον αντίχειρα ανεβασμένο. Οσον αφορά τα σχόλια, ο γενικός κανόνας πάντως θέλει κάποιον με 5.000 followers στο Instagram να έχει περίπου 13 σχόλια ανά φωτογραφία.
Χρήσιμες πληροφορίες μπορούν να αντληθούν και από τα στοιχεία του κάθε λογαριασμού, καθώς αρκετοί από αυτούς έχουν μια γενικόλογη εικόνα προφίλ, είναι private, δεν έχουν ακόλουθους ή δεν έχουν κάνει αρκετές αναρτήσεις.
Αν επίσης ο influencer κάνει κατάχρηση στα hashtags (για να τραβήξει την προσοχή), είναι καινούριος στην αγορά ή δεν κάνει τακτικά αναρτήσεις αλλά παρόλα αυτά έχει πάρα πολλούς ακόλουθους, τότε πάλι κάτι δεν πάει καλά. Οι πραγματικοί ακόλουθοι κερδίζονται σε βάθος χρόνου και με γνώμονα την τακτική ανάρτηση φρέσκου περιεχομένου.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

Το δεντρόσπιτο στην Ατλάντα και τα πολύτιμα διδάγματα...


Η καταχώριση ενός δεντρόσπιτου στην Ατλάντα με τρία ξεχωριστά δωμάτια που ενώνονται μεταξύ τους με ξύλινες γέφυρες με σκοινιά, θεωρήθηκε «η πιο «δημοφιλής καταχώριση στην Airbnb» καθώς ελάμβανε, εν έτει 2017, πάνω από 300.000 επισκέψεις το μήνα, ενώ 160.000 άνθρωποι το έχουν εντάξει στους καταλόγους επιθυμιών τους (wish list). Τα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίσει από τη μάζα είναι τα εξής:
1)  Στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινό. Το εν λόγω δεντρόσπιτο, που τιμολογείται στα 375 δολάρια το βράδυ με minimum δύο διανυκτερεύσεις, δεν απευθύνεται, καθότι δεν πληροί τις προδιαγραφές, σε οικογένειες, παρέες ή επιχειρηματίες. Η αγορά-στόχος είναι ξεκάθαρη: ζευγάρια, που συνήθως πρόκειται να γιορτάσουν κάποια σημαντική στιγμή (π.χ. επέτειο).
2) Η ειλικρίνεια είναι το παν. Η καταχώριση έχει ένα μειονέκτημα, καθώς δεν διαθέτει τουαλέτα στο εσωτερικό του, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν προσπαθεί να αποκρύψει. Στην περιγραφή τονίζονται τα εξής: «Το μπάνιο βρίσκεται στο υπόγειο/κάτω επίπεδο της ιδιωτικής κατοικίας μας. Οι επισκέπτες έχουν αποκλειστική πρόσβαση σε αυτό κατά τη διάρκεια της διαμονής τους (με κεφαλαία γράμματα). Τα δέντρα και η κύρια κατοικία βρίσκονται σε απόσταση 30 δευτερολέπτων μεταξύ τους».
3) Η δύναμη της φωτογραφίας. Λεπτομέρειες όπως τα σχοινιά με τους λαμπτήρες που κρέμονται κάτω από τη ξύλινη γέφυρα. λουλούδια και κεριά και ρουστίκ έπιπλα, όπως αποτυπώνονται υπέροχα στις φωτογραφίες, κάνουν αυτό το «ιδιαίτερο» κατάλυμα ακόμα πιο ιδιαίτερο, παρακινώντας ταυτόχρονα τους χρήστες να το μοιραστούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
4) «Ταξιδεύει» το χρήστη. Μέσα από την περιγραφή, το δεντρόσπιτο της Ατλάντα πουλάει εμπειρίες. Τα άνετα κλινοσκεπάσματα, κατασκευασμένα από 100% αιγυπτιακό βαμβάκι μακράς διαρκείας και καθαρό λινό, τα παλαιά αντικείμενα, τα παράθυρα 80 ετών από φτερά πεταλούδας, το γύψινο εκμαγείο από αποτύπωμα Σιβηρικής Τίγρης, όλα ταξιδεύουν νοερά τον χρήστη πάνω στα δέντρα, όπου θα ξυπνάει από το κελάηδημα των πουλιών.
5)  Όλα είναι θέμα μάρκετινγκ. Η περιγραφή ξεκινάει με το πιο δυνατό χαρτί: «AIRBNB'S #1 "MOST WISHED-FOR LISTING WORLDWIDE!"». Αργότερα, παραθέτονται αναφορές που έχουν γίνει για το συγκεκριμένο δεντρόσπιτο από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα όλου του κόσμου. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, συνιστά στους χρήστες να διαβάσουν όλη την περιγραφή και τους κανόνες του σπιτιού, καθώς δεν θέλουν ο επισκέπτης να διαμορφώσει μια εσφαλμένη εικόνα και να μην ανταποκριθούν στις προσδοκίες του.


Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Η ιστορία της Porsche


Η Porsche είναι δηµιούργηµα του Αυστριακού Φέρντιναντ Πόρσε, ενός χαρισµατικού µηχανικού που προηγείτο της εποχή του, ο οποίος πάντα άφηνε το στίγµα του για όποιον και αν δούλευε, µε πιο λαµπρό παράδειγµα το «αµάξι του λαού» της Volkswagen. Ήταν όµως ο γιος του, Φέρι Πόρσε, αυτός που στα τέλη της δεκαετίας του 1940 θα έβγαζε στην αγορά το πρώτο αυτοκίνητο µε το όνοµα Porsche, ξεκινώντας ουσιαστικά την ένδοξη ιστορία της φερώνυµης αυτοκινητοβιοµηχανίας.
Ο Πόρσε γεννήθηκε το 1875 και από µικρός επέδειξε τις σπουδαίες τεχνικές του ικανότητες όταν ηλεκτροδότησε το σπίτι των γονιών του. Αν και η µόνη του εκπαίδευση ήταν ορισμένα µαθήµατα σε σχολή για µηχανικούς στη Βιέννη (αργότερα βέβαια θα τον αποκαλούσαν Δόκτορα Πόρσε χάρη στα δύο διδακτορικά διπλώµατα µε τα οποία τιµήθηκε), σε ηλικία µόλις 25 ετών σχεδίασε το πρώτο του ηλεκτρικό αυτοκίνητο, που έπιανε τα 40 χιλιόµετρα, κάνοντας κυριολεκτικά πάταγο στην επίδειξη του Παρισιού. Το αυτοκίνητο αυτό θα έσπαγε διάφορα ρεκόρ ταχύτητας τα επόµενα χρόνια, ενώ το 1901 θα κατακτούσε την πρωτιά σε ένα ράλλυ, µε οδηγό τον ίδιο.
Το 1928, και ενώ ήδη είχε σχεδιάσει πληθώρα επιτυχηµένων αγωνιστικών µοντέλων, ο Πόρσε σχεδίασε για την Mercedes-Benz το ιστορικό αγωνιστικό µοντέλο Mercedes SSK, το πιο δυνατό αµάξι της εποχής του, µε 225 άλογα, όµως το όνειρό του ήταν να κατασκευάσει ένα προσιτό στο ευρύ κοινό αυτοκίνητο. Η ιδέα αυτή όµως δεν άρεσε στα αφεντικά του, µε αποτέλεσµα ο ικανότατος µηχανικός να παραιτηθεί.
Το 1930, ο Πόρσε αποφάσισε να γίνει ο ίδιος το αφεντικό, οπότε ίδρυσε µια εταιρεία συµβούλων σε θέµατα µηχανολογικά, θέτοντας έτσι τα θεµέλια για τη σηµερινή Porsche, όπου µαζί µε µια οµάδα επιλεγµένων µηχανικών– ανάµεσά τους και ο γιος του, Φέρι– σχεδίαζαν µοτοσικλέτες, φορτηγά, αυτοκίνητα και κινητήρες αεροπλάνων για διάφορες εταιρείες όπως η NSU και η Wanderer (µετέπειτα Audi).
Τότε ήταν που σχεδίασε δύο µοντέλα, προάγγελους του «σκαραβαίου», τα οποία όµως αν και δεν έφθασαν ποτέ στο στάδιο της παραγωγής, θα τραβούσαν την προσοχή του Χίτλερ, ο οποίος ζήτησε από τον «πιο διάσηµο σχεδιαστή όλων των εποχών», όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί, να σχεδιάσει το «αµάξι του λαού» για τη ναζιστική νεολαία.
Στην περίοδο του Β´ Παγκοσµίου Πολέµου η εταιρεία του Πόρσε άρχισε να κατασκευάζει πυροµαχικά και τανκ (χάρη στα οποία τιµήθηκε από τον Χίτλερ µε το Ανώτατο Βραβείο Επιστηµών), αλλά και να συναρµολογεί τους στρατιωτικούς «σκαραβαίους» που είχαν υποστεί ζηµιές.
Το 1948, ο Φέρι Πόρσε, απόντος του πατέρα του, ίδρυσε τη φερώνυµη εταιρεία και την ίδια χρονιά κατασκεύασε µέσα σ’ ένα παλιό πριονιστήριο ένα σπορ µοντέλο, το πρώτο που έφερε το όνοµα «Porsche», την 356, που έµοιαζε στην εµφάνιση µε τον «σκαραβαίο» - η µηχανή του είχε τροποποιηθεί για να πιάνει µεγαλύτερες ταχύτητες. Το νέο µοντέλο ήταν καλοσχεδιασµένο, όµως λόγω της έλλειψης πρώτων υλών εκείνη την εποχή ήταν σχετικά φτωχό σε εξοπλισµό. «Όλα ξεκίνησαν όταν άρχισα να ψάχνω αλλά πουθενά δεν μπορούσα να βρω το αυτοκίνητο των ονείρων μου. Έτσι, αποφάσισα να το κατασκευάσω ο ίδιος», δήλωσε ο ίδιος αρκετά χρόνια αργότερα αναφερόμενος στην πρώτη Porsche της ιστορίας.
Παρ’ όλα αυτά, απέφερε σηµαντικά έσοδα, τα οποία µαζί µε τα έσοδα από τα δικαιώµατα του «σκαραβαίου», τον βοήθησαν να πληρώσει το 1949 ένα εκατοµµύριο φράγκα για να αποφυλακίσει τον πατέρα του, που ήταν αιχµάλωτος των Γάλλων. Ο Φέρντιναντ Πόρσε στρώθηκε αµέσως στη δουλειά βελτιώνοντας την Porche 356 και µελετώντας βελτιώσεις πάνω στον «σκαραβαίο», όµως πέθανε δύο χρόνια αργότερα, χωρίς ουσιαστικά να προλάβει να γευτεί τη χαρά της επιτυχίας. Μετά θάνατο ήταν και η µεγαλύτερη διάκριση καθώς το 1999 του χορηγήθηκε ο τίτλος του «Ικανότερου Μηχανικού του Αιώνα».
Το 1950, η επιχείρηση µετεγκαταστάθηκε στη Στουτγάρδη, οπότε ξεκίνησε κανονικά η παραγωγή αµαξωµάτων, µηχανών και χειροποίητων εσωτερικών χώρων του αυτοκινήτου. Η Porsche σύντοµα απέκτησε πολύ καλή φήµη για τις µηχανές και την ποιότητα κατασκευής, ενώ η σειρά 356 βελτιώθηκε και συµµετείχε σε αγώνες ράλλυ, όπου συχνά αναδείχτηκε νικήτρια. Πάντως, το αµάξι αυτό θα γινόταν σύντομα δηµοφιλές και θα περνούσε στη σφαίρα του µύθου, όταν ο Τζέιµς Ντιν σκοτώθηκε µε µια Porche 356 σε αυτοκινητιστικό δυστύχηµα.
Την ίδια εποχή σχεδιάστηκε και το σήµα της Porsche, µία ασπίδα στο κέντρο της οποίας βρίσκονταν µία µικρότερη µε ένα όρθιο µαύρο άλογο, σήµα της πόλης της Στουτγάρδης, η οποία χτίστηκε στη θέση όπου παλαιότερα υπήρχε ένα ιπποφορβείο, όπου σήµερα βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της Porsche. Στο σήµα υπάρχουν, επίσης, κέρατα ελαφιού, καθώς και κόκκινες και µαύρες ρίγες (το κόκκινο χρώµα έλκει την καταγωγή του στις ελλείψεις πρώτων υλών την εποχή εκείνη), τα οποία ήταν το οικόσηµο του βασιλείου των Βίρτεµπεργκ.
Στη δεκαετία του ’60 ήταν λίγοι αυτοί που πίστευαν ότι θα µπορούσε η εταιρεία να βγάλει κάτι εξίσου επιτυχηµένο όπως η 356, που παρέµεινε στην παραγωγή µέχρι το 1965, µε συνολικές πωλήσεις τα 78.000 αυτοκίνητα. 
Όµως, ο Φέρι Πόρσε είχε διαφορετική άποψη όταν το 1963 παρουσίασε τη θρυλική Porche 911 (αρχική ονομασία ήταν το 901, ωστόσο το 0 στη μέση ήταν κατοχυρωμένο από την Peugeot). Όπως και τα µοντέλα 914, 924 και 928, Boxter και Cayenne -το πρώτο πολυτελές SUV της εταιρίας, το οποίο θεωρήθηκε από μεγάλη μερίδα του κοινού ως μίασμα καθώς δεν ταίριαζε στην ιστορία και στη φιλοσοφία- που ακολούθησαν, έτσι και η 911 αποθεώθηκε από τον Τύπο και το κοινό για τα καινοτοµικά της χαρακτηριστικά, ενώ αναδείχθηκε σε ένα διαχρονικό αυτοκίνητο το οποίο εξακολουθεί να παράγεται µέχρι τις µέρες µας, σχεδόν μισό αιώνα από την εµφάνισή του.


Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Διχάζουν οι οθόνες προειδοποίησης τσουνάμι στην Κω


Διχάζουν οι οθόνες που τοποθετήθηκαν στην Κω και οι οποίες προειδοποιούν για ενδεχόμενο τσουνάμι.
Οι εν λόγω πινακίδες, που  εντάσσονται στο πλαίσιο πιλοτικού ερευνητικού προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκάλεσαν τις έντονες αντιδράσεις των τοπικών φορέων, που διατείνονται ότι η ύπαρξή τους ενδέχεται να πλήξει την τουριστική βιομηχανία του νησιού, καθότι δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις στους τουρίστες και τους επισκέπτες του νησιού.
Η Κως επελέγη για το πρόγραμμα, μαζί με άλλες δύο ευρωπαϊκές πόλεις, λόγω του κύματος ύψους 1,5 μέτρου που προκλήθηκε από τον σεισμό του 2017 (σ.σ. ένα τέτοιο κύμα σκότωσε πέρυσι εκατοντάδες ανθρώπους στην Ινδονησία). Οι σεισμολόγοι διατείνονται ότι δεν πρέπει να αποκλείεται η εμφάνιση τσουνάμι στον ελλαδικό χώρο μετά από σεισμική δραστηριότητα, με πιο ευάλωτα τα αμέτρητα νησιά μας, πόσω μάλλον σε ένα νησί που είναι «επίπεδο».
Μολονότι η τοποθέτηση οθονών είναι, όπως ισχυρίζονται οι σεισμολόγοι, προς την σωστή κατεύθυνση, ωστόσο έγινε με λάθος τρόπο και, φυσικά, σε λάθος χρόνο (εν μέσω καλοκαιριού;). 
Η αλλαγή αυτή, που νομοτελειακά θα προκαλούσε αντιδράσεις, έγινε άναρχα και σίγουρα δεν ενσωμάτωσε τις βασικές αρχές που διέπουν το change management (διαχείριση αλλαγής). 
Χωρίς καμία ενημέρωση, χωρίς καμία προσπάθεια ώστε να κοινοποιηθούν τα οφέλη από την ύπαρξή τους και να εξασφαλισθεί η συγκατάθεση, τόσο στους κατοίκους όσο και τους επαγγελματίες του νησιού που δραστηριοποιούνται στον χώρο του τουρισμού, η αλλαγή αυτή ήταν φυσικό να ενοχλήσει, ίσως και να πανικοβάλει ορισμένους, ντόπιους και μη, που απαιτούν το ''ξήλωμά'' τους

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Volkswagen. Παρασκευάζει λουκάνικα από το 1973...


Το 1973, ένα χρόνο πριν το πρώτο Golf βγει από την αλυσίδα παραγωγής, το εργοστάσιο της Volkswagen στη Γερμανία παρασκεύασε για πρώτη φορά... λουκάνικα, αλλά και κέτσαπ (κάθε χρόνο διαθέτει στην αγορά 400.000 επώνυμες φιάλες κέτσαπ).
Τα παράπλευρα αυτά προϊόντα διατίθενται στις καφετέριες της αυτοκινητοβιομηχανίας (το εργοστάσιο στο Βόλσμπουργκ, λόγω της απόμερης τοποθεσίας του, προσφέρει διατροφή στο προσωπικό του από το 1938), σε τοπικά σούπερ μάρκετ, με την ετικέτα να αναγράφει “Original Volkswagen parts” (αυθεντικά εξαρτήματα Volkswagen), αλλά και προσφέρονται ως δώρο (πέντε συνολικά συσκευασίες) σε όσους αγοράσουν αυτοκίνητο Volkswagen από την αντιπροσωπεία.
Μάλιστα οι πωλήσεις λουκάνικων, των οποίων η συνταγή εξακολουθεί να  παραμένει μυστική, έφθασαν πέρυσι τα 6,8 εκατ. (η ημερήσια παραγωγή φθάνει τα 18.000 τεμάχια, τα οποία σερβίρονται στα εργοστάσιά της στη Γερμανία) - εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους ως «το πιο δημοφιλές προϊόν της εταιρείας χωρίς ρόδες»…

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Μασέζ γίνεται εκατομμυριούχος μαλάσσοντας την Google...


Tο 1999 μία άνεργη και πρόσφατα διαζευγμένη γυναίκα που ζούσε με την αδερφή της, η Bonnie Brown, βρήκε δουλειά σε μία start-up στο χώρο της τεχνολογίας, την Google, κάνοντας μασάζ στους 40 υπαλλήλους της. Η αμοιβή της ήταν 450 δολάρια την εβδομάδα συν… ένα πακέτο μετοχών (αμελητέας αξίας, εκείνη την εποχή).
Χωρίς να το γνωρίζει, η τύχη μόλις της είχε χτυπήσει την πόρτα…
Μέσα σε πέντε μόλις χρόνια, όταν παραιτήθηκε από την Google, η Brown ήταν  ήδη εκατομμυριούχος (μαζί της και άλλοι 1.000 υπάλληλοι της Google, που πληρωνόντουσαν με πακέτα μετοχών), με την αξία των μετοχών της να έχει διπλασιαστεί (στα 170, από 85 που ήταν η τιμή εκκίνησης).
Για καλή της τύχη, δεν άκουσε όλους αυτούς που την παρότρυναν τότε να ρευστοποιήσει τις μετοχές. Σήμερα, η αξία κάθε μετοχής φθάνει τα 600 δολάρια… Η δε Brown είναι πολυεκατομμυριούχος, ζει σε έπαυλη, έχει τη δική της μασέζ, έχει επιδοθεί σε φιλανθρωπίες, ενώ έχει γράψει και ένα βιβλίο με τίτλο: «Πώς πλούτισα μαλάσσοντας την Google»...

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Δύο ίδια ξενοδοχεία, δύο διαφορετικές εμπειρίες...


Και τα δύο ήταν πολύ καλά ξενοδοχεία. Και τα δύο «αστεράτα» ξενοδοχεία. Και τα δύο με εξαιρετικά κτίρια, δομές, χώρους, δωμάτια, εξοπλισμό. Με μία βασική διαφορά, την οποία θα αντιληφθούμε διαβάζοντας τα δύο περιστατικά που βίωσε ένας καλός φίλος και συνάδελφος, ο customer service expert Δημήτρης Σεραφειμίδης.

Εμπειρία 1η
Εκτός Αθηνών, σε πολύ γνωστό ξενοδοχείο, το καλύτερο του τόπου.
Έφτασα βράδυ, είπα να φάω στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Το φαγητό ανάλατο, απίπερο, άνοστο…
Μία από τα ίδια και η εξυπηρέτηση. Ξέρετε, στυλ «το κάνω με το ζόρι, αλλά πιστεύω ότι μπορώ να το κρύψω». Σερβιτόρος 40άρης, με στυλ και επικοινωνία δεκαετίας ’70. Τώρα, έλεγα, θα πεταχτεί και ο Κωνσταντάρας…
Την άλλη μέρα κατεβαίνω για πρωινό. Στην υποδοχή με υποδέχεται μια κοπέλα όχι πάνω από 27-28 ετών, τύπου «ωραία-μοιραία». Καθιστή! Με καλημερίζει και με ρωτά τον αριθμό του δωματίου. Καθιστή! Με ευχαριστεί. Καθιστή!
Οι σερβιτόροι είναι τρεις. Ο ένας μου λέει μια τυπική «καλημέρα». Οι άλλοι δύο, ούτε να με κοιτάξουν, ούτε να μου χαμογελάσουν…
Μια κυρία ρωτά κάτι. Ο σερβιτόρος σηκώνει μεγαλόπρεπα το χέρι με προτεταμένο το δείκτη και της δείχνει που είναι. Δεν μπορούσε να κάνει 3-4 μέτρα (τόσο μακριά ήταν…) και να την συνοδεύσει.
Έτερος σερβιτόρος στοιβάζει τα καθαρά φλυτζάνια του καφέ, πιάνοντας αρκετά από το χείλος, από εκεί δηλαδή που θα ακουμπήσω τα χείλη μου…
Δύο κοπέλες από την κουζίνα που τροφοδοτούν τον μπουφέ, χαμογελαστές και καλημερίζουν… Για κοίτα! (Μήπως να αλλάξουν πόστα με τους σερβιτόρους;)
Φεύγω. Η ωραία-μοιραία με αποχαιρετά. Καθιστή (όπως πάντα). Και συνεχίζει την κουβέντα της με μια συνάδελφό της.
Το απόγευμα γυρνάω πτώμα κατά τις 7 και ορέγομαι μια βουτιά στην πισίνα, που είναι σε εξαιρετική θέση και με μοναδική θέα. Αμ δε. Με ενημερώνουν από τη reception ότι κλείνει στις 6 γιατί φεύγει ο ναυαγοσώστης…!
Κατά τα άλλα: το δωμάτιο εξαιρετικό, το μπάνιο επίσης, όλα λειτουργικά, η θέα πανέμορφη, μου επέτρεψαν να κάνω και late check-out.

Εμπειρία 2η
Εκτός Αθηνών, σε πολύ γνωστό ξενοδοχείο, από τα καλύτερα του τόπου.
Στο πρωινό έχω ξεχάσει κάτι που θέλω. Ο σερβιτόρος που παρατηρεί τους πάντες και τα πάντα «το έχει πιάσει στον αέρα» και δεν με αφήνει καν να σηκωθώ. Με ρωτάει τι θέλω και μου το φέρνει.
Αργότερα, μια φίλη από την παρέα βλέπει ότι της τελειώνουν τα τσιγάρα και σιχτιρίζει γιατί βαριέται να οδηγήσει τα 6-7 χλμ για να τα προμηθευτεί. Μετά από 30’, ένας υπάλληλος έρχεται με δύο πακέτα από τα τσιγάρα της. Είχε τσεκάρει τη μάρκα που κάπνιζε και πήρε την πρωτοβουλία να πάει και να τα αγοράσει!
Στην πισίνα είμαστε μόνοι μας, όταν ένας φίλος λέει «δεν μπορούν να βγάλουν τα ντούπου-ντούπου και να βάλουν κανένα Χατζηδάκη;». Το άκουσε –προφανώς– ο barman, μέσα σε 5’ είχε γίνει!
Αργά το απόγευμα φεύγουμε από την πισίνα και μένει μόνη της η σύζυγός μου. Την παίρνει ο ύπνος στην ξαπλώστρα. Όταν ξυπνά, έχει μια πετσέτα πάνω της. Την είχε σκεπάσει ένας υπάλληλος για να μην κρυώσει, επειδή είχε πέσει αρκετά η θερμοκρασία!

Δύο ίδια ξενοδοχεία, δύο όμως διαφορετικές εμπειρίες. Τη διαφορά, κύριοι, την κάνουν οι άνθρωποι και βασικά αυτό που ονομάζουμε «εξυπηρέτηση του πελάτη». Στην πρώτη περίπτωση, κάτι κουρασμένα παλικάρια που δεν μπορούν να διαχωρίσουν το «εξυπηρετώ» από το «υπηρετώ». Στη δεύτερη περίπτωση, το προσωπικό ασπάζεται τη φιλοσοφία ότι «ο πελάτης είναι πάνω από όλα, είναι βασιλιάς» και γνωρίζει πολύ καλά πώς μπορεί να δημιουργήσει τις βάσεις για μία αλησμόνητη εμπειρία.

Πηγή: δείτε το αυθεντικό άρθρο εδώ



Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Σαπουνόπερα. Πώς προέκυψε ο όρος


Τέλη δεκαετίας του ’20: Σε αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό μεταδίδεται η σειρά Painted Dreams, μια καθημερινή σειρά κοινωνικού περιεχομένου. Μόλις έχει γεννηθεί ένας όρος, που κρατάει μέχρι τις μέρες μας: η σαπουνόπερα (soap operas – σύντμηση των όρων soap και opera, ειρωνικός όρος που χρησιμοποίησαν οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, λόγω του μελοδραματικού χαρακτήρα των σήριαλ).
Τα χρόνια εκείνα το ραδιόφωνο, ελλείψει τηλεόρασης, που θα έκανε την εμφάνισή της τη δεκαετία του ’50 (οπότε και οι σαπουνόπερες θα άλλαζαν «γήπεδο»), ήταν το πιο δημοφιλές μέσο ψυχαγωγίας για τα αμερικάνικα και όχι μόνο, νοικοκυριά.
Τότε οι αμερικάνικοι ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν καθημερινά, τις πρωινές ώρες κυρίως, αισθηματικά σήριαλ. Το φανατικό κοινό των σήριαλ αυτών ήταν οι νοικοκυρές, που εκείνη την ώρα ήταν σπίτι επιφορτιζόμενες με τις δουλειές του νοικοκυριού.
Αυτό το γνώριζαν αρκετά καλά τόσο οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, που αναζητούσαν τρόπους ώστε να αυξήσουν τα κέρδη τους, όσο και οι εταιρείες απορρυπαντικών και σαπουνιών, με κύριους εκφραστές την Colgate-Palmolive και την Procter & Gamble, οι οποίες, αναζητώντας τρόπους για να περάσουν το μήνυμά τους σε ένα απόλυτα στοχευμένο κοινό, έσπευσαν στα διαλείμματα των σειρών αυτών να διαφημίσουν τα προϊόντα τους.
Σύντομα, οι εν λόγω εταιρείες είδαν τις πωλήσεις τους να απογειώνονται, οπότε έγιναν και οι κύριοι χορηγοί όλων των ραδιοφωνικών σειρών.

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Σαλάντι. Ποια η τύχη του πρώτου ξενοδοχείου για γυμνιστές στην Ελλάδα


Είναι κοινώς αποδεκτό ότι συχνά η συμπεριφορά των ντόπιων απέναντι στους τουρίστες μπορεί να μην διέπεται από τους στοιχειώδεις κανόνες φιλοξενίας. Συχνά η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για να δεχθεί κάτι που είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
Χαρακτηριστική περίπτωση αποτέλεσε το «Σαλάντι», το οποίο, εν έτει 1980, υπήρξε το πρώτο ξενοδοχείο για γυμνιστές στην Ελλάδα. Κτισμένο κατά την εποχή της επταετίας σε μία απομονωμένη και πανέμορφη παραλία της Αργολίδας, φιλοδοξούσε να προσελκύσει τουρισμό από όλη την Ευρώπη. Όπως και έγινε, για λίγο όμως, καθώς ο ιδιοκτήτης είχε υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο…
Το «Σαλάντι» απευθυνόταν αποκλειστικά στους πολυάριθμους ανά την Ευρώπη λάτρεις του γυμνισμού. Το ξενοδοχείο ήταν περιφραγμένο ώστε να αποκλειστεί κάθε επαφή ανάμεσα στους γυμνιστές και στους κατοίκους του γειτονικού χωριού των Διδύμων, που απείχε πέντε χιλιόμετρα, αλλά και για να αποτραπεί η προσέλκυση ηδονοβλεψιών (οι οποίοι… νοίκιαζαν πούλμαν από την Αθήνα).
Το ξενοδοχείο ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του καθώς προσέφερε τηλεόραση και ψυγείο σε κάθε δωμάτιο, ενώ διέθετε εστιατόριο και πισίνα. Ηταν "φιλικό" προς τα ΑΜΕΑ, ενώ επέτρεπε και τη φιλοξενία ζώων. Είχε επίσης conference room, αίθουσα συνεδριάσεων animation μπαρ, pool bar, ακόμα και κομμωτήριο. Ηταν, μάλιστα, ''πλούσιο'' και σε αθλητικές δραστηριότητες, όπως βόλεϊ, τένις και mini golf.
Ωστόσο, οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και ιδιαίτερα της εκκλησίας που πρωτοστατεί, και η οποία κάνει λόγο για σοδομίτες, σατανάδες και διαβόλους, είναι έντονες. Κινητοποιούνται, μάλιστα, και πολιτικοί για να συνδράμουν στο θεάρεστο έργο, ενώ το ζήτημα απασχολεί έντονα και τον Τύπο της εποχής. Εν τέλει, οι κάτοικοι του χωριού εξεγείρονται και καταφθάνουν με καΐκια στην παραλία όπου βρίσκονταν οι γυμνιστές, τους οποίους, με πέτρες και μαγκούρες, θα διώξουν κακήν κακώς.
Ως εκ τούτου, οι τουρίστες έφυγαν και το ξενοδοχείο έκλεισε το ίδιο κιόλας καλοκαίρι – η «ζημιά» μάλιστα συμπαράσυρε και άλλα τρία ξενοδοχεία της ευρύτερης περιοχής, που σύντομα θα έκλειναν. Τα επόμενα χρόνια το ξενοδοχείο θα λειτουργήσει υπό άλλη διεύθυνση ως «κανονικό» ξενοδοχείο χωρίς όμως να καταφέρει να ορθοποδήσει ποτέ. Σήμερα, το ξενοδοχείο «Σαλάντι» παραμένει λεηλατημένο και κλειστό.
Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί ότι ένα μόλις χρόνο μετά οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού των Διδύμων εμφανίστηκαν μετανιωμένοι για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν τότε, αλλά και για την απώλεια 160 θέσεων εργασίας. "Βάλαμε τα δάκτυλα και βγάλαμε μόνοι μας τα μάτια μας", έλεγαν. 
Ηταν όμως πια αργά. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα…

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Atomik. Η βότκα του Τσερνομπίλ...


Μια νέα βότκα παρουσιάστηκε πριν λίγες ημέρες, η οποία προσπαθεί να εξαργυρώσει την αυξημένη δημοτικότητα που απολαμβάνει τον τελευταίο καιρό το Τσερνομπίλ, ένεκα και της γνωστής τηλεοπτικής σειράς.
Πρόκειται για τη βότκα Atomik, η οποία παρασκευάζεται με σιτηρά και νερό, προερχόμενο από ένα βαθύ πηγάδι, από τη ζώνη αποκλεισμού του Τσερνομπίλ, όντας το πρώτο καταναλωτικό προϊόν που έλκει την καταγωγή του από την εγκαταλελειμμένη περιοχή γύρω από τον μοιραίο πυρηνικό σταθμό.
Η ομάδα επιστημόνων που ανέλαβε την παραγωγή της, ξεκίνησε πριν τρία χρόνια τις καλλιέργειες σε ένα αγρόκτημα που βρίσκεται εντός της ζώνης αυτής. Στόχος της είναι να διαθέσει τα κέρδη από την πώληση της βότκας σε κοινότητες της Ουκρανίας που εξακολουθούν να υφίστανται τις οικονομικές επιπτώσεις της καταστροφής.
Οι δημιουργοί της διατείνονται ότι η Atomik, που έχει φρουτώδη υφή, δεν είναι περισσότερο ραδιενεργή από οποιαδήποτε άλλη βότκα, καθότι, μολονότι η σίκαλη είχε ελαφρώς επιμολυνθεί, κατά τη φάση της απόσταξης κάθε ραδιενεργό στοιχείο εκπαραθυρώνεται.
Αν το εγχείρημα αυτό στεφθεί με επιτυχία, αναμένεται στο μέλλον να βγουν στην αγορά και άλλα προϊόντα από την επίμαχη περιοχή, που θα είναι απόλυτα καθαρά από τη ραδιενέργεια.