Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Japan Airlines. Ταξιδεύοντας μακριά από ενοχλητικά μωρά...


Οι υπηρεσίες συνήθως καταναλώνονται μαζικά. Η ταυτόχρονη παρουσία άλλων πελατών μπορεί να επηρεάσει, θετικά ή αρνητικά, την εμπειρία ενός πελάτη. Αυτό είναι κάτι που προσπαθεί να διαχειριστεί η Japan Airlines, όσον αφορά τουλάχιστον το σκέλος της δυσάρεστης εμπειρίας, η οποία καθιέρωσε ένα εργαλείο για την ''έξυπνη'' επιλογή θέσεων.
Τι ακριβώς έκανε; Πρόσθεσε ένα εργαλείο στο διαδικτυακό της σύστημα κράτησης εισιτηρίων που θα απεικονίζει σε ποιες θέσεις τους αεροπλάνου κάθονται μικρά παιδιά.   
Η λειτουργία του είναι πολύ απλή: στο διάγραμμα θέσεων του συστήματος κρατήσεων θα εμφανίζεται αυτόματα ένα εικονίδιο παιδιού, το οποίο θα ενημερώνει τους επιβάτες πού έχει γίνει κράτηση για παιδί ηλικίας από οκτώ ημερών έως δύο ετών. Σύμφωνα με την εταιρεία, με αυτό τον τρόπο οι επιβάτες θα γνωρίζουν πού θα κάθεται ένα παιδί, το οποίο, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να μην είναι ο καλύτερος συνταξιδιώτης.
Σπεύδει, ωστόσο, να παραδεχθεί ότι αυτό το εργαλείο έχει τρωτά σημεία, καθώς μπορεί το εικονίδιο να μην εμφανιστεί, αν έχει γίνει κράτηση εισιτηρίων μέσω τρίτου ή αν η κράτηση με παιδί γίνει μεταγενέστερα.
Η ενέργεια αυτή έχει διχάσει το κοινό και τους χρήστες του διαδικτύου. Αρκετοί είναι αυτοί που την επικροτούν, καθώς το κλάμα ενός μωρού μπορεί να είναι άκρως ενοχλητικό σε μια πολύωρη πτήση. Αλλοι, πάλι, στηλιτεύουν αυτή την πρωτοβουλία, την οποία χαρακτηρίζουν ρατσιστική, επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να επιλυθεί με τη χρήση ακουστικών ακύρωσης θορύβου.
Πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται μία εφαρμογή που σχετίζεται με την επιλογή "ευνοϊκής" θέσης. Πριν λίγα χρόνια, η KLM ανακοίνωσε την υπηρεσία Meet and Seat, σύμφωνα με την οποία κάθε επιβάτης θα μπορεί να επιλέξει τον συνεπιβάτη που θα κάτσει δίπλα του, απλώς βλέποντας -μέσω των κοινωνικών δικτύων- τα προφίλ, τα ενδιαφέροντα και τα πρόσωπα των άλλων επιβατών, που έχουν αποδεχθεί να συμμετέχουν στη νέα υπηρεσία. Σύμφωνα με την εταιρεία, η δυνατότητα επιλογής της θέσης –μέσω της αλληλεπίδρασης (και ό,τι ήθελε προκύψει) των συνεπιβατών- θα καθιστούσε το ταξίδι πιο ευχάριστο και πιο διασκεδαστικό.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Προορισμοί σε απόγνωση. H Μαγιόρκα ''πνίγεται'' στους party tourists


Η Μαγιόρκα είναι το μεγαλύτερο νησί των Βαλεαρίδων, μιας αυτόνομης κοινότητας της Ισπανίας. Έχει μέγεθος 3.624,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 868.000 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2017, με την πυκνότητα πληθυσμού να είναι 239,5 άτομα/km², περίπου διπλάσια της Ελλάδας.
Η Μαγιόρκα είναι επίσης το μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί του συμπλέγματος και το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο νησί στην Ισπανία, μετά την Τενερίφη. Οι Βαλεαρίδες Νήσοι είναι γνωστές και για το πρώτο πακέτο «All Inclusive», το οποίο εμφανίστηκε το 1950 από τη γαλλική εταιρεία Club Med.
Το πρόβλημα στο πιο δημοφιλές νησιωτικό τουριστικό θέρετρο στην Ευρώπη δεν είναι άλλο από τον υπερτουρισμό. Στη Μαγιόρκα των 450.000 κλινών (εκ των οποίων οι 100.000 είναι παράνομες) το 2018, οπότε σημειώθηκε για μία ακόμα φορά ρεκόρ, καταγράφηκαν αφίξεις περίπου 12 εκατ τουριστών (από 6 εκατ. το 2008). Υπολογίστηκε ότι την καλοκαιρινή σεζόν προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο 1.094 αεροπλάνα ενώ υπήρχαν μέρες που κατέφθαναν 17.000 επιβάτες κρουαζιερόπλοιων.
O κύριος όγκος των τουριστών, περίπου το 40%, είναι Γερμανοί, νεαροί συνήθως σε ηλικία, που έρχονται για να διασκεδάσουν χωρίς όρια (μια από τις πιο δημοφιλείς δράσεις τους είναι το balcooning, να πηδούν δηλαδή από το ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου σε άλλο). Η μέση πληρότητα των ξενοδοχειακών κλινών ήταν στο 80% ενώ σύμφωνα με πληροφορίες των λιμενικών αρχών οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων έφθασαν τα 1.500.000.
Οι πρώτες και κύριες επιπτώσεις, που οδήγησαν σε μια σειρά από διαδηλώσεις των ντόπιων, οι οποίοι κήρυξαν το «καλοκαίρι δράσης» με διαμαρτυρίες κατά τουριστών στο αεροδρόμιο αλλά και σε ξενοδοχεία, αφορούσαν την «κόλαση» που βιώνουν καθημερινά, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες (με τον πιο κεντρικό δρόμο να είναι αδιάβατο), την επιβάρυνση του περιβάλλοντος (με κύρια χαρακτηριστικά τις ελλείψεις σε νερό και τους ατελείωτους όγκους των σκουπιδιών) και την κερδοσκοπία στην αγορά των ακινήτων.
Τα κυβερνητικά ιδρύματα της Μαγιόρκα χρησιμοποίησαν διάφορες στρατηγικές για να αμβλύνουν το πρόβλημα. Μια από τις κύριες δράσεις  ήταν η καμπάνια «Better in Winter» με στόχο την «μετατόπιση» μέρους της κίνησης σε περιόδους με χαμηλή ζήτηση. Ένα ακόμη μέτρο περιορισμού ήταν η απαγόρευση της στάθμευσης σε περιοχές με υπερβολική συμφόρηση.
Την ίδια στιγμή, στο Palma Beach, σε μια έκταση 1,5 χιλιομέτρου, απαγορεύτηκε μεταξύ άλλων η κατανάλωση αλκοόλ στο δρόμο, σε μια προσπάθεια να επιστρέψει η πόλη στους κατοίκους τους αλλά και στους «νηφάλιους» τουρίστες.
Οσον αφορά την κερδοσκοπία στα ακίνητα, η πρόσφατη νομοθεσία της 31ης Ιουλίου 2017 έγινε πιο αυστηρή και με περισσότερες κυρώσεις στην αγορά και πώληση στέγης – εγκαινιάστηκε το bed brake, περιορισμός στην αύξηση των κλινών, καθώς και καταβολή προστίμου που φθάνει τις 40.000 ευρώ για όσους έχουν «μαύρα» δωμάτια. Επιπλέον η ισχύουσα νομοθεσία «τιμωρεί» τις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης όπως η Airbnb, καθώς απαγορεύει σε διαμερίσματα που βρίσκονται σε πολυκατοικίες να χρησιμοποιηθούν για βραχυχρόνιες μισθώσεις.
Ένα ακόμη μέτρο που υλοποιήθηκε, το 2016, και το οποίο βέβαια δεν χαροποίησε τους ξενοδόχους, ήταν η αύξηση του οικολογικού φόρου μέχρι και τα 4€ ημερησίως (ο φόρος ποικίλει ανάλογα με την εποχή και τα χρήματα προορίζονται για τη συντήρηση των ιστορικών μνημείων) – μάλιστα, την πρώτη χρονιά εισέρρευσαν στα δημόσια ταμεία 123 εκατ. ευρώ. Εξετάζεται δε και η προοπτική να περιοριστεί η δράση των party boats, που διοργανώνουν ημερήσιες εκδρομές υποσχόμενα απεριόριστη κατανάλωση αλκοόλ.

Πηγή: Επιμελημένο άρθρο-εργασία για το μάθημα του Τουριστικού Μάρκετινγκ του Αποστολόπουλου Δημήτρη, φοιτητή της Le Monde 

Την επόμενη Κυριακή: Η Maya Bay, η παραλία του Ντι Κάπριο, σε κίνδυνο





Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

6 λόγοι που ''γονάτισαν'' την Thomas Cook


Η τέλεια καταιγίδα. Αυτό ακριβώς βίωσε η Thomas Cook, καθώς μια σειρά από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες την εκτροχίασαν, με αποτέλεσμα να ρίξει τίτλους τέλους μετά από 178 χρόνια.
Μπορεί τα παχυλά μπόνους των υψηλόβαθμων στελεχών που έλαβαν τα τελευταία χρόνια, τα οποία έφθασαν τα 23 εκατ. ευρώ, αλλά και η σχετικά πρόσφατη κερδοφορία που επέδειξε η εταιρεία, με τα κέρδη ωστόσο να διοχετεύονται για την αποπληρωμή μέρους των τεράστιων χρεών, να δημιούργησαν την εικόνα μιας υγιούς εταιρείας, η αλήθεια όμως είναι ότι η Thomas Cook ψυχορραγούσε, σε σημείο που η μετοχή της εταιρείας να χαρακτηριστεί «ευτελής».
Ας δούμε, όμως, τους 6 λόγους για τους οποίους ο πιο ιστορικός όμιλος στο χώρο του τουρισμού αποτελεί πια ιστορία:
Ø Αστοχες επιχειρηματικές συμφωνίες. Το 2007 συγχωνεύτηκε με μια ζημιογόνο εταιρεία, την My Travel, η οποία είχε καταγράψει κέρδη μόνο μία φορά τα προηγούμενα έξι χρόνια, ενώ τα επόμενα χρόνια προχώρησε σε εξαγορές online εταιρειών, σε μια προσπάθεια να διευρύνει το ψηφιακό της αποτύπωμα, οι οποίες ωστόσο δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και απλώς διόγκωσαν τα χρέη της, που έφθασαν τα 2 δις. ευρώ.
Ø  Αδυναμία προσαρμογής στα κελεύσματα των καιρών. Όπως και τα περισσότερα ταξιδιωτικά γραφεία, έτσι και ο Thomas Cook επέδειξε αργά αντανακλαστικά, με αποτέλεσμα να αργήσει να προσαρμοστεί στην ψηφιακή εποχή. Τα στελέχη της επέμειναν για χρόνια ότι οι πελάτες αναζητούν την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο με τον πράκτορα, προκειμένου να κλείσουν τα ταξίδια τους. Ως εκ τούτου, ακόμα και όταν μείωσαν τον αριθμό των πρακτορείων, τα εναπομείναντα ήταν πάλι αρκετά.

Ø  Έντονος ανταγωνισμός από OTAs, low-cost εταιρείες και Airbnb. Η εταιρεία άρχισε να χάνει μερίδια αγοράς από την Booking και τα άλλα διαδικτυακά γραφεία (ένεκα της αλλαγής των συνηθειών των χρηστών, που στράφηκαν στις online κρατήσεις – μόλις ένας στους επτά ταξιδιώτες απευθύνεται πλέον σε ταξιδιωτικό πρακτορείο), τις αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους (βλ. Ryanair) και φυσικά από την φρενήρη ανάπτυξη της Airbnb, που εισήγαγε νέα ήθη στην αγορά της φιλοξενίας.
Ø  Ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης. Το 2010, η Αραβική Άνοιξη έπληξε τόσο την Thomas Cook όσο και τους ανταγωνιστές της, καθώς πολλοί άλλοτε δημοφιλείς προορισμοί στους οποίους η Thomas Cook είχε έντονη παρουσία, όπως η Τουρκία, η Τυνησία και η Αίγυπτος, πλέον δεν ήταν ασφαλείς και έγιναν απαγορευτικοί για το κοινό. Έξι χρόνια αργότερα, το 2016, η εταιρεία δέχτηκε ένα ακόμη πλήγμα από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία.
Ø Brexit. Αναμφίβολα, ο Thomas Cook συνιστά την πρώτη βαριά απώλεια της βρετανικής οικονομίας που πιστώνεται στο Brexit. Η αβεβαιότητα και ο φόβος για τις επιπτώσεις ενός άτακτου Brexit κυρίευσε τους Βρετανούς, που ανέβαλαν τα ταξίδια τους. Την ίδια στιγμή, η ισοτιμία στερλίνας κατρακυλούσε έναντι του ευρώ (η εταιρεία πλήρωνε τα ξενοδοχεία σε ευρώ) και του δολαρίου (τα καύσιμα πληρώνονταν σε δολάρια).
Ø Κλιματική αλλαγή. Οι υψηλές θερμοκρασίες και το κύμα παρατεταμένου καύσωνα, που βίωσε η Βρετανία αλλά και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, το καλοκαίρι του 2018, έπληξε ανεπανόρθωτα τις κρατήσεις τελευταίας στιγμής για δραπετεύσεις το Σ/Κ. Πολλοί, πάλι, έμειναν στην Βρετανία ή στις χώρες τους για να απολαύσουν τη ζέστη, αντί να πάνε σε έναν ηλιόλουστο προορισμό.

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Ταξιδιωτικό γραφείο αναζητά Instagrammer για δωρεάν 9ημερες διακοπές στην Ελλάδα


Σας αρέσει να ταξιδεύετε στην Ελλάδα, να τραβάτε φωτογραφίες και να τις ανεβάζετε στο Instagram; Αν λοιπόν έχετε πάθος για τα ταξίδια και τη φωτογραφία και είστε λάτρης της περιπέτειας, τότε τι θα λέγατε για έναν πολυτελή γύρο της χώρας σε 9 μέρες, με όλα τα έξοδα πληρωμένα και 560 ευρώ για τον κόπο σας;
Η ευκαιρία είναι μοναδική και την προσφέρει ένα νεότευκτο γραφείο ταξιδίων, το οποίο άνοιξε τον Αύγουστο (η εταιρεία ιδρύθηκε το 2015 και μέχρι πρότινος ειδικευόταν στα πολυτελή ταξίδια στην Κροατία), και επιθυμεί να «διανθίσει» το λογαριασμό του στο Instagram με «δυνατές» φωτογραφίες. Είναι το «Unforgettable Greece», το οποίο, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, ειδικεύεται σε κρουαζιέρες και περιηγήσεις ανά την Ελλάδα, με έμφαση στις αυθεντικές και μοναδικές εμπειρίες.
Ο νικητής του διαγωνισμού και ένας συνοδός του, θα κερδίσουν, για το 2020, ένα ταξίδι 9 ημερών που περιλαμβάνει επισκέψεις σε Αθήνα, Μύκονο, Σαντορίνη και Κρήτη. Το γραφείο εξασφαλίζει διαμονή σε πολυτελή ξενοδοχεία και ατομικές δραστηριότητες όπως βόλτα στην Ακρόπολη, ηλιοβασίλεμα σε ιστιοπλοϊκό στην Σαντορίνη, τουρ στις παραλίες της Μυκόνου με τζιπ και ιδιαίτερα μαθήματα μαγειρικής στην Κρήτη.
Εκτός από τα παραπάνω, ο νικητής θα αποκτήσει και ένα κινητό Samsung S10 για να τραβήξει τις φωτογραφίες που θα σαρώσουν το Instagram.

Πηγή: προσαρμογή σε άρθρο του huffpost

Πώς ο πρώτος υπάλληλος της Nike πούλησε τα παπούτσια της εταιρείας


Απρίλιος, 1964. O Phil Knight, ο (μετέπειτα) συνιδρυτής της Nike, έχει μόλις παραλάβει τα πρώτα παπούτσια που περίμενε από την Ιαπωνία. Θα αφήσει την δουλειά του στα λογιστικά, θα πάρει το Plymouth Valiant που οδηγούσε και θα ξεκινήσει τις πωλήσεις, κυριολεκτικά από το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του.
«Η στρατηγική πωλήσεων μου ήταν απλή και σκέφτηκα πως ήταν λαμπρή. Οδήγησα στα βορειοδυτικά [των ΗΠΑ], σε διάφορους αθλητικούς αγώνες. Μεταξύ αυτών, θα μιλούσα με προπονητές, δρομείς, οπαδούς και θα τους έδειχνα τα προϊόντα μου».
Η στρατηγική του είχε αποδώσει. Δεν θα περίμενε τους πελάτες να έρθουν σε αυτόν, αλλά θα πήγαινε ο ίδιος να τους βρει. Λίγο αργότερα, κάπου στο 1965, ο Knight θα προσλάβει τον πρώτο του υπάλληλο, τον Jeff Johnson. Και εκείνος ήταν αποδοτικότερος ακόμη και από τον ίδιο τον Knight, αφού κατάφερε να πουλήσει 3.250 ζευγάρια παπούτσια μέσα σε δέκα μόλις μήνες. Σύμφωνα με τον Knight, αυτό ήταν ένα «εντελώς αδύνατο» κατόρθωμα.
Η στρατηγική του ήταν παρόμοια με εκείνη του Knight, καθώς πήγαινε σε μέρη όπου υπήρχαν αθλητές και άλλοι υποψήφιοι πελάτες και τους παρουσίαζε το προϊόν. Εντούτοις, εκείνος κατάφερε να πάει ένα βήμα παραπέρα: να χτίσει σχέσεις με τους πελάτες. Κάθε φορά που πουλούσε ένα ζευγάρι παπούτσια, δημιουργούσε μια χειρόγραφη κάρτα για τον πελάτη στην οποία κατέγραφε όλες τις λεπτομέρειες: μέγεθος παπουτσιών, προτίμηση, αγαπημένη απόσταση κ.λπ.
Ο Johnson χρησιμοποίησε αυτή τη βάση δεδομένων για να διατηρήσει επαφή μαζί τους. Θα έστελνε κάρτες γενεθλίων, συμβουλές, γράμματα ενθάρρυνσης πριν από μεγάλους αγώνες και άλλα πολλά. Οι πελάτες, μάλιστα, θα απαντούσαν μιλώντας για την ζωή τους, τους τραυματισμούς, τα προβλήματά τους. Ο Johnson είχε εκατοντάδες τέτοιους φίλους, καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια πρωτόλεια mailing list, με αξιοσημείωτο ποσοστό ανταπόκρισης, που έφθανε το 95%.
Ακόμα και αν κάποιος από τους πελάτες του ήταν δυσαρεστημένος με τις απορροφητικές σόλες, που θεωρούσε ότι δεν ήταν καλές για μεγάλες διαδρομές, αυτός επιστράτευε τσαγκάρη, που κολλούσε μια νέα σόλα στα ήδη υπάρχοντα παπούτσια, τα οποία ταχυδρομούσε μετά από λίγες ημέρες στον αποστολέα.
Το 1967, ο Knight, με την ίδρυση της Blue Ribbon (μετέπειτα Nike), ανέθεσε στον Johnson ένα ακόμα πιο δύσκολο έργο: να ανοικοδομήσει ολόκληρο το δίκτυο από το μηδέν.
Τι έκανε ο Johnson; Αναμοχλεύοντας τις κάρτες του, εντόπισε ένα αστέρι των αγώνων δρόμου στην ανατολική ακτή, με τον οποίο είχε ανταλλάξει αρκετές επιστολές. Οδήγησε μέχρι το σπίτι του και, όντας απρόσκλητος, χτύπησε την πόρτα. Ευτυχώς για τον ίδιο, τον δέχθηκαν και δείπνησε με όλη την οικογένεια. Την επόμενη μέρα, πήγαν μαζί για τρέξιμο και ο αθλητής έδωσε στον Johnson μια λίστα με ονόματα: αναγνωρισμένους προπονητές, πιθανούς πελάτες, τοπικά κλαμπ κ.ά.
Και κάπως έτσι, η Nike έκανε τα πρώτα της βήματα, πουλώντας τα πρώτα της 50.000 ζευγάρια, από στόμα σε στόμα. Μια μικρή ομάδα πωλήσεων που συναναστρεφόταν με δρομείς, μετατρέποντάς τους, μέσα από την προσωπική επαφή και με τη βοήθεια του ταχυδρομείου, σε πελάτες και στη συνέχεια σε οπαδούς. Έναν προς έναν.
Όπως εξάλλου είχε πει κάποιος: «Οι νέες επιχειρήσεις πετυχαίνουν επειδή οι ιδρυτές τους τις κάνουν να επιτύχουν. Δεν μπορείς απλά να περιμένεις τους πελάτες να έρθουν σε σένα. Πρέπει εσύ να βγεις έξω και να τους βρεις»...

Πηγή: προσαρμογή σε εξαίρετο άρθρο του Χρήστου Κότσακα στο epixeiro

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019

Ξενοδοχείο στην Κω επιτρέπει στους πελάτες του (από τον Thomas Cook) να παραμείνουν χωρίς να (ξανα)πληρώσουν...


Showing our support to all in-house Thomas Cook guests, the management of Neptune Hotels informed them that none of them will be charged for their stay.
Read below letter for more information
#NeptuneHotelsResort #ThomasCook #support

Αυτό είναι το μήνυμα που ανήρτησε στον εταιρικό λογαριασμό στο Facebook το ξενοδοχείο Neptune την επομένη της κατάρρευσης του Thomas Cook, θέλοντας με αυτό τον τρόπο (χωρίς δηλαδή να τους χρεώσει για το υπόλοιπο της προγραμματισμένης διαμονής τους) να δείξει την αλληλεγγύη του στους επισκέπτες από το εν λόγω ταξιδιωτικό γραφείο, οι οποίοι αίφνης βρέθηκαν επί ξύλου κρεμάμενοι.
Όπως είπε και ένας από τους πολλούς χρήστες που φυσικά αποθέωσαν την εταιρεία: «Αυτές οι πράξεις κάνουν ένα ξενοδοχείο να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα». Όντως, το πολυβραβευμένο Neptune Hotel, που ίσως, κρίνοντας από τη βαθμολογία και το ύφος των κριτικών, είναι  το καλύτερο ξενοδοχείο στην Κω, επέδειξε, τις δύσκολες αυτές στιγμές, ευαισθησία, ενσυναίσθηση και ανθρωπιά, χαρακτηριστικά που είναι σπάνια ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μία μεγάλη επιχείρηση.
Στην επιστολή, το μάνατζμεντ του ξενοδοχείου, αφού εκφράζει τη λύπη του για το πρόσφατο γεγονός που συγκλόνισε τον τουριστικό κλάδο και το οποίο αναμφίβολα θα έχει επιπτώσεις στην εταιρική κερδοφορία, δηλώνει ότι θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και, ως επιβράβευση απέναντι σε όλους αυτούς του ανθρώπους που το επέλεξαν (αρκετοί εκ των οποίων είναι repeaters), θα καλύψει το ίδιο τα κόστη που θα προκύψουν από αυτό το ατυχές συμβάν.
Αξιέπαινη πρωτοβουλία, η οποία πέρα από τη θετική δημοσιότητα, θα ενδυναμώσει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις του ξενοδοχείου με τους repeaters του και όχι μόνο.

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

8 πράγματα που δεν γνωρίζαμε για τον Thomas Cook και την εταιρεία του...


Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός, αν και οι πιο μυημένοι στον τουριστικό κλάδο γνώριζαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο Thomas Cook, που δικαίως έγινε πρώτη είδηση, πέρασε στην ιστορία, ταρακουνώντας συθέμελα κυβερνήσεις, ασφαλιστικές εταιρείες, προσωπικό και συνεργάτες στον τουριστικό χώρο. Ας δούμε, ωστόσο, κάποιες άγνωστες πτυχές του ίδιου του Thomas Cook και της εταιρείας του:
Ø Στα μέσα του 19ου αιώνα ο Thomas Cook ήταν ένας περιοδεύων ευαγγελιστής, που είχε σαν στόχο τη διάδοση της Βίβλου, όταν αντιλήφθηκε ότι ένα σχετικά νέο μέσο μεταφοράς, το τρένο, θα άνοιγε νέους ορίζοντες και θα δημιουργούσε πληθώρα ευκαιριών. Ήταν ο πρώτος που διείδε, σε μια εποχή όπου τα ταξίδια ήταν προνόμιο των ολίγων, τον εκδημοκρατισμό των ταξιδιών, δημιουργώντας αργότερα το πρώτο τουριστικό γραφείο, χάρη στο οποίο θα μονοπωλήσει την αγορά για ένα τέταρτο του αιώνα.

Ø  Στις 5 Ιουλίου 1841, ο Cook, ο οποίος χαρακτήριζε τον εαυτό του «πρόθυμο και αφοσιωμένο υπηρέτη του ταξιδιωτικού κοινού», οργάνωσε την πρώτη εκδρομή με τρένο για λογαριασμό του Αντιαλκοολικού Συλλόγου. Τα 570 άτομα που ταξίδεψαν εκείνη την ημέρα, ένα νούμερο εξωφρενικά υψηλό, αποτέλεσαν το ερέθισμα για την οργάνωση τοπικών εκδρομών με το σιδηρόδρομο, με κόστος μόλις ένα σελίνι ανά άτομο (στην τιμή περιλαμβάνονταν η υποδοχή με μουσική πνευστών οργάνων, τσάι και σάντουιτς με ζαμπόν). Μία νέα βιομηχανία είχε μόλις γεννηθεί…
ØΩς ευφυής επιχειρηματίας, αντιλαμβάνεται ότι τώρα που οι εκδρομές είναι φθηνές όλο και περισσότεροι θα μάζευαν χρήματα για να ταξιδέψουν και όχι για να τα ξοδέψουν σε ποτά στα μπαρ – ο ίδιος δήλωνε φανατικός πολέμιος του αλκοόλ. Κλείνει, λοιπόν, συμφωνίες με τους υπεύθυνους του σιδηροδρόμου, προκειμένου να παίρνει προμήθεια για κάθε εισιτήριο που κοβόταν, ενώ διαφημίζει «πακέτα προσφορών», το αντίτιμο των οποίων κάλυπτε τη μεταφορά, τη διαμονή και τη διατροφή.
Ø Το 1851 οι δουλειές του ευαγγελιστή απογειώνονται, όταν οργανώνει ένα φθηνό «ταξιδιωτικό πακέτο» (μεταφορά, διαμονή και διατροφή με μόλις πέντε σελίνια - ο ίδιος ανέλαβε το ρόλο του συνοδού-ξεναγού) για τη Διεθνή Έκθεση του Λονδίνου, στο οποίο συμμετείχαν 165.000 άτομα. Τον ίδιο χρόνο οργανώνει «πακέτα» (με μεταφορά, διαμονή, διατροφή, ξεναγό και travelers check) αρχικά στη Γαλλία και αργότερα στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ø Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 αποφασίζει να διακόψει τη διοργάνωση προσωπικών εκδρομών και γίνεται πράκτορας, ιδρύοντας το πρώτο ταξιδιωτικό γραφείο, σε κεντρικό δρόμο, προκειμένου να πουλάει εισιτήρια για εκδρομές εντός και εκτός Βρετανίας. Το 1872 οργανώνει και συμμετέχει στο πρώτο ταξίδι για το γύρο του κόσμου σε 222 μέρες. Πεθαίνει το 1892, σε ηλικία 84 ετών, με την εταιρεία να περνάει αρχικά στον γιο και συνέταιρό του, John Mason Cook, και από το 1899 στα εγγόνια του – η παρουσία της οικογένειας Cook στην εταιρεία έληξε το 1928.
Ø Η επιχείρηση του Thomas Cook υπήρξε και ο επίσημος μεταφορέας των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, στην Αθήνα το 1896. Λόγω της μεγάλης προσέλευσης θεατών και της έλλειψης ξενοδοχειακών κλινών, επιστρατεύτηκαν αθηναϊκά σπίτια που μισθώθηκαν για την περίσταση. Τα σπίτια αυτά έφεραν ειδική πινακίδα που ανέγραφε «Cooks House».
Ø Στα τέλη του 19ου αιώνα, η εταιρεία Thomas Cook ήταν τόσο δημοφιλής, που οι ταξιδιώτες στη Μέση Ανατολή ήταν γνωστοί στους ντόπιους ως «cooki». Αυτό, βέβαια, δεν άρεσε στους αριστοκράτες της εποχής, οι οποίοι διαμαρτύρονταν υποστηρίζοντας ότι «οι προορισμοί σπάνιου ενδιαφέροντος θα πρέπει να αποκλειστούν από τους κοινούς θνητούς»…
Ø 23 Σεπτεμβρίου 2019. 178 χρόνια μετά την ίδρυσή της, η πλήρως καθετοποιημένη Thomas Cook, που κρατικοποιήθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιωτικοποιήθηκε το 1972, κηρύσσει πτώχευση, αδυνατώντας να βρει 250 εκατ. ευρώ για να καλύψει μέρος της «τρύπας», που έφθανε περίπου τα 2 δις. ευρώ. Η εταιρεία, που ήλεγχε 200 ξενοδοχεία, θέρετρα και είχε τη δική της αεροπορική εταιρεία, εξυπηρετώντας περισσότερους από 19 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως -εκ των οποίων τα 3 εκατ. στην Ελλάδα- σε 16 χώρες και απασχολώντας 21.000 εργαζόμενους, θα περάσει πια στη λήθη….

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Διαπρέποντας στην Airbnb (συνέντευξη στο Vice,com)


Ένας οδηγός για όσους χρησιμοποιούν την πλατφόρμα του Airbnb κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σταμούλη. Με τίτλο «Airbnb - Ο Απόλυτος Οδηγός για να Διαπρέψεις ως Οικοδεσπότης», ο καθηγητής μάρκετινγκ και συγγραφέας, Ιωάννης Πρωτοπαπαδάκης, επιχειρεί μέσα σε οκτώ κεφάλαια να παρουσιάσει χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές για τους οικοδεσπότες της διάσημης πλατφόρμας βραχυχρόνιων μισθώσεων. Αν και το Airbnb δέχεται έντονες κριτικές και αντιδράσεις παγκοσμίως, δεν έχει σταματήσει να προσελκύει ενδιαφερόμενους που πιστεύουν ότι θα εξασφαλίσουν εύκολο εισόδημα. Πόσο εύκολο είναι τελικά αυτό; Και τι κάνει έναν οικοδεσπότη να ξεχωρίσει, ώστε να έχει μία επιτυχημένη παρουσία στην πλατφόρμα; Ο κ. Πρωτοπαπαδάκης, με αφορμή το βιβλίο του, απαντά δίνοντας παράλληλα μερικά tips.
VICE: Ποια είναι η δική σας ενασχόληση με την Airbnb, κ. Πρωτοπαπαδάκη; 
Το μικρόβιο μού το κόλλησε άθελά του ένας συνάδελφός μου πριν δύο χρόνια, όταν λόγω της ιδιότητάς μου ως καθηγητής τουριστικού μάρκετινγκ, μου ζήτησε συμβουλές σχετικά με ένα ακίνητο που είχε στον Πόρο και το οποίο επιθυμούσε να εντάξει στην πλατφόρμα της Airbnb.
Ομολογώ ότι η επιτυχία της Airbnb με συνεπήρε, παρακινώντας με να μελετήσω βιβλία (εις την αγγλικήν, καθώς εδώ δεν υπήρχε τίποτα), να μελετήσω όλες τις σχετικές δημοσιεύσεις στο Διαδίκτυο και να ενταχθώ στην ομάδα Airbnb Greek Hosts, που προσμετρά 31.000 μέλη, για να καταγράψω τα διλήμματα, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες των μελών της.
Ποια είναι εκείνα τα βασικά τρία στοιχεία που ορίζουν κάποιον ως καλό οικοδεσπότη κατά τη γνώμη σας;
Ο καλός οικοδεσπότης πρέπει, μεταξύ άλλων, να έχει: α) δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη (και ρεαλιστική) καταχώρηση (με αναλυτική περιγραφή και ποιοτικές φωτογραφίες, που «ταξιδεύουν» τον χρήστη) και προφίλ, β) να έχει «ψύχωση» με την καθαριότητα καθώς και να απαντά άμεσα στις ερωτήσεις-απορίες των επισκεπτών του και γ) να έχει δημιουργήσει έναν πλήρη ταξιδιωτικό οδηγό.
Υπάρχει έντονη αντιπαράθεση για το πώς η Airbnb αλλάζει τη φυσιογνωμία των γειτονιών, ανεβάζει τις τιμές των ενοικίων και πολλές φορές αφήνει, για παράδειγμα, φοιτητές ή εκπαιδευτικούς χωρίς στέγη. Τι απαντάτε εσείς σε αυτό;
Πρόκειται για την άλλη όψη του νομίσματος. Όλα αυτά, σε κάποιο βαθμό, είναι σωστά, αν και τον τελευταίο καιρό η αγορά δείχνει να αυτορυθμίζεται, με πολλούς οικοδεσπότες να επιστρέφουν στη μακροχρόνια μίσθωση. Από την άλλη, δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι σημαντική μερίδα του πληθυσμού εξασφάλισε μέσα από την Airbnb ένα πρόσθετο εισόδημα (όπως και το κράτος, μέσω της φορολόγησης των εισοδημάτων που προέρχονται από βραχυχρόνιες μισθώσεις), γειτονιές και ολόκληρες περιοχές ή χωριά αναγεννήθηκαν, ενώ ευημέρησαν και παράπλευρες δραστηριότητες όπως καθαριστήρια, τοπικές επιχειρήσεις εστίασης και ψυχαγωγίας, επιχειρήσεις διαχείρισης καταχωρήσεων κ.ά.
Τι συμβουλές θα δίνατε, εν συντομία, σε όσους θέλουν να διαπρέψουν ως οικοδεσπότες;
Πρώτα από όλα θα πρέπει να αγαπούν αυτό που κάνουν, κοινώς να αισθάνονται άνετα με το να φιλοξενήσουν κάποιον ξένο στο σπίτι τους, να έχουν γερό στομάχι, καθώς νομοτελειακά κάποια στιγμή θα συναναστραφούν με δύσκολους, απαιτητικούς ή και παράλογους επισκέπτες ή θα αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις (π.χ. φθορές, καταστροφές, παράπονα γειτόνων). Πάνω από όλα, όμως, θα πρέπει να στοχεύουν να δημιουργήσουν όχι απλά ικανοποιημένους, αλλά ενθουσιασμένους επισκέπτες (πολλοί το επιτυγχάνουν αυτό μέσα από την πρακτική underpomise - overdeliver).
Τι πρέπει να κάνει κάποιος οικοδεσπότης πριν την άφιξη, κατά τη διάρκεια και μετά την αναχώρηση;
Οι φιλοξενούμενοι που επιλέγουν καταλύματα μέσα από την πλατφόρμα της Airbnb συνήθως περιμένουν κάτι διαφορετικό από την απρόσωπη αντιμετώπιση που θα είχαν από τον υπάλληλο ενός ξενοδοχείου. Περιμένουν και αναμένουν μια πιο προσωπική αλληλεπίδραση με τον οικοδεσπότη.
Στόχος είναι να έχει ο οικοδεσπότης μια άμεση και αποτελεσματική επικοινωνία (μέσω τηλεφώνου, e-mail, γραπτού κειμένου ή πρόσωπο με πρόσωπο) και επαφή με την πελατεία του, θέτοντας με αυτό τον τρόπο τις βάσεις για μια αξιομνημόνευτη εμπειρία, που μεταφράζεται σε μία επαινετική κριτική και θετικό word of mouth. Πολλοί επιλέγουν να κρατούν, για καλύτερη οργάνωση αλλά και για να προστατευτούν από κακόβουλους πελάτες (που ενδεχομένως μπορεί να ζητήσουν έκπτωση για να μη γράψουν αρνητική κριτική), την επικοινωνία σε ένα μόνο κανάλι, αυτό της Airbnb.
Μέσα από το feedback που παρέχουν οι επισκέπτες, είτε πρόκειται για ερωτήσεις, απορίες ή παράπονα, παρέχεται η δυνατότητα στον οικοδεσπότη να βελτιωθεί και ως εκ τούτου να ανεβάσει παραπάνω το επίπεδο της εξυπηρέτησης.
Εν κατακλείδι, ο οικοδεσπότης πρέπει πάντα να είναι φιλικός και ευγενικός με τους φιλοξενούμενούς του σε κάθε στάδιο του «ταξιδιού»: πριν την άφιξη, κατά την παραμονή και μετά την αποχώρησή τους.
Τι πιστεύετε ότι πρέπει οπωσδήποτε να διαθέτει ένα σπίτι ώστε να κάνει εύκολη τη ζωή του επισκέπτη;
Πρώτα από όλα, το σπίτι αυτό θα πρέπει να ικανοποιεί κάποια ανάγκη (π.χ. την ανάγκη κάποιος να χαλαρώσει ή να ψυχαγωγηθεί επισκεπτόμενος την πόλη). Ένα, επίσης, κρίσιμο στοιχείο είναι η τοποθεσία (π.χ. πάνω στο κύμα, μέσα στην πόλη, κοντά στο μετρό). Η μελέτη της αγοράς-στόχου (και των κριτικών που γράφουν για εμάς) θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τι μπορεί αυτοί να θέλουν κατά την παραμονή τους (π.χ. κάποιος που ταξιδεύει για επαγγελματικούς λόγους έχει άλλες ανάγκες και απαιτήσεις από μία οικογένεια με μικρά παιδιά που ταξιδεύει για διακοπές).
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι βάσεις για μία αλησμόνητη εμπειρία ξεκινούν από την παροχή μιας καλής ποιότητας ύπνου και την ύπαρξη ενός αψεγάδιαστου, από άποψη καθαριότητας, μπάνιου (και όχι μόνο).

Από τη δική σας εμπειρία, σε τι δυσκολεύονται συνήθως οι οικοδεσπότες;
Αρκετοί πιστεύουν ότι εκεί έξω υπάρχει εύκολο χρήμα, κάτι που δεν ισχύει. Πλέον με τις καταχωρήσεις στη χώρα μας να ξεπερνούν τις 130.000, αντιλαμβανόμαστε ότι ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και ότι δεν αρκεί ένα ωραία διακοσμημένο σπίτι για να σου αποφέρει τα επιθυμητά έσοδα. Για παράδειγμα, πριν λίγο καιρό βρέθηκα σε μία όμορφη μεζονέτα στα Χανιά, όπου ο «ταξιδιωτικός οδηγός» απλώς περιλάμβανε έναν χάρτη και μία κάρτα εστιατορίου. Ο οικοδεσπότης αυτός αδυνατούσε να καταλάβει ότι αρκετοί επισκέπτες χρειάζονται καθοδήγηση.
Πώς τιμολογεί κανείς το ακίνητό του ώστε να είναι ανταγωνιστικό αλλά και να αξίζει η βραχυχρόνια μίσθωση έναντι της μακροχρόνιας, αν σκεφτούμε ότι στην Ελλάδα η αυξημένη ζήτηση είναι κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες;
Τα σημαντικότερα λάθη κατά την τιμολόγηση είναι τα εξής: α) επιβολή υψηλής τιμής από την αρχή ή χαμηλής τιμής για μεγάλο διάστημα, β) ίδια τιμή για κάθε μέρα της εβδομάδας ή όλο το χρόνο, γ) μη αξιοποίηση special events (π.χ. εκδηλώσεις, φεστιβάλ). Η τιμή πρέπει να είναι ευέλικτη, να προσαρμόζεται ανάλογα με τη ζήτηση και να συνυπολογίζει στοιχεία όπως το κόστος, τον ανταγωνισμό και πρωτίστως την αγορά (π.χ. ποιοι είναι οι επισκέπτες μου, πόσα είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν).
Τι πρέπει να περιλαμβάνει ένα εγχειρίδιο σπιτιού;
Το Εγχειρίδιο Σπιτιού παρέχει αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με διάφορα στοιχεία του καταλύματος. Για παράδειγμα, μπορεί να εξηγεί πώς μπορούν οι επισκέπτες να ανάψουν τον θερμοσίφωνα, πού βρίσκονται επιπλέον κουβέρτες ή μαξιλάρια, πώς λειτουργεί το πλυντήριο πιάτων, ποιος είναι ο κωδικός Wi-Fi κ.ά. Μπορεί να παραθέτει ακόμα και λεπτομέρειες, όπως «η πίσω πόρτα μερικές φορές δεν ασφαλίζει καλά και θέλει πιο δυνατό σπρώξιμο». Οσο πιο αναλυτικό το εγχειρίδιο, τόσο ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες να συμβεί κάτι κατά την παραμονή τους.
Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που έχει δεχτεί κακή κριτική;
Ορισμένες αρνητικές κριτικές μπορεί να αποβούν άκρως εποικοδομητικές. Μην το παίρνετε προσωπικά, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Είναι απλώς θέμα χρόνου να καταφθάσει η επόμενη αρνητική κριτική. Πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση, προκειμένου να αναβαθμίσετε την εμπειρία των επισκεπτών σας. Στις αρνητικές κριτικές πρέπει να απαντάμε άμεσα, ψύχραιμα και νηφάλια, να ευχαριστούμε τον γράφοντα, να ζητάμε συγγνώμη και να τον ενημερώνουμε γι’ αυτά που έγιναν (π.χ. εγκατάσταση ενός νέου, πιο αποδοτικού κλιματιστικού).
Τι μπορεί κανείς να μάθει διαβάζοντας το βιβλίο σας;
Το βιβλίο «Airbnb - Ο Απόλυτος Οδηγός για να Διαπρέψεις ως Οικοδεσπότης» επιχειρεί να βοηθήσει τον (εν δυνάμει) οικοδεσπότη ώστε να ξεχωρίσει από τη μάζα και να διαπρέψει, όπως υπόσχεται και ο τίτλος, ως οικοδεσπότης, δημιουργώντας ενθουσιασμένους επισκέπτες. Θα μάθει, μεταξύ άλλων, πώς να προετοιμάσει κατάλληλα το χώρο του, πώς να δημιουργήσει μία άρτια καταχώριση στην πλατφόρμα, πώς να τιμολογήσει σωστά, πώς να επικοινωνεί αποτελεσματικά με τους επισκέπτες, πώς να διαχειριστεί κριτικές, πώς λειτουργεί ο αλγόριθμος της Airbnb κ.ά.

Πηγή: συνέντευξη του γράφοντα στο Vice.com

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

Ευφάνταστη πινακίδα εστιατορίου-μπαρ...


Αναμφίβολα, οι εξωτερικές πινακίδες είναι ένα αποτελεσματικό και συνάμα οικονομικό μέσο όχι μόνο για να περάσετε το μήνυμά σας σε ένα ευρύτερο κοινό, όπως είναι οι περαστικοί, αλλά και για να γίνετε αντικείμενο συζήτησης (viral, στη γλώσσα του διαδικτύου), ιδιαίτερα αν το μήνυμα είναι διανθισμένο με μια χιουμοριστική νότα.

Πινακίδα σε καφέ-εστιατόριο ανέγραφε: «If you eat right, exercise, and get plenty of sleep, you will die anyway. OPEN THE WINE!» (Αν τρως υγιεινά, αθλείσαι και κοιμάσαι αρκετά, θα πεθάνεις όπως και να έχει. Ανοιξε το κρασί!). 
Εξαιρετικό...

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

Προορισμοί σε απόγνωση. Το φαινόμενο του υπερτουρισμού


Τουρισμός, ως γνωστόν, είναι η μετακίνηση ενός ατόμου η μιας ομάδας σε ένα μέρος και η παραμονή του εκεί για να ικανοποιήσει, συνήθως, τις ψυχαγωγικές του ανάγκες. Ο τουρισμός έχει διάφορες κατηγορίες και κίνητρα όπως ατομικός η μαζικός, τουρισμός υγείας ή επαγγελματικός, αγροτουρισμός, γαστρονομικός και πολλές ακόμη.
Σκοπός της μετακίνησης αυτής είναι κυρίως η ψυχαγωγία του επισκέπτη, κάτι που συμβάλλει στην ανάπτυξη των προορισμών όχι μόνο σε οικονομικό, αλλά και σε βιοτικό και τεχνολογικό επίπεδο. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια ένα νέο φαινόμενο έκανε την εμφάνιση του όλο και πιο έντονα. Ο «υπερτουρισμός» (overtourism). Και σίγουρα δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένος και πολλά υποσχόμενος όπως μπορεί να ακούγεται.

Λίγη ιστορία…
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο υπερτουρισμός είναι γνωστός εδώ και πολλές δεκαετίες, συγκεκριμένα από το 1970 (οπότε και έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή του σε επιλεγμένους προορισμούς), καθώς έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης σε ακαδημαϊκούς κύκλους. Ως φαινόμενο άρχισε να γιγαντώνεται την τελευταία δεκαετία, ως όρος έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του το 2012, ενώ στο ευρύ κοινό διαδόθηκε το 2017. Με λίγα λόγια, υπερτουρισμός είναι η αντιληπτή «συμφόρηση» ενός προορισμού λόγω της υπερβολικής τουριστικής μετακίνησης.

Ποια είναι η αιτία του κακού…
Το φαινόμενο του υπερτουρισμού και της τακτικής πλέον μετακίνησης των τουριστών έλκει την καταγωγή του από τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, την άνθιση της μεσαίας τάξης σε αναδυόμενες οικονομίες (π.χ. Ινδία, Κίνα), την καθιέρωση των low-cost αεροπορικών εταιρειών και του μοντέλου all inclusive, την ανάπτυξη της κρουαζιέρας, την έλευση της Airbnb και φυσικά τη διείσδυση των social media, με μια σημαντική μερίδα των τουριστών, κυρίως των millennials, να επιλέγει προορισμούς που γράφουν καλά στον φακό…

Τι επιπτώσεις έχει…
Ωστόσο το πρόβλημα δεν σταματά στον υπερπληθυσμό και στην πιθανή δυσαρέσκεια των ίδιων των τουριστών, που, αν μη τι άλλο, μπορεί να έχει (προσωρινά) οικονομικά οφέλη. Όλη αυτή η δραστηριότητα δημιουργεί πληθώρα προβλημάτων στην καθημερινότητα των κατοίκων. Οι δρόμοι γεμίζουν από τουριστικά οχήματα κάνοντας δυσκολότερη τη μετακίνηση, τα διαθέσιμα σπίτια μετατρέπονται σε καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης με αποτέλεσμα την υπερβολική αύξηση των ενοικίων, ο όγκος των απορριμμάτων αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, οι πόροι εξαντλούνται (ηλεκτροδότηση, υδροδότηση κ.ά.), η ανεξέλεγκτη δόμηση αλλάζει την φυσιογνωμία του ήδη επιβαρυμένου προορισμού, ενώ παράλληλα παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας αλλά και της εποχικότητας.

Προορισμοί σε απόγνωση…
Ο κοινωνικο-πολιτιστικός αντίκτυπος είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο κανείς φανταζόταν και αναμένεται τα επόμενα χρόνια να γιγαντωθεί. Χαρακτηριστικά παραδείγματα προορισμών που ήδη αντιμετωπίζουν έντονα αυτό το πρόβλημα, καθώς κάθε χρόνο «πνίγονται» από τουρίστες, είναι η Μαγιόρκα, το Λονδίνο, το Άμστερνταμ, η Ταϊλάνδη, το Ρέικιαβικ, η Βενετία, και τώρα πλέον και η Ελλάδα, με κορωνίδα την Σαντορίνη.
Σήμερα πια φθάσαμε σε σημείο ένας τουρίστας να χρειάζεται μισή ώρα για να διανύσει τα 515 μέτρα της Γέφυρας του Καρόλου, στην Πράγα, ή ένας τουρίστας να μην βρει θέση να εναποθέσει την πετσέτα του στο Ελαφονήσι, στην Κρήτη.  Πλέον, για τους ντόπιους αυτό που κάποτε ήταν ευλογία, σήμερα είναι κατάρα, καθώς νιώθουν ότι είναι υπό διωγμόν από τον ίδιο τους τον τόπο και ως εκ τούτου νομοτελειακά στρέφονται ενάντια στους τουρίστες – εξ ου και ο όρος «τουριστοφοβία». Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη που σε πολλές πόλεις οι κάτοικοι ξεσηκώνονται και διαμηνύουν ότι δεν θέλουν τους τουρίστες…


Πηγή: Αρθρο-εργασία για το μάθημα του Τουριστικού Μάρκετινγκ του Αποστολόπουλου Δημήτρη, φοιτητή της Le Monde 

Tην επόμενη Κυριακή: Η Μαγιόρκα ''πνίγεται''


Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Γιατί το φαγητό στο αεροπλάνο είναι συνήθως άγευστο;


Η εμπειρία, όταν ταξιδεύουμε με το αεροπλάνο, είναι λίγο πολύ η ίδια: το φαγητό που σερβίρεται στις πολύωρες πτήσεις είναι «τραγικό».
Οι περισσότεροι θα αποδώσουν τη διαπίστωση αυτή στην έλλειψη ποιότητας, κάτι που ωστόσο φαίνεται να μην ισχύει, καθότι αρκετές αεροπορικές εταιρείες συνεργάζονται με αξιοπρεπείς εταιρείες catering.
Τι συμβαίνει λοιπόν και η γεύση των φαγητών, αλλά και των ποτών, στον αέρα είναι «αδιάφορη» και «βαρετή», όταν, μάλιστα, σύμφωνα με πειράματα, το ίδιο ακριβώς φαγητό σε ένα καλό εστιατόριο χαρακτηρίζεται ως «εξαιρετικό»;
Το σίγουρο είναι ότι στα 35.000 πόδια ύψος, το πρώτο πράγμα που χάνουν οι επιβάτες είναι η αίσθηση της γεύσης - η αίσθηση του αλμυρού και του γλυκού μειώνεται κατά 30% περίπου σε αυτό το υψόμετρο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ατμόσφαιρα ενός θαλάμου υπό πίεση, σε συνδυασμό με τον δροσερό, ξηρό αέρα της καμπίνας, αλλοιώνει τη γεύση, καθώς στεγνώνει τη μύτη και εξασθενίζει τους οσφρητικούς αισθητήρες.
Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός που άπτεται της «διαδρομής» ενός φαγητού από το εργαστήριο μέχρι την καμπίνα του αεροπλάνου, με τα γεύματα να καταψύχονται για πολλές ώρες και να ξαναζεσταίνονται με τη χρήση μικροκυμάτων, τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί η γεύση τους είναι διαφορετική και γιατί το κρέας στεγνώνει και γίνεται πιο άκαμπτο.
Ένας άλλος παράγοντας που αλλοιώνει την αίσθηση της γεύσης, μετατρέποντας τα γλυκά σε λιγότερο γλυκά και τα αλμυρά σε ακόμα πιο αλμυρά, είναι ο θόρυβος που υπάρχει στο αεροπλάνο, ο οποίος προκαλείται από τις μηχανές, σε συνδυασμό με τις ομιλίες των επιβατών, οι οποίες δημιουργούν ένα περιβάλλον με ήχους ισχύος 85 ντεσιμπέλ.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

Η συναρπαστική ιστορία των Tupperware


Το πλαστικό θεωρείτο κατώτερο υλικό, µέχρι τη στιγµή που ένας πολυµήχανος εφευρέτης, ο Ερλ Τάπερ, πειραµατίστηκε µε κατάλοιπα του πετρελαίου και τελικά ανακάλυψε νέες χρήσεις. Το τάπερ είχε µόλις εµφανιστεί, όµως η καθιέρωσή του στη ζωή µας οφειλόταν σε µια διαζευγµένη γυναίκα µε άρρωστο γιο και δυσβάσταχτα χρέη.
Ο Ερλ Τάπερ γεννήθηκε το 1907 σε µια µικρή φάρµα, όπου από µικρός επέδειξε έντονο επιχειρηµατικό δαιμόνιο. Σε ηλικία 10 ετών, πουλούσε τα προϊόντα του κτήµατος από πόρτα σε πόρτα, γνωρίζοντας ότι ήταν πιο προσοδοφόρο από το να τα διαθέτει από ένα πάγκο ή στην αγορά. Οι φιλοδοξίες του όµως δεν περιορίζονταν στο κτήµα, αφού ήθελε να γίνει διάσημος και εκατομμυριούχος πριν κλείσει τα 30 χρόνια. Μεταπηδώντας από τη μία δουλειά στην άλλη, ίδρυσε µία εταιρεία για την περιποίηση των δέντρων και του κήπου, η οποία πήγαινε αρκετά καλά µέχρι το Κραχ του 1929, οπότε κήρυξε πτώχευση.
Παράλληλα, είχε πάθος με τις εφευρέσεις καθώς επινόησε τη σύγχρονη καλτσοδέτα, μια τσατσάρα που μπορούσε να προσαρμοστεί στη ζώνη του κατόχου της, τη βάρκα σε σχήμα ψαριού, το παντελόνι που δεν τσαλάκωνε και μια πτυσσόμενη θέση για καμπριολέ αυτοκίνητα. Ωστόσο, καμία από αυτές τις μικροεφευρέσεις δεν του απέφερε κάποιο εισόδημα.
Ο Τάπερ θεωρούσε ότι το πλαστικό θα ήταν «το υλικό του µέλλοντος», γι’ αυτό εγκατέλειψε τη DuPont όπου εργάζονταν ως χηµικός, για να ιδρύσει το 1938 την Tupperware Plastics Company και να πειραµατιστεί πάνω στο νέο υλικό. Η επιχείρησή του, σε συνεργασία µε την DuPont, παρήγαγε πλαστικά προϊόντα για βιοµηχανική χρήση, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέµου κατασκεύαζε εξαρτήµατα για µάσκες αερίων και λάµπες του ναυτικού. Μετά τον πόλεµο, ο Αµερικάνος εφευρέτης αποφάσισε να δημιουργήσει πλαστικά προϊόντα για τους καταναλωτές, όπως θήκες για τσιγάρα και ποτήρια για το µπάνιο, που προσφέρονταν ως δώρο µε την αγορά προϊόντος διαφορετικής εταιρείας.
Την εποχή εκείνη το πλαστικό ήταν ένα νέο σχετικά υλικό (το πολυαιθυλένιο ανακαλύφθηκε µόλις το 1942) χωρίς όµως ιδιαίτερη επιτυχία, αφού οι καταναλωτές το θεωρούσαν γλοιώδες, λεπτό και µε έντονη µυρωδιά. Ο Τάπερ πειραµατίστηκε πάνω στο µαύρο πολυαιθυλένιο, κατάλοιπο της διύλισης πετρελαίου, που του προµήθευε η DuPont, δηµιουργώντας τελικά ένα ευλύγιστο, δυνατό και στέρεο υλικό.
Αν και αρχικά σκέφτηκε να παράγει σόλες για παπούτσια, µετά από ώριµη σκέψη στράφηκε στην κατασκευή πλαστικών δοχείων για τα τρόφιµα, τα οποία µέχρι τότε αποθηκεύονταν σε γυάλινα βάζα, τενεκεδάκια και πήλινα δοχεία. Την ίδια στιγµή, εν έτει 1946, δηµιούργησε ένα αεροστεγές καπάκι –µια ιδέα που του ήρθε παρατηρώντας την ανεστραµµένη κυκλική στεφάνη ενός τσίγκινου δοχείου µπογιάς– χάρη στο οποίο θα διατηρούνταν τα τρόφιµα χωρίς υγρασία, σκόνη και οσµές. Είχε μόλις δημιουργήσει το αδιάβροχο και αεροστεγές πλαστικό δοχείο φαγητού, το γνωστό σε όλους μας ως «τάπερ», που θα τον έκανε διάσημο και πλούσιο.
Όµως, η προώθηση του καινοτόμου προϊόντος αποτέλεσε έναν δυσεπίλυτο γρίφο καθώς οι καταναλωτές δεν αντιλήφθηκαν άμεσα τα προτερήματά του. Αρχικά τα Tupperware διατέθηκαν σε καταστήµατα, όµως δεν υπήρχε η ανάλογη ανταπόκριση από τους καταναλωτές, οι οποίοι όχι µόνο θεωρούσαν ότι το πλαστικό ήταν ένα υποδεέστερο υλικό, αλλά και δεν γνώριζαν πώς να χρησιµοποιήσουν το καπάκι.
Η λύση ήρθε το 1948, όταν ο Τάπερ παρατήρησε προς μεγάλη του έκπληξη ότι πολλές από τις πωλήσεις των προϊόντων του προέρχονταν από µία πωλήτρια, την Μπράουνι Ουάις, η οποία πουλούσε τα προϊόντα διαφόρων εταιρειών. Ο εφευρέτης έµεινε κυριολεκτικά άφωνος όταν παρατήρησε ότι οι εβδοµαδιαίες πωλήσεις της κυρίας αυτής έφθαναν τα 1.500 δολάρια.
Η Ουάις, που ήταν διαζευγµένη µητέρα ενός άρρωστου παιδιού και πνιγµένη στα χρέη, προωθούσε τα προϊόντα µε ένα πρωτοποριακό τρόπο, την κατ’ οίκον επίδειξη, όπου ο πωλητής επισκεπτόταν το νοικοκυριό και παρουσίαζε τα προϊόντα στις φίλες της οικοδέσποιναν, η οποία έπαιρνε ποσοστό επί των πωλήσεων της βραδιάς. Όταν λοιπόν κάποιος φίλος τής δώρισε µερικά τάπερ, η Ουάις ενθουσιάστηκε, αν και χρειάστηκε τρεις µέρες για να µάθει να χρησιµοποιεί το καπάκι, και τα πρόσθεσε στα υπόλοιπα προς πώληση προϊόντα.
Οι επιδείξεις αυτές είχαν τόση µεγάλη επιτυχία που παρακίνησαν τον Τάπερ το 1951 να αποσύρει τα προϊόντα του από τα ράφια των καταστημάτων και να αναθέσει την αποκλειστική διανοµή στην εταιρεία Tupperware Home Parties, της οποίας διευθύντρια ανέλαβε η Ουάις.
Το 1958, την ίδια χρονιά που η Μπράουνι Ουάις απολύθηκε λόγω έντονων διαφωνιών με τον ιδρυτή, ο Ερλ Τάπερ πούλησε την εταιρεία του έναντι 16 εκατοµµυρίων δολαρίων, πήρε διαζύγιο από τη σύζυγό του και αποσύρθηκε, για φορολογικούς λόγους, στην Κόστα Ρίκα, όπου αναβίωσε το πάθος του –πάλι, χωρίς επιτυχία- με τις εφευρέσεις,  µέχρι το θάνατό του, το 1983. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ο πραγματικός λόγος της αποπομπής της Ουάις ήταν η επιθυμία του Αμερικάνου εφευρέτη να πουλήσει την εταιρεία του, η οποία δεν θα ήταν ιδιαίτερα ελκυστική αν διέθετε γυναίκα πρόεδρο.
Ενδεικτικό της επιτυχίας και της διαχρονικότητας των τάπερ είναι ότι κάθε δύο δευτερόλεπτα σε κάποιο µέρος του κόσµου πραγµατοποιείται κάποια κατ’ οίκον επίδειξη. Σήμερα η αξία της Tupperware ξεπερνά τα 1,1 δισ. δολάρια, ενώ το δίκτυο διανομής εξακολουθεί να ακολουθεί τη μέθοδο της απευθείας πώλησης (σήμα κατατεθέν πλέον της εταιρίας).


Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Ντουλάπες καταχωρίζονται στην πλατφόρμα της Airbnb...


Δεν έχουν διαθέσιμο σπίτι, δωμάτιο, τροχόσπιτο ή αντίσκηνο για να καταχωρίσουν στην πλατφόρμα της Airbnb, αλλά παρόλα αυτά θέλουν να βιώσουν την εμπειρία του «οικοδεσπότη». Ως εκ τούτου, έσπευσαν, ιδιαίτερα στην Αμερική, να καταχωρίσουν στην δημοφιλή πλατφόρμα… ντουλάπες (!).
Πρόκειται για ιδανική καταχώριση για κάποιον που θέλει να κλέψει λίγη από τη λάμψη του Harry Potter και να ζήσει μέσα σε ντουλάπα, όπως στην ταινία, κάτι μάλιστα που προβάλλεται από τους οικοδεσπότες αλλά και την ίδια την Airbnb. Οι ντουλάπες αυτές, που με την επιστράτευση ενός στρώματος μετατρέπονται σε μικροσκοπικά υπνοδωμάτια, ενοικιάζονται από 30 έως 60 ευρώ τη βραδιά.
Σε μία από αυτές τις καταχωρίσεις, η ντουλάπα διαφημίζεται ως εξής: «Καλώς ήλθατε στη μικρή μας γωνιά, κατάλληλη για ένα άτομο.  Έχετε δικαίωμα πρόσβασης στην τουαλέτα, καθώς και στο υπόλοιπο του σπιτιού μας! ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Πρόκειται κυριολεκτικά για ένα ντουλάπι, αλλά εάν ένα ντουλάπι ήταν αρκετά καλό για τον Harry Potter, γιατί να μην είναι και για εσάς; Είναι, επίσης, η πιο δημοφιλής καταχώριση στη λίστα μας!».
Μία νεαρή Αγγλίδα, η 26χρονη Zoe Reeve, είχε πρόσφατα μια δυσάρεστη εμπειρία σε… ντουλάπα, στο Brooklyn της Νέας Υόρκης. Η καταχώριση, που είχε τρεις μόλις φωτογραφίες και με βαθμολογία 4,5 αστέρια, είχε τίτλο «Economy Brooklyn Space for your NYC Adventure!» και περιγραφή: «Ιδανικό για backpackers και όσους θέλουν να ταξιδέψουν φθηνά και αρέσκονται να κοιμηθούν σε κάτι που μοιάζει με sleeping bag. Δεν ενδείκνυται για άτομα άνω του 1,85 σε ύψος ή για όσους δεν αισθάνονται άνετα να κοιμηθούν σε περιορισμένο χώρο».
Η εν λόγω νεαρά, που έκλεισε τελευταία στιγμή προκειμένου να παρακολουθήσει ένα φεστιβάλ, κλήθηκε να πληρώσει 30 λίρες τη βραδιά (περίπου 34 ευρώ) για έναν χώρο που γνώριζε εξ αρχής ότι θα ήταν μικρός. Αυτό όμως που αντίκρισε την σόκαρε.
Το σχετικό βίντεο που ανέβασε στα social media, γι αυτό που χαρακτήρισε «μία βρώμικη, ξεχαρβαλωμένη ντουλάπα, με βρώμικα σεντόνια και μαξιλάρι, χωρίς καν πρίζα ή έστω ένα μικρό φως», έγινε φυσικά viral καθώς το είδαν 1,9 εκατ. χρήστες.
Εντέλει, η Reeve κοιμήθηκε στον καναπέ ενός φίλου της, με τον οικοδεσπότη να απολογείται καθώς η ντουλάπα εκ παραδρομής δεν είχε καθαριστεί.


Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

Ο Παρθενώνας σε συσκευασίες της Coca-Cola...


Συσκευασίες της Coca-Cola με απεικονίσεις του Παρθενώνα…
30 ημέρες περιθώριο έχει η Coca-Cola προκειμένου να αποσύρει οτιδήποτε, πάνω σε μπουκάλια, ψυγεία ή διαφημιστικά μηνύματα,
παραπέμπει, μεταξύ άλλων, στο εν λόγω ιστορικό μνημείο και τα οποία αποτελούν μέρος μιας διαφημιστικής επικοινωνίας με επίκεντρο τη δημιουργία συλλεκτικών συσκευασιών με θέμα την Αθήνα.
Ουσιαστικά πρόκειται για ξεκάθαρη νίκη της Λουξ, η οποία, συνεπικουρούμενη από τις εταιρείες Βίκος και ΕΨΑ, προσέφυγε στο Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας. 
Η Επιτροπή αποφάνθηκε ότι η διαφημιστική επικοινωνία για τη συλλεκτική συσκευασία Coca-Cola με θέμα την Αθήνα όπου απεικονίζονται ο Παρθενώνας και η Βουλή των Ελλήνων χωρίς προηγούμενη σχετική άδεια από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (από τις 4 Ιουλίου απαιτείται άδεια για χρήση αναπαραστάσεων μνημείων που ανήκουν στο Δημόσιο) πρέπει να σταματήσει μέσα στις επόμενες 30 ημέρες.
Η Coca-Cola, που επικαλέστηκε ότι κινήθηκε με βάση το νομικό πλαίσιο που ίσχυε πριν της 4ης Ιουλίου, δήλωσε ότι θα συμμορφωθεί με την απόφαση. Από την άλλη, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Λουξ, που εδώ και καιρό βρίσκεται σε ανοιχτή κόντρα με την αμερικάνικη πολυεθνική (για την υιοθέτηση πρακτικών αθέμιτου ανταγωνισμού) και ο οποίος είχε απειλήσει με μηνύσεις, μίλησε ξεκάθαρα για προσπάθεια «καπηλείας της ιστορίας του τόπου».

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Η ιστορία της Singer


Το ράψιµο γινόταν στο χέρι µέχρι τα µέσα του 19ου αιώνα, ενώ υπολογίζεται ότι µια έµπειρη ράφτρα έκανε 30 περίπου βελονιές το λεπτό. Όπως ήταν αναµενόµενο, αρκετοί εφευρέτες προσπάθησαν να κατασκευάσουν ένα µηχάνηµα που θα έκανε τη ζωή πιο εύκολη. Ένας από αυτούς ήταν ένας φτωχός µετανάστης, το όνοµα του οποίου σύντοµα θα ταυτιζόταν µε την ραπτομηχανή.
Ο Ισαάκ Σίνγκερ γεννήθηκε το 1811 στη Νέα Υόρκη από φτωχούς Γερµανοεβραίους µετανάστες, το µικρότερο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας. Το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός, γι’ αυτό και πήρε µέρος σε περιοδεύοντα θεατρικό θίασο, που όµως δεν τα πήγε καλά και σύντοµα διαλύθηκε. Ο νεαρός έπρεπε λοιπόν να αναζητήσει άλλο τρόπο για να βγάλει λεφτά και να ζήσει το «αµερικάνικο όνειρο». Σε ηλικία 28 ετών είχε ήδη ανακαλύψει ένα µηχάνηµα που άνοιγε τρύπες σε βράχους, όµως η ανακάλυψή του δεν βρήκε ευήκοα ώτα, αναγκάζοντάς τον έτσι να το πουλήσει µισοτιµής.
Το 1850 εγκαταστάθηκε σε ένα υπόγειο, όπου προσπάθησε ανεπιτυχώς να πουλήσει ένα τυπογραφικό µηχάνηµα που είχε δηµιουργήσει. Όµως το «φως ήταν στο τέλος του τούνελ» και είχε το όνοµα του ιδιοκτήτη του υπογείου, ο οποίος κατασκεύαζε ραπτοµηχανές. Αυτός λοιπόν παρέδιδε τις προβληµατικές µηχανές στον Σίνγκερ για να τις επιδιορθώσει. Ο Σίνγκερ, που δεν είχε κάποια µόρφωση, όµως «έπιαναν τα χέρια του», γρήγορα αντιλήφθηκε ότι θα µπορούσε να κατασκευάσει µια ραπτοµηχανή καλύτερη από αυτές που κυκλοφορούσαν στην αγορά.
Δανείστηκε λοιπόν 40 δολάρια και έπεσε µε τα µούτρα στη δουλειά, µε αποτέλεσµα µέσα σε 11 µόλις µέρες να δημιουργήσει τη ραπτοµηχανή που θα τον έκανε διάσηµο. Η µηχανή του διέθετε µια τρυπητή βελόνα που κινείτο πάνω-κάτω, ένα τραπέζι που κρατούσε το ύφασµα και έναν τροχό που λειτουργούσε µε την κίνηση του ποδιού.
Η νέα ραπτοµηχανή του Σίνγκερ τον έφερε αντιµέτωπο µε τον Ελίας Χόου, τον πιο ισχυρό άνδρα της Αµερικής και εφευρέτη της ραπτοµηχανής, ο οποίος είχε κατασκευάσει και κατοχυρώσει τη δική του ραπτοµηχανή από το 1846. Ο Χόου ξεκίνησε δικαστική διαµάχη µε τον Σίνγκερ και τον συνεταίρο του, την οποία τελικά κέρδισε ύστερα από ένα ιστορικό συµβιβασµό αποκοµίζοντας 15.000 δολάρια, αλλά και δικαιώµατα επί των πωλήσεων (πέντε δολάρια για κάθε µηχανή που θα πωλείτο στην Αµερική).
Η πρώτη ραπτοµηχανή του Σίνγκερ πωλήθηκε το 1853 έναντι 100 δολαρίων, τιµή αρκετά χαµηλή ώστε να προσεγγίσει τις απλές νοικοκυρές, έως τότε η ραπτομηχανές προορίζονταν για βιομηχανική χρήση, ενώ τα επόµενα χρόνια οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα χάρη στην υιοθέτηση της μαζικής παραγωγής, απόρροια της οποία ήταν η δραστική μείωση του κόστους. Σ’ αυτό συντέλεσαν όχι µόνο τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της συγκεκριµένης ραπτοµηχανής, αλλά και η υιοθέτηση µιας πρωτοποριακής προσέγγισης πώλησης.
Καθιερώθηκε η εξόφληση σε µηνιαίες δόσεις (τρία δολάρια το µήνα και προκαταβολή µόλις πέντε δολάρια), η αντικατάσταση των παλαιών µηχανών έναντι 40 δολαρίων (οι µεταχειρισµένες καταστρέφονταν για να µην ξαναπωληθούν), η πώληση από πόρτα σε πόρτα, η μίσθωση της ραπτομηχανής, καθώς και η χρησιµοποίηση καλλίγραµµων κοριτσιών που παρουσίαζαν τις µηχανές σε εκθεσιακούς χώρους.
Την ίδια στιγµή, ο συνεργάτης του Σίνγκερ, Έντουιν Κλαρκ, προσέλαβε έµπειρες ράφτρες που επιδείκνυαν στις βιτρίνες καταστηµάτων την ευκολία χρήσης µιας τέτοιας ραπτοµηχανής. Αλλά και ο ίδιος ο Σίνγκερ περιόδευε παντού, σε βιοµηχανίες, διαγωνισµούς, ακόµη και τσίρκα για να προωθήσει τις µηχανές του. Ήταν γεννηµένος σόουµαν και η υποκριτική του κατά τη διαδικασία της πώλησης σύντοµα τον έκανε διάσηµο.
Το 1863, η Singer Co. πούλησε 20.000 ραπτοµηχανές, περισσότερες από κάθε άλλο ανταγωνιστή, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα ήταν η πρώτη επιχείρηση που ξεκίνησε παραγωγή στην Ευρώπη. Όσο για τον ιδρυτή της, ήταν ήδη ζάπλουτος και διάσημος σε όλη την Αµερική. Φρόντιζε να βρίσκεται στο επίκεντρο της δηµοσιότητας χάρη στα πανάκριβα πάρτι που διοργάνωνε, τις πολυτελείς άµαξες που χρησιµοποιούσε (τα παιδιά έτρεχαν από πίσω για να µαζέψουν κανένα κέρµα που θα τους πέταγε), αλλά και τον έκλυτο βίο του, αφού συνολικά είχε πέντε ίσως και έξι συζύγους, κάµποσες ερωµένες και περίπου 24 παιδιά.
Μετά από σειρά επικριτικών άρθρων στον Τύπο σχετικά µε την άστατη προσωπική του ζωή, ο Γερµανός µετανάστης εγκατέλειψε την Αµερική και εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου, αποκοµµένος από την αριστοκρατία, ξεκίνησε την κατασκευή µιας υπερπολυτελούς έπαυλης. Όµως το 1874, πριν ακόµη ολοκληρωθεί η κατασκευή, ο Σίνγκερ πέθανε από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 63 ετών. Στην κηδεία του παραβρέθηκε πλήθος κόσµου, που τον πένθησε για πολλές ηµέρες, ενώ η τεράστια περιουσία του µοιράστηκε ανάµεσα σε συζύγους, ερωµένες και παιδιά. Πάντως, η τελευταία σύζυγός του θεωρείτο ως η πιο όµορφη γυναίκα της Ευρώπης και εικάζεται ότι ενέπνευσε το Γάλλο σχεδιαστή του Αγάλµατος της Ελευθερίας.
Η ραπτοµηχανή του Σίνγκερ είναι ένα από τα 25 προϊόντα που διατήρησε την πρωτιά στις πωλήσεις από το 1923 µέχρι και σήµερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν τη δύση του 19ου αιώνα το μερίδιο αγοράς της παγκοσμίως έφθανε το 80%. Ακόµα και ο Μαχάτµα Γκάντι, που έµαθε να ράβει πάνω σε µια Singer, είπε κάποτε ότι «η ραπτοµηχανή είναι από τα λίγα χρήσιµα πράγµατα που ανακαλύφθηκαν ποτέ».