Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Αριστες πρακτικές εξυπηρέτησης

Λένε ότι η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. 
Τα ξενοδοχεία Emerson Resorts προσφέρουν στους επισκέπτες τους μία συμπαθητική σακουλίτσα όπου μπορούν να τοποθετήσουν το σαπούνι που έχουν χρησιμοποιήσει. 
Οπως αναγράφεται πάνω στη σακούλα, περνώντας ταυτόχρονα ένα ''πράσινο'' μήνυμα: "Πάρτε μαζί το σαπούνι σας. Τόνοι από ελαφρώς χρησιμοποιημένες μπάρες σαπουνιών απορρίπτονται κάθε μέρα από τα ξενοδοχεία. Αν επιλέξετε να πάρετε σπίτι σας το σαπούνι, ένα χρήσιμο προϊόν δεν θα καταλήξει στα σκουπίδια".
Εξαιρετικό...

Virgin Hotels. Tο πλήκτρο τηλεφώνου που αναγράφει YES


To πολυτελές Virgin Hotels του Richard Branson, στο κέντρο του Σικάγο, έχει κάτι το ιδιαίτερο που το διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα ξενοδοχεία.
Αυτό δεν είναι οι προσιτές τιμές που έχουν τα προϊόντα στο μίνι μπαρ, σε αντίθεση με τα περισσότερα ξενοδοχεία τα οποία υπερτιμολογούν τα αγαθά αυτά, η άμεση ανταπόκριση στα σχόλια και τα παράπονα των επισκεπτών (όπως τονίζει ο ίδιος ο Branson, «τα παράπονα δεν πρέπει να μας φοβίζουν, καθώς συνιστούν μια ευκαιρία για να αναπτυχθούμε»), ούτε η δυνατότητα που παρέχεται στους επισκέπτες να φωτογραφηθούν πάνω σε ένα άνετο κρεβάτι με ένα ψηφιακό ολόγραμμα του ιδρυτή (εξαίρετος τρόπος για το διαμοιρασμό φωτογραφιών).
Είναι ότι κάνουν ό,τι μπορούν για να μην πουν ποτέ «όχι», καλλιεργώντας μια κουλτούρα του «ναι» ακόμα και πριν ο επισκέπτης κάνει την ερώτησή του. 
Αυτό το επιτυγχάνουν με την τοποθέτηση, στα δωμάτια και στο χολ, τηλεφώνου με ένα ευμέγεθες κουμπί που αναγράφει  με κόκκινα γράμματα «YES!», το οποίο προτρέπει τον χρήστη να το πατήσει για να μιλήσει με υπάλληλο του ξενοδοχείου που θα τον βοηθήσει για οτιδήποτε τον απασχολεί.
Η ανάγκη για ένα τέτοιο τηλέφωνο γεννήθηκε μετά τη δυσάρεστη εμπειρία που είχε υψηλόβαθμο στέλεχος του ξενοδοχείου σε ανταγωνιστικό ξενοδοχείο, όταν αντίκρισε ένα τηλέφωνο με εννιά διαφορετικά κουμπιά (για το πάρκινγκ, τον γκρουμ, την housekeeper, τη reception κ.ά.), τα οποία του προξένησαν σύγχυση. Όπως δήλωσε ο ίδιος, θα επιθυμούσε ένα μόνο κουμπί, όπου η απάντηση θα ήταν «ναι» άσχετα με την ερώτηση, χωρίς να χρειαστεί να σκεφτεί ποιο τμήμα ήταν το πλέον αρμόδιο για το πρόβλημά του.
Πρόκειται για μια πελατοκεντρική φιλοσοφία που διακατέχει όλη την επιχείρηση, από τον διευθύνοντα σύμβουλο μέχρι την housekeeper, και η οποία δεν αναζητά τρόπους να πει «όχι», όπως «λυπάμαι, δεν είναι το τμήμα μου» ή «αυτό δεν γίνεται», αλλά προσπαθεί πάντα να πει «ναι» σε κάθε επισκέπτη.

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

Πώς η Volvo κέρδισε το Super Bowl χωρίς καν να διαφημιστεί…


Στις 1 Δεκεμβρίου 2015, κορυφαίες αυτοκινητοβιομηχανίες όπως η Toyota, η Lexus, η Nissan, η Kia και η Fiat πλήρωσαν η κάθε μία από 4,5 εκατ. δολάρια για να διαφημιστούν, σε μια διαφήμιση 30 δευτερολέπτων, στο Super Bowl, στο κορυφαίο διαφημιστικό γεγονός της χρονιάς. Ωστόσο, αυτή που έκλεψε την παράσταση ήταν η Volvo, ξοδεύοντας μόλις το 1/15ο από αυτά που ξόδεψαν οι άλλες εταιρείες.
Η ιδέα της ήταν απλή αλλά ιδιοφυής. Κάθε φορά που έπαιζε διαφήμιση αυτοκινήτου, κατά τη διάρκεια του Super Bowl, κάποιος θα μπορούσε να κερδίσει ένα Volvo XC 60. Χρησιμοποιώντας το hashtag #VolvoContest, ο χρήστης θα έκανε μια ανάρτηση στο Twitter όπου θα έλεγε γιατί κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο θα έπρεπε να κερδίσει το αυτοκίνητο.
Η κίνηση της Volvo κατάφερε να στρέψει όλα τα βλέμματα στο Twitter κάθε φορά που έτρεχε ανταγωνιστική διαφήμιση, όπου βέβαια όλη η κουβέντα ήταν σχετικά με την σουηδική εταιρεία. Δεν είναι τυχαίο ότι 55.000 άτομα χρησιμοποίησαν το hashtag #VolvoContest, με την εν λόγω μάρκα να αυξάνει τις πωλήσεις της, τον επόμενο μήνα, κατά 70%.
Βέβαια, η Volvo είχε προετοιμάσει κατάλληλα το έδαφος, καθώς δύο μέρες πριν την μεγάλη αθλητική εκδήλωση είχε δωρίσει ένα μοντέλο στο δημοφιλές σόου «Jimmy Kimmel Live», όπου φυσικά, ως ανταπόδοση, έγινε αναφορά για τον διαγωνισμό που θα έτρεχε. Ευφυέστατη ήταν και η κίνησή της να τρέξει τον διαγωνισμό μόνο στο Twitter, που γενικώς προσφέρεται για τέτοιου είδους προωθητικές ενέργειες.
Φυσικά, όλα τα λεφτά ήταν η ιδιοφυής κίνησή της να στοχεύσει στις ανταγωνιστικές διαφημίσεις, καταφέρνοντας κάθε 30 δευτερόλεπτα, όπως διαφαίνεται και στην εικόνα, να μεταφέρει όλη τη «δραστηριότητα» στο Twitter

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

Αριστες πρακτικές εξυπηρέτησης


"Οι Κυριακές είναι δύσκολες. Γι' αυτό, κοιμηθείτε καλά, φάτε καλά και επιστρέψτε στο σπίτι σας ξεκούραστοι''.

Αυτό είναι το μήνυμα ξενοδοχείου προς τους επισκέπτες του, που κάνουν check out την Κυριακή.
Σε αυτό το ξενοδοχείο, την εν λόγω ημέρα, το πρωινό σερβίρεται μέχρι τις 12 ενώ το check out ''παρατείνεται'' μέχρι τις 6 το απόγευμα.
Η εξυπηρέτηση του επισκέπτη στα καλύτερά της...

Μινιόν. Το σκοτεινό μυστικό που δεν γνωρίζαμε...


Το Μινιόν ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις, κατήργησε τα παζάρια θέτοντας καθορισμένες τιμές, καθιέρωσε τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, εγκατέστησε κυλιόμενες σκάλες, χρησιμοποίησε Η/Υ, εισήγαγε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου, εγκατέστησε κλιματιστικό και λειτούργησε στις εγκαταστάσεις του κομμωτήριο, καφετέρια, εστιατόριο, μπαρ, ακόμα και ταξιδιωτικό γραφείο.
Ωστόσο, αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι ήταν ότι το ιστορικό κατάστημα πρωτοτύπησε, αρνητικά αυτή τη φορά, καθώς είχε μετατρέψει ένα δωμάτιο στον ημιώροφό του σε θάλαμο ανακρίσεων…
Εκεί, για επτά ολόκληρα χρόνια, κατέληξαν 4.500 άτομα που συνελήφθησαν από τους υπεύθυνους ασφαλείας να κλέβουν εμπορεύματα. 
Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν την απόλυτη εμπειρία του εξευτελισμού καθώς όχι μόνο υπέστησαν σωματική έρευνα, αλλά κλήθηκαν να πληρώσουν, εκβιαστικά, μέχρι και το πενταπλάσιο της αξίας των προϊόντων που είχαν υφαρπάξει (ένα από τα θύματα υποχρεώθηκε να πληρώσει 700.000 δρχ. για ένα μπουφάν αξίας 150.000 δρχ. που είχε κλέψει). Όλα αυτά, για να μην παραδοθούν στην Αστυνομία…
Ο εκβιασμός, που γινόταν οργανωμένα και συστηματικά, ελάμβανε χώρα με τις ευλογίες της διοίκησης του πολυκαταστήματος, όπως εξάλλου προέκυψε από την προκαταρκτική εξέταση, που διήρκησε τέσσερις μήνες, του Τμήματος Δίωξης Εκβιαστών της Ασφάλειας Αττικής.
Όταν οι υπεύθυνοι ασφαλείας του Μινιόν, 30 στο σύνολό τους, εντόπιζαν κάποιον να κλέβει, τον οδηγούσαν στο εν λόγω δωμάτιο στον ημιώροφο όπου, αφού τον φωτογράφιζαν, απαιτούσαν εκβιαστικά διάφορα χρηματικά ποσά, προκειμένου να μην τον παραδώσουν στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας. 
Το ύψος του προστίμου καθορίζονταν από την κοινωνική τάξη του συλληφθέντα, με τους περισσότερους να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Οσοι, τέλος, δεν είχαν να πληρώσουν, αλλοδαποί κυρίως, τότε «τις έτρωγαν»…
Είχαν δημιουργήσει, μάλιστα, μια βάση δεδομένων, με τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας του συλληφθέντος (την οποία συχνά παρακρατούσαν μέχρι να καταβληθεί το πρόστιμο), το τηλέφωνό του, την αξία των κλοπιμαίων, καθώς και τα χρήματα που είχε στην κατοχή του...

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Ο απίθανος λόγος για τον οποίο κάποιος άφησε 36 δολάρια φιλοδώρημα...


Η Claire Hudson, σερβιτόρα στο εστιατόριο Mac’s Grub Shak στο Τενεσί, δεν θα ξεχάσει αυτό που της έτυχε πριν λίγες ημέρες. Ενας πελάτης ήρθε και παρήγγειλε δύο μπίρες, ένα πικάντικο burger και τη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, Coney Island Dog. 
Όταν ολοκλήρωσε το γεύμα του, σηκώθηκε και χωρίς να πει κουβέντα αποχώρησε από το μαγαζί.
Όταν η σερβιτόρα πήγε να καθαρίσει το τραπέζι, εξεπλάγην από αυτό που αντίκρισε. Στο τραπέζι υπήρχε φιλοδώρημα των 36 δολαρίων, ποσό δυσανάλογα υψηλό συγκριτικά με το ύψος του λογαριασμού, και ένα σημείωμα πάνω στην απόδειξη. Όταν το διάβασε, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκριά της.
Το μήνυμα έγραφε: «Σήμερα είναι τα γενέθλια του αδερφού μου. Θα γινόταν 36 χρονών. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα τρώω το αγαπημένο του φαγητό (hot dogs) και δίνω στη σερβιτόρα φιλοδώρημα, ανάλογο της ηλικίας του. Χρόνια πολλά Wes».

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Η προέλευση του όρου Black Friday


Σε ρυθμούς Black Friday κινείται εδώ και μέρες η αγορά. Την ημέρα αυτή, που τυγχάνει να είναι πάντα η τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου (η επόμενη μέρα των Ευχαριστιών), επιχειρήσεις και καταστήματα διαθέσουν αρκετά από τα προϊόντα τους σε ελκυστικές τιμές (στην Αμερική και εν γένει στο εξωτερικό, οι προσφορές αυτές μπορεί να αγγίξουν και το 80%).
Αυτό λοιπόν που αρκετοί χαρακτηρίζουν υπερβολή και «αμερικανιά», με τις εικόνες από ατελείωτες ουρές, την κοσμοπλημμύρα μέσα στα καταστήματα, αλλά και τα επεισόδια ανάμεσα σε καταναλωτές, που συχνά έχουν κοστίσει και σε ανθρώπινες ζωές, ήρθε πριν τέσσερα χρόνια, από τα Public, και στη χώρα μας.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο όρος Black Friday, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1869 (στον απόηχο μιας χρηματιστηριακής κρίσης, με πρωταγωνιστή τον χρυσό, οι τιμές του οποίου την αποφράδα εκείνη μέρα, στις 24 Σεπτεμβρίου, συρρικνώθηκαν) έλκει την καταγωγή του από τη δεκαετία του ‘60 και σηματοδοτεί την έναρξη της Χριστουγεννιάτικης περιόδου αγορών στην Αμερική και κατ’ επέκταση την επιστροφή των εμπόρων στα κέρδη. 
Τότε, τα λογιστικά φύλλα και οι αποδείξεις είχαν δύο χρώματα μελανιού για να καταγράφουν τα στοιχεία – κόκκινο (in the red) για τις ημέρες με αρνητικό ισολογισμό πωλήσεων και μαύρο (went into the black) για αυτές  με θετικό απολογισμό.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή που προέκυψε εσχάτως, επίσης ανυπόστατη, την ημέρα αυτή γίνονταν αγοραπωλησίες σκλάβων στην Αμερική, στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ωστόσο, η αλήθεια είναι κατά τι διαφορετική. Ο όρος Black Friday χρησιμοποιήθηκε, τη δεκαετία του ’50, από την αστυνομία στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, προκειμένου να περιγραφεί το χάος που επικρατούσε στους δρόμους και στα καταστήματα από καταναλωτές αλλά και τουρίστες που συνέρρεαν, την επομένη της Ημέρας των Ευχαριστιών, για να παρακολουθήσουν τον καθιερωμένο αγώνα ράγκμπι. Την ημέρα εκείνη, μάλιστα, καταγράφονταν και αμέτρητες κλοπές, επιβαρύνοντας περαιτέρω το έργο της αστυνομίας, που δούλευε υπερωρίες για να διαχειριστεί την όλη κατάσταση.
Αρκετά χρόνια αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80, οι έμποροι -σε μια προσπάθεια να τονώσουν τις πωλήσεις τους και να εγκαινιάσουν την εορταστική περίοδο- επανευφήραν τον ξεχασμένο όρο, επινοώντας ωστόσο την ιστορία με το «κόκκινο και μαύρο», προκειμένου να αποτινάξουν από πάνω της τo αρνητικό φορτίο που κουβαλούσε, σηματοδοτώντας έτσι το πέρασμα στην κερδοφορία.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Victoria's Secret. Αυλαία για τις φαντασμαγορικές επιδείξεις...


Η ιστορία της Victoria's Secret εγκαινιάζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ο 30χρονος Ρέι Ρέιμοντ, απόφοιτος διοίκησης επιχειρήσεων, επιχείρησε να αγοράσει εσώρουχα για τη γυναίκα του.
Περπατώντας μέσα σε ένα πολυκατάστημα, ένιωσε ντροπή και αμηχανία προσπαθώντας να επιλέξει σέξι γυναικεία εσώρουχα υπό την παρουσία πωλητριών, που τον αντιμετώπισαν ως «ανεπιθύμητο εισβολέα». Τότε αντιλήφθηκε ότι δεν υπήρχε στην αγορά ένα κατάστημα αισθησιακών εσωρούχων όπου οι άνδρες και όχι μόνο, θα ένιωθαν άνετα.

Ένα διαφορετικό κατάστημα γεννιέται…
Αποφασισμένος να ακολουθήσει το επιχειρηματικό του όνειρο, και αφού μελέτησε ενδελεχώς την αγορά εσωρούχων, το 1977 πήρε δάνειο 40.000 δολαρίων και δανείστηκε άλλα 40.000 δολάρια από συγγενείς για να ανοίξει μαζί με τη σύζυγό του το πρώτο κατάστημα Victoria's Secret, σε ένα μικρό εμπορικό κέντρο στο Πάλο Αλτο της Καλιφόρνιας. Το όνομα παραπέμπει στην βικτωριανή εποχή και στο «μυστικό» (secret) που κρυβόταν κάτω από τα ρούχα.
Το κατάστημα έφερε καταβολές από την Αγγλία του 19ου αιώνα, καθώς ήταν διακοσμημένο με σκούρο ξύλο, κόκκινους βελούδινους καναπέδες και μεταξωτές κουρτίνες, σε αντίθεση με τα φανταχτερά πολυκατάστημα της εποχής. Αποστολή του ήταν να πείσει το καταναλωτικό κοινό ότι ένα σέξι εσώρουχο μπορεί να φορεθεί ανά πάσα στιγμή και ημέρα, όχι μόνο σε ειδικές περιστάσεις.

Η αλλαγή ρότας…
Η απήχηση υπήρξε ιδιαίτερα θετική, καθώς ήδη από την πρώτη χρονιά η εταιρεία κατέγραψε έσοδα μισού εκατομμυρίου δολαρίων. Ωστόσο, το 1982 ο Ρέιμοντ πούλησε την -τότε ζημιογόνα (σ.σ. η εστίαση στο ανδρικό κοινό δεν αποδείχθηκε η πλέον κερδοφόρα)- επιχείρησή του, που μετρούσε πέντε καταστήματα και έναν αστείρευτο κατάλογο ταχυδρομικών παραγγελιών, στον Λέζλι Βέξνερ για περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια.
Ο Βέξνερ διαπίστωσε ότι το μεγάλο πρόβλημα ήταν η φιλοσοφία της εταιρίας, καθώς τα μοντέλα εσωρούχων στον κατάλογο ανταποκρίνονταν περισσότερο στις φαντασιώσεις των ανδρών (κοινώς, η αγορά-στόχος ήταν οι άνδρες) και επένδυαν λιγότερο στην άνεση των γυναικών που θα τα φορούσαν (και φυσικά θα τα αγόραζαν) και οι οποίες ασφυκτιούσαν μέσα στα βικτωριανά εσώρουχα και κορσέδες, που είχε οραματιστεί ο Ρέιμοντ.
Μελετώντας τις μπουτίκ εσωρούχων στην Ευρώπη, αποφασίζει να φέρει βρετανικό «αέρα» στον βικτωριανής εμπνεύσεως κατάλογο εσωρούχων και να επενδύσει σε φλοράλ σχέδια, νέα υφάσματα και στην κλασική, αθάνατη δαντέλα.

Οι περίφημες επιδείξεις…
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Victoria's Secret ήταν η μεγαλύτερη αμερικανική αλυσίδα λιανικής πώλησης εσωρούχων, με 600 καταστήματα και με πωλήσεις πάνω από ένα δισ. δολάρια. Ωστόσο, η ένταση του ανταγωνισμού από αντίστοιχα brands χαμηλού κόστους  είχε οξυνθεί, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου στα στελέχη του μάρκετινγκ της εταιρείας.
Αναζήτησαν λοιπόν κάτι διαφορετικό, κάτι που θα έκανε την εταιρεία να ξεχωρίσει και να σταθεί στην κορυφή. Η κίνηση-ματ έλαβε χώρα το 1995, όταν η εταιρεία έκανε την πρώτη επίδειξη μόδας. 
Οι πρώτες επιδείξεις δεν ήταν κάτι παραπάνω από μοντέλα που φορούσαν τα εσώρουχα της εταιρείας. Μετά από τρία χρόνια υλοποιούνται πιο εξεζητημένες ιδέες, όπως τα καλλίγραμμα μοντέλα που φορούσαν φτερά αγγέλων, μια ιδέα της Τάιρα Μπανκς.
Αργότερα καθιερώθηκαν τα σετ εσωρούχων με ρουμπίνια και διαμάντια που φόρεσε η Ζιζέλ Μπούντχεν αξίας 15 εκ. δολαρίων, όντας το πιο ακριβό σετ εσωρούχων που δημιουργήθηκε έως ποτέ.
Ήταν πλέον φανερό ότι η κάθε επίδειξη μόδας, που υπήρξε το απόλυτο κοσμικό event της χρονιάς και κόστιζε περίπου 15 εκατ. δολάρια, ήθελε να «δημιουργήσει θόρυβο» (buzz), να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας (publicity). Δεν είναι τυχαίο ότι έκτοτε δεν έχει πουλήσει κανένα διαμαντένιο σουτιέν (συν τοις άλλοις, τα διαμάντια ανακυκλώνονται). Οι ειδικοί του μάρκετινγκ μιλούν για ένα τρικ, το anchor pricing, όπου καθορίζεται μία εξωφρενικά υψηλή τιμή ώστε να προωθηθούν τα πιο φθηνά εσώρουχα, προσιτά στους κοινούς θνητούς, όπως αυτά των 100-200 δολαρίων.

Τα απανωτά χτυπήματα…
Η Victoria's Secret έφθασε να μετρά πάνω από 1.000 καταστήματα μόνο στις ΗΠΑ (γύρω στα 60 θα κλείσουν φέτος) και να ελέγχει το 35% της αγοράς εσωρούχων της χώρας, με την αξία της να φθάνει τα 1,9 δισεκατομμύρια δολάρια. 
Ωστόσο, τα δύσκολα ήταν μπροστά της, καθώς απέτυχε να προσαρμοστεί στα κελεύσματα των καιρών, με όλο και περισσότερες γυναίκες να επιλέγουν πιο σύγχρονα εσώρουχα από ανταγωνιστικές φίρμες.
Πριν λίγες μέρες, μετά από μία ακόμα χρονιά μειωμένων πωλήσεων, επιβεβαιώθηκε ότι η φαντασμαγορική επίδειξη θα περάσει πλέον στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η τηλεθέασή της έχει καταβαραθρωθεί, πέφτοντας στο 1/3 συγκριτικά με λίγα χρόνια πριν (3,3 εκατομμύρια τηλεθεατές, σε σύγκριση με 11 εκατομμύρια το 2001).
Την ίδια στιγμή, μια σειρά ατυχών περιστατικών, όπως η διασύνδεση του διευθύνοντος συμβούλου με τον παιδεραστή Jeffrey Epstein, που αυτοκτόνησε στο κελί του, τα παράπονα-κταγγελίες πολλών μοντέλων που στηλίτευαν τις εργασιακές συνθήκες, αλλά και άστοχες δηλώσεις που καταδίκαζαν την επιλογή transgender ή plus sized μοντέλων, έπληξαν ανεπανόρθωτα το κύρος της άλλοτε ακμάζουσας εταιρείας.

Η μοίρα του ιδρυτή…
Όσο αφορά τον ιδρυτή της Victoria’s Secret, η μοίρα του επιφύλαξε άσχημο παιχνίδι. Έπειτα από μία αποτυχημένη απόπειρα να ανοίξει εταιρεία με παιδικά είδη, χώρισε με τη γυναίκα του το 1993 κι έβαλε τραγικό τέλος στη ζωή του, πηδώντας από την κρεμαστή γέφυρα Golden Gate, στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο.

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

Το Caffe Greco, το αρχαιότερο καφέ της Ρώμης, σε κίνδυνο...


Μετά από δυόμισι αιώνες ζωής και έχοντας αποτελέσει αγαπημένο στέκι αμέτρητων διανοούμενων και ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, το θρυλικό Caffe Greco, στην καρδιά της Ρώμης, κινδυνεύει να ρίξει τίτλους τέλους.
Το διάσημο καφέ, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, ιδρύθηκε από Ελληνα, τον Νικόλα ντελλά Μανταλένα, το 1760 και είναι το αρχαιότερο καφέ στη Ρώμη και μόλις το δεύτερο αρχαιότερο στην Ιταλία.
Σ' αυτό σύχναζαν κατά καιρούς μεγάλες προσωπικότητες, όπως ζωγράφοι, γλύπτες, μουσουργοί και άνθρωποι των γραμμάτων από ολόκληρη την Ευρώπη, οι οποίοι ζούσαν ή ταξίδευαν στη Ρώμη, αλλά και μονάρχες και πάπες. Μάλιστα, το 1833, όταν το επισκέφθηκε ο Δανός αρχιτέκτων Κρίστιαν Χάνσεν, πήρε την απόφαση να επισκεφθεί την Ελλάδα για να μελετήσει τα μνημεία της ελληνικής αρχαιότητας.
Στη διαιώνιση του μύθου του συνέβαλε και ο κινηματογράφος, με την ταινία «Διακοπές στη Ρώμη», με την Όντρεϊ Χέπμπορν και τον Γκρέγκορι Πεκ, να γυρίζεται στις εγκαταστάσεις του. Σήμερα πλέον αποτελεί σημείο αναφοράς για τουρίστες, αλλά και ντόπιους, που έρχονται, παρά τις υψηλές τιμές του (7 ευρώ ο espresso) και τον σχετικά μέτριο καφέ του, για να τραβήξουν φωτογραφίες και να τις ανεβάσουν   στo Instagram.
Στην είσοδό του καφέ δεσπόζει η επιγραφή «250 χρόνια ιστορίας», που θυμίζει το ένδοξο παρελθόν ενός χώρου με μαρμάρινα τραπέζια, καλογυαλισμένες καρέκλες, μπορντό ταπετσαρίες και πανάκριβα έργα τέχνης.
Ωστόσο, οι τωρινοί ιδιοκτήτες του καφέ, το ζεύγος Κάρλο Πελεγκρίνι και Φλάβια Λότσι, απειλούνται με έξωση, καθώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο υπέρογκο ενοίκιο που καλούνται να πληρώσουν. Το ζευγάρι πληρώνει 22.000 ευρώ το μήνα (το Caffe Greco βρίσκεται σε μια από τις ακριβότερες συνοικίες της ιταλικής πρωτεύουσας), όμως τώρα καλείται από τους ιδιοκτήτες (το Ισραηλιτικό Νοσοκομείο Ρώμης) να πληρώσει 120.000 ευρώ.
Σύμφωνα με τα ιταλικά μέσα, ενδιαφέρον για τη μίσθωση και διαχείριση του χώρου έχουν δείξει μέχρι στιγμής μεγάλοι διεθνείς όμιλοι. Η δε διοίκηση του Ισραηλιτικού Νοσοκομείου διαβεβαιώνει ότι το Caffe Greco θα μείνει ως έχει, ακόμη κι αν οι διαχειριστές του αλλάξουν, ισχυριζόμενο ότι έχει προτάσεις από επενδυτές που είναι πρόθυμοι να καταβάλουν ποσά από 120.000 έως 180.000 ευρώ (πολλοί πάντως αμφιβάλλουν κατά πόσο θα μπορούσε, με τέτοια νούμερα, να είναι επικερδές ένα καφέ).
Πλέον, το νοσοκομείο αναζητά νέο ενοικιαστή, με την οικογένεια Πελεγκρίνι-Λότσι όμως να μην φαίνεται διατεθειμένη να παραδώσει τα όπλα, καθώς θεωρεί ότι στο Ισραηλητικό Νοσοκομείο ανήκουν μόνο οι τοίχοι του κτηρίου και όχι η περιουσία και το brand Caffe Greco.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019

Παρέχοντας άψογη εξυπηρέτηση στους πελάτες του... ανταγωνιστή


Υπάρχουν εταιρείες όπου όλα περνούν από τα χέρια του αφεντικού-προϊστάμενου και εταιρείες που εξουσιοδοτούν το προσωπικό τους ώστε να χειριστεί «δύσκολες» καταστάσεις.
Παρέχοντας μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στους ανθρώπους σου αφενός λειτουργεί ως παράγοντας αναγνώρισης-επιβράβευσης, καθότι τους δείχνεις ότι τους εμπιστεύεσαι, και αφετέρου σου δίνει το χρόνο να ασχοληθείς με άλλα ζητήματα, ίσως πιο σημαντικά.
Μέχρι που, όμως, θα μπορούσε να φθάσει ένας υπάλληλος για να χειριστεί μία «δύσκολη» κατάσταση; Πόσο ''έξω από το κουτί'' (think out of the box) μπορούν να σκεφτούν και να δράσουν οι υπάλληλοι μιας εταιρείας;
Η καναδική εταιρεία χαμηλού κόστους WestJet μας δίνει ένα πολύ καλό παράδειγμα, το οποίο μάλιστα έγινε viral, με πληθώρα επαινετικών σχολίων για την εταιρεία.
Πριν από δύο χρόνια, πιλότος της WestJet κέρασε πίτσες τους επιβάτες της ανταγωνιστικής Air Canada, όταν λόγω κακοκαιρίας έγινε αλλαγή της διαδρομής της συγκεκριμένης πτήσης. Η πτήση της Air Canada που ήταν προγραμματισμένη να προσγειωθεί στο St. Johns, κατέληξε, ελέω άσχημων καιρικών συνθηκών, στο Fredericton.
Τότε, όντας μεσάνυχτα, υπάλληλος της εταιρείας διαμήνυσε στους επιβάτες ότι, λόγω της προχωρημένης ώρας, δεν υπήρχε η δυνατότητα να τους παρέχει κάτι για να φάνε. Ξαφνικά, ως από μηχανής θεός, εμφανίζεται ένας πιλότος και ανακοινώνει στους επιβάτες «Γεια σας, είμαι πιλότος της WestJet και εμείς κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Ποιος θέλει πίτσα;».
Μέσα σε μισή ώρα, τέσσερις μεγάλες πίτσες κατέφθασαν και, όπως δήλωσε ένας επιβάτης, ο πιλότος τις πλήρωσε από την τσέπη του…
Μετά από αυτό, η Air Canada ζήτησε συγγνώμη και επιβράβευσε την πρωτοβουλία του πιλότου. «Επρεπε να είχαμε σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν το πράξαμε», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η Air Canada έμαθε το μάθημά της. Την ίδια χρονιά, σε ένα παρόμοιο περιστατικό, ο πιλότος κέρασε 23 πίτσες, εν μέσω χιονοθύελλας, τους καθηλωμένους για οκτώ ώρες στο αεροπλάνο επιβάτες της...


Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Ferrero Rocher. Οταν το branding βλάπτει το περιβάλλον...


Τα αγαπημένα σοκολατάκια Ferrero Rocher, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στις γιορτές των Χριστουγέννων, έχουν προκαλέσει την μήνιν των περιβαντολογικών οργανώσεων, καθώς η συσκευασία τους σε μεγάλο βαθμό δεν ανακυκλώνεται.
Εχει υπολογιστεί ότι το 89% στη συλλεκτική συσκευασία των 359 γρ. πάει στα σκουπίδια καθώς προέρχεται από μη ανακυκλώσιμο πλαστικό και αλουμινόχαρτο. Το μοναδικό μέρος της συσκευασίας που δύναται να ανακυκλωθεί είναι η χάρτινη θήκη και το χρυσό πλαστικό πάνω στο οποίο τοποθετούνται τα σοκολατάκια.
Η εταιρεία υπεραμύνθηκε των πρακτικών της διατεινόμενη ότι η συσκευασία της συμβάλλει στη διατήρηση της φρεσκάδας και της ποιότητας των προϊόντων της. Χάρη σε αυτή την εκλεπτυσμένη συσκευασία, που τη διαφοροποιεί από τον ανταγωνισμό, προφυλάσσεται το προϊόν κατά τη διανομή του στα καταστήματα ή στα σπίτια των καταναλωτών. Ισχυρίστηκε, μάλιστα, ότι πολλοί καταναλωτές επαναχρησιμοποιούν το κουτί.
Σαν να μην έφθανε αυτό, συγκριτικά πάντα με τις ανταγωνιστικές μάρκες, η αναλογία του βάρους της συσκευασίας με το καθαρό βάρος που έχουν τα σοκολατάκια είναι η δυσμενέστερη, με το 43% του συνολικού βάρους ενός κουτιού Ferrero Rocher Collection των 359 γρ. να ζυγίζει μόνο η συσκευασία.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

''Η Μάρκα του Καταναλωτή''. Προϊόντα που θα δημιουργούνται από τις προτιμήσεις των καταναλωτών...


Ένα νέο μοντέλο διαχείρισης προϊόντων είναι πολύ πιθανό να κάνει την εμφάνισή του σύντομα και στη χώρα μας. Πρόκειται για την «Μάρκα του Καταναλωτή», ένα μοντέλο διαχείρισης που παρουσιάστηκε με σημαντική επιτυχία πριν λίγα χρόνια στην Γαλλία. Ας δούμε, όμως, τι ακριβώς είναι η «Μάρκα του Καταναλωτή»:
Οι ρίζες εντοπίζονται στη Γαλλία…
Η «Μάρκα του Καταναλωτή» ξεκίνησε στη Γαλλία το 2016, σε μια στιγμή που πολλοί Γάλλοι παραγωγοί αδυνατούσαν να συντηρήσουν τα ζώα τους και κατ’ επέκταση την παραγωγή τους – όπως δήλωσαν οι παραγωγοί γάλακτος, χρειάζονταν επιπλέον οκτώ λεπτά το λίτρο για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Τότε, ως από μηχανής θεός εμφανίστηκαν δύο άτομα που ξεκίνησαν το εν λόγω «κίνημα», βάζοντας παράλληλα τους ίδιους καταναλωτές στο παιχνίδι. Μετά από λίγο καιρό, τα προϊόντα τους, με την επωνυμία «Ποιος είναι το αφεντικό;» βγήκαν στα ράφια των σουπερμάρκετ.
Πού βρίσκεται το κίνημα σήμερα στη Γαλλία;
Σε δύο χρόνια η μεγαλύτερη σε πωλήσεις μάρκα γάλακτος είναι η «Μάρκα του Καταναλωτή», με 150 εκατ. φιάλες, συντηρώντας 4.000 οικογένειες. Υπολογίζεται πως περισσότερα από ένα εκατ. λίτρα γάλα της «Μάρκας του Καταναλωτή» πωλούνται κάθε εβδοµάδα από τα καταστήµατα λιανικής.

Πέρα από το γάλα, η πρωτοβουλία αυτή καλύπτει σήμερα 30 νέα προϊόντα, όπως βούτυρο, αυγά, λάδι κ.ά. - έχουν πουληθεί περισσότερα από 120 εκατ. προϊόντα σε περισσότερα από 3,2 εκατ. νοικοκυριά. Πρόκειται για προϊόντα που έχουν προκύψει από τις επιλογές και προτιμήσεις των καταναλωτών, μέσα από μια ηλεκτρονική πλατφόρμα.
Τι ακριβώς είναι η «Μάρκα του Καταναλωτή»;
Πρόκειται για ένα δεσμό εμπιστοσύνης μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών. Μία πρωτοβουλία για τη δημιουργία προϊόντων με τη συνεργασία καταναλωτών και παραγωγών. Σκοπός του εγχειρήματος αυτού είναι οι καταναλωτές να αποφασίζουν για τις προδιαγραφές, τη ποιότητα και τη τιμή των προϊόντων, έχοντας πλήρη γνώση για το πού πηγαίνουν τα χρήματά τους, στηρίζοντας τους ντόπιους παραγωγούς.
Στην διαδικτυακή πλατφόρμα www.imarkatoukatanaloti.gr θα αναρτώνται ερωτηματολόγια με τις προδιαγραφές του κάθε προϊόντος. Οι καταναλωτές επιλέγουν τα χαρακτηριστικά που επιθυμούν βλέποντας ζωντανά πως η κάθε επιλογή τους επηρεάζει την τελική τιμή λιανικής.
Σύντομα και στη χώρα μας
Η πρώτη κίνηση στην Ελλάδα, η οποία θα είναι η τέταρτη χώρα που θα κάνει πράξη τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, έχει ήδη γίνει. Ο κόσμος έχει ψηφίσει τα τρία προϊόντα που θα ήθελε να παράγει άμεσα «Η Μάρκα του Καταναλωτή». Είναι το γάλα, η φέτα και το ελαιόλαδο, ενώ σύντομα θα βγει και το πρώτο ερωτηματολόγιο που θα σχετίζεται με τις προτιμήσεις του καταναλωτή για το πρώτο προϊόν, το αγελαδινό γάλα. Τα τρία αυτά προϊόντα, που θα παραχθούν από 30 παραγωγούς, αναμένεται σχετικά σύντομα να βγουν στα ράφια των ελληνικών σούπερ μάρκετ - δύο αλυσίδες έχουν ήδη δεσμευτεί ότι θα στηρίξουν το εγχείρημα.
Ποια τα οφέλη από ένα τέτοιο εγχείρημα
O σκοπός του εγχειρήματος είναι διττός. Ο καταναλωτής θα έχει στα χέρια του ένα προϊόν υψίστης ποιότητας, ελέγχοντας ο ίδιος τον τρόπο παραγωγής, ενώ την ίδια στιγμή θα συνεισφέρει στην καλύτερη ποιότητα ζωής των παραγωγών.
Τα προϊόντα θα παράγονται, ακολουθώντας υπεύθυνα τις προδιαγραφές που θα έχουν αποφασίσει οι καταναλωτές, από εγκεκριμένους προμηθευτές. Δεν θα χρησιμοποιούνται προωθητικές ενέργειες, όπως διαφήμιση, με αποτέλεσμα να υπάρχει σημαντική εξοικονόμηση στη τελική τιμή πώλησης, από την οποία θα επωφελείται ο παραγωγός.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Οι σκάλες του Joker, το νέο αξιοθέατο του Bronx...


Τέλη 2018: Ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς αναζητά την τέλεια τοποθεσία για μια εμβληματική σκηνή της νέας του ταινίας με τίτλο Joker. Αρχικά, αναζητά τα σκαλιά που εμφανίζονται στην ταινία «American Gangster», όμως δεν θα αργήσει να αντιληφθεί ότι εκείνα τα σκαλιά είχαν ανακαινιστεί και δεν ταίριαζαν με την ταινία του.
Τη λύση την βρήκε σε μια ταπεινή σκάλα μεταξύ της 167ης οδού και της Shakespeare Avenue, στο περίφημο Bronx, η οποία έμελλε να εξελιχθεί σε τουριστικό αξιοθέατο. Από την πρώτη μέρα προβολής της ταινίας οι σκάλες της υποβαθμισμένης συνοικίας μετατράπηκαν στο πιο instagrammable αξιοθέατο της Νέας Υόρκης.
Στις 132 αυτές σκάλες, που μέχρι πρότινος οι περίοικοι φοβόντουσαν να τις διασχίσουν μόνοι το βράδυ, συνωστίζεται πλέον ένα ετερόκλητο πλήθος από επίδοξους ηθοποιούς, χορευτές, influencers, παρέες νεαρών, ζευγάρια, ακόμα και ηλικιωμένους που θέλουν να φωτογραφηθούν, μιμούμενοι τον Ioaquin Phoenix και τις χορευτικές του φιγούρες, για να κλέψουν λίγη λάμψη του.
Όλα αυτά για μία φωτογραφία, μία απόδειξη ότι ήμασταν και εμείς εκεί, καθώς πάντα στην σήμερον εποχή ελλοχεύει ο φόβος του FoMo (fear of missing out). Στη δε περιοχή, εκεί που «εκβάλουν» οι επονομαζόμενες Joker Stairs, άρχισε να παρατηρείται και κυκλοφοριακό κομφούζιο, με πολλούς τουρίστες να αποβιβάζονται από το ταξί για να τραβήξουν την πολυπόθητη φωτογραφία και κατόπιν να φύγουν.
Η νέα πραγματικότητα μπορεί να χαροποιεί μερίδα των ντόπιων, που βλέπουν τη γειτονιά τους να ζωντανεύει και ίσως τους χαρίσει κάποια λεπτά δημοσιότητας, ωστόσο άλλους τους εξοργίζει καθώς παραβιάζεται η ιδιωτικότητά τους, με αποκορύφωμα το σύνθημα «η φτώχεια μου δεν είναι εδώ για να τη φωτογραφίζεις», που γράφτηκε στον τοίχο…

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Η εμπειρία της γέννησης αλλιώς...


Το 1965 ένα ζευγάρι Αμερικανών από την Νέα Υόρκη είχε τη φαεινή ιδέα να πάει την επίπονη εμπειρία της γέννησης σε άλλο επίπεδο.

Δημιούργησε και κατοχύρωσε έναν μηχανισμό «για την διευκόλυνση της γέννας ενός παιδιού χάρη στην φυγόκεντρο δύναμη». 
Η ιδέα τους ήρθε μετά από μία επίσκεψη στο ζωολογικό κήπο, όταν παρατήρησαν πώς οι ελεφαντίνες γεννούν εν κινήσει τα μωρά τους.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την πατέντα, όταν η γυναίκα αισθάνεται έτοιμη, ξαπλώνει σε ένα κυκλικό τραπέζι, στο οποίο και δένεται. Τότε, το τραπέζι αρχίζει να περιστρέφεται με μεγάλη ταχύτητα, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή το μωρό να εκτοξευτεί, αλλά να συγκρατηθεί από ένα προστατευτικό δίχτυ.
Μολονότι πρόκειται για έναν περίτεχνο μηχανισμό, με δικλείδες ασφαλείας που προστατεύουν τη μαμά και το παιδί, η εφεύρεση δεν κατάφερε ποτέ να εφαρμοστεί στην πράξη – δεν δοκιμάστηκε ούτε από τους εφευρέτες του, καθότι ήταν άτεκνοι. Σε αυτό, δίχως αμφιβολία, δεν συνέβαλε η υψηλή τιμή και πολυπλοκότητά του, καθώς και το μικροσκοπικό δίχτυ, που μάλλον δεν απέπνεε σιγουριά και ασφάλεια.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

"Τι ώρα είναι η παρέλαση των τρεις;" Πώς απαντούν οι υπάλληλοι της Disney


Αν είστε άντρας και για οκτώ ώρες φοράτε τη στολή του Mickey Mouse κάτω από τον καυτό ήλιο της Florida, τότε μάλλον θα σαρκάσετε τον 100στο επισκέπτη που σας ρωτάει την ίδια ανόητη ερώτηση:  «What time is the 3 oclock parade?» (τι ώρα είναι η παρέλαση των τρεις;).
Ωστόσο ακόμα και γι’ αυτή την φαινομενικά «παλαβή» ερώτηση η Disney έχει μεριμνήσει ώστε η απάντηση από όλο το cast, όπως αποκαλούνται οι υπάλληλοί της, από τον πωλητή παγωτών μέχρι τον άνδρα με τη στολή του Goofy, να μην περιοριστεί στο προφανές (παραθέτοντας την ακριβή ώρα) και να τερματίσει την κουβέντα, αλλά να είναι ευγενική και ομοιόμορφη, παρέχοντας πολύτιμες πληροφορίες στους επισκέπτες.
Τα προσωπικό είναι εκπαιδευμένο ώστε να απαντάει με απόλυτη φυσικότητα, να επιβεβαιώνει την ώρα (π.χ. «από εδώ περνάει στις 3.10»), να ενημερώνει από πού θα έχουν καλύτερη θέα, ενώ παρέχει χρηστικές πληροφορίες για το τι άλλο μπορούν να κάνουν τριγύρω, πριν ή μετά την παρέλαση.
Εξάλλου, σύμφωνα με την Disney, που μπορεί να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές και πίσω από τις λέξεις, όταν ο επισκέπτης κάνει αυτή την ερώτηση ουσιαστικά θέλει να μάθει τι ώρα περνάει η παρέλαση από εκεί που βρίσκεται και ποιο είναι το κατάλληλο σημείο για να την δει ανεμπόδιστα.
Όλα αυτά σε ένα πάρκο που, εξ απαλών ονύχων, έχει μία βασική και απαράβατη αρχή:  «Keep it cleanKeep it friendlyMake it a fun place to be». Πράγματι, στα δρομάκια του πάρκου δεν βλέπεις ούτε ένα σκουπιδάκι, με τους κάδους να έχουν τοποθετηθεί ανά οκτώ μέτρα (τόση είναι η απόσταση, σύμφωνα με την εταιρεία, που είναι διατεθειμένος να διανύσει ο επισκέπτης προκειμένου να μην πετάξει τα απορρίμματά του στο έδαφος).
Αναμφίβολα, η ικανότητα της Disney να προβλέπει τις ανάγκες των επισκεπτών της και να ανταποκρίνεται πάραυτα, την έχουν χρήσει μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο που παρέχει άψογη εξυπηρέτηση και καταφέρνει, προσφέροντας παραμετροποιημένες υπηρεσίες, να ξεπερνάει τις προσδοκίες των επισκεπτών της.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Disney, η οποία τα τελευταία 30 χρόνια έχει εκπαιδεύσει ένα εκατομμύριο υψηλόβαθμα στελέχη εταιρειών από όλο τον κόσμο σε θέματα που άπτονται της εξυπηρέτησης πελατών, γνωρίζει πολλά πράγματα για τους πελάτες της. Για παράδειγμα, ξέρει ότι ο μέσος επισκέπτης του πάρκου της στην Florida, που είναι οικογένεια με δύο παιδιά, έρχεται  από τη Νέα Υόρκη, έχει κάνει οικονομίες 2-3 ετών γι’ αυτό το ταξίδι, που συνήθως είναι και το μοναδικό που θα κάνει, ενώ θα μείνει 6-7 ημέρες.
Η αμερικάνικη εταιρεία αξιοποιεί όλες αυτές τις πληροφορίες: προσλαμβάνει πολλά στελέχη της από τη Νέα Υόρκη, ώστε να υπάρχει μία «σύνδεση» με τους επισκέπτες, προσαρμόζει όλα τα παιχνίδια της (rides) ώστε να εξυπηρετούν τέσσερα άτομα και, γνωρίζοντας ότι για τον μέσο Αμερικάνο αυτό είναι ένα ταξίδι ζωής, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει την εμπειρία τους αλησμόνητη. Και το καταφέρνει πολύ καλά...

Το ξενοδοχείο UFO στη Σουηδία...


Ένα UFO που αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα. Με αυτό ακριβώς προσομοιάζει το Tree Hotel The UFO, στον σκανδιναβικό βορά και συγκεκριμένα στη Σουηδία.
Πρόκειται για ένα στούντιο επιφάνειας 30 τ.μ., που αποτελεί μέρος του ευρύτερου ξενοδοχειακού συγκροτήματος, το οποίο είναι κατασκευασμένο από συνθετικό υλικό υψηλής αντοχής, ώστε να προσφέρει προστασία από τις, αντίξοες συχνά, καιρικές συνθήκες.
Χάρη σε μια ηλεκτρική, πτυσσόμενη σκάλα, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εισέλθουν στο, δημοφιλές στις τάξεις μικρών και μεγάλων, στούντιο -το ντους και η σάουνα βρίσκονται σε παρακείμενο κτίσμα- που μπορεί στα δύο του δωμάτια να φιλοξενήσει μέχρι πέντε άτομα (δύο ενήλικες και τρία παιδιά), τα οποία, ως εξωγήινοι, θα μπορούν μέσα από τους φεγγίτες να αγναντεύουν από ψηλά το δάσος.
Οι επισκέπτες, που φυσικά έχουν πρόσβαση στο Wi-Fi, μπορούν να δειπνήσουν σε θεματικό εστιατόριο, αισθητικής δεκαετίας 1930-1950, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση. Για όσους ενδιαφέρονται, οι τιμές αυτή την εποχή φθάνουν τα 450 ευρώ τη βραδιά.

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Kellogg's. Πώς μπήκαν τα κορν φλέικς στη ζωή μας


Τα κορν φλέικς, το πιο δηµοφιλές δηµητριακό για πρωινό στον κόσµο, παρασκευάστηκαν το 1894 ως τροφή για τους ασθενείς ενός πολυτελούς κέντρου υγείας που διακήρυττε τη χορτοφαγία, την προσευχή και την άσκηση. Στο υπόγειο αυτού του σανατορίου, ο Ουίλ Κέλλογκ παρασκεύασε τις πρώτες νιφάδες δηµητριακών από µουχλιασµένο σιτάρι, µια εφεύρεση όµως που θα είχε το τίµηµά της, αφού θα τον έφερνε σε ρήξη µε το µεγαλύτερο αδερφό του.
Γιος κατασκευαστή σκουπών, ο Ουίλ ήταν πάντα στη σκιά του µεγαλύτερου και εξυπνότερου αδερφού, Τζον Κέλλογκ, διάσηµου χειρούργου και συγγραφέα ιατρικών βιβλίων. Ντροπαλός, κατηφής, µε λίγους φίλους και χωρίς κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, προφανώς θα κατέληγε ως υπαλληλάκος σε κάποια από τις δουλειές που περιστασιακά έκανε. Τελικά, το 1880 απασχολήθηκε στο σανατόριο, όπου υπεύθυνος ήταν ο κατά οχτώ χρόνια µεγαλύτερος αδερφός του.
Εκεί εργαζόταν 15 ώρες την ηµέρα, επτά µέρες την εβδοµάδα, όντας το παιδί για όλες τις δουλειές, κρατούσε τα βιβλία, έδινε παραγγελίες για προµήθειες, εκτελούσε χρέη θυρωρού κ.ά. Για επτά χρόνια δεν πήρε αύξηση ή άδεια για να ξεκουραστεί, ενώ λέγεται ότι µία από τις δουλειές του ήταν να ξυρίζει τον αδερφό του και να του γυαλίζει τα παπούτσια.
«Αισθάνοµαι λίγο άσχηµα. Φοβάµαι πως όπως πάνε τα πράγµατα θα µείνω για πάντα φτωχός», είχε γράψει το 1884 στο ηµερολόγιο του ο 24χρονος Ουίλ, ο οποίος έπαιρνε µόλις 87 δολάρια το µήνα από τον αδερφό του. Τελικά, ο φόβος του δεν επιβεβαιώθηκε, αφού αργότερα θα επεδείκνυε ένα σπάνιο επιχειρηµατικό ταλέντο που κάποια στιγµή θα τον αντάμοιβε.
Ο Ουίλ βοηθούσε τον Τζον στην έρευνα που έκανε για να αναπτύξει ένα θρεπτικό, γευστικό και εύπεπτο υποκατάστατο του ψωµιού, χρησιµοποιώντας βραστό σιτάρι. Πίστευε ότι η διατροφή ήταν αρκετά σηµαντική για την επίτευξη ενός υγιεινού τρόπου ζωής και θεωρούσε ότι το πρωινό ήταν το πιο σηµαντικό γεύµα της ηµέρας.
Το 1894, σε ένα από τα πειράµατά του, ξέχασε λίγο βρασµένο σιτάρι έξω, το οποίο «στέγνωσε» από την έκθεσή του στον αέρα. Το επόµενο πρωί, όταν το πέρασε µέσα από τους κυλίνδρους, παρατήρησε ότι οι κόκκοι σιταριού είχαν φουσκώσει και είχαν γίνει τραγανιστές νιφάδες, αντί της συνηθισµένης επίπεδης ζύµης.
Ο Ουίλ έπεισε τον αδερφό του να µην τα πετάξει και να σερβίρει πειραματικά το νέο έδεσμα στους ασθενείς, οι οποίοι ενθουσιάστηκαν. Οι επισκέπτες που τα δοκίµασαν, καθώς και οι ασθενείς που τελείωναν τη θεραπεία τους, άρχισαν να επικοινωνούν γραπτώς ζητώντας προµήθειες. Ο µικρός άδραξε την ευκαιρία και παρά την αντίθεση του Τζον (ο οποίος, ωστόσο, έσπευσε να το κατοχυρώσει στο όνοµά του, αφού υποστήριξε ότι τα είχε δει στο όνειρό του), άρχισε να παρασκευάζει τις νιφάδες δηµητριακών στο χέρι, στον αχυρώνα πίσω από το σανατόριο. Μετά τις περνούσε µέσα από τους ειδικά σχεδιασµένους για να αλέθουν το σιτάρι κυλίνδρους τους οποίους διατηρούσε ψυχρούς µε ένα κοµµάτι πάγου, τις έψηνε σε έναν φορητό φούρνο και αφού τις συσκεύαζε, τις πουλούσε σε πρώην ασθενείς.
Σ’ ένα από τα πειράµατά του µε άλλα δηµητριακά, παρασκεύασε νιφάδες από καλαµπόκι (corn flakes), οι οποίες σύντοµα έγιναν ανάρπαστες. Ο Τζον, ωστόσο, δεν συµµεριζόταν τον ενθουσιασµό του µικρού αδερφού διατηρώντας σοβαρές επιφυλάξεις όσον αφορά την προσθήκη ζάχαρης ή αλατιού στα δηµητριακά, πρακτική αντίθετη στις αρχές και τη φιλοσοφία του σανατορίου.
Το 1900, ο Ουίλ, παρά την αντίθετη γνώµη του αδερφού του, ανέγειρε ένα σύγχρονο εργοστάσιο και άρχισε την παραγωγή των κορν φλέικς, τα οποία έφεραν το όνοµά του. Τα δύο αδέρφια ήρθαν τελικά σε οριστική σύγκρουση το 1906, αφού ο Τζον δεν ενδιαφερόταν να εκµεταλλευτεί εµπορικά το νέο προϊόν, πόσω µάλλον να δει το όνοµά του πάνω στη συσκευασία.
Αν και είχαν ήδη εµφανιστεί 42 ανταγωνιστές (ο σοβαρότερος εξ αυτών ήταν ένας πρώην ασθενής τους), ο Ουίλ, που για πρώτη φορά ήταν το αφεντικό, είχε καταφέρει χάρη στις ιδιοφυείς κινήσεις του να βρίσκεται ένα βήµα µπροστά από όλους. Τύπωνε πάνω στη συσκευασία µε έντονα κόκκινα χρώµατα, τα εξής: «Προσέξτε τις αποµιµήσεις. Γνήσια είναι µόνο αυτά που φέρουν την υπογραφή του Κέλλογκ», ενώ άρχισε να προσφέρει δωρεάν δείγµατα στις νοικοκυρές που έκλειναν το µάτι στον µπακάλη τους.
Εξάλλου, σε µία πανάκριβη ολοσέλιδη διαφήµιση σε γυναικείο περιοδικό, τόνιζε: «Το 90% από εσάς δεν µπορεί να βρει αυτή τη µάρκα στα καταστήµατα, γι’ αυτό λοιπόν πιέστε τους καταστηµατάρχες να την προµηθευτούν». Αυτή η ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα οι πωλήσεις να εκτοξευθούν από τα 33 τεμάχια την ημέρα στα 2.900. Μόνο το 1911 δαπάνησε ένα εκατομμύριο δολάρια για διαφήμιση, δημιουργώντας μάλιστα την μεγαλύτερη πινακίδα στον κόσμο στην Time’s Square της Νέας Υόρκης.
Ωστόσο, το επιχειρηματικό δαιμόνο του μικρού Κέλλογκ δεν περιορίστηκε μόνο σε ευφάνταστες πρακτικές προώθησης. Το 1930, όταν η Αμερική μαστιζόταν από την κρίση, μείωσε τις ώρες στις τρεις βάρδιες στα τρία εργοστάσιά του και καθιέρωσε μία ακόμη βάρδια, δίνοντας τη δυνατότητα σε ακόμη περισσότερα άτομα για να εργαστούν. «Θα επενδύσω τα χρήματά μου στους ανθρώπους», δήλωσε την ίδια χρονιά, όταν ίδρυσε το φερώνυμο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ηταν μάλιστα από τους πρώτους που ανέγραφε πάνω στη συσκευασία τα θρεπτικά συστατικά και τις συνταγές δημητριακών, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα στη γνώση του καταναλωτή.
Ο Ουίλ Κέλλογκ πέθανε πάµπλουτος, αν και σχεδόν τυφλός, το 1951, αφού προηγουµένως είχε επιδοθεί σε αµέτρητες φιλανθρωπίες και συνεισφορές σε ιδρύµατα, όµως δεν κέρδισε ποτέ το σεβασµό του αδερφού του. Τα δύο αδέρφια, µετά το 1906, παρέµειναν εχθροί, ενώ για 10 χρόνια «σέρνονταν» στα δικαστήρια –στην αποκαλούµενη «δίκη για τα πίτουρα»– για τη χρήση του ονόµατος. Τελικά, το 1943, ο 91χρονος Τζον έγραψε λίγο πριν πεθάνει ένα γράµµα όπου αναγνώριζε ότι συχνά ήταν άδικος µε τον αδερφό του, το οποίο όµως δεν το µεταβίβασαν ποτέ στον σχεδόν τυφλό Ουίλ, παρά µόνο όταν βρισκόταν στο νεκροκρέβατό του. «Θεέ µου, γιατί δεν µου το είπε κάποιος πιο πριν», ήταν οι τελευταίες του κουβέντες.





Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

La Pelosa. Με εισιτήριο η είσοδος στην ειδυλλιακή παραλία της Σαρδηνίας


Σε αντίθεση με αρκετές παραλίες της Ελλάδας (βλ. Μπάλος, Ελαφονήσι) που έχουν καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό από τον υπερτουρισμό (με τους τοπικούς φορείς και την πολιτεία να σφυρίζουν αδιάφορα), στην Ιταλία λαμβάνουν τολμηρά μέτρα για να σώσουν το φυσικό τους περιβάλλον.
Από το επόμενο καλοκαίρι, σε μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Σαρδηνίας, την La Pelosa, με τη λευκή άμμο και τα καταγάλανα νερά, οι επισκέπτες θα πρέπει να πληρώσουν εισιτήριο κατά την είσοδό τους – για τον ίδιο λόγο, είσοδο έχουν βάλει ή θα βάλουν δημοφιλείς προορισμοί της Ιταλίας, όπως η Βενετία και το μεσαιωνικό χωριό Civita di Bagnoregio.
Περιβαλλοντικές μελέτες στην εν λόγω παραλία κατέδειξαν ότι το οικοσύστημα απειλείται από την προσέλευση υπερβολικά μεγάλου αριθμού επισκεπτών. Ως εκ τούτου, ο δήμαρχος της περιοχής, απογοητεύοντας τους ντόπιους που μιλούσαν για το δημόσιο χαρακτήρα της παραλίας, ανακοίνωσε ότι πέρα από τη θέσπιση εισιτηρίου, την παραλία θα την επισκέπτονται μέχρι 1.500 άτομα τη μέρα – στα σχέδια είναι και η ''μεταφορά'' του ασφαλτοστρωμένου δρόμου, ώστε να αποθαρρυνθεί η χρήση αυτοκινήτων για την προσέγγιση της παραλίας.
Αυτά είναι τα πιο δραστικά μέτρα, τα οποία ωστόσο θα εφαρμοστούν δοκιμαστικά, που θα ληφθούν για την La Pelosa, που αποκαλείται «κομμάτι του παραδείσου», στην οποία παρεμπιπτόντως απαγορεύεται το κάπνισμα, οι κάθε λογής έμποροι, οι πετσέτες και οι τσάντες θαλάσσης – σε μάστιγα έχει εξελιχθεί η κλοπή άμμου και κοχυλιών από τις παραλίες της Σαρδηνίας, με τους παραβάτες να πληρώνουν πρόστιμο μέχρι 3.000 δολάρια.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Οι άνθρωποι δεν αγοράζουν προϊόντα, αγοράζουν ωφέλειες...


Ο Theodore Levitt, διάσημος καθηγητής μάρκετινγκ του Harvard, συνήθιζε να λέει στους μαθητές του: «People dont want a quarter-inch drill. They want a quarter inch hole!» (Οι άνθρωποι δεν θέλουν να αγοράσουν ένα τρυπάνι τεσσάρων ιντσών. Θέλουν μια τρύπα τεσσάρων ιντσών!).
Με απλά λόγια, αυτό που εννοούσε ήταν ότι πολλές εταιρείες κάνουν το λάθος να παραθέτουν τα χαρακτηριστικά του προϊόντος, όταν θα έπρεπε να παραθέτουν τις ωφέλειες που απορρέουν από τη χρήση τους. 
Αυτή την εστίαση στο προϊόν, αγνοώντας τη «μεγάλη εικόνα», o Levitt την χαρακτήρισε, τη δεκαετία του ’60, μυωπία του μάρκετινγκ (marketing myopia), χαρακτηρίζοντάς της ως μία από τις κορυφαίες αιτίες για τις οποίες αποτυγχάνουν πολλά νέα προϊόντα.
Ο ίδιος ενθάρρυνε τα στελέχη των επιχειρήσεων να εγκαταλείψουν τον προσανατολισμό στο προϊόν και να γίνουν πιο πελατοκεντρικοί, εστιάζοντας στις ανάγκες και επιθυμίες των καταναλωτών.
Για παράδειγμα, όταν πουλάς κοστούμι (προϊόν), ουσιαστικά πουλάς την ανάγκη για ομορφιά, όταν πουλάς αυτοκίνητο, πουλάς την ανάγκη για γρήγορη μεταφορά, όταν πουλάς οδοντόκρεμες, πουλάς άσπρα δόντια, καθαρή αναπνοή και ωραίο χαμόγελο. Και στα τρία παραδείγματα, όπως και σε αυτό με το τρυπάνι, η ίδια ανάγκη θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με υποκατάστατα, κάτι που αν δεν γίνει αντιληπτό από την επιχείρηση, θα μπορούσε να την οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς.
Οι οργανισμοί που διακατέχονται από τη μυωπία του μάρκετινγκ προσδιορίζουν τον τομέα τους μέσα σε στενά πλαίσια. Πριν από έναν περίπου αιώνα, ξεκίνησαν στην Αμερική να κατασκευάζουν σιδηρόδρομους. Αργότερα εξεπλάγησαν όταν διαπίστωσαν ότι η κίνηση ήταν πολύ περιορισμένη.
Ο λόγος ήταν ότι είδαν την εταιρεία τους ως καθαρά σιδηροδρομική και όχι ως εταιρεία μεταφοράς εμπορευμάτων και ανθρώπων. Αν την είχαν δει έτσι, θα είχαν αντιληφθεί ότι η συγκεκριμένη ανάγκη θα μπορούσε να ικανοποιηθεί και με άλλους τρόπους (π.χ. αυτοκίνητα, φορτηγά, αεροπλάνα).
Όταν κάποτε ο πρόεδρος της Revlon ρώτησε τους πωλητές του σε ποιον κλάδο πιστεύουν ότι ανήκουν, αυτοί απάντησαν «μα, φυσικά, στον κλάδο πώλησης καλλυντικών προϊόντων». «Όχι», αποκρίθηκε ο πρόεδρος, «εργάζεστε στον κλάδο πώλησης ονείρων». Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, ότι αυτό που είναι προς πώληση δεν είναι ένα φυσικό προϊόν αλλά η λύση σε μια ανάγκη (a solution to a need).