Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2020

Μια ιδιαίτερη πινακίδα...


"Αν είστε ικανοποιημένοι, πείτε το στους φίλους σας. Αν όχι, πείτε το σε μας".

Εξαιρετική και ευφάνταστη πινακίδα σε φάρμα στο Οχάιο, που όχι μόνο ενθαρρύνει το word of mouth, αλλά την ίδια στιγμή ενθυμίζει στους πελάτες να εκφραστούν και να παραπονεθούν στο προσωπικό, αν είναι δυσαρεστημένοι.

Μην ξεχνάμε ότι το 95% των δυσαρεστημένων πελατών δεν παραπονείται, απλώς αποχωρεί.

Οπότε, αν θέλετε να πείσετε τους πελάτες σας ότι η γνώμη τους μετράει, ένα τέτοιο μήνυμα θα ήταν το ιδανικό.

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Amazon. Η ιστορία του πιο πλούσιου ανθρώπου στον κόσμο...


«Μπορεί να είναι τρελό, αλλά θα το τολµήσω. Θα ανοίξω µια εταιρεία που θα πουλάει βιβλία µέσω του διαδικτύου». Τάδε έφη Τζεφ Μπέζος, ο αποκαλούµενος βασιλιάς του ηλεκτρονικού εµπορίου, όταν το 1994 θα παρατούσε τη σιγουριά και την ασφάλεια της δουλειάς του για να ασχοληθεί µε τις διαδικτυακές πωλήσεις. Ο κύριος αυτός, σε µια εποχή όπου η φράση «ηλεκτρονικό εµπόριο» ήταν παντελώς άγνωστη και φάνταζε µε κακόγουστο αστείο, θα κατάφερνε να πετύχει εκεί που τόσοι άλλοι θα αποτύγχαναν παταγωδώς.
Παιδί µιας 17χρονης από το Νέο Μεξικό, ο Τζεφ Μπέζος δεν θα γνώριζε ποτέ τον βιολογικό του πατέρα, παρά µόνο τον πατριό του Μιγκέλ Μπέζος, µετανάστη από την Κούβα. Σε µικρή ακόµη ηλικία θα επιδείκνυε ένα σπάνιο ταλέντο σε οτιδήποτε είχε να κάνει µε µηχανές. Ως σύγχρονος Κύρος Γρανάζης, θα εγκαθιστούσε ένα ηλεκτρικό κουδούνι στο δωµάτιό του για να µην αφήνει τα νεότερα αδέρφια του να τον ενοχλούν, ενώ θα µετέτρεπε το γκαράζ των γονιών του σε εργαστήριο για τα επιστηµονικά του πειράµατα. Λίγο αργότερα, στα σχολικά του χρόνια, θα ερχόταν για πρώτη φορά σε επαφή µε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και, όπως ήταν φυσικό λόγω του ανήσυχου πνεύµατός του, θα µαγευόταν από τον σχετικά ανεξερεύνητο κόσµο τους.
Έχοντας αποκτήσει ένα πτυχίο στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ο Μπέζος απασχολήθηκε σε χρηµατιστηριακή εταιρεία της Wall Street. Όµως τα χρηµατοοικονοµικά και οι επενδύσεις θα τον άφηναν αδιάφορο, µε αποτέλεσµα σύντοµα να αναζητά κάτι πιο ενδιαφέρον. Το 1994, o 30χρονος θα έβρισκε τελικά αυτό που αναζητούσε, όταν έπεσε στα χέρια του µια αναφορά σχετικά µε τις τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης του Ίντερνετ, που ξεπερνούσαν το 2.300% σε ετήσια βάση.
Τα χρόνια εκείνα η εµπορική εκµετάλλευση του διαδικτύου ήταν ακόµη στα σπάργανα, όπως ακριβώς και το ηλεκτρονικό εµπόριο. Ο Μπέζος δεν έχασε χρόνο και, αφού παραιτήθηκε από τη δουλειά του, ετοίµασε µία λίστα µε 20 προϊόντα τα οποία θα µπορούσαν να πουληθούν ηλεκτρονικά. Ύστερα από ενδελεχή έρευνα, η λίστα αυτή περιορίστηκε σε πέντε µόλις προϊόντα, τα οποία έκρινε ότι ήταν τα πλέον υποσχόµενα. Αυτά ήταν τα cd, εξαρτήµατα και λειτουργικό για υπολογιστές, βίντεο και βιβλία.
Τελικά κατέληξε στα βιβλία για πολλούς και διάφορους λόγους. Θεώρησε ότι η αγορά για βιβλία, κυρίως λογοτεχνικά, ήταν πολύ µεγάλη, η ποικιλία των τίτλων ήταν εντυπωσιακή, οι τιµές προσιτές και ότι δεν υπήρχαν πολύ µεγάλα βιβλιοπωλεία που να έχουν στις αποθήκες τους απεριόριστους τίτλους και τα οποία φυσικά θα µονοπωλούσαν την αγορά. Μέσω του διαδικτύου, θα κατάφερνε να διαθέτει µια απίστευτη ποικιλία βιβλίων, ικανή να ικανοποιήσει κάθε γούστο.
Η ιδέα µπορεί να ήταν απλή, όµως ήταν ιδιοφυής. Ο Μπέζος θα ήταν ένας από τους πρωτοπόρους που θα εκµεταλλευόταν τις δυνατότητες του διαδικτύου, γι’ αυτό και η ιδέα του να ιδρύσει ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο θεωρήθηκε τρελή. Ο δαιµόνιος, όµως, επιχειρηµατίας δεν θα άφηνε τίποτα στην τύχη. Αφού παρακολούθησε ένα διήµερο συνέδριο των βιβλιοπωλών της Αµερικής, όπου έµαθε τα µυστικά του βιβλίου, µετακόµισε µε τη σύζυγό του στο Σιάτλ (με την οποία χώρισε πρόσφατα), την πόλη µε τους δύο µεγαλύτερους χονδρεµπόρους βιβλίων της Αµερικής (από όπου θα προµηθευόταν τα βιβλία) αλλά και πληθώρα αποφοίτων µε ειδίκευση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Γνωρίζατε ότι...
Ο Μπέζος επέλεξε ένα εξωτικό και συνάµα ασυνήθιστο όνοµα για την νεοσύστατη εταιρεία του, το Amazon. Το όνοµα αυτό θα ήταν πρώτο στις µηχανές αναζήτησης που παρουσίαζαν τα δεδοµένα µε αλφαβητική σειρά, ενώ αναπόφευκτα θα γινόταν και ο συνειρµός µε τον Αµαζόνιο, το µεγαλύτερο ποτάµι του κόσµου. Εξάλλου, από τα πρώτα της βήµατα η εταιρεία είχε υιοθετήσει ως σλόγκαν το The World’s Largest Bookstore, αν και αργότερα, όταν πλέον θα εµπορευόταν και άλλα προϊόντα πέρα από βιβλία, θα άλλαζε σε Earth’s Biggest Selection.
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε σε ένα διαµέρισµα δυάρι µε γκαράζ, το οποίο θα µετέτρεπε σε εργαστήριο. Στο γραφείο, που έφτιαξαν οι ίδιοι καρφώνοντας µεταξύ τους ξύλινες πόρτες που είχαν αγοράσει σε τιµή ευκαιρίας, σχεδίασαν την ιστοσελίδα της εταιρείας. Όταν η ιστοσελίδα ήταν έτοιµη, ζήτησαν από 300 φίλους και γνωστούς να την επισκεφτούν για να τη δοκιµάσουν. Στις 16 Ιουλίου 1995, η ιστοσελίδα λειτούργησε επίσηµα, ενώ οι 300 δοκιµαστές ανέλαβαν να τη διαδώσουν προς τα έξω.
Αρχικά οι επενδυτές αντιµετώπισαν τον φιλόδοξο νεαρό µε δυσπιστία, θεωρώντας το επιχείρηµά του τρελό. Εξάλλου και ο ίδιος τους είχε προειδοποιήσει ότι υπήρχε 70% πιθανότητα να απωλέσουν όλο το κεφάλαιό τους. Οι γονείς του, όµως, θα στεκόταν στο πλευρό του και θα του παραχωρούσαν εν λευκώ όλες τις οικονοµίες τους, συνολικά 300.000 δολάρια, τονίζοντας µε νόηµα: «Μπορεί να µην πιστεύουµε στο Ίντερνετ, πιστεύουµε όµως στον Τζεφ».
Μέσα σε τριάντα µέρες και χωρίς την παραµικρή διαφήµιση, το Amazon πουλούσε βιβλία σε 50 πολιτείες και 45 χώρες, ενώ µέχρι τον Σεπτέµβριο οι πωλήσεις του θα έφθαναν τα 20.000 δολάρια την εβδοµάδα. Συν τοις άλλοις, η εισαγωγή καινοτοµικών χαρακτηριστικών, όπως η αγορά µε ένα µόνο κλικ, η δυνατότητα αξιολόγησης των βιβλίων αλλά και η ηλεκτρονική επιβεβαίωση κάθε αγοράς θα καθιστούσαν σε λίγους µόνο µήνες την ιστοσελίδα του Μπέζος ως την πιο δηµοφιλή του διαδικτυακού χώρου.
«Ηξερα ότι αν αποτύγχανα δεν θα το µετάνιωνα, όπως και ήξερα ότι θα το µετάνιωνα αν δεν το δοκίµαζα». Ο Τζεφ Μπέζος τόλµησε να ακολουθήσει το επιχειρηµατικό του όραµα και δικαιώθηκε, όπως δικαιώθηκαν και οι γονείς του που πίστεψαν σ’ αυτόν. Σύντοµα ο γιος τους θα φιγουράριζε στις πρώτες θέσεις της λίστας µε τους πιο πλούσιους ανθρώπους στο κόσµο, ενώ το 1999 θα ανακηρυσσόταν από το έγκυρο περιοδικό Time ως ο «Άνθρωπος της Χρονιάς».


Πηγή:Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες 3 (εκδ. Σταμούλης)

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020

Subbuteo. Το ποδοσφαιράκι που λάτρεψαν τα αγοράκια μιας άλλης εποχής...


Σε μια άλλη εποχή, πριν την έλευση του Playstation και των smartphones, τα αγοράκια έπαιζαν με λιγότερο τεχνολογικά «εκλεπτυσμένα» παιχνίδια. Ένα από αυτά, που υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές μέχρι τη δεκαετία του ’80, ήταν το Subbuteo.
Οι ρίζες του Subbuteo εντοπίζονται το 1947 όταν ο βετεράνος της αγγλικής πολεμικής αεροπορίας Peter Adolph, που ήταν λάτρης του ποδοσφαίρου και της ορνιθολογίας, κατασκεύασε ένα νέο επιτραπέζιο παιχνίδι, το «The Hobby», που προερχόταν από το αγαπημένο του αρπακτικό γεράκι (Hobby Hawk), και το οποίο ήταν μία μικρογραφία ποδοσφαίρου.
Στη συσκευασία υπήρχαν δύο φύλλα από σκληρό χαρτόνι (το 1950 αντικαταστάθηκαν από πλαστικό), όπου ήταν τυπωμένοι 20 μικροσκοπικοί παίκτες ποδοσφαίρου, που αποκόπτονταν εύκολα και αποτελούσαν τις δύο αντίπαλες ομάδες. Τα χρώματα που φορούσαν οι πρώτες αντίπαλες ομάδες ήταν κόκκινες φανέλες – λευκά σορτσάκια και μπλε φανέλες – άσπρα σορτσάκια. Είχαν προβλεφθεί και 20 μικρές πλαστικές βάσεις από κουμπιά, τις οποίες εμπνεύστηκε ο Adolph παρατηρώντας τα στο παλτό της μητέρας του, στις ειδικές εγκοπές των οποίων τοποθέτησε τους χάρτινους ποδοσφαιριστές.
Τα πρώτα παιχνίδια, που διέθεταν συρμάτινα τέρματα και χάρτινα δίχτυα, πωλούνταν χωρίς βάση, με τον εφευρέτη να συνιστά τη χρήση τεντωμένης στρατιωτικής κουβέρτας, που την εποχή εκείνη βρισκόταν σε αφθονία, πάνω στην οποία θα γλιστρούσαν οι παίκτες.  
Ωστόσο, η ευρεσιτεχνία του απορρίφθηκε καθώς η ονομασία κρίθηκε γενικόλογη και παραπλανητική. Τότε, ο εφευρέτης διάλεξε το όνομα Subbuteo, η λατινική εκδοχή του γερακιού Hobby (Falco Subbuteo, γνωστό ως Eurasian Hobby) και κατοχύρωσε το παιχνίδι του.
Το Subbuteo βγήκε στην αγορά το 1948 και εξέπληξε ευχάριστα τον νεανικό ανδρικό πληθυσμό, με τον Adolph να παρατάει τη δουλειά του για να επικεντρωθεί στο παιχνίδι του και τη βελτίωσή του. Η απογείωση θα έρθει τα Χριστούγεννα του 1960, με την εισαγωγή στην αγορά της τρισδιάστατης έκδοσης του παιχνιδιού, καθιστώντας το ένα από τα πιο δημοφιλή δώρα των ημερών εκείνων.
Τα επόμενα χρόνια καθιερώθηκαν οι μακρυμάνικες φανέλες με το στρογγυλό λαιμό, τα χρώματα και τα σχέδια πλησίαζαν περισσότερο τις αυθεντικές στολές των συλλόγων, ενώ τοποθετήθηκαν προβολείς και εξέδρες.
Το 1970, χρονιά κατά την οποία ο Peter Adolph πούλησε το Subbuteo  για 250 χιλιάδες λίρες, ποσό τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής, έγινε το πρώτο διεθνές πρωτάθλημα Subbuteo σε ξενοδοχείο του Λονδίνου, ενώ την επόμενη χρονιά βραβεύτηκε στην Αγγλία ως παιχνίδι της χρονιάς. 
Το Subbuteo θα γνωρίσει στιγμές δόξας μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν και άρχισε σιγά σιγά να μπαίνει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

Γυναίκα μόνη ταξιδεύει...


Γυναίκα μόνη ταξιδεύει. Πρόκειται για μία από τις πιο ενδιαφέρουσες τάσεις τα τελευταία χρόνια στον τουρισμό – εν έτει 2020 η αναζήτηση στην Google με τους όρους «female solo travel» βγάζει 374 εκατ. αποτελέσματα (από 100 εκατ. το 2017).
Πολλές γυναίκες πλέον -στην εποχή του διαδικτύου, των smart phones, του influencer marketing και του travel blogging- ταξιδεύουν μόνες, καθότι θέλουν να ζήσουν αξιομνημόνευτες εμπειρίες ή απλώς διάγουν μία ιδιαίτερη φάση στη ζωή τους. Θέλουν να απολαύσουν την ανεξαρτησία τους και να μην εξαρτώνται από άλλους, που πιθανόν έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα και προγράμματα.
Οι γυναίκες αυτές, που ανήκουν τόσο τη γενιά των millennials (1980-2000) αλλά και στους baby boomers (1946-64), τείνουν να επιλέγουν προορισμούς και καταλύματα που θεωρούνται ασφαλή (π.χ. μακριά από κακόφημες συνοικίες, έντονο φωτισμό στους διαδρόμους του ξενοδοχείου, μεγάλοι καθρέπτες) – το 2019 άνοιξε, μάλιστα, στη Μαγιόρκα το πρώτο ξενοδοχείο αποκλειστικά για γυναίκες.
Ερευνα της British Airways κατέδειξε ότι το 50% των γυναικών, που πλέον απολαύουν καλύτερου εισοδήματος και θέσης στην κοινωνία, κάνει από επιλογή διακοπές μόνο του, για λόγους ευζωίας και όχι μόνο (π.χ. εξερεύνηση νέων τόπων, αναζήτηση του εαυτού τους). Δεν θα πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι το 80% των τουριστικών αποφάσεων γίνεται από γυναίκες, ασχέτως αν είναι παντρεμένες, ανύπαντρες ή διαζευγμένες.
Δημοφιλείς προορισμοί για μοναχικές γυναίκες θεωρούνται σήμερα η Φινλανδία (θεωρείται ως η πλέον χαρούμενη χώρα στον κόσμο, ιδανική για εξερεύνηση), η Νέα Ζηλανδία. (χάρη κυρίως στο κλίμα και το φυσικό της περιβάλλον), η Ουρουγουάη. (ασφαλής προορισμός που συνδυάζει ποιοτικό φαγητό, σπουδαίο πολιτισμό και όμορφο φυσικό περιβάλλον) και η Ιαπωνία (χώρα με πλούσια ιστορία, ιδανική για πεζοπορικό τουρισμό).

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

Οι πελάτες-φαντάσματα στα πολυτελή ξενοδοχεία...


Το mystery shopping (μυστικός ή μυστηριώδης πελάτης ή εναλλακτικά πελάτης-φάντασμα) δεν είναι μία νέα πρακτική για την εκπόνηση έρευνας αγοράς. Ηδη από τη δεκαετία του ’30 πολλά λιανεμπορικά καταστήματα και τράπεζες είχαν αναθέσει αυτή τη δουλειά σε άτομα που επισκέπτονταν τα καταστήματά τους εφοδιασμένα με ένα απλό ερωτηματολόγιο ή οπτικοακουστικό υλικό, προσποιούμενα ότι ήταν πελάτες, προκειμένου να μετρήσουν την «ακεραιότητα» του προσωπικού τους (π.χ. αν έβαζαν χέρι στα ρέστα).
Τη δεκαετία του ’70 το mystery shopping θα γνωρίσει μία άνευ προηγουμένου άνθηση, καθώς οι επιχειρήσεις αντιλαμβάνονται ότι με αυτό τον τρόπο μπορούν να συλλέξουν πολύτιμα δεδομένα - τα Hilton, τη δεκαετία του ’80, ήταν τα πρώτα ξενοδοχεία που επιστράτευσαν το mystery shopping.

Πώς ακριβώς λειτουργεί το mystery shopping;
Ένας τρόπος για να ελέγξετε αν τηρούνται όλα τα λειτουργικά πρότυπα και οι διαδικασίες που έχετε θέσει είναι προσλαμβάνοντας μυστηριώδεις πελάτες (ghost/mystery shoppers), άτομα δηλαδή που προσποιούμενα τον πελάτη επισκέπτονται τα καταστήματά σας ή εναλλακτικά αυτά των ανταγωνιστών – ενίοτε μπορεί να παίξουν το ρόλο του ιδιόρρυθμου πελάτη ή να παραπονεθούν.
Μπορείτε να απευθυνθείτε σε εταιρείες mystery shopping ή να το αναθέσετε σε φίλους, υπαλλήλους ή συγγενικά πρόσωπα. Τα άτομα αυτά θα τα εφοδιάσετε με ένα ερωτηματολόγιο το οποίο, αφού πρώτα μελετήσουν, θα συμπληρώσουν αμέσως μετά την επίσκεψη. Το σύστημα αυτό λειτουργεί πιο αποδοτικά όταν το προσωπικό γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα επισκεφτεί το κατάστημα ένας τέτοιος πελάτης, χωρίς όμως να γνωρίζει ποιος είναι και πότε θα έρθει, καθώς και όταν είναι συνδεδεμένο με κάποιου είδους ανταμοιβή με σκοπό να επιβραβεύσει τους υπαλλήλους που συγκέντρωσαν την υψηλότερη βαθμολογία.

Mystery shopping σε πολυτελή ξενοδοχεία
Ορισμένα πολυτελή ξενοδοχεία στη χώρα μας, που είναι μέλη των Leading Hotels of the World, αξιοποιούν στο έπακρο αυτή την πρακτική, με επαγγελματίες μυστικούς επιθεωρητές (που παίζουν με μαεστρία το ρόλο του τουρίστα), που καλούνται να συμπληρώσουν ένα 66σέλιδο υπόμνημα με 800 ερωτήσεις (!), να έρχονται μία φορά το χρόνο και να ελέγχουν σχεδόν τα πάντα, μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. 
Για παράδειγμα, τηλεφωνούν στην ρεσεψιόν για να δουν αν ο υπάλληλος απαντήσει στα τρία χτυπήματα του τηλεφώνου (αν όχι, η βαθμολογία μειώνεται) ή προβαίνουν σε «δολιοφθορές» στο δωμάτιό τους (π.χ. ανακατεύουν τα πάντα, πετούν τον πυρήνα του κερασιού σε μια γωνία, ρίχνουν αλάτι στις άκρες του τραπεζιού, πετούν μικροσκοπικά χαρτάκια στο καλαθάκι απορριμμάτων) για να δουν αν θα γίνουν αντιληπτά από το προσωπικό.
Την ίδια στιγμή αξιολογούν την ευκινησία, τη διάθεση και την ταχύτητα του προσωπικού, όπως πόσο γρήγορο είναι το room service ή αν ο μπάρμαν χαμογέλασε μόλις αντίκρισε τον επισκέπτη και τον ρώτησε αν θέλει άλλο ποτό, όταν είδε ότι το πρώτο ήταν ήδη στη μέση. Στο δε εστιατόριο, ο σερβιτόρος θα αξιολογηθεί θετικά αν τον καλωσορίσει με το όνομά του και αν όταν δεχθεί την παραγγελία, να προσπαθήσει να του κάνει upselling ή cross selling.
Οι mystery shoppers αποκαλύπτουν την ιδιότητά τους στη ρεσεψιόν λίγο πριν αποχωρήσουν, οπότε και παραθέτουν αυτά που είδαν. Εάν η τελική βαθμολογία του ξενοδοχείου, που κάθε φορά καταβάλει 4.000 ευρώ συν τα έξοδα των διακοπών του «πελάτη», πέσει κάτω από το 70%, η μυστική επίσκεψη θα επαναληφθεί και το ξενοδοχείο θα καταβάλει 8.000  ευρώ, προκειμένου να επαναξιολογηθεί.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Γιατί η Victoria's Secret πέταξε εκατοντάδες στηθόδεσμους στα σκουπίδια...


Γυναίκα στο Κολοράντο βρήκε την εβδομάδα που μας πέρασε εκατοντάδες σουτιέν της εταιρείας Victorias Secret σε κάδο σκουπιδιών.
Οι στηθόδεσμοι είχαν πεταχτεί από παραπλήσιο κατάστημα της εταιρείας που διέκοψε πρόσφατα τη λειτουργία του – η εταιρεία, τα τελευταία χρόνια, ελέω χαμηλών πωλήσεων, έχει αναγκαστεί να κλείσει πληθώρα καταστημάτων.
Η εταιρεία δήλωσε ότι όλοι οι στηθόδεσμοι ήταν χρησιμοποιημένα δείγματα που βρίσκονταν στα δοκιμαστήρια και τα οποία, για ευνόητους λόγους, καταστράφηκαν.
Το ερώτημα τώρα είναι γιατί μία εταιρεία σαν την Victorias Secret ή παλαιότερα την Nike και την Burberry (το 2018 κατέστρεψε ρούχα αξίας 37 εκατ. δολαρίων) όχι μόνο επιβαρύνει το περιβάλλον, αλλά προτιμάει να τα ξεφορτωθεί αντί να τα δωρίσει, για παράδειγμα, σε κακοποιημένες γυναίκες ή σε όσες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα αγοράσουν - για περιβαλλοντική ή κοινωνική ευαισθησία, ούτε λόγος. 
Προφανώς για να προστατέψουν την εικόνα τους, καθώς δεν επιθυμούν τα προϊόντα τους να φθάσουν στους "λάθος ανθρώπους".  
Αυτό, βέβαια, που συχνά πετυχαίνουν είναι, αν  η αποτρόπαια πράξη τους διαρρεύσει, να πλήξουν ανεπανόρθωτα την εικόνα τους…

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Η ιστορία της μπότας UGG


Ήταν αρχές του 2000, στην εκπομπή της Οπρα, όταν ένα μεγάλο μέρος του φιλοθεάμονος κοινού  ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τις μπότες UGG. Την ημέρα εκείνη, απευθυνόμενη σε ένα πιστό τηλεοπτικό κοινό που πλησιάζει τα επτά εκατομμύρια τηλεθεατές, κυρίως θηλυκού γένους, η διάσημη τηλεπερσόνα δηλώνει ευθαρσώς ότι λατρεύει τις εν λόγω μπότες, τις οποίες δεν αποχωρίζεται ποτέ. Συμπληρώνει, μάλιστα, ότι αγόρασε 350 ζευγάρια για να τα χαρίσει στους συνεργάτες της. Η γυναίκα με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Αμερική είχε μόλις βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας καταναλωτικής επιδημίας, καθιστώντας τις εν λόγω μπότες παγκοσμίως γνωστές και ποθητές.
Οι βαθύτερες καταβολές του διάσημου σχεδίου του υποδήματος UGG (προφέρεται «αγκ») παραμένουν σχετικά άγνωστες, όπως και η ονοματοδοσία του. Το μόνο σίγουρο είναι η χώρα προέλευσής τους, η Αυστραλία. Εικάζεται ότι οι αγρότες φορούσαν κάτι παρόμοιο ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ αργότερα τη σκυτάλη πήραν οι πιλότοι του Α’ Παγκοσμίου Πόλεμου και αργότερα οι σέρφερ, που ήθελαν να κρατούν τα πόδια τους ζεστά όταν έβγαιναν από την κρύα θάλασσα.
Ωστόσο οι ρίζες της UGG εντοπίζονται στα 1978, όταν ο Αυστραλός Μπράιαν Σμιθ, που διέμενε στην Καλιφόρνια για να εντοπίσει τάσεις και προϊόντα που θα μπορούσε να εισάγει στην Αυστραλία, πρόσεξε τη διαφήμιση ενός καταστήματος με είδη σέρφιγνκ, που απεικόνιζε έναν χαμογελαστό αθλητή του σερφ να φοράει μπότες από δέρμα προβάτου.
Έχοντας διαγνώσει μια επιχειρηματική ευκαιρία, φέρνει μαζί του έξι ζευγάρια ως δείγματα και ιδρύει την UGG Imports με αντικείμενο την εισαγωγή της εν λόγω μπότας στην Καλιφόρνια (πολιτεία που αγαπάει το σερφ), που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα του, από μία εταιρεία ονόματι Country Leather. Λίγο αργότερα κατοχύρωσε στην Αμερική το λογότυπο UGG με τις λέξεις «Original UGG Boot UGG Australia».
Οι μπότες του, που αποτέλεσαν την βασική πηγή σχεδιαστικής έμπνευσης για την μπότα UGG όπως την ξέρουμε σήμερα, θα ξεκινήσουν ταπεινά. Μόλις 28 ζευγάρια θα πωληθούν την πρώτη σεζόν, ενώ τα επόμενα τρία χρόνια οι πωλήσεις δεν ξεπέρασαν τα 30.000 δολάρια. Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, ο Σμιθ αδυνατούσε να καταπολεμήσει το πρόβλημα της εποχικότητας, καθώς η ζήτηση για τις μπότες του δεν ξεπερνούσε τους τρεις μήνες, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας – οι τράπεζες δεν χορηγούσαν δάνειο επικαλούμενες ότι πρόκειται για μία μόδα που θα ξεφουσκώσει σύντομα.
Ήταν φανερό ότι ο Σμιθ έπρεπε να αναζητήσει άλλη στρατηγική, αν ήθελε να επιβιώσει. Τότε σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει στις διαφημίσεις επαγγελματίες του σερφ και όχι μοντέλα που «δεν σέρφαραν». Το εγχείρημα έπιασε και την επόμενη σεζόν οι πωλήσεις έφθασαν τα 400.000 δολάρια.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 οι μπότες UGG® Australia με το δέρμα προβάτου αγαπήθηκαν από τους σέρφερς της Καλιφόρνιας χάρη στην πρακτικότητά τους και την ζεστασιά που παρείχαν στα κάτω άκρα, με αποτέλεσμα να ενταχθούν στη «χαλαρή» κουλτούρα της Νότιας Καλιφόρνιας. Μολονότι αρχικά τις φορούσαν άνδρες, πλέον και κορίτσια  άρχισαν να κυκλοφορούν με τις μπότες των αγοριών τους που έκαναν σερφ.

Αργότερα, πάντως, το αίσθημα του άνετου βαδίσματος και ιδιαίτερα η διατήρηση του ποδιού ζεστού, παρά την σχετικά άκομψη και χοντροκομμένη εικόνα της μπότας (σύμφωνα με μία εκδοχή το όνομα προέρχεται από το Ugly - άσχημος), θα καταστήσει το εν λόγω υπόδημα ιδανικό και για τον χειμώνα, με αποτέλεσμα σύντομα να εμφανιστεί  στις πίστες του σκι καθώς και σε μαγαζιά με εξοπλισμό χειμερινών αθλημάτων – για την παραγωγή τους χρησιμοποιείται δέρμα προβάτου, το οποίο έχει την ικανότητα να διατηρεί τη θερμοκρασία του ποδιού ανάλογα με το περιβάλλον, διατηρώντας τα δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά το χειμώνα.
Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το 1994, το 80% των πωλήσεων των UGG ελάμβανε χώρα στα στενά όρια της πολιτείας της Καλιφόρνιας και τίποτα δεν προμήνυε τι θα ακολουθούσε. Όμως, η φήμη τους έμελλε να εκτοξευτεί όταν φορέθηκαν από την αμερικάνικη ομάδα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λιλεχάμερ, το 1994. Η κίνηση-ματ, ωστόσο, δεν ήταν άλλη από την αποστολή δωρεάν δειγμάτων σε «στυλίστες» του Χόλιγουντ. Ο Σμιθ είχε παρατηρήσει ότι οι γυναίκες διάβαζαν τα περιοδικά People και US για να δουν πώς ντύνονται οι διάσημες και για να είναι μέσα στην μόδα.
H απογείωση θα λάβει χώρα προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν ο κόσμος της μόδας και επώνυμες κυρίες όπως η Πάμελα Αντερσον, η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, η Ριάνα, η Τζένιφερ Λόπεζ, η Οπρα και η Κιμ Καρντάσιαν θα υποκύψουν στην γοητεία και την άνεση των UGG και ουσιαστικά θα αποτελέσουν το «όχημα» για τη διάδοσή τους στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Πλέον οι μπότες UGG ήταν παντού: σε κωμικές σειρές, στον κινηματογράφο, σε φωτογραφίες διασήμων να περπατούν στους δρόμους της Νέας Υόρκης και του Χόλιγουντ.
H επιτυχία τους ήταν τέτοια, που σύντομα απομιμήσεις άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους, αρκετές από τις οποίες εικάζεται ότι χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη δέρμα ρακούν από την Κίνα, με σοκαριστικές εικόνες και βίντεο με τη θανάτωσή τους να έχουν διαρρεύσει στο διαδίκτυο – αρκετές φιλοζωικές οργανώσεις διατείνονται ότι το δέρμα ρακούν προορίζεται και για την UGG® Australia, κάτι όμως που η εταιρεία αρνείται κατηγορηματικά.
 
Γνωρίζατε ότι…
Το 2007, η Πάμελα Αντερσον απολογήθηκε για την επιλογή της να φορέσει μπότες UGG κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της δημοφιλούς σειράς Baywatch. H διάσημη ηθοποιός, που δήλωνε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη για τα δικαιώματα των ζώων, ισχυρίστηκε πως δεν γνώριζε ότι θανατώνονται πρόβατα για να χρησιμοποιηθεί το δέρμα τους για την κατασκευή των μποτών Ugg και ζήτησε συγγνώμη που τις φόρεσε.

Σήμερα το εμπορικό σήμα UGG® Australia, που από το 1995 ανήκει στην αμερικάνικη εταιρεία Deckers Outdoor Corp., είναι πασίγνωστο για τις κλασικού στυλ μπότες από δέρμα προβάτου, ωστόσο η σειρά περιλαμβάνει επίσης σανδάλια, πλατφόρμες, παντόφλες, πλεκτά, πανωφόρια και τσάντες. Οι ετήσιες πωλήσεις της εταιρείας φθάνουν το ένα δισ. δολάρια, ενώ ο Μπράιαν Σμιθ, που εισέπραξε 15 εκατ. από την πώληση, είναι περιζήτητος ομιλητής για θέματα επιχειρηματικότητας καθώς και συγγραφέας.



Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Η ιστορία πίσω από μία διάσημη φωτογραφία...


Η γνωστή σε όλους μας φωτογραφία της Μέριλιν Μονρόε, το 1954, που την απεικονίζει πάνω από ένα κιγκλίδωμα, πάνω από το μετρό της Νέας Υόρκης, με τον αέρα από το τρένο να σηκώνει την φούστα της, δεν ήταν τυχαία ή τουλάχιστον δεν αποτελούσε απλώς μέρος ενός σεναρίου.
Η προκλητική για τα δεδομένα της εποχής φωτογραφία (μολονότι η διάσημη σταρ φορούσε διπλό εσώρουχο), τραβήχτηκε τα μεσάνυχτα μιας καλοκαιρινής νύχτας για την προώθηση της -άκρως επιτυχημένης, όπως αποδείχθηκε- ταινίας «Επτά Χρόνια Φαγούρα», αν και τα στελέχη Δημοσίων Σχέσεων της κινηματογραφικής εταιρείας διατείνονταν ότι η φωτογραφία ήταν τυχαία και δεν αποσκοπούσε στη δημιουργία δημοσιότητας.
Η όλη διαδικασία διήρκεσε τρεις ώρες, στο διάστημα της οποίας τραβήχτηκαν 14 σκηνές - τελικά όλες κρίθηκαν ακατάλληλες, λόγω του θορύβου, με αποτέλεσμα η σκηνή να γυριστεί μεταγενέστερα σε άλλη τοποθεσία. Όλα αυτά μπροστά στα αδηφάγα μάτια 100 ανδρών δημοσιογράφων, που είχαν προσκληθεί, αλλά και περίπου 3.000 παρευρισκόμενων που ζητωκραύγαζαν κάθε φορά που ανασηκωνόταν η φούστα της Μονρόε.
Την επόμενη μέρα η φωτογραφία αυτή θα έκανε το γύρο του κόσμου... Η αποθέωση των δημοσίων σχέσεων!

Οταν η διαφήμιση ξυπνάει τον εθνικισμό...


Διαφήμιση αεροπορικής εταιρείας προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στη Δανία, καθότι αφύπνισε εθνικιστικές μνήμες μιας μερίδας των κατοίκων της.
Όλα ξεκίνησαν όταν η σκανδιναβική SAS εγκαινίασε μια καμπάνια με μήνυμα «Τι είναι αλήθεια σκανδιναβικό;», με σκοπό να εξάρει την αξία του ταξιδιού, το οποίο μας κάνει πιο πλούσιους σε εμπειρίες. Στο μήνυμά της, αναφέρει ότι πολλά στοιχεία της σκανδιναβικής κουλτούρας, όπως η γονική άδεια, οι ανεμόμυλοι, ο συνδετήρας αλλά και η έννοια της δημοκρατίας, εισήχθησαν από άλλες χώρες.
Το μήνυμα τονίζει μεταξύ άλλων: «Τι είναι αλήθεια σκανδιναβικό; Απολύτως τίποτα. Κατά κάποιον τρόπο, η Σκανδιναβία δημιουργήθηκε κομματάκι κομματάκι, από απλούς ανθρώπους στους οποίους ανακαλύψαμε τα καλύτερα στοιχεία της πατρίδας μας μακριά από την πατρίδα μας».
Μετά τη θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε κυρίως στις τάξεις των ακροδεξιών-εθνικιστών (στη Δανία το εθνικιστικό κόμμα έφθασε να λάβει στις εκλογές το 16% των ψήφων), η διαφήμιση αποσύρθηκε μετά από μόλις μία μέρα και αφού είχε 50.000 likes και άλλα τόσα dislikes - στην κυβέρνηση της Δανίας ανήκει το 14% του μετοχικού κεφαλαίου των Σκανδιναβικών Αερογραμμών.
Δείτε το βίντεο εδώ

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2020

Ολλανδικό σούπερ μάρκετ καθιερώνει το «ταμείο συναναστροφής» για να καταπολεμήσει τη μοναξιά…


Η μοναξιά στις μέρες μας έχει χτυπήσει κόκκινο, ιδιαίτερα ανάμεσα στις τάξεις των ηλικιωμένων, οι οποίοι συχνά δεν έχουν κανέναν για να μιλήσουν. Αυτό είχαν στο μυαλό τους οι άνθρωποι του Jumbo Supermarket, στην Ολλανδία, οι οποίοι αναζήτησαν τρόπους ώστε να αμβλύνουν αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο.
Εγκατέστησαν λοιπόν το «Chat Checkout» (συγκεκριμένα ταμεία όπου οι ηλικιωμένοι μπορούν να συνομιλούν με την υπάλληλο) και το «All Together Coffee Corner» (μια γωνία όπου μπορούν να απολαύσουν τον καφέ τους και να συναναστραφούν με άγνωστο κόσμο, αλλά και εθελοντές που, μεταξύ άλλων, μπορούν να τους βοηθήσουν να ψωνίσουν).
Εξαιρετική πρωτοβουλία...

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020

Οταν οι υπάλληλοι αεροπορικής εταιρείας υποκλίνονται...


Η φωτογραφία με τους υπαλλήλους ιαπωνικής αεροπορικής εταιρείας Japan Airlines να υποκλίνονται, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την λύπη τους προς το επιβατικό κοινό επειδή η πτήση καθυστέρησε, δεν είναι καινούρια – το συμβάν έλαβε χώρα το 2018 σε αεροδρόμιο του Βιετνάμ.
Ωστόσο, η εν λόγω viral φωτογραφία, που ανέβηκε τότε από έναν χρήστη του Facebook, αποτυπώνει την ιδιαίτερη κουλτούρα των Ιαπώνων. 
Μια κουλτούρα που στηρίζεται στον σεβασμό, στην συμπόνοια, στην αναγνώριση του λάθους και την ενσυναίσθηση (ικανότητα να μπαίνεις στη θέση του άλλου) απέναντι στον άνθρωπο και εν προκειμένω τον πελάτη. 
Αξίες που στην εξυπηρέτηση του πελάτη βρίσκονται ψηλά και θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτες.
Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η Japan Airlines δεν ευθυνόταν για την καθυστέρηση, που προκλήθηκε λόγω των πολύ άσχημων καιρικών συνθηκών. Άλλα ήθη...
Δυστυχώς, στην χώρα μας, όπου πολλοί υπάλληλοι πρώτης γραμμής (στον ευρύτερο δημόσιο και όχι μόνο, τομέα), που προφανώς συγχέουν τις έννοιες "εξυπηρετώ" και "υπηρετώ'', τέτοιες συμπεριφορές προκαλούν... γέλιο και υποτιμητικά σχόλια.

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Πώς χειριζόμαστε πελάτη που κάνει ρατσιστικά σχόλια...


Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ορισμένοι πελάτες δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Συνήθως πρόκειται για άτομα που προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις, είναι αγενείς, κακοπληρωτές ή μιλούν απαξιωτικά στο προσωπικό.
Πώς, όμως, πρέπει να χειρίζεται μία επιχείρηση τους «κακούς» πελάτες; Οι πελάτες αυτοί είθισται να «απολύονται» καθώς αποτελούν πηγή προβλημάτων. Για ορισμένες επιχειρήσεις, που σέβονται το προσωπικό τους και το βλέπουν ως συνεργάτη, ένας τέτοιος πελάτης δεν έχει καμία θέση στο πελατολόγιο τους.
Πριν λίγο καιρό, σε εστιατόριο πολυτελούς ξενοδοχείου στην Αθήνα, που άνοιξε τις πύλες του πέρυσι, κατέφθασε ένα ζευγάρι 70χρονων Ελλήνων για να δειπνήσει, μαζί με τα δύο του παιδιά. Όταν ο σερβιτόρος κατέφθασε, μαζί με την βοηθό του, για να πάρει την παραγγελία, η ηλικιωμένη κυρία, στη θέα της Φιλιππινέζας σερβιτόρας, αντέδρασε άμεσα λέγοντας στον σύζυγό της μεγαλόφωνα: «Δεν δέχομαι να μας πάρει παραγγελία αυτή! Μοιάζει με την παραδουλεύτρα μου».
Ταπεινωμένη η κοπέλα, έβαλε τα κλάματα και απομονώθηκε στον χώρο του προσωπικού, με τους συναδέλφους της να προσπαθούν να την παρηγορήσουν.
Το τραπέζι εντέλει εξυπηρετήθηκε κανονικά από έναν «γηγενή» σερβιτόρο, όμως κατά την αποχώρησή του (ιδανική στιγμή, προκειμένου να μην εκτυλιχτεί σκηνή μπροστά σε άλλους παρευρισκόμενους) του διαμηνύθηκε από τον μετρ ότι πλέον δεν είναι ευπρόσδεκτο στο συγκεκριμένο εστιατόριο.
Με πολύ απλά λόγια, τέτοιους πελάτες τους στέλνουμε στην ευχή του θεού, εν προκειμένω στους ανταγωνιστές...

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Το Ναυάγιο της Ζακύνθου διαφημίζεται ως αξιοθέατο της Τουρκίας...


Η Ζάκυνθος και συγκεκριμένα το διάσημο «Ναυάγιο» μετακόμισαν στην Τουρκία, σύμφωνα τουλάχιστον με διαφήμιση της γερμανικής Aldi, η οποία προτρέπει τους Γερμανούς να αγοράσουν πακέτο διακοπών και να ταξιδέψουν στην Τουρκία, για να απολαύσουν τις όμορφες παραλίες της.
Φαίνεται ότι οι Γερμανοί διαφημιστές είναι αγεωγράφητοι, εκτός αν συντρέχουν άλλοι λόγοι.


Συγκεκριμένα, στο περιοδικό της γερμανικής εταιρείας υπάρχει μια εκδρομή με τίτλο Turkei Blaue Reise (μπλε τουρκική διαδρομή), με φωτογραφία της εμβληματικής παραλίας του Ναυαγίου στη Ζάκυνθο.
Αν και δεν υπάρχει ακόμα επίσημη απάντηση από την εταιρεία, είναι ηλίου φαεινότερο ότι απαιτείται η δημιουργία εθνικής ομάδας κρίσεων, που θα επεμβαίνει πάραυτα όταν προκύπτουν τέτοια προβλήματα, που θίγουν το τουριστικό μας προϊόν.

Ο Steve Wozniac, συνιδρυτής της Apple, εξακολουθεί να λαμβάνει 50 δολάρια την εβδομάδα από την εταιρεία που ίδρυσε...


Ο Steve Wozniac, ο συνιδρυτής της Apple, εξακολουθεί ακόμα και σήμερα (και αφού έχει αποχωρήσει εδώ και δεκαετίες από την εταιρεία), να θεωρείται ως υπάλληλος της Apple και ως εκ τούτου λαμβάνει 50 δολάρια την εβδομάδα(!).
Όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Εξακολουθώ και λαμβάνω μια αμοιβή κάθε εβδομάδα, όντας ο μοναδικός υπάλληλος της Apple που λαμβάνω αυτό το ποσό στο λογαριασμό μου από την πρώτη μέρα ίδρυσης της εταιρείας». 
Ο Wozniac, που είναι περιζήτητος ομιλητής σήμερα, έχει εδώ και χρόνια αποσυρθεί από τα επιχειρηματικά δρώμενα, μολονότι η εταιρεία που ίδρυσε του έχει ζητήσει να επιστρέψει στη δράση.
Σε αντίθεση με τον Wozniac, αυτός που δεν λαμβάνει καμία αμοιβή από την Apple είναι ο Ronald Wayne, ο τρίτος συνιδρυτής, ο οποίος δύο μόλις εβδομάδες μετά τη σύσταση της εταιρείας αποσύρθηκε καθώς πούλησε το μερίδιό του έναντι 800 δολαρίων - αργότερα παραιτήθηκε από κάθε αξίωμα απέναντι στην εταιρεία έναντι 1.500 δολαρίων (η σημερινή αξία εκτιμάται στα 60 δις. δολάρια)...

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

Cesar Ritz. Ο σερβιτόρος που άλλαξε τους κανόνες της φιλοξενίας...


Ο Σίζαρ Ριτζ, ο άνθρωπος που κάποτε δήλωσε το ιστορικό «ο πελάτης δεν έχει ποτέ άδικο», δεν ήταν απλώς ένας ακόµη ξενοδόχος που κατάφερε να γίνει διάσηµος, αλλά ένας θρύλος. Μία ιδιοφυΐα που ουσιαστικά εφηύρε αυτό που σήµερα ορίζουµε ως πολυτελές ξενοδοχείο, ο οποίος κατάφερε να ικανοποιήσει τις ανάγκες των πελατών του όπως κανένας άλλος µέχρι τότε.
Το ένα από τα 13 παιδιά ενός φτωχού βουκόλου, ο Σίζαρ Ριτζ, που γεννήθηκε το 1850 σε ορεινό χωριό της Ελβετίας, είχε µία αρετή: ήταν φιλόδοξος. Στα 16 του µπήκε στη βιοπάλη, όταν έφυγε από το σπίτι για να εργαστεί στο εστιατόριο ξενοδοχείου, όπου όµως δεν θα µακροηµέρευε, αφού µετά από λίγους µήνες το αφεντικό τον απέλυσε λέγοντάς του: «Δεν θα γίνεις ποτέ ξενοδόχος, διότι δεν διαθέτεις τις ικανότητες και το ταλέντο για να “σταθείς” στο χώρο»…
Αργότερα εργάστηκε ως σερβιτόρος, πάλι χωρίς επιτυχία, αφού σύντοµα απολύθηκε. Χωρίς να απογοητευτεί, φεύγει για το Παρίσι όπου θα αναλάβει να αδειάζει τα ακάθαρτα νερά από διάφορα µικρά ξενοδοχεία. Αφού συγκέντρωσε στο ενεργητικό του δύο ακόµα απολύσεις, κατάφερε να βρει δουλειά ως βοηθός σερβιτόρου σε ένα καθώς πρέπει εστιατόριο. Εκεί, επιτέλους, κατάφερε να στεριώσει και να ανέβει στην ιεραρχία φτάνοντας ως τη θέση του διευθυντή. Ήταν ήδη 19 ετών, όταν ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου τού ζήτησε να γίνει συνεταίρος του, µια δελεαστική πρόταση την οποία όµως ο φιλόδοξος νεαρός απέρριψε ευγενικά.
Σύντοµα βρέθηκε να εργάζεται στο Voisin, το πιο κοµψό και φηµισµένο εστιατόριο της περιοχής, σηµείο αναφοράς για τους απανταχού βασιλιάδες και καλοφαγάδες. Ξεκινώντας από χαµηλά, ως βοηθός σερβιτόρου, θα κατάφερνε να µάθει τα µυστικά του επαγγέλµατος, όπως πώς να τεµαχίζει το ψητό, να βάζει το κρασί στο ποτήρι και να σερβίρει το φαγητό κατά τρόπο αισθητικά και γευστικά σωστό.
Έχοντας αναπτύξει τις δεξιότητές του, ο Ριτζ κατάφερε να γίνει αγαπητός στην αριστοκρατία της εποχής. Όταν, µάλιστα, οι γερµανικές δυνάµεις εισχώρησαν στη Γαλλία, µε αποτέλεσµα να παρατηρηθούν σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιµα, ο δήµαρχος του Παρισιού ζήτησε να σφαγιαστούν δύο ελέφαντες του ζωολογικού κήπου. Τότε, το Voisin, που αγόρασε τις προβοσκίδες τους, παρουσίασε ένα γκουρµέ πιάτο, επιµεληµένο από τον Ριτζ, που εντυπωσίασε του συνδαιτυµόνες και έκανε αίσθηση στους µαγειρικούς κύκλους.
Ο Ριτζ, που συνέχισε την περιπλάνησή του, εργάστηκε σε διάφορα εστιατόρια ανά την Ευρώπη, για να καταλήξει στη Βιέννη, όπου ένα τυχαίο συµβάν άλλαξε τη ζωή του. Μία κρύα νύχτα, λίγο πριν την άφιξη 40 εύπορων Αµερικάνων, ενηµερώθηκε ότι το σύστηµα θέρµανσης δεν λειτουργούσε. Τότε ζήτησε το φαγητό να σερβιριστεί στο σαλόνι αντί για την τραπεζαρία, που «φάνταζε» πιο ζεστό εξαιτίας των µεγάλων κόκκινων κουρτινών του. Ζήτησε, επίσης, από τους σερβιτόρους να ρίξουν αλκοόλ µέσα σε χάλκινα τσουκάλια και να ανάψουν φωτιά, αλλά και να τοποθετήσουν τούβλα δίπλα στους φούρνους. Το δωµάτιο, τελικά, ήταν ζεστό όταν κατέφθασαν οι Αµερικάνοι, ενώ στον καθένα τους δόθηκε από ένα τούβλο τυλιγµένο σε φανέλα για να ζεστάνουν τα πόδια τους.
Το απίστευτο επίτευγµα του πρώην βουκόλου τον έκανε διάσηµο σε όλο τον κόσµο και του άνοιξε διάπλατα την πόρτα για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Έτσι, σε ηλικία 27 ετών βρέθηκε να διευθύνει ένα ξενοδοχείο, το οποίο, αν και ζημιογόνο επί δύο συναπτά έτη, κατάφερε να το επαναφέρει στην κερδοφορία. Ο Ριτζ, που δεν άφηνε τίποτα στην τύχη, είχε τον τρόπο του για να κάνει τους πελάτες να τον αγαπήσουν. Γνώριζε τις προσωπικές επιθυµίες τους, ποιος προτιµούσε τούρκικα τσιγάρα, ποιος λάτρευε να έχει γαρδένιες στο δωµάτιό του, τις διατροφικές ιδιαιτερότητες του καθενός. Αν ο πελάτης δεν ήταν ικανοποιηµένος µε το φαγητό, το πιάτο του θα αντικαθίστατο αµέσως χωρίς καµία ερώτηση. Ο πελάτης είχε πάντα δίκιο.

Γνωρίζατε ότι...
Ο Ριτζ θα πρωτοτυπούσε σε έναν ακόµη τοµέα, αφού ήταν ο πρώτος που προσέλκυσε το γυναικείο κοινό το βράδυ της Κυριακής, αµέσως µετά το θέατρο, στο εστιατόριο όπου εργαζόταν ως µάνατζερ. Μάλιστα, µία από αυτές, η Ελίζαµπεθ ντε Γκραµόντ, ήταν η πρώτη που εν έτει 1896 «τόλµησε», προς γενική έκπληξη του ανδρικού πληθυσµού, να ανάψει τσιγάρο για πρώτη φορά σε δηµόσιο χώρο.

Ήταν τέτοια η απήχηση του Ριτζ, που όταν κάποια στιγµή βρέθηκε χωρίς εργασία, ο πρίγκιπας της Ουαλίας είχε πει χαρακτηριστικά «Όπου πάει ο Ριτζ, εµείς θα ακολουθήσουµε». Όµως είχε έρθει πια η ώρα να εξαργυρώσει τη δηµοτικότητά του και να κυνηγήσει το όραµά του. Με τη βοήθεια των εύπορων φίλων του, ο Ριτζ εν έτει 1898 κατασκευάζει στο Παρίσι το πρώτο του ξενοδοχείο, πάνω στο οποίο θα έχτιζε το επιχειρηµατικό του όνειρο.
Στα 225 δωµάτια του Ritz (αργότερα, µε την εξαγορά των ξενοδοχείων Carlton, η αλυσίδα θα ονοµαστεί Ritz-Carlton), τα οποία διέθεταν προηγµένο αποχετευτικό δίκτυο, υπήρχαν µοναδικής ποιότητας έπιπλα, ενώ πολλά από αυτά διέθεταν δικό τους µπάνιο. Ο Ριτζ, επίσης, καθιέρωσε την παραδοσιακή, σήµερα, ενδυµασία του υπαλληλικού προσωπικού, το µαύρο παπιγιόν για τον µετρ, το άσπρο για τον σερβιτόρο, καθώς και τα µπρούντζινα κουµπιά για τους υπηρέτες.
Τα σαλόνια και το µπαρ του ξενοδοχείου σύντοµα προσέλκυσαν την αφρόκρεµα του Παρισιού, όπως ο Μαρσέλ Προυστ και η Κοκό Σανέλ, η οποία θα το µετατρέψει σε δεύτερο σπίτι της. Χαρακτηριστικά, την ηµέρα των εγκαινίων άνθρωποι συνέρρευσαν από µίλια µακριά για να περπατήσουν στους διαδρόµους του ξενοδοχείου.
Όµως, η επιτυχία είχε το τίµηµά της για τον εργασιοµανή Ελβετό. Το 1902, καθώς ετοίµαζε µία δεξίωση για τον φίλο του πρίγκιπα της Ουαλίας, καταρρέει εξαντληµένος. Καταφέρνει όµως να επανέλθει στην ενεργό δράση µέχρι να καταρρεύσει ξανά το 1911, αυτή τη φορά χωρίς να µπορέσει ποτέ να ανακάµψει πλήρως. Μετά από εφτά χρόνια, και ενώ ο Σίζαρ Ριτζ ήταν πια σκιά του καλού του εαυτού, το πλήρωµα του χρόνου έχει πια φτάσει. Ετοιµοθάνατος, τον Οκτώβριο του 1918, πιστεύοντας ότι δίπλα του είναι η σύζυγός του, της ζητάει να φροντίσει την κόρη τους. Το ζευγάρι δεν είχε κόρη – «κόρη» αποκαλούσαν πάντα το ονειρεµένο τους ξενοδοχείο στο Παρίσι. Το τέλος για τον θρυλικό «ξενοδόχο των βασιλέων» είχε φτάσει.


Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

Τα καρτελάκια με τα ονόματα των υπαλλήλων έχουν ρατσιστικό υπόβαθρο...


Τα καρτελάκια με τα ονόματα των υπαλλήλων, τα οποία εσχάτως έχουν μετεξελιχθεί σε μπλούζες που φέρουν το όνομα του υπαλλήλου, έχουν διάφορα πλεονεκτήματα, καθώς μέσα από αυτά ενθαρρύνεται η επικοινωνία με τους πελάτες (οι τελευταίοι είναι πιο εύκολο να ξεκινήσουν συζήτηση), η αναφορά για προβλήματα και η λύση τους γίνεται εφικτή (π.χ. «με εξυπηρέτησε ο τάδε…»), αναγνωρίζεται η προσπάθεια (π.χ. «όλοι τους ήταν υπέροχοι, αλλά ο τάδε ήταν αυτός που ξεχώρισε») και τέλος κρατάει το προσωπικό σε εγρήγορση, καθώς γνωρίζουν ότι είναι πλέον αναγνωρίσιμοι.
Μολονότι σήμερα πολλοί είναι αυτοί που τα απεχθάνονται, ιδιαίτερα οι millennials (θεωρούν ότι ορισμένοι «κακοί» πελάτες τους απειλούν ότι θα γράψουν αρνητική κριτική), έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η καθιέρωσή τους οφείλεται στον σκληρό αγώνα έγχρωμων πρώην σκλάβων, σε μία περίπτωση με ρατσιστικό υπόβαθρο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1860, οι αχθοφόροι που εργάζονταν για λογαριασμό του George Pullman, του ανθρώπου που δημιούργησε τα Pullman sleeping cars (εξ ου και ο όρος «πούλμαν»), πολυτελή σιδηροδρομικά βαγόνια, ήταν όλοι τους έγχρωμοι πρώην σκλάβοι. Ο Pullman τους προτιμούσε καθώς, πέρα του ότι ήταν πιο «φθηνοί», λόγω του παρελθόντος τους ήταν πιο υποτακτικοί και εξυπηρετικοί απέναντι σε μια εκλεκτή πελατεία λευκών.

Όλοι οι αχθοφόροι είχαν το ίδιο όνομα: George. Οι επιβάτες τους αποκαλούσαν υποτιμητικά με το όνομα του ιδρυτή, άσχετα αν το όνομά τους ήταν διαφορετικό (υπολογίζεται ότι από τους 12.000 αχθοφόρους, μόλις 360 ονομάζονταν George) – τα χρόνια εκείνα ήταν σύνηθες οι αφροαμερικάνοι σκλάβοι να φέρουν το όνομα του ιδιοκτήτη τους…
O ίδιος ο Pullman φαίνεται ότι απολάμβανε αυτή την εξέλιξη. Μάλιστα, απαιτούσε από τους αχθοφόρους του (που ήταν οι πιο χαμηλά αμοιβόμενοι του κλάδου, αν και συγκριτικά με άλλους έγχρωμους κατείχαν μία θέση με πρεστίζ) να ανταποκρίνονται στο άκουσμα του «George». Ακόμα και στις διαφημιστικές καταχωρίσεις είχε ως σλόγκαν το: «Sit back and let George do it».
Μισό αιώνα μετά, οι αχθοφόροι του George Pullman, μετά από σκληρό δικαστικό αγώνα, κατάφεραν να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και να φορούν ταμπελάκια με το πραγματικό τους όνομα και επώνυμο…

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

1888 Hotel. Οταν το Instagram εμπνέει...


Το boutique 1888 Hotel στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας είναι ο απόλυτος instagrammable προορισμός.
Το πολυτελές ξενοδοχείο των 90 δωματίων (οι τιμές ξεκινούν από τα 90 ευρώ το βράδυ), που άνοιξε τις πύλες του το 2013 (όντας το πρώτο Instagram hotel παγκοσμίως), έχει σχεδιαστεί για να ενθαρρύνει τους επισκέπτες να βγάζουν φωτογραφίες (user generated content στη γλώσσα του digital μάρκετινγκ) τα έπιπλα, τα δωμάτια και τους λοιπούς χώρους και να τις δημοσιεύουν στο Instagram - έχει προβλεφθεί μάλιστα και ''Instagram walk''.
Οσοι, μάλιστα, βγάλουν τις καλύτερες φωτογραφίες κερδίζουν, μέσω των μηνιαίων διαγωνισμών φωτογραφίας, μια δωρεάν διανυκτέρευση (όσοι δε έχουν 10.000 followers στο Instagram δικαιούνται δωρεάν διανυκτέρευση).
Το ξενοδοχείο, που πήρε το όνομά του (1888) προς τιμήν της χρονιάς που η Kodak έβγαλε την πρώτη της φωτογραφική μηχανή αλλά και επειδή λειτουργούσε από αυτή τη χρονιά ως αποθήκη μαλλιού, προσφέρει μοναδική θέα από κάθε δωμάτιο (που έχει διαφορετικό στυλ), δωρεάν Wi-Fi, έντονα και μοντέρνα χρώματα και ένα «ζεστό» εστιατόριο - κάθε δωμάτιο διαθέτει iPad που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο επισκέπτης.
Στο δε χώρο υποδοχής, όπου οι ένοικοι θα βρουν οδηγίες για τα καλύτερα σημεία της πόλης που αξίζει να βγάλουν φωτογραφία, κρέμεται μια γιγάντια ψηφιακή κορνίζα με μια περιστρεφόμενη ψηφιακή τοιχογραφία των φωτογραφιών του Instagram και ένα χώρο για να βγάζει ο επισκέπτης selfie (selfie spaces - μόνη προϋπόθεση είναι να χρησιμοποιηθεί το hastag #1888), την ώρα που κάνει check in - οι καλύτερες εμφανίζονται στους τοίχους του ξενοδοχείου.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2020

Boutique ξενοδοχείο με άρωμα Coco Chanel...


Τη θερινή κατοικία της θρυλικής Coco Chanel, την έπαυλη Rosehall Estate στη Σκοτία, θα έχουν την ευκαιρία σύντομα οι επισκέπτες να επισκεφθούν, καθότι θα μετατραπεί σε ξενοδοχείο.
Το εν λόγω πέτρινο οίκημα, που παραμένει ακατοίκητο εδώ και μισό σχεδόν αιώνα, υπήρξε η ερωτική φωλιά της γαλλίδας σχεδιάστριας μόδας, τη δεκαετία του ’20, και του ζάπλουτου δούκα του Westminster Hugh "Bendor" Grosvenor.
Η έπαυλη των 1,7 στρεμμάτων, στους τοίχους και τις ταπετσαρίες της οποίας η Coco είχε αφήσει το στίγμα της (στο εσωτερικό κυριαρχούσε το αγαπημένο της χρώμα μπεζ και η σχολαστική λεπτομέρεια σε έπιπλα και διακοσμητικά), ήταν προς πώληση τα τελευταία τέσσερα χρόνια έναντι 3 εκατομμυρίων λιρών (περίπου 3,5 εκατ. ευρώ). Ο νέος του αγοραστής, το όνομα του οποίου δεν αποκαλύφθηκε, έχει σκοπό να το μετατρέψει σε πολυτελές boutique ξενοδοχείο.
Το ζευγάρι περνούσε ατέλειωτες ώρες τα καλοκαίρια στον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού, που συν τοις άλλοις περιλαμβάνει λίμνη και ποταμό (γεμάτο σολομούς και πέστροφες), καθώς λάτρευε το κυνήγι και το ψάρεμα. Ο χώρος μάλιστα αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για την Coco που άρχισε να σχεδιάζει ρούχα του εραστή της.
Το Rosehall Estate, που αποτελείται από 22 δωμάτια (εικάζεται ότι ήταν το πρώτο κτίσμα στη Σκοτία με μπιντέ), χτίστηκε το 1800, αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1820, με αποτέλεσμα να χτιστεί από την αρχή. Στους χώρους του, μάλιστα, φιλοξενήθηκαν επιφανείς καλεσμένοι, συμπεριλαμβανομένου και του Winston Churchill, ο οποίος μάλιστα σε ένα γράμμα προς τη σύζυγό του έγραφε: «Η Coco Chanel ψαρεύει νυχθημερόν και σε δύο μήνες έχει σκοτώσει 50 σολομούς»…