Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Airbnb. Επικοινωνώντας μετά την αποχώρηση των επισκεπτών...


Μετά την αποχώρηση των επισκεπτών σας (και την καθιερωμένη επιθεώρηση -καθώς και τον καθαρισμό- του χώρου), θα πρέπει να συνεχίσετε το follow-up μαζί τους, στέλνοντάς τους αυτή τη φορά ένα thank-you note, όπου εύχεστε να είχαν ένα καλό ταξίδι και ότι ήταν χαρά σας που τους φιλοξενήσατε.
Τώρα έχετε και την ευκαιρία να τους ενθυμήσετε να γράψουν κριτική (όπως στο υπόδειγμα που ακολουθεί), αν δεν το έχουν κάνει ήδη. Αν πάντως πιστεύετε ότι ο επισκέπτης σας, παρά τα όσα κάνατε, εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος, ίσως να είναι καλύτερα να μην τον προτρέψετε να γράψει κριτική.
Dear Mike,
I hope you thoroughly enjoyed your stay at my apartment in Patra. Thanks for being a great guest and treating my place with respect.
As I’m always striving to improve my guest’s experience, please let me know if you have any feedback or suggestions.
If you have enjoyed your stay, please share your story by writing a quick review on Airbnb. This helps future guests to make a more informed decision about my apartment. I would really appreciate it!
Lastly, I have written a review for you as well. A positive one, since you were a terrific guest. This might help you get more easier accepted as a guest in the future.
I wish you all the best, and you are always welcome to come back and stay at my apartment again.
Best regards, John
Αυτό το μήνυμα, που ουσιαστικά αποσκοπεί να δείξει στον επισκέπτη ότι η γνώμη του μετράει, θέτει τα θεμέλια για μία θετική κριτική. Ακόμα και αν ο επισκέπτης δεν είναι 100% ικανοποιημένος από τη διαμονή του, το μήνυμα αυτό συνήθως τον παρακινεί να γράψει κάτι θετικό ή τουλάχιστον να μην γράψει τίποτα.
Μην ξεχνάτε επίσης, ότι αν αυτός είναι ενθουσιασμένος, μπορεί να εξελιχθεί σε repeater (επαναλαμβανόμενο πελάτη – δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί οικοδεσπότες ζητούν την άδεια από πρώην επισκέπτες τους για να τους στέλνουν, μέσω e-mail, προσφορές) ή να μιλήσει θετικά στους φίλους του.
Βέβαια, ο επισκέπτης έχει την επιλογή να στείλει προσωπικό μήνυμα στον οικοδεσπότη, κάτι που ο τελευταίος πρέπει να δείξει ότι αποζητά. Συχνά, με αυτό τον τρόπο μπορεί να προτείνει, «μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα», ορισμένες βελτιώσεις (π.χ. αγορά καινούριας τηλεόρασης, τα κάγκελα θέλουν συντήρηση), χωρίς ωστόσο να θέλει να βλάψει τη φήμη του οικοδεσπότη.
Αυτό είναι πιο πιθανό να το κάνει, αν κρίνει ότι απέναντί του έχει έναν άνθρωπο που πραγματικά θέλει να γίνει καλύτερος και είναι πρόθυμος να ακούσει, πέρα από τα θετικά, και τα αρνητικά σχόλια. Έναν άνθρωπο που ενθαρρύνει με κάθε τρόπο την ανατροφοδότηση (π.χ. μέσω e-mail ή προσωπικής επικοινωνίας, διαβάζοντας και απαντώντας σε κριτικές, με τη χρήση «βιβλίου εντυπώσεων»).
Ως εκ τούτου, οι οικοδεσπότες πρέπει να είναι ανοικτοί στην κριτική και να μην την παίρνουν εγωιστικά. Αν πραγματικά θέλουν να προσφέρουν καλύτερο επίπεδο εξυπηρέτησης (μην ξεχνάτε ότι πάντα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση, όσο τέλειοι και αν νομίζετε ότι είστε), αυτό που κυρίως έχουν να κάνουν είναι να εισακούσουν το κοινό τους. Διαχρονικά, δεν είναι τυχαίο ότι στο χώρο του επιχειρείν οι περισσότερες ιδέες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες έρχονται από τους ίδιους τους πελάτες.
Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο Airbnb. Ο απόλυτος οδηγός για να διαπρέψεις ως οικοδεσπότης, από τις Εκδόσεις Σταμούλη, που κυκλοφορεί σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία.

Jumbo. Εξαήμερη εργασία ή δρόμο...


Μπαίνοντας κάποιος στα Jumbo, ακούει από το μεγάφωνο την πρόσκληση που απευθύνει η εταιρεία στους νέους για να καταθέσουν το βιογραφικό τους και να εργαστούν σε μία «ισχυρή» και «δυναμική» εταιρεία που διαπρέπει στο χώρο της και η οποία έχει παρουσία στην ΝΑ Ευρώπη.
Αυτό όμως που δεν λέει η εταιρεία, που, ας ήμαστε ειλικρινείς, δεν φημίζεται για το καλό της εργασιακό περιβάλλον, είναι το προφανές: χαμηλοί μισθοί (η εταιρεία, παρά την «εκκωφαντική» κερδοφορία της τα τελευταία χρόνια, παραδοσιακά πληρώνει το ελάχιστο που ορίζει ο νόμος), ημιαπασχόληση και συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Τον τελευταίο όμως χρόνο, το δημιούργημα του κυρίου Βακάκη (ειλικρινά πίστευα ότι μετά την ανείπωτη προσωπική τραγωδία που βίωσε με την απώλεια του γιου του, ότι θα έπαυε να είναι τόσο «σκληρός» επιχειρηματίας) το πήγε ένα βήμα παραπέρα, καθώς καθιερώνει, έστω και για έξι συγκεκριμένες εβδομάδες το χρόνο (σε περιόδους όπου παρατηρείται σημαντικός φόρτος εργασίας, π.χ. γιορτές, αρχή σχολικής χρονιάς), την εξαήμερη εργασία.
Η εξαήμερη εργασία υπογράφηκε με ατομική σύμβαση εργασίας μεταξύ των εργαζομένων και της εργοδοσίας στις αρχές Ιανουαρίου. Τότε, η διοίκηση κάλεσε εκβιαστικά, υπό την απειλή της απόλυσης, όλους τους εργαζόμενους να υπογράψουν τροποποιητική ατομική σύμβαση εργασίας για την αλλαγή της ημερήσιας εργασίας.
Σήμερα, τα Jumbo, αφού απέλυσαν όλους τους «αντιφρονούντες» που αρνήθηκαν να υπογράψουν τη σύμβαση, προχώρησαν στην εφαρμογή των όρων της σύμβασης που καθιερώνει την εξαήμερη εργασία όταν παρατηρείται υπερβολικός φόρτος εργασίας.
Ο εργασιακός μεσαίωνας (τι κρίμα, αλήθεια, να προέρχεται από μία κραταιά και απόλυτα υγιή εταιρεία) σε όλο του του το μεγαλείο...

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Οταν ο χτύπος της πόρτας που κλείνει κάνει τη διαφορά...


Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε δεκάδες λόγους για τους οποίους τα Four Seasons συγκαταλέγονται ανάμεσα στα κορυφαία ξενοδοχεία παγκοσμίως. Ωστόσο, στο άρθρο αυτό θα εστιάσουμε μόνο σε έναν, αυτόν του θορύβου της πόρτας…
Όπως κάθε μεγάλη ξενοδοχειακή αλυσίδα που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και τα Four Seasons, σε μια προσπάθεια να παρέχουν την τέλεια και αλησμόνητη εμπειρία φιλοξενίας, έχουν θέσει πρότυπα-προδιαγραφές (standards) σχεδόν για τα πάντα, ακόμα και για τον θόρυβο που κάνει η πόρτα όταν κλείνει. Ας δούμε τρία ενδιαφέροντα στοιχεία που απορρέουν από αυτή την πρακτική:

Πρώτον.

Η πόρτα του δωματίου πρέπει να κάνει πάντα έναν χαρακτηριστικό απαλό θόρυβο.

Ο ήχος της πόρτας πρέπει να είναι «απαλός» (ένα ανεπαίσθητο κλικ αντί για το bang που κάνουν οι περισσότερες πόρτες ξενοδοχείων), προκειμένου να μην διαταραχθεί η ησυχία των επισκεπτών.
Η εταιρεία αναγνωρίζει ότι οι επισκέπτες της αλληλεπιδρούν και με τις πέντε αισθήσεις (όραση, ακοή, όσφρηση, αφή και γεύση) και ως εκ τούτου έχει καθιερώσει πρότυπα που να τις καλύπτουν-ικανοποιούν. Εν προκειμένω, ο συγκεκριμένος ήχος της πόρτας όταν κλείνει αποπνέει στον πελάτη το αίσθημα της ασφάλειας, τη διαβεβαίωση δηλαδή ότι η πόρτα θα κλείσει, χωρίς να χρειαστεί να κοιτάξει πίσω του, μόνη της.

Δεύτερον.

Τυχόν ατέλειες καταγράφονται από οποιονδήποτε μέσα στην επιχείρηση.

Αν η housekeeper παρατηρήσει ότι ο ήχος της πόρτας που κλείνει δεν πληροί της προδιαγραφές, τότε ενημερώνει (σε άλλα ξενοδοχεία, η housekeeper απλώς θα ισχυριστεί ότι δεν είναι η δουλειά της), προκειμένου να αναληφθεί δράση και να επιστρατευτεί τεχνίτης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε πολλές περιπτώσεις, η housekeeper, της οποίας οι αρμοδιότητες –όπως γίνεται αντιληπτό- είναι διευρυμένες και δεν περιορίζονται στον καθαρισμό του δωματίου, εντοπίζει την ατέλεια σε δωμάτιο που δεν είναι στη δικαιοδοσία της (π.χ. ενώ καθαρίζει ένα δωμάτιο, παρατηρεί τον ενοχλητικό θόρυβο της πόρτας άλλου δωματίου τη στιγμή που εξέρχεται ο επισκέπτης).

Τρίτον.

Όλα γίνονται σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να μην ενοχληθεί ο επισκέπτης.

Ολες οι επιδιορθώσεις και εν γένει οι εργασίες συντήρησης γίνονται σε ανύποπτο χρόνο, έχοντας πάντα ως γνώμονα τον επισκέπτη και το πρόγραμμά του, όχι το συμφέρον της επιχείρησης. Με άλλα λόγια, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει άμεσα και χωρίς να γίνει αντιληπτό από τον επισκέπτη, που προφανώς θα έχει βγει από το δωμάτιό του.
«Για να έχουν τα δωμάτια ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα, πρέπει να κλαδεύονται και να απομακρύνονται τα φύλλα από 2.000 φοινικόδεντρα. Δεν βλέπεις όμως ποτέ κανέναν να το κάνει, γιατί η δουλειά γίνεται πάντα πριν ξυπνήσουν οι επισκέπτες», δήλωσε χαρακτηριστικά στέλεχος του ξενοδοχείου στο Μεξικό.


Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

Ο εμίρης και ο... κακομοίρης που ζει τον απόλυτο εργασιακό μεσαίωνα...


Πριν από λίγο καιρό μονοπώλησε το ενδιαφέρον των media η ιστορία με την μπριζόλα των 920 ευρώ, όπως ακριβώς είχε συμβεί, πάλι στη Μύκονο, στις αρχές του καλοκαιριού, με τα χρυσά καλαμαράκια των 100 ευρώ.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές, ενθυμήθηκα την έκπληξη που βίωσα όταν έμαθα πόσο πληρώνει τους καθηγητές του διάσημο αμερικάνικο πανεπιστήμιο, που βρίσκεται στην Αθήνα, το οποίο τέτοια εποχή μάλιστα διαφημίζει τις υψηλού επιπέδου υπηρεσίες του (κάθε μαθητής πληρώνει γύρω στα 10-15 χιλιάδες ευρώ το χρόνο), υπέρ το δέον, στην τηλεόραση. Ε, λοιπόν, αυτό το φημισμένο πανεπιστήμιο πληρώνει τους καθηγητές του (μιλάμε για ανθρώπους με μεταπτυχιακό ή/και διδακτορικό) μόλις 8 ευρώ την ώρα!!!
Το ίδιο λίγο-πολύ, όσον αφορά τουλάχιστον στο σκέλος της τιμολόγησης, ισχύει και στον τουρισμό, όπου και εκεί επικρατεί εργασιακός μεσαίωνας. Γιατί, δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι τόσο οι υψηλές τιμές (εξάλλου, υπάρχει η αγορά που θα στηρίξει τέτοια αγαθά), όσο το γεγονός ότι αυτά παράγονται από ανθρώπους οι οποίοι, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, βιώνουν καταστάσεις απείρου κάλλους. Δουλεύουν ατελείωτες ώρες και κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς ρεπό (μέχρι να κλείσει η σεζόν), «παστωμένοι» σε κοντέινερ και συχνά χωρίς ασφάλιση (αν και ο κανόνας είναι η τετράωρη ασφάλιση).
Μετά σου λένε για brain drain, για όλους αυτούς τους νέους και μορφωμένους, 420.000 περίπου, που έχουν εγκαταλείψει, στα χρόνια της κρίσης, τη χώρα μας… Γιατί άραγε έφυγαν;
Το έχω ξαναγράψει, ότι η χώρα μας έχει ανάγκη από σοβαρούς επαγγελματίες, όχι ''αρπαχτικά'' που περιμένουν μέσα σε λίγους μήνες να βγάλουν τα σπασμένα όλης της χρονιάς. Σοβαρούς και συνεπείς επαγγελματίες, που βλέπουν τον υπάλληλο ως άνθρωπο και οι οποίοι φυσικά αποδίδουν ένα μέρος των εσόδων τους, εκδίδοντας τις νόμιμες αποδείξεις (ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μαγαζιά-επιχειρήσεις που υπερτιμολογούν τα προϊόντα τους), στο κράτος. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς, και δεν μιλάω μόνο για τη Μύκονο (αν και έχει την πρωτοκαθεδρία), δεν κάνουν τίποτα από δύο.
Αυτό είναι που με ενοχλεί στη Μύκονο, και φυσικά την κάθε Μύκονο, και όχι οι τιμές που χρεώνει…

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Αλάτι Κάλας. Η ιστορία πίσω από το πρώτο συσκευασμένο αλάτι


Το 1922 γράφεται μια από τις τραγικότερες σελίδες του ελληνισμού, καθώς καταρρέει το όραμα της Μεγάλης Ιδέας. Μαζί με τον ελληνισμό της Ιωνίας έχει συντριβεί και η ελληνική οικονομία, αδυνατώντας να αντεπεξέλθει στην πολυδάπανη μικρασιατική εκστρατεία, τον τερματισμό της οποίας υπερθεματίζει η Ελλάδα σχεδόν στο σύνολό της. Για την αντιμετώπιση της κρίσης, η κυβέρνηση Γούναρη προβαίνει στη σύναψη ενός πρωτότυπου αναγκαστικού δανείου, ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, διχοτομώντας το χαρτονόμισμα (το ένα μέρος θα παρέμενε στην κυκλοφορία, αντιπροσωπεύοντας το ήμισυ της αναγραφόμενης αξίας του, ενώ το άλλο θα ανταλλασσόταν με ετήσιο επιτόκιο 6,5%) – ενέργεια που θα επέτεινε τη στενότητα των κεφαλαίων και θα εκτόξευε τον πληθωρισμό.
  Ωστόσο, η χρονολογία αυτή αποτελεί καμπή για την ελληνική βιομηχανία, αφού, επιτέλους, το κράτος αναλαμβάνει τις ευθύνες του, με τη θέσπιση του νόμου 2948, για τη συστηματική βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, έχοντας ως πρότυπο αντίστοιχους νόμους σε Βουλγαρία και Ρουμανία. Όντως, η αναγκαστική απαλλοτρίωση κτημάτων για την εγκατάσταση βιομηχανικών μονάδων, οι φορολογικές απαλλαγές και η ατελής εισαγωγή μηχανολογικού εξοπλισμού θα αποτελούσαν το εφαλτήριο για την τόνωση της εγχώριας βιομηχανίας.
  Μέσα σε αυτό το ευνοϊκό κλίμα για την ελληνική επιχειρηματικότητα, ένας έμπορος από την Κρήτη, ο Εμμανουήλ Καλαμαράκης, θα δημιουργούσε στο Κουκάκι μια μικρή βιοτεχνία επεξεργασίας άλατος, βάζοντας τα θεμέλια για την δημιουργία της μεγαλύτερης ελληνικής εταιρείας επεξεργασίας, τυποποίησης και διάθεσης θαλασσινού αλατιού και μία από τις μεγαλύτερες στο είδος της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
  Ο Εμμανουήλ Καλαμαράκης γεννήθηκε στο Σέλινο των Χανίων και ήταν ο πρωτότοκος γιος εύπορης οικογένειας. Το 1897, χρονιά της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Κρήτης αλλά και επικράτησης ενός ρευστού και ταραγμένου πολιτικού σκηνικού, ο νεαρός έμπορος από τα Χανιά καταφθάνει στην Αθήνα, όπου ιδρύει μια εταιρεία συσκευασίας και εμπορίας στον Αγ. Παντελεήμονα Ιλισσού.
  Αρκετά αργότερα, το 1922, διαισθανόμενος την υψηλή διατροφική αξία του αλατιού, ιδρύει στην οδό Μπότσαρη στο Κουκάκι μια μικρή βιοτεχνία επεξεργασίας άλατος, παραγωγής ποτάσας, τουρσιών και ξυδιού, καθώς και των απορρυπαντικών Κρινόλ και Σαπόλ, που διατίθεντο στην αγορά σε πάνινες σακούλες και χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό των δαπέδων εστιατορίων, νοσοκομείων και άλλων μεγάλων βιομηχανικών χώρων.
   Τη δεκαετία του ’50, τα ηνία της επιχείρησης αναλαμβάνει ο Κων/νος  Εμμ. Καλαμαράκης, διπλωματούχος χημικός του Πανεπιστημίου Αθηνών, το μέλλον του οποίου ήταν προδιαγεγραμμένο πριν ακόμη γεννηθεί, με τον πατέρα του να τον προορίζει στη θέση που αυτός κατείχε. Ήδη από τα τρία του χρόνια δεν έπαιζε, όπως όλα τα άλλα παιδιά, με τους βόλους, αλλά με το μύλο και τα ξηραντήρια του εργοστασίου, υπό το άγρυπνο βλέμμα του πατέρα του.
  Ανήσυχο και εφευρετικό πνεύμα, δεν περιορίζεται απλώς στην παραγωγή απορρυπαντικών, χλωρίνης και ποτάσας, αλλά συλλαμβάνει την ιδέα να τοποθετήσει το αλάτι σε μπουκάλι με πώμα επιλογών ροής. Το προϊόν του, που μέχρι τότε βρισκόταν πίσω από τον πάγκο του μπακάλη, «αναβαθμίζεται» και παίρνει θέση στο ράφι αλλά και στη συνείδηση των καταναλωτών, όντας πρωταγωνιστής σε γνωστή ταινία της εποχής με τον μπακάλη Κώστα Χατζηχρήστο ως «Ζήκο».
   Λάτρης του μάρκετινγκ, το «βαφτίζει» Κάλας (σύντμηση του επωνύμου του) αφήνοντας να εννοηθεί ότι αναφέρεται στη γνωστή αοιδό Μαρία Κάλας. Μάλιστα, για να ενισχύσει αυτή τη φήμη, προχωρεί σε εντατική διαφημιστική καμπάνια, η οποία συνέπεσε με τις πρώτες μεταπολεμικές παραστάσεις της Ελληνίδας ντίβας στο Ηρώδειο. Ο ίδιος, πάντως, μεγαλωμένος μέσα σε μια οικογένεια με συντηρητικές αρχές, όντας χαμηλών τόνων, επιλέγει να κρατηθεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, απεχθανόμενος τις κοσμικές εκδηλώσεις και τις συνεντεύξεις – αρχή που θα μεταλαμπαδεύσει αργότερα και στον γιο του, που θα τον διαδεχθεί.
   Τη δεκαετία του ’60 η εταιρεία θα εγκατασταθεί στο νέο τότε εργοστάσιο επί της οδού Πειραιώς, όπου, υπό την εποπτεία του Κων/νου Καλαμαράκη, θα βγει στην παραγωγή, σε συνεργασία με τη Unicef και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ιωδιωμένο αλάτι, συμβάλλοντας έτσι στην πρόληψη της ιωδιοπενίας στη χώρα μας. Μια, επίσης, σημαντική καινοτομία ήταν η υιοθέτηση στην παραγωγική διαδικασία της μεθόδου της ανακρυστάλλωσης, χάρη στην οποία προσφέρεται στην αγορά καθαρό αλάτι, απαλλαγμένο από ξένα σώματα, όπως ο γύψος και η άμμος.
   Τις δεκαετίες που ακολουθούν, που σε ένα μέρος τους σημαδεύονται από τον έντονο κρατικό παρεμβατισμό και την απαγόρευση εισαγωγών και εξαγωγών αλατιού, η Κάλας -ως ανώνυμη εταιρεία πλέον, με δύο επιπλέον παραγωγικές μονάδες, με πανελλαδικό δίκτυο διανομής και με έντονη παρουσία στο εξωτερικό- θα καθιερώσει στην αγορά μια σειρά από επωνυμίες, όπως τα αλάτια Ήρα σε διάφανη πλαστική σακούλα, Ερμής, Νίκη, Κορωνίς, καθώς και ειδικά αλάτια που απευθύνονται σε συγκεκριμένες ομάδες καταναλωτών.
 Στην αυγή του 21ου αιώνα, η εταιρεία Κάλας, έχοντας καταφέρει να δημιουργήσει ένα όνομα συνώνυμο του προϊόντος που παράγει και με βραβεύσεις τόσο από τη Unicef, την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή του 2004, όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση Επιχειρήσεων και Επιχειρηματιών, περνάει στα χέρια της τρίτης γενιάς της οικογένειας, με τον Εμμανουήλ Καλαμαράκη, ο οποίος, όπως και ο πατέρας του, γαλουχήθηκε στους διαδρόμους του εργοστασίου, να καταφέρνει όχι μόνο να συνεχίσει με επιτυχία τα επενδυτικά σχέδια της εταιρείας, αλλά και να προσδέσει στο άρμα της και νέα προϊόντα, απόρροια της εξαγοράς της ΒΕΜ, όπως σαλάτες, μουστάρδες, μαγιονέζες κ.λπ.


Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

Εις άγραν πελατών. Ετσι θα φέρουμε ποιοτικούς τουρίστες;


«Όποιος παροτρύνει και παρενοχλεί με οποιονδήποτε τρόπο πρόσωπο ή ομάδα πρόσωπων να δεχτεί ή να αποκρούσει ταξιδιωτική ή μεταφορική υπηρεσία, υπηρεσίες εστίασης ή ψυχαγωγίας ή τουριστικού καταλύματος ή προϊόντα εμπορικού καταστήματος, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι (6) μηνών ή με χρηματική ποινή τουλάχιστον χιλίων (1000) ευρώ ή και με τις δύο αυτές ποινές».
Αυτή είναι η ποινή που επιβάλλεται στη χώρα μας σε όσους έχουν εντρυφήσει στο φαινόμενο της «άγρας πελατών». Θεωρητικά μιλώντας, γιατί στην πράξη αυτή η πρακτική που παραπέμπει σε άλλες δεκαετίες και σε τριτοκοσμικούς τουριστικούς προορισμούς εξακολουθεί να ανθεί στη χώρα μας.  
Οι κράχτες σε λιμάνια, έξω από εστιατόρια ή τουριστικά μαγαζιά και γενικώς οπουδήποτε μπορούν να προσεγγίσουν την πελατεία τους, είναι συχνό, αν όχι καθημερινό φαινόμενο. Θυμάμαι πριν από χρόνια, στη Ρόδο, όπου τους ανυποψίαστους τουρίστες που περπατούσαν στο δρόμο τους προσέγγιζαν με μηχανάκι για να τους πουλήσουν διακοπές timesharing – μάλιστα, όταν μάθαιναν την εθνικότητα των «θυμάτων» τους, επιστράτευαν ομοεθνείς τους κράχτες, που κατέφθαναν στο λεπτό…
Σήμερα, στο δε Κατάκολο, όπου δένουν τα κρουαζιερόπλοια για να μεταβούν οι τουρίστες στη Αρχαία Ολυμπία, επικρατούν τριτοκοσμικές συνθήκες. Ορισμένοι επιτήδειοι παρατάσσονται στην έξοδο του λιμανιού εντός και εκτός της χερσαίας ζώνης με ταμπέλες και με φωνές (ενίοτε και με ντουντούκες) ικετεύουν και παραπλανούν τα υποψήφια θύματα τους, προκειμένου να τα μεταφέρουν  παράνομα, με λεωφορεία, στην Ολυμπία. Ουκ ολίγες φορές, τσακώνονται μεταξύ τους μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τουριστών, προκειμένου να μην χάσουν τους πελάτες τους – εικόνα βγαλμένη από την ελληνική ταινία «Ηρθε το δολάριο», με τον Γιώργο Κωνσταντίνου.
Μολονότι τα κρουαζιερόπλοια και οι νομοταγείς επαγγελματίες της περιοχής έχουν παραπονεθεί πολλάκις και έχουν καταγγείλει όλη αυτή την παράνομη δοσοληψία, που δεν αρμόζει σε έναν σύγχρονο τουριστικό προορισμό (μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μία πύλη εισόδου – αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που θέλουμε να περάσουμε στους τουρίστες;) και η οποία πλήττει κατάφωρα τα συμφέροντα αλλά και την εικόνα τους, φαίνεται να μην ιδρώνει κανενός αρμόδιου το αυτί...

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Selfie Factory. H Μέκκα του influencer


Το Selfie Factory (εργοστάσιο για σέλφι) είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά του. Πρόκειται για έναν χώρο που άνοιξε πριν λίγο καιρό στο δυτικό Λονδίνο, στο Μπράιτον, και ο οποίος αποτελεί τον παράδεισο του κάθε επίδοξου Instagrammer.
Εκεί, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να περιηγηθεί σε 10 θεματικά δωμάτια (από μπανιέρα μέχρι και παρέα με ευμεγέθη λούτρινα), με διαφορετικό backround το καθένα, και να τραβήξει ανενόχλητος όσες selfie επιθυμεί. Μπορεί, μάλιστα, να έχει και πολλές «αλλαξιές» μαζί του, ώστε να μην κουράζει το φιλοθεάμον κοινό που τον/την ακολουθεί.
Και όλα αυτά μόνο προς 12 λίρες (13 ευρώ, περίπου) την ώρα (τα παιδιά ηλικίας μέχρι 5 ετών εισέρχονται δωρεάν). 
Οι διοργανωτές συνιστούν στους πελάτες τους να κλείνουν από νωρίς τα εισιτήριά τους, καθότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση, και να προσέρχονται 15 λεπτά πιο νωρίς ώστε να "εποπτεύσουν" τα δωμάτια και να μην χάσουν πολύτιμο χρόνο (και φωτογραφίες).
Τα σχόλια δικά σας…