Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Οι σκάλες του Joker, το νέο αξιοθέατο του Bronx...


Τέλη 2018: Ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς αναζητά την τέλεια τοποθεσία για μια εμβληματική σκηνή της νέας του ταινίας με τίτλο Joker. Αρχικά, αναζητά τα σκαλιά που εμφανίζονται στην ταινία «American Gangster», όμως δεν θα αργήσει να αντιληφθεί ότι εκείνα τα σκαλιά είχαν ανακαινιστεί και δεν ταίριαζαν με την ταινία του.
Τη λύση την βρήκε σε μια ταπεινή σκάλα μεταξύ της 167ης οδού και της Shakespeare Avenue, στο περίφημο Bronx, η οποία έμελλε να εξελιχθεί σε τουριστικό αξιοθέατο. Από την πρώτη μέρα προβολής της ταινίας οι σκάλες της υποβαθμισμένης συνοικίας μετατράπηκαν στο πιο instagrammable αξιοθέατο της Νέας Υόρκης.
Στις 132 αυτές σκάλες, που μέχρι πρότινος οι περίοικοι φοβόντουσαν να τις διασχίσουν μόνοι το βράδυ, συνωστίζεται πλέον ένα ετερόκλητο πλήθος από επίδοξους ηθοποιούς, χορευτές, influencers, παρέες νεαρών, ζευγάρια, ακόμα και ηλικιωμένους που θέλουν να φωτογραφηθούν, μιμούμενοι τον Ioaquin Phoenix και τις χορευτικές του φιγούρες, για να κλέψουν λίγη λάμψη του.
Όλα αυτά για μία φωτογραφία, μία απόδειξη ότι ήμασταν και εμείς εκεί, καθώς πάντα στην σήμερον εποχή ελλοχεύει ο φόβος του FoMo (fear of missing out). Στη δε περιοχή, εκεί που «εκβάλουν» οι επονομαζόμενες Joker Stairs, άρχισε να παρατηρείται και κυκλοφοριακό κομφούζιο, με πολλούς τουρίστες να αποβιβάζονται από το ταξί για να τραβήξουν την πολυπόθητη φωτογραφία και κατόπιν να φύγουν.
Η νέα πραγματικότητα μπορεί να χαροποιεί μερίδα των ντόπιων, που βλέπουν τη γειτονιά τους να ζωντανεύει και ίσως τους χαρίσει κάποια λεπτά δημοσιότητας, ωστόσο άλλους τους εξοργίζει καθώς παραβιάζεται η ιδιωτικότητά τους, με αποκορύφωμα το σύνθημα «η φτώχεια μου δεν είναι εδώ για να τη φωτογραφίζεις», που γράφτηκε στον τοίχο…

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Η εμπειρία της γέννησης αλλιώς...


Το 1965 ένα ζευγάρι Αμερικανών από την Νέα Υόρκη είχε τη φαεινή ιδέα να πάει την επίπονη εμπειρία της γέννησης σε άλλο επίπεδο.

Δημιούργησε και κατοχύρωσε έναν μηχανισμό «για την διευκόλυνση της γέννας ενός παιδιού χάρη στην φυγόκεντρο δύναμη». 
Η ιδέα τους ήρθε μετά από μία επίσκεψη στο ζωολογικό κήπο, όταν παρατήρησαν πώς οι ελεφαντίνες γεννούν εν κινήσει τα μωρά τους.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την πατέντα, όταν η γυναίκα αισθάνεται έτοιμη, ξαπλώνει σε ένα κυκλικό τραπέζι, στο οποίο και δένεται. Τότε, το τραπέζι αρχίζει να περιστρέφεται με μεγάλη ταχύτητα, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή το μωρό να εκτοξευτεί, αλλά να συγκρατηθεί από ένα προστατευτικό δίχτυ.
Μολονότι πρόκειται για έναν περίτεχνο μηχανισμό, με δικλείδες ασφαλείας που προστατεύουν τη μαμά και το παιδί, η εφεύρεση δεν κατάφερε ποτέ να εφαρμοστεί στην πράξη – δεν δοκιμάστηκε ούτε από τους εφευρέτες του, καθότι ήταν άτεκνοι. Σε αυτό, δίχως αμφιβολία, δεν συνέβαλε η υψηλή τιμή και πολυπλοκότητά του, καθώς και το μικροσκοπικό δίχτυ, που μάλλον δεν απέπνεε σιγουριά και ασφάλεια.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

"Τι ώρα είναι η παρέλαση των τρεις;" Πώς απαντούν οι υπάλληλοι της Disney


Αν είστε άντρας και για οκτώ ώρες φοράτε τη στολή του Mickey Mouse κάτω από τον καυτό ήλιο της Florida, τότε μάλλον θα σαρκάσετε τον 100στο επισκέπτη που σας ρωτάει την ίδια ανόητη ερώτηση:  «What time is the 3 oclock parade?» (τι ώρα είναι η παρέλαση των τρεις;).
Ωστόσο ακόμα και γι’ αυτή την φαινομενικά «παλαβή» ερώτηση η Disney έχει μεριμνήσει ώστε η απάντηση από όλο το cast, όπως αποκαλούνται οι υπάλληλοί της, από τον πωλητή παγωτών μέχρι τον άνδρα με τη στολή του Goofy, να μην περιοριστεί στο προφανές (παραθέτοντας την ακριβή ώρα) και να τερματίσει την κουβέντα, αλλά να είναι ευγενική και ομοιόμορφη, παρέχοντας πολύτιμες πληροφορίες στους επισκέπτες.
Τα προσωπικό είναι εκπαιδευμένο ώστε να απαντάει με απόλυτη φυσικότητα, να επιβεβαιώνει την ώρα (π.χ. «από εδώ περνάει στις 3.10»), να ενημερώνει από πού θα έχουν καλύτερη θέα, ενώ παρέχει χρηστικές πληροφορίες για το τι άλλο μπορούν να κάνουν τριγύρω, πριν ή μετά την παρέλαση.
Εξάλλου, σύμφωνα με την Disney, που μπορεί να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές και πίσω από τις λέξεις, όταν ο επισκέπτης κάνει αυτή την ερώτηση ουσιαστικά θέλει να μάθει τι ώρα περνάει η παρέλαση από εκεί που βρίσκεται και ποιο είναι το κατάλληλο σημείο για να την δει ανεμπόδιστα.
Όλα αυτά σε ένα πάρκο που, εξ απαλών ονύχων, έχει μία βασική και απαράβατη αρχή:  «Keep it cleanKeep it friendlyMake it a fun place to be». Πράγματι, στα δρομάκια του πάρκου δεν βλέπεις ούτε ένα σκουπιδάκι, με τους κάδους να έχουν τοποθετηθεί ανά οκτώ μέτρα (τόση είναι η απόσταση, σύμφωνα με την εταιρεία, που είναι διατεθειμένος να διανύσει ο επισκέπτης προκειμένου να μην πετάξει τα απορρίμματά του στο έδαφος).
Αναμφίβολα, η ικανότητα της Disney να προβλέπει τις ανάγκες των επισκεπτών της και να ανταποκρίνεται πάραυτα, την έχουν χρήσει μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο που παρέχει άψογη εξυπηρέτηση και καταφέρνει, προσφέροντας παραμετροποιημένες υπηρεσίες, να ξεπερνάει τις προσδοκίες των επισκεπτών της.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Disney, η οποία τα τελευταία 30 χρόνια έχει εκπαιδεύσει ένα εκατομμύριο υψηλόβαθμα στελέχη εταιρειών από όλο τον κόσμο σε θέματα που άπτονται της εξυπηρέτησης πελατών, γνωρίζει πολλά πράγματα για τους πελάτες της. Για παράδειγμα, ξέρει ότι ο μέσος επισκέπτης του πάρκου της στην Florida, που είναι οικογένεια με δύο παιδιά, έρχεται  από τη Νέα Υόρκη, έχει κάνει οικονομίες 2-3 ετών γι’ αυτό το ταξίδι, που συνήθως είναι και το μοναδικό που θα κάνει, ενώ θα μείνει 6-7 ημέρες.
Η αμερικάνικη εταιρεία αξιοποιεί όλες αυτές τις πληροφορίες: προσλαμβάνει πολλά στελέχη της από τη Νέα Υόρκη, ώστε να υπάρχει μία «σύνδεση» με τους επισκέπτες, προσαρμόζει όλα τα παιχνίδια της (rides) ώστε να εξυπηρετούν τέσσερα άτομα και, γνωρίζοντας ότι για τον μέσο Αμερικάνο αυτό είναι ένα ταξίδι ζωής, κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει την εμπειρία τους αλησμόνητη. Και το καταφέρνει πολύ καλά...

Το ξενοδοχείο UFO στη Σουηδία...


Ένα UFO που αιωρείται ανάμεσα στα δέντρα. Με αυτό ακριβώς προσομοιάζει το Tree Hotel The UFO, στον σκανδιναβικό βορά και συγκεκριμένα στη Σουηδία.
Πρόκειται για ένα στούντιο επιφάνειας 30 τ.μ., που αποτελεί μέρος του ευρύτερου ξενοδοχειακού συγκροτήματος, το οποίο είναι κατασκευασμένο από συνθετικό υλικό υψηλής αντοχής, ώστε να προσφέρει προστασία από τις, αντίξοες συχνά, καιρικές συνθήκες.
Χάρη σε μια ηλεκτρική, πτυσσόμενη σκάλα, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εισέλθουν στο, δημοφιλές στις τάξεις μικρών και μεγάλων, στούντιο -το ντους και η σάουνα βρίσκονται σε παρακείμενο κτίσμα- που μπορεί στα δύο του δωμάτια να φιλοξενήσει μέχρι πέντε άτομα (δύο ενήλικες και τρία παιδιά), τα οποία, ως εξωγήινοι, θα μπορούν μέσα από τους φεγγίτες να αγναντεύουν από ψηλά το δάσος.
Οι επισκέπτες, που φυσικά έχουν πρόσβαση στο Wi-Fi, μπορούν να δειπνήσουν σε θεματικό εστιατόριο, αισθητικής δεκαετίας 1930-1950, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση. Για όσους ενδιαφέρονται, οι τιμές αυτή την εποχή φθάνουν τα 450 ευρώ τη βραδιά.

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Kellogg's. Πώς μπήκαν τα κορν φλέικς στη ζωή μας


Τα κορν φλέικς, το πιο δηµοφιλές δηµητριακό για πρωινό στον κόσµο, παρασκευάστηκαν το 1894 ως τροφή για τους ασθενείς ενός πολυτελούς κέντρου υγείας που διακήρυττε τη χορτοφαγία, την προσευχή και την άσκηση. Στο υπόγειο αυτού του σανατορίου, ο Ουίλ Κέλλογκ παρασκεύασε τις πρώτες νιφάδες δηµητριακών από µουχλιασµένο σιτάρι, µια εφεύρεση όµως που θα είχε το τίµηµά της, αφού θα τον έφερνε σε ρήξη µε το µεγαλύτερο αδερφό του.
Γιος κατασκευαστή σκουπών, ο Ουίλ ήταν πάντα στη σκιά του µεγαλύτερου και εξυπνότερου αδερφού, Τζον Κέλλογκ, διάσηµου χειρούργου και συγγραφέα ιατρικών βιβλίων. Ντροπαλός, κατηφής, µε λίγους φίλους και χωρίς κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, προφανώς θα κατέληγε ως υπαλληλάκος σε κάποια από τις δουλειές που περιστασιακά έκανε. Τελικά, το 1880 απασχολήθηκε στο σανατόριο, όπου υπεύθυνος ήταν ο κατά οχτώ χρόνια µεγαλύτερος αδερφός του.
Εκεί εργαζόταν 15 ώρες την ηµέρα, επτά µέρες την εβδοµάδα, όντας το παιδί για όλες τις δουλειές, κρατούσε τα βιβλία, έδινε παραγγελίες για προµήθειες, εκτελούσε χρέη θυρωρού κ.ά. Για επτά χρόνια δεν πήρε αύξηση ή άδεια για να ξεκουραστεί, ενώ λέγεται ότι µία από τις δουλειές του ήταν να ξυρίζει τον αδερφό του και να του γυαλίζει τα παπούτσια.
«Αισθάνοµαι λίγο άσχηµα. Φοβάµαι πως όπως πάνε τα πράγµατα θα µείνω για πάντα φτωχός», είχε γράψει το 1884 στο ηµερολόγιο του ο 24χρονος Ουίλ, ο οποίος έπαιρνε µόλις 87 δολάρια το µήνα από τον αδερφό του. Τελικά, ο φόβος του δεν επιβεβαιώθηκε, αφού αργότερα θα επεδείκνυε ένα σπάνιο επιχειρηµατικό ταλέντο που κάποια στιγµή θα τον αντάμοιβε.
Ο Ουίλ βοηθούσε τον Τζον στην έρευνα που έκανε για να αναπτύξει ένα θρεπτικό, γευστικό και εύπεπτο υποκατάστατο του ψωµιού, χρησιµοποιώντας βραστό σιτάρι. Πίστευε ότι η διατροφή ήταν αρκετά σηµαντική για την επίτευξη ενός υγιεινού τρόπου ζωής και θεωρούσε ότι το πρωινό ήταν το πιο σηµαντικό γεύµα της ηµέρας.
Το 1894, σε ένα από τα πειράµατά του, ξέχασε λίγο βρασµένο σιτάρι έξω, το οποίο «στέγνωσε» από την έκθεσή του στον αέρα. Το επόµενο πρωί, όταν το πέρασε µέσα από τους κυλίνδρους, παρατήρησε ότι οι κόκκοι σιταριού είχαν φουσκώσει και είχαν γίνει τραγανιστές νιφάδες, αντί της συνηθισµένης επίπεδης ζύµης.
Ο Ουίλ έπεισε τον αδερφό του να µην τα πετάξει και να σερβίρει πειραματικά το νέο έδεσμα στους ασθενείς, οι οποίοι ενθουσιάστηκαν. Οι επισκέπτες που τα δοκίµασαν, καθώς και οι ασθενείς που τελείωναν τη θεραπεία τους, άρχισαν να επικοινωνούν γραπτώς ζητώντας προµήθειες. Ο µικρός άδραξε την ευκαιρία και παρά την αντίθεση του Τζον (ο οποίος, ωστόσο, έσπευσε να το κατοχυρώσει στο όνοµά του, αφού υποστήριξε ότι τα είχε δει στο όνειρό του), άρχισε να παρασκευάζει τις νιφάδες δηµητριακών στο χέρι, στον αχυρώνα πίσω από το σανατόριο. Μετά τις περνούσε µέσα από τους ειδικά σχεδιασµένους για να αλέθουν το σιτάρι κυλίνδρους τους οποίους διατηρούσε ψυχρούς µε ένα κοµµάτι πάγου, τις έψηνε σε έναν φορητό φούρνο και αφού τις συσκεύαζε, τις πουλούσε σε πρώην ασθενείς.
Σ’ ένα από τα πειράµατά του µε άλλα δηµητριακά, παρασκεύασε νιφάδες από καλαµπόκι (corn flakes), οι οποίες σύντοµα έγιναν ανάρπαστες. Ο Τζον, ωστόσο, δεν συµµεριζόταν τον ενθουσιασµό του µικρού αδερφού διατηρώντας σοβαρές επιφυλάξεις όσον αφορά την προσθήκη ζάχαρης ή αλατιού στα δηµητριακά, πρακτική αντίθετη στις αρχές και τη φιλοσοφία του σανατορίου.
Το 1900, ο Ουίλ, παρά την αντίθετη γνώµη του αδερφού του, ανέγειρε ένα σύγχρονο εργοστάσιο και άρχισε την παραγωγή των κορν φλέικς, τα οποία έφεραν το όνοµά του. Τα δύο αδέρφια ήρθαν τελικά σε οριστική σύγκρουση το 1906, αφού ο Τζον δεν ενδιαφερόταν να εκµεταλλευτεί εµπορικά το νέο προϊόν, πόσω µάλλον να δει το όνοµά του πάνω στη συσκευασία.
Αν και είχαν ήδη εµφανιστεί 42 ανταγωνιστές (ο σοβαρότερος εξ αυτών ήταν ένας πρώην ασθενής τους), ο Ουίλ, που για πρώτη φορά ήταν το αφεντικό, είχε καταφέρει χάρη στις ιδιοφυείς κινήσεις του να βρίσκεται ένα βήµα µπροστά από όλους. Τύπωνε πάνω στη συσκευασία µε έντονα κόκκινα χρώµατα, τα εξής: «Προσέξτε τις αποµιµήσεις. Γνήσια είναι µόνο αυτά που φέρουν την υπογραφή του Κέλλογκ», ενώ άρχισε να προσφέρει δωρεάν δείγµατα στις νοικοκυρές που έκλειναν το µάτι στον µπακάλη τους.
Εξάλλου, σε µία πανάκριβη ολοσέλιδη διαφήµιση σε γυναικείο περιοδικό, τόνιζε: «Το 90% από εσάς δεν µπορεί να βρει αυτή τη µάρκα στα καταστήµατα, γι’ αυτό λοιπόν πιέστε τους καταστηµατάρχες να την προµηθευτούν». Αυτή η ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα οι πωλήσεις να εκτοξευθούν από τα 33 τεμάχια την ημέρα στα 2.900. Μόνο το 1911 δαπάνησε ένα εκατομμύριο δολάρια για διαφήμιση, δημιουργώντας μάλιστα την μεγαλύτερη πινακίδα στον κόσμο στην Time’s Square της Νέας Υόρκης.
Ωστόσο, το επιχειρηματικό δαιμόνο του μικρού Κέλλογκ δεν περιορίστηκε μόνο σε ευφάνταστες πρακτικές προώθησης. Το 1930, όταν η Αμερική μαστιζόταν από την κρίση, μείωσε τις ώρες στις τρεις βάρδιες στα τρία εργοστάσιά του και καθιέρωσε μία ακόμη βάρδια, δίνοντας τη δυνατότητα σε ακόμη περισσότερα άτομα για να εργαστούν. «Θα επενδύσω τα χρήματά μου στους ανθρώπους», δήλωσε την ίδια χρονιά, όταν ίδρυσε το φερώνυμο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ηταν μάλιστα από τους πρώτους που ανέγραφε πάνω στη συσκευασία τα θρεπτικά συστατικά και τις συνταγές δημητριακών, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα στη γνώση του καταναλωτή.
Ο Ουίλ Κέλλογκ πέθανε πάµπλουτος, αν και σχεδόν τυφλός, το 1951, αφού προηγουµένως είχε επιδοθεί σε αµέτρητες φιλανθρωπίες και συνεισφορές σε ιδρύµατα, όµως δεν κέρδισε ποτέ το σεβασµό του αδερφού του. Τα δύο αδέρφια, µετά το 1906, παρέµειναν εχθροί, ενώ για 10 χρόνια «σέρνονταν» στα δικαστήρια –στην αποκαλούµενη «δίκη για τα πίτουρα»– για τη χρήση του ονόµατος. Τελικά, το 1943, ο 91χρονος Τζον έγραψε λίγο πριν πεθάνει ένα γράµµα όπου αναγνώριζε ότι συχνά ήταν άδικος µε τον αδερφό του, το οποίο όµως δεν το µεταβίβασαν ποτέ στον σχεδόν τυφλό Ουίλ, παρά µόνο όταν βρισκόταν στο νεκροκρέβατό του. «Θεέ µου, γιατί δεν µου το είπε κάποιος πιο πριν», ήταν οι τελευταίες του κουβέντες.





Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

La Pelosa. Με εισιτήριο η είσοδος στην ειδυλλιακή παραλία της Σαρδηνίας


Σε αντίθεση με αρκετές παραλίες της Ελλάδας (βλ. Μπάλος, Ελαφονήσι) που έχουν καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό από τον υπερτουρισμό (με τους τοπικούς φορείς και την πολιτεία να σφυρίζουν αδιάφορα), στην Ιταλία λαμβάνουν τολμηρά μέτρα για να σώσουν το φυσικό τους περιβάλλον.
Από το επόμενο καλοκαίρι, σε μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Σαρδηνίας, την La Pelosa, με τη λευκή άμμο και τα καταγάλανα νερά, οι επισκέπτες θα πρέπει να πληρώσουν εισιτήριο κατά την είσοδό τους – για τον ίδιο λόγο, είσοδο έχουν βάλει ή θα βάλουν δημοφιλείς προορισμοί της Ιταλίας, όπως η Βενετία και το μεσαιωνικό χωριό Civita di Bagnoregio.
Περιβαλλοντικές μελέτες στην εν λόγω παραλία κατέδειξαν ότι το οικοσύστημα απειλείται από την προσέλευση υπερβολικά μεγάλου αριθμού επισκεπτών. Ως εκ τούτου, ο δήμαρχος της περιοχής, απογοητεύοντας τους ντόπιους που μιλούσαν για το δημόσιο χαρακτήρα της παραλίας, ανακοίνωσε ότι πέρα από τη θέσπιση εισιτηρίου, την παραλία θα την επισκέπτονται μέχρι 1.500 άτομα τη μέρα – στα σχέδια είναι και η ''μεταφορά'' του ασφαλτοστρωμένου δρόμου, ώστε να αποθαρρυνθεί η χρήση αυτοκινήτων για την προσέγγιση της παραλίας.
Αυτά είναι τα πιο δραστικά μέτρα, τα οποία ωστόσο θα εφαρμοστούν δοκιμαστικά, που θα ληφθούν για την La Pelosa, που αποκαλείται «κομμάτι του παραδείσου», στην οποία παρεμπιπτόντως απαγορεύεται το κάπνισμα, οι κάθε λογής έμποροι, οι πετσέτες και οι τσάντες θαλάσσης – σε μάστιγα έχει εξελιχθεί η κλοπή άμμου και κοχυλιών από τις παραλίες της Σαρδηνίας, με τους παραβάτες να πληρώνουν πρόστιμο μέχρι 3.000 δολάρια.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Οι άνθρωποι δεν αγοράζουν προϊόντα, αγοράζουν ωφέλειες...


Ο Theodore Levitt, διάσημος καθηγητής μάρκετινγκ του Harvard, συνήθιζε να λέει στους μαθητές του: «People dont want a quarter-inch drill. They want a quarter inch hole!» (Οι άνθρωποι δεν θέλουν να αγοράσουν ένα τρυπάνι τεσσάρων ιντσών. Θέλουν μια τρύπα τεσσάρων ιντσών!).
Με απλά λόγια, αυτό που εννοούσε ήταν ότι πολλές εταιρείες κάνουν το λάθος να παραθέτουν τα χαρακτηριστικά του προϊόντος, όταν θα έπρεπε να παραθέτουν τις ωφέλειες που απορρέουν από τη χρήση τους. 
Αυτή την εστίαση στο προϊόν, αγνοώντας τη «μεγάλη εικόνα», o Levitt την χαρακτήρισε, τη δεκαετία του ’60, μυωπία του μάρκετινγκ (marketing myopia), χαρακτηρίζοντάς της ως μία από τις κορυφαίες αιτίες για τις οποίες αποτυγχάνουν πολλά νέα προϊόντα.
Ο ίδιος ενθάρρυνε τα στελέχη των επιχειρήσεων να εγκαταλείψουν τον προσανατολισμό στο προϊόν και να γίνουν πιο πελατοκεντρικοί, εστιάζοντας στις ανάγκες και επιθυμίες των καταναλωτών.
Για παράδειγμα, όταν πουλάς κοστούμι (προϊόν), ουσιαστικά πουλάς την ανάγκη για ομορφιά, όταν πουλάς αυτοκίνητο, πουλάς την ανάγκη για γρήγορη μεταφορά, όταν πουλάς οδοντόκρεμες, πουλάς άσπρα δόντια, καθαρή αναπνοή και ωραίο χαμόγελο. Και στα τρία παραδείγματα, όπως και σε αυτό με το τρυπάνι, η ίδια ανάγκη θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με υποκατάστατα, κάτι που αν δεν γίνει αντιληπτό από την επιχείρηση, θα μπορούσε να την οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς.
Οι οργανισμοί που διακατέχονται από τη μυωπία του μάρκετινγκ προσδιορίζουν τον τομέα τους μέσα σε στενά πλαίσια. Πριν από έναν περίπου αιώνα, ξεκίνησαν στην Αμερική να κατασκευάζουν σιδηρόδρομους. Αργότερα εξεπλάγησαν όταν διαπίστωσαν ότι η κίνηση ήταν πολύ περιορισμένη.
Ο λόγος ήταν ότι είδαν την εταιρεία τους ως καθαρά σιδηροδρομική και όχι ως εταιρεία μεταφοράς εμπορευμάτων και ανθρώπων. Αν την είχαν δει έτσι, θα είχαν αντιληφθεί ότι η συγκεκριμένη ανάγκη θα μπορούσε να ικανοποιηθεί και με άλλους τρόπους (π.χ. αυτοκίνητα, φορτηγά, αεροπλάνα).
Όταν κάποτε ο πρόεδρος της Revlon ρώτησε τους πωλητές του σε ποιον κλάδο πιστεύουν ότι ανήκουν, αυτοί απάντησαν «μα, φυσικά, στον κλάδο πώλησης καλλυντικών προϊόντων». «Όχι», αποκρίθηκε ο πρόεδρος, «εργάζεστε στον κλάδο πώλησης ονείρων». Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, ότι αυτό που είναι προς πώληση δεν είναι ένα φυσικό προϊόν αλλά η λύση σε μια ανάγκη (a solution to a need).